ΜΠΟΥΣ – ΚΕΡΙ ΜΙΑ ΚΑΛΠΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ!

Η πολυπολιτισμική αμερικανική κοινωνία εξελίσσεται στην πιο καθυστερημένη κοινωνία όλης της Δύσης!

Κάθε κοινωνία έχει τους ηγέτες που της αξίζουν. Οι μονομάχοι των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ εκφράζουν τις δύο πλευρές της συντηρητικής και αντιδραστικής Αμερικής. Τα προγράμματά τους για την οικονομία και την εξωτερική πολιτική διαφέρουν ελάχιστα και γι’ αυτό, το αμερικανικό κεφάλαιο μπορεί να κοιμάται ήσυχο: Κανείς από τους δύο δεν είναι διατεθειμένος να αλλάξει κάτι δραματικά.

Οι προεδρικές εκλογές της 2 Νοεμβρίου στις ΗΠΑ προοιωνίζουν ένα ντέρμπι από τα παλιά. Με τις δημοσκοπήσεις να φέρνουν τους δύο μονομάχους σχεδόν ισόπαλους και με το αποτέλεσμα σε οκτώ τουλάχιστον πολιτείες να θεωρείται αμφίρροπο και βέβαιο ότι θα κριθεί πάνω στο νήμα, οι μνήμες του 2000 έχουν ζωντανέψει για τα καλά. Το εκλογικό σύστημα της πάλαι ποτέ χώρας της ελευθερίας, άλλωστε, ευνοεί τα θρίλερ και την αλλοίωση της λαϊκής ψήφου. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν εκλέγεται απευθείας από τον λαό, αλλά από ένα σώμα 538 εκλεκτόρων, που είναι διαμοιρασμένοι στις 51 πολιτείες, ενώ όποιος υποψήφιος υπερισχύει σε καθεμιά από αυτές, παίρνει το σύνολο των εκλεκτορικών ψήφων με το μέρος του. Να τι σημαίνει αυτό πρακτικά, μέσα από το παράδειγμα του Οχάιο, που θεωρείται μια από τις πολιτείες-κλειδιά: Το 2000, ψήφισαν εκεί συνολικά περίπου 4,5 εκατομμύρια άνθρωποι. Ο Μπους κέρδισε με μικρή διαφορά – 50% έναντι 46,5% του Γκορ – και πήρε και τους 21 εκλέκτορες. Όσο για τους 2.186.190 υποστηρικτές των Δημοκρατικών, είδαν ουσιαστικά την ψήφο τους να πετιέται στον κάλαθο των αχρήστων!

Οι Δημοκρατικοί, λοιπόν, οι οποίοι στις προηγούμενες εκλογές πήραν μισό εκατομμύριο ψήφους παραπάνω από τους αντιπάλους τους σε πανεθνικό επίπεδο αλλά έχασαν τον Λευκό Οίκο μετά το εκλογικό πραξικόπημα της Φλόριντα, όπου ο Μπους αναδείχθηκε νικητής με δικαστική απόφαση και διαφορά μόλις 537 ψήφων, τρέμουν επανάληψη του ίδιου εφιαλτικού σεναρίου. Αλλά και οι Ρεπουμπλικάνοι συζητούν πλέον ανοιχτά το ενδεχόμενο (δεν αποκλείεται, με βάση τη σημερινή εικόνα) να βρεθούν μπροστά σε μια εκδίκηση της ιστορίας: Να είναι αυτοί που θα πάρουν περισσότερες ψήφους, αλλά να είναι ο Τζον Κέρι που θα γελάσει τελευταίος, μέσα από το οβάλ γραφείο.

Το διακύβευμα είναι, ασφαλώς, πολύ μεγάλο και γι’ αυτό, οι πάντες έχουν πάρει προκαταβολικά τα μέτρα τους. Δεκάδες χιλιάδες δικηγόροι και των δύο μεγάλων κομμάτων έχουν ξεχυθεί σε κάθε γωνιά της χώρας προκειμένου να προλάβουν οποιαδήποτε απόπειρα, ακούσιας ή εκούσιας, αλλοίωσης του αποτελέσματος. Ακόμη και στις πιο μικρές, όπως είναι η διοικητική περιφέρεια της Κολούμπια, στην οποία αναλογούν μόλις τρείς εκλέκτορες, καθώς η αναμέτρηση δεν αποκλείεται να κριθεί κυριολεκτικά για μια ψήφο – εξάλλου, το 2000, ο Μπους είχε 271 εκλέκτορες και ο Γκορ 266. Μαζί με τους δικηγόρους υπάρχουν και μερικές εκατοντάδες διεθνείς παρατηρητές του ΟΑΣΕ, με πλούσια εμπειρία από τις εκλογές σε χώρες όπως η Βοσνία, το Αφγανιστάν και η Ζιμπάμπουε, οι οποίοι είναι επιφορτισμένοι με το καθήκον της διασφάλισης του αδιάβλητου της εκλογικής διαδικασίας. Ίσως δε, ανάμεσά τους, να υπάρχουν και μερικοί μετανοήσαντες Ταλιμπάν, στο πλευρό του πρώην προέδρου των ΓΠΑ Τζίμι Κάρτερ, που δήλωσε ανοιχτά ότι ανησυχεί για το δίκαιον του αποτελέσματος!

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ με ένα εξαιρετικό άρθρο του συνεργάτη του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ρίχνει πλήρες φως γύρω από τις Αμερικανικές εκλογές και τα παιχνίδια των αντιπάλων και των μεγάλων χορηγών!

Η ΚΑΛΠΙΚΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΠΟΥΣ – ΚΕΡΙ

Αυτή η χώρα, με ένα από τα πλέον καθυστερημένα και αντιδραστικά συστήματα αστικής δημοκρατίας, όπου ο πρόεδρος εκλέγεται από το 50% περίπου των ψηφοφόρων, τα μέλη της κυβέρνησής του είναι στο μισθολόγιο μεγάλων πολυεθνικών ομίλων και η πλειοψηφία των γερουσιαστών ανήκει στο 1% των πιο πλούσιων Αμερικανών, έχει αυτοανακηρυχθεί σε παγκόσμιο νταβατζή. Σύμφωνα με το δόγμα Μπους, που εξέφρασε με πιο ολοκληρωμένο και επιθετικό τρόπο στοιχεία και τάσεις που προϋπήρχαν στη διακυβέρνηση Κλίντον και πατέρα Μπους, οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει σήμερα το ρόλο του «εκδημοκρατισμού» ολόκληρου του κόσμου, από τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Λατινική Αμερική και από το Αφγανιστάν μέχρι την Αφρική. Επιχειρούν να εξάγουν το δικό τους μοντέλο-έκτρωμα – και μαζί, να ανοίξουν νέες αγορές στις επιχειρήσεις τους – με κάθε τρόπο, χωρίς να διστάζουν να κάνουν χρήση της ανεπανάληπτης, στην ανθρώπινη ιστορία, δύναμης των όπλων που έχουν στη διάθεσή τους.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η πλευρά που έχει σημασία και χρήζει συστηματικής μελέτης και δυναμικής απάντησης. Παρατηρώντας κανείς προσεκτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, δεν θα δυσκολευτεί να διαπιστώσει μια τρομακτική αντίθεση, πρωτοφανή για τα ιστορικά δεδομένα. Οι ΗΠΑ είναι σήμερα, χωρίς καμία αμφιβολία, η μητρόπολη των μητροπόλεων του καπιταλισμού. Είναι η χώρα όπου το σύστημα αυτό έχει φτάσει στην πιο εξελιγμένη μορφή του – στο ανώτερο στάδιό του, αν θέλαμε να το πούμε με πιο κλασικούς όρους – αποτελώντας το πρότυπο για όλα τα άλλα κέντρα, σύμμαχα και ανταγωνιστικά. Εκεί βρίσκεται η καρδιά της νέας οικονομίας και εκεί, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, έχει συντελεστεί το πάντρεμα των νέων τεχνολογιών που χαρακτηρίζουν την ψηφιακή εποχή με την παραγωγική διαδικασία και τις υπηρεσίες. Εκεί, επίσης, βρίσκεται εδώ και δεκαετίες η μήτρα των μεγάλων επιστημονικών ανακαλύψεων και εκεί είναι συγκεντρωμένες οι περισσότερες δεξαμενές σκέψης του σημερινού κόσμου – όποιος έχει αμφιβολία, ας ρίξει μια ματιά στα φετινά βραβεία Νόμπελ, που σχεδόν μονοπωλήθηκαν από τους Αμερικανούς.

Την ίδια όμως στιγμή, η πολυπολιτισμική αμερικανική κοινωνία εξελίσσεται ταχύτατα, αν δεν είναι ήδη, στην πιο καθυστερημένη και αντιδραστική κοινωνία σε ολόκληρη τη Δύση, αλλά και σε μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου. Ενσαρκώνει το μοντέλο του πιο απάνθρωπου ατομισμού, ως γνήσιος συνεχιστής των παραδόσεων της Αγριας Δύσης και των μοναχικών καουμπόηδων – ίσως γι’ αυτό έχει τόση πέραση «ο καλός καουμπόης του Λευκού Οίκου», όπως ονόμασε τον Μπους η γαλλική Μοντ Ντιπλοματίκ και τον Ρόναλντ Ρίγκαν, ο Λεχ Βαλέσα.

Είναι η κοινωνία όπου κάνει θραύση το «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Είναι ο παράδεισος της θρησκείας, των δοξασιών και των αιρέσεων – σύμφωνα με τον βρετανικό Ομπζέρβερ, η συντριπτική πλειοψηφία των Αμερικανών πιστεύει ότι η χώρα τους έχει ιδιαίτερη θέση στα σχέδια του θεού, ενώ ο ένας στους τέσσερις δεν διστάζει να δηλώσει ότι η Αμερική είναι «η εκλεκτή χώρα» του θεού, διεκδικώντας το «χρίσμα» από τους Εβραίους και το Ισραήλ. Στους κόλπους της αναβιώνει σήμερα ο μακαρθισμός και ο μεσαίωνας, με την σκληρή και συχνά βάναυση συμπεριφορά έναντι των κάθε λογής μειονοτήτων, με την εχθρική αντιμετώπιση των επιστημονικών γονιδιακών και γενετικών ερευνών που θα μπορούσαν να σώσουν εκατομμύρια ζωές. Είναι η ίδια κοινωνία η οποία, μετά τις επιθέσεις της 11^ης Σεπτεμβρίου, έβαλε την υπογραφή της στη θανατική καταδίκη των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, μια υπογραφή που ακόμη και σήμερα δεν έχει αναιρέσει.

Η κρίση κερδοφορίας και η εκρηκτική αντίθεση που δημιουργεί η κοινωνικοποίηση της παραγωγής από τη μία και η συγκέντρωση των μέσων και της ισχύος στα χέρια μιας δράκας ανθρώπων από την άλλη, αντιμετωπίζονται από το κεφάλαιο με μία αυταρχική στροφή. Παράλληλα, η έλλειψη ανατρεπτικής διεξόδου σε αριστερή κατεύθυνση σύρει την αμερικανική κοινωνία προς το σκοταδισμό. Σε αυτή την κοινωνία, ο Μπους νομιμοποιείται να χαρακτηρίσει – όπως έκανε, άλλωστε, στην Τρίτη τηλεμαχία – τον Κέρι ως «ακροαριστερό», απλώς και μόνο επειδή εκείνος τόλμησε να ψελλίσει μερικές διαφορετικές θέσεις για τους ομοφυλόφιλους και τις αμβλώσεις. Ακόμη και αν ο Μπους χάσει σε αυτές τις εκλογές, οι ιδέες του θα έχουν θριαμβεύσει.

Ο υποψήφιος των Δημοκρατικών, τρέμοντας μήπως έρθει σε αντίθεση με το κοινό αίσθημα, όχι μόνο αποκήρυξε το παρελθόν του ως αγωνιστή του αντιπολεμικού κινήματος την εποχή του Βιετνάμ, αλλά προσπαθεί εναγωνίως να αποδείξει ότι είναι κι αυτός «σάρκα από τη σάρκα» του μέσου Αμερικανού, αρκετά συντηρητικός και επαρκώς βίαιος ώστε να μπορούν οι συμπατριώτες του να του εμπιστευθούν την προεδρία. Γι’ αυτό και έσπευσε πριν μερικές μέρες στο Οχάιο να ανανεώσει ενώπιον των τηλεοπτικών φακών την άδεια οπλοφορίας του και να ανέβει στο βήμα κρατώντας μία καραμπίνα, γι’ αυτό και λίγες ώρες νωρίτερα, στην ίδια πολιτεία, μιλούσε στους οπαδούς του κάνοντας λόγο για «ευλογημένο από το θεό τόπο», με τη συνοδεία χριστιανικών συνθημάτων, όπως «ψηφίστε τη Βίβλο»!.

Αυτή είναι η Αμερική που, κατά το ήμισυ έστω, θα κληθεί σε μία εβδομάδα να επιλέξει το νέο της πρόεδρο, ανάμεσα σε δύο υποψήφιους που μοιάζουν ολοένα και περισσότερο ο ένας στον άλλο. Και βεβαίως, είναι ο Κέρι αυτός που έχει κάνει τα μεγαλύτερα βήματα για να πλησιάσει το πρότυπο του Μπους – σε βαθμό ώστε να είναι ουσιαστικά ένας Μπους με ανθρώπινο πρόσωπο. Δεν συμφωνούν όλοι φυσικά σε αυτήν την εκτίμηση. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι ενδιαφέρονται ελάχιστα για τα όσα επαγγέλλεται ο Τζον Κέρι, προβάλλοντας το επιχείρημα των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς πως «δεν μπορεί να είναι χειρότερος από τον Μπους», ότι κι αν κάνει. «Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αυτή η αναμέτρηση αφορά κυρίως την καταστροφική θητεία του Μπους», σημειώνουν οι Νιου Γιορκ Τάιμς, στο άρθρο τους με το οποίο δήλωσαν ότι θα υποστηρίξουν τον Κέρι για την προεδρία. «Θεωρείται μάλλον βέβαιο ότι εάν νέος ένοικος του Λευκού Οίκου και πλανητάρχης θα είναι ο Δημοκρατικός Τζον Κέρι, δεν πρόκειται να αλλάξει θεαματικά η αμερικανική πολιτική, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό της υπερδύναμης. (…) Στόχος της άλλης Αμερικής (όμως) είναι να μην επανεκλεγεί ο Τζορτζ Μπους», έγραφε από την πλευρά της η Ελευθεροτυπία σε κύριο άρθρο της.

Προσέξτε, λένε οι υποστηρικτές του Κέρι, μην ξαναπέσετε στην παγίδα του «τι Πλαστήρας, τι Παπάγος», «τι ΠΑΣΟΚ, τι ΝΔ», «Τι Σρέντερ, τι Μπερλουσκόνι». Μόνο που έτσι, ανοίγουν την κερκόπορτα προς την κόλαση: Κάποιοι, οι πιο πονηροί, επειδή θεωρούν ότι με τον Κέρι θα αντιστραφεί το κλίμα του ανεξέλεγκτου αντιαμερικανισμού που πυροδοτήθηκε από τον άδικο πόλεμο στο Ιράκ και τα εγκλήματα που διαπράττουν καθημερινά οι δυνάμεις κατοχής και ελπίζουν ότι όλα αυτά θα νομιμοποιηθούν. Και κάποιοι άλλοι, οι πλέον αφελείς, επειδή βρίσκονται σε απόγνωση και έχουν χάσει κάθε ελπίδα και πίστη στην κίνηση και τη δυναμική των μαζών, έχουν παραιτηθεί από τον αγώνα εναντίον των πραγματικών και βαθύτερων αιτιών που βρίσκονται πίσω από το σημερινό κόσμο της εκμετάλλευσης, της αδικίας, των ανισοτήτων και των πολέμων.

Ο Τζον Κέρι δεν μπορεί να αποτελεί την ελπίδα για μια άλλη, πιο φιλεργατική, περισσότερο δημοκρατική, λιγότερο επιθετική και φιλοπόλεμη Αμερική. Είναι και ο ίδιος, όπως άλλωστε και ο Μπους, «παιδί» του σύγχρονου καπιταλισμού και εκφράζει πολιτικά τη σαφή δεξιά και συντηρητική μετατόπιση της αμερικανικής κοινωνίας. Ο Κέρι δεν μπορεί να ενσαρκώσει την ελπίδα τερματισμού της ξένης κατοχής του Ιράκ και δημιουργίας ενός παλαιστινιακού κράτους – βάσει των όσων έχει πει, άλλωστε, θα έκανε περίπου τα ίδια πράγματα με τον Μπους, απλώς με διαφορετικό τρόπο και φροντίζοντας να μοιράσει κάπως πιο δίκαια την πίτα με τους συμμάχους των ΗΠΑ. Ο Κέρι δεν μπορεί να είναι η Ιθάκη για τα εκατομμύρια των Αμερικανών που ζουν σε συνθήκες φτώχειας, χωρίς καμία ασφάλιση, δημόσια ή ιδιωτική – εξάλλου, η προσωπική του ζωή δεν αποπνέει καμιά εμπιστοσύνη ως προς το θέμα, καθώς ένα από τα πράγματα για τα οποία είναι γνωστός είναι η επίδειξη του πλούτου και της συζύγου του Τερέζα Χάιντζ, κληρονόμου της γνωστής ομώνυμης αυτοκρατορίας του κλάδου των τροφίμων. Πιθανότατα, όμως, αυτό είναι κάτι που το συνειδητοποιούν πρώτοι από όλους οι ίδιοι οι «μέσοι Αμερικανοί». Ίσως γι’ αυτό, ο «βάρβαρος» Τεξανός Μπους θεωρείται φαβορί σε αυτές τις εκλογές.

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΣΤΙΣ ΗΠΑ

Η «Διαρκής Απειλή» απαγορεύει διαμαρτυρίες και διεκδικήσεις

Οι ΗΠΑ είναι η χώρα των μεγάλων ανισοτήτων, οι οποίες διευρύνθηκαν περαιτέρω στη διάρκεια της θητείας του Τζορτζ Μπους. Το 2003, στο πλουσιότερο 5% των αμερικανικών νοικοκυριών αναλογούσε το 21,4% του συνολικού εισοδήματος, ποσοστό αυξημένο κατά 5% σε σχέση με το 1973. Την ίδια στιγμή, 35,9 εκατομμύρια Αμερικανοί ή το 12,5% του πληθυσμού της χώρας, ζούσαν κάτω από το επίσημο όριο φτώχειας. Αυτή η εικόνα δεν εμπόδισε όμως τον Μπους να «δώσει λαγούς με πετραχήλια» στους πλούσιους, μέσω των περίφημων φοροαπαλλαγών του: Το 1% των Αμερικανών που έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από ένα εκατομμύριο δολάρια απόλαυσαν μείωση φόρων που έφτασε τα 30.000 δολάρια το 2003 – την ίδια στιγμή, το 60% των φορολογουμένων με τα χαμηλότερα εισοδήματα εκτιμάται ότι θα ωφεληθεί κατά περίπου 350 δολάρια για τα επόμενα τέσσερα χρόνια, δηλαδή, ούτε εκατό δολάρια ετησίως!

Σε σύγκριση με το 2000, παραμονές ύφεσης, οι μακροχρόνια άνεργοι στις ΗΠΑ έχουν αυξηθεί κατά 177%, πλησιάζοντας τα δύο εκατομμύρια. Το σύνολο των ανέργων στην χώρα ξεπερνά τα οκτώ εκατομμύρια. Το δε μέσο πραγματικό εισόδημα των αμερικανικών νοικοκυριών βαίνει μειούμενο – μόνο το 2004 συρρικνώθηκε κατά 1,1%.  Οι ΗΠΑ όμως είναι και η χώρα του πολέμου. Ενός πολέμου που ευθύνεται για την εκτόξευση των ελλειμμάτων στον αμερικανικό προϋπολογισμό, που πλησιάζουν το μισό τρισεκατομμύριο δολάρια, από 200 εκατομμύρια πλεόνασμα που παρέλαβς αυτή η κυβέρνηση πριν τέσσερα χρόνια. Ενός πολέμου, όμως, που συμβάλλει αποφασιστικά στην κατάπνιξη εν τη γενέσει της κάθε διάθεσης διαμαρτυρίας, αντίστασης και διεκδίκησης καλύτερων αμοιβών και συνθηκών δουλειάς – είναι χαρακτηριστικό, από αυτήν την άποψη, ότι ελάχιστες και γενικώς ασήμαντες κινητοποιήσεις έγιναν στη διάρκεια της θητείας Μπους.

«Είτε είναι νόμιμο είτε όχι, σήμερα οι δυνάμεις μας βρίσκονται στο Ιράκ, όπου μάχονται και πεθαίνουν. Μας αρέσει ή όχι, ο πόλεμος δεν πηγαίνει τόσο καλά όσο ήλπιζε ο πρόεδρος των ΗΠΑ και κάποιοι άλλοι. (…) Η προοπτική μιας στρατιωτικής υποχώρησης θα έχει τρομακτικές συνέπειες πάνω στην γύρω περιοχή και συνακόλουθα, σε ολόκληρο τον βιομηχανικά ανεπτυγμένο κόσμο. Η αποτυχία, εφόσον έρθει, θα ρίξει μια σκοτεινή και βίαιη σκιά πάνω από τη γη». Τα λόγια αυτά, που προέρχονται από την πένα του Γουίλιαμ Κοέν, υπουργού Άμυνας στη δεύτερη τετραετία Κλίντον, μπορεί να απευθύνεται κυρίως προς τους μεγάλους ανταγωνιστές της Ουάσινγκτον, ωστόσο ο πυρήνας τους παραμένει εξίσου βαρύς όταν πέφτει στους ώμους των απλών Αμερικανών. Να νικήσουμε πρώτα – τους λέει – με Μπους ή με Κέρι και τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν. Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είναι πολύ βολικός για να τελειώσει κάπου εδώ…

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΩΝ ΧΟΡΗΓΩΝ

Αυτή η προεκλογική εκστρατεία είναι μακράν η ακριβότερη στην ιστορία των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η δαπάνη των δύο υποψηφίων προέδρων θα ξεπεράσει τα 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ εάν συνυπολογιστούν και τα έξοδα των υποψηφίων γερουσιαστών, οι εκλογές για τους οποίους θα γίνουν επίσης την Τρίτη 2 Νοεμβρίου, το ποσό αυτό φτάνει τα 3,9 δισεκατομμύρια. Η ειρωνεία; Οι εκλογές αυτές είναι οι πρώτες που διεξάγονται μετά την ψήφιση ενός νόμου το 2002, στον απόηχο του σκανδάλου της Ενρον και της Γουόρλντκομ, ο οποίος είχε στόχο να περιορίσει το ρόλο που παίζουν οι εθνικοί χρηματοδότες στην έκβαση των εκλογικών αναμετρήσεων!

Όπως αποδεικνύεται από τους αριθμούς, οι ενδιαφερόμενοι ουδόλως πτοήθηκαν, ειδικά καθώς ο εν λόγω νόμος είχε επαρκή «παραθυράκια» που ουσιαστικά τον αναιρούσαν. Δεν θα μπορούσε φυσικά να γίνει διαφορετικά – για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του αντιπάλου του Μπους για το χρίσμα των Ρεπουμπλικάνων το 2000, Τζον ΜακΚέιν -, το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι «ένας μηχανισμός άσκησης επιχειρηματικών επιρροών, όπου το κάθε κόμμα αγωνίζεται να κρατηθεί στην εξουσία ξεπουλώντας τη χώρα στον πιο γενναιόδωρο αγοραστή»!

Τα εκατομμύρια άρχισαν λοιπόν να ρέουν από νωρίς στα ταμεία Μπους και Κέρι – όσο για τις επιχειρήσεις, έδειξαν γρήγορα τις προτιμήσεις τους. Από τους χρηματοδότες του Μπους θα πρέπει κανείς να ξεχωρίσει το πετρελαϊκό λόμπι, με τα οκτώ από τα δέκα δολάρια που διέθεσε να πηγαίνουν στους Ρεπουμπλικάνους – ουσιαστικά, πρόκειται για μία ενδοοικογενειακή συναλλαγή, μιας και ο Μπους, ο Τσένεϊ, η Ράις και μια σειρά άλλα κορυφαία στελέχη της απερχόμενης κυβέρνησης είναι μεγαλομέτοχοι πετρελαιοβιομηχανιών, τις οποίες έχουν φροντίσει να αποζημιώσουν βάζοντας στο χέρι τα κοιτάσματα του Ιράκ. Στους μεγάλους ευεργέτες των Ρεπουμπλικάνων συγκαταλέγονται επίσης οι φαρμακοβιομηχανίες, οι οποίες ποντάρουν στην πλήρη ιδιωτικοποίηση του κλάδου της υγείας που υπόσχεται ο Μπους, αλλά και οι αυτοκινητοβιομηχανίες, που ανταποδίδουν στον πρόεδρο τους δασμούς που έχει επιβάλλει στις πρώτες ύλες, για να τις προστατεύσει από τον ανταγωνισμό των Ευρωπαίων και, κυρίως, των Ιαπώνων.

Ο Κέρι, από την άλλη, δεν μπορεί να θεωρείται παραπονεμένος, καθώς έσπασε κάθε ρεκόρ συγκέντρωσης χρημάτων για υποψήφιο Δημοκρατικών. «Πρωταθλητές» εδώ αναδείχθηκαν οι δικηγόροι, γεγονός που οφείλεται εν πολλοίς στην παρουσία του Τζον Έντουαρντς ως υποψήφιου αντιπροέδρου. Πολύ περισσότερο ενδιαφέρον έχει όμως η προτίμηση που έδειξε στους Δημοκρατικούς η βιομηχανία του θεάματος, το 68% των δωρεών της οποίας πήγε στα ταμεία του Κέρι. Τα αφεντικά των μίντια υπολογίζουν, προφανώς, τον κίνδυνο που διατρέχουν τα προιόντα της αμερικανικής (υπο)κουλτούρας να χάσουν σημαντικό μερίδιο της αγοράς, εξαιτίας του καλπάζοντος αντιαμερικανισμού σε ολόκληρο τον κόσμο – από την άλλη, ούτε και ο Μπους έχει ιδιαίτερη εκτίμηση σε αυτό τον χώρο, που δεν τον άφησε σε χλωρό κλαρί τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια. «Ο αντίπαλός μου είπε ότι μπορούμε να αφουγκραστούμε την καρδιά και την ψυχή της Αμερικής στο Χόλιγουντ. Εγώ πιστεύω ότι η καρδιά και η ψυχή της Αμερικής βρίσκεται εδώ, στη Δυτική Βιρτζίνια», δήλωσε ο Μπους σε μία από τις πολλές προεκλογικές του περιοδείες, επευφημούμενος από ένα πλήθος απλών ανθρώπων, εργαζόμενων στη βιομηχανία και την ύπαιθρο.

Βεβαίως, υπάρχει και ο Σόρος, ο γκουρού των χρηματιστηρίων ο οποίος είναι ο μεγαλύτερος ιδιώτης σπόνσορας του Κέρι, έχοντας συνεισφέρει στην εκστρατεία του πάνω από δέκα εκατομμύρια δολάρια. Να είναι άραγε ο καλός Σαμαρείτης που έλειπε από το σενάριο; Όποιος θέλει μπορεί να το πιστέψει, αλλά ο Σόρος έχει αποδείξει, ως «φονιάς της στερλίνας», ότι οι υπολογισμοί του είναι ψυχροί. Και γι’ αυτό θεωρεί, μαζί με τμήμα του κοσμοπολίτικου χρηματιστηριακού κεφαλαίου, ότι η επιθετικότητα του Μπους και τα μεγάλα ελλείμματα δεν βοηθούν στην αύξηση των κερδών του – οπότε, ποντάρει στον Κέρι.