ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΣΕ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΙΤΑΛΙΑ

      Όταν γίνονταν οι πανηγυρικοί εορτασμοί της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης  στην Ανατολική Ευρώπη και τη Μεσόγειο, το ΕΕΚ είχε κάνει την πρόγνωση ότι η ΕΕ όχι μόνο έφτανε στα όριά της αλλά ότι ήδη τα είχε ξεπεράσει. Δεν άργησε να έρθει η ώρα της αλήθειας. Οι εργατικές κινητοποιήσεις στο ίδιο τον σκληρό πυρήνα της ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, στη Γερμανία, τη Γαλλία και την Ιταλία, έδειχναν ότι οι εσωτερικές αντιφάσεις άρχισαν να εκρήγνυνται στο ίδιο το ευρωπαϊκό κέντρο. Τώρα, η ογκούμενη τάση για ένα μαζικό, λαϊκό, αριστερό ΟΧΙ στο Ευρωσύνταγμα στο δημοψήφισμα της 29ης Μαΐου στη Γαλλία και η καταβαράθρωση του καθεστώτος Μπερλουσκόνι στην Ιταλία φανερώνουν μια χωρίς προηγούμενο πολιτική κρίση που απειλεί όλο το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.

      Στη Γαλλία όλες οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις δείχνουν ένα καθαρό προβάδισμα του Όχι. Ο Σιράκ, του οποίου το πολιτικό κεφάλι παίζεται στην αναμέτρηση, υποχρεώθηκε –γεγονός σπάνιο για εκλεγμένο μονάρχη της 5ης Προεδρικής Δημοκρατίας- να βγει στη τηλεόραση για να θερμοπαρακαλέσει και να πείσει τους υπηκόους του. Δεν έπεισε ούτε καν τους επιλεγμένους 80 νεαρούς του στημένου τηλεοπτικά ακροατηρίου (είναι γνωστό ότι αποκλείστηκαν προληπτικά ένας νεαρός, μέλος της  Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας / LCR καθώς κι ένα άλλο μέλος της ATTAC).

       Σε αντίθεση με το 1992, όταν η αντίθεση στη συνθήκη του Μάαστριχτ στη Γαλλία εκφράζονταν κυρίως από τους δεξιούς και «αριστερούς» υποστηρικτές της εθνικής κυριαρχίας, τους souverainistes, τώρα δεν είναι τα ακροδεξιά , δεξιά και ψευτο-αριστερά εθνικιστικά ρεύματα του Λεπέν, του Βιλλιέ, του Πασκουά ή του Σεβενεμάν που επικρατούν αλλά μια βαθειά ταξική, κοινωνική, αριστερή αντίθεση στον κυρίαρχο οικονομικό φιλελευθερισμό της ΕΕ και της γαλλικής αστικής κυβέρνησης. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι  το ρεύμα του Όχι τροφοδοτήθηκε και τροφοδοτείται από τις πρωτοφανείς μαζικές κινητοποιήσεις των Γάλλων μαθητών, σπουδαστών και εργατών που συγκλονίζουν την χώρα από τις αρχές του 2005 ενάντια στα αντι-εκπαιδευτικά και αντεργατικά μέτρα της κυρίαρχης Δεξιάς και της ΕΕ.

       Στην Ιταλία, επίσης, η εκλογική συντριβή του κυβερνητικού μπλοκ της Κεντροδεξιάς του φανφαρόνου Μπερλουσκόνι με τους «μετα-φασίστες» του Φίνι και τους υπεραντιδραστικούς τοπικιστές του Μπόσι στις πρόσφατες περιφερειακές εκλογές κι η άλυτη μέχρι τώρα κυβερνητική κρίση που ακολούθησε έρχεται μετά από μια παρατεταμένη περίοδο ογκούμενης λαϊκής δυσφορίας κατά των μέτρων της κυβέρνησης και της εμπλοκής της στον πόλεμο του Ιράκ, καθώς και μαζικών εργατικών κινητοποιήσεων σε συνθήκες μαζικών απολύσεων και κλεισίματος εργοστασίων.

      Η κρίση σε Γαλλία και Ιταλία είναι κρίση σε όλη την ΕΕ( μαζί και στο ελληνικό «μαύρο πρόβατό» της). Πηγή της η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, οι συνέπειες μιας κλυδωνιζόμενης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης που εκκενώνει την βιομηχανική ενδοχώρα της Ευρώπης και την μετατρέπει σε βιομηχανική έρημο τύπου πρώην Ανατολικής Γερμανίας, οι εντεινόμενες πιέσεις της ανταγωνιστικής Αμερικής. Η εισαγωγή του ευρώ κι η συνεχής ανατίμησή του με την πτώση του δολαρίου έχει επιδεινώσει μια  παρατεταμένη τελμάτωση της οικονομικής δραστηριότητας και έχει φουντώσει ανεργία και ακρίβεια.

     Η είσοδος νέων μελών από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη στην ΕΕ αντί να δίνει διέξοδο οξύνει παραπέρα τις αντιφάσεις στο οικονομικό επίπεδο(π.χ. το αγροτικό) αλλά και στο ευρύτερο γεωπολιτικό, καθώς οι πρώην «σοσιαλιστικές» χώρες διαγωνίζονται η μία την άλλη σε επίδειξη φιλοαμερικανισμού. Ακόμα κι η παραδοσιακά γαλλόφιλη Ρουμανία, με δήλωση της πολιτικής ηγεσίας της στις Βρυξέλλες, έκφρασε την επιθυμία προσέγγισης με τον Άγγλο-αμερικανικό άξονα.

       Μια πιθανή καταψήφιση της ευρωπαϊκής συνταγματικής συνθήκης στη Γαλλία απειλεί να γίνει χιονοστιβάδα που θα συμπαρασύρει τα δημοψηφίσματα που ακολουθούν σε Ολλανδία, τη Βρετανία και αλλού (στην Ελλάδα, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ φρόντισαν να  υπερψηφίσουν το ψευτο-Σύνταγμα άρον-άρον στη Βουλή, χωρίς συζήτηση). Το ίδιο το διαβρωμένο από τις αντιφάσεις του οικοδόμημα των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κινδυνεύει να αποδομηθεί ή και να καταρρεύσει.

       Δεν πρόκειται, βέβαια, να είναι μια ευθύγραμμη, αυτόματη πορεία. Οι άρχουσες τάξεις, ιδιαίτερα μετά την εμπειρία της Γαλλίας, δεν αγνοούν ότι η ΕΕ απειλείται σήμερα κυρίως από τα αριστερά κι όχι από τα συντηρητικά εθνικιστικά αντανακλαστικά μικροαστικών στρωμάτων ή των προνομιούχων του ευρωπαϊκού Βορρά. Γι’ αυτό κι αναθερμαίνονται τα κεντροαριστερά σενάρια ξανά. Στην Ιταλία, ο Μπερτινότι της Κομμουνιστικής (;) Επανίδρυσης ήδη προετοιμάστηκε, με αποκορύφωμα το τελευταίο Συνέδριο του Κόμματος του, για να μεταπηδήσει από την θέση του ηγέτη «του κινήματος των κινημάτων», όπως ανοήτως τον  είχαν ονομάσει διάφοροι αριστεροί του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, στη θέση του κυβερνητικού εταίρου μια νέας Κεντροαριστεράς στην εξουσία υπό τον Ρομάνο Πρόντι. Κάτι ανάλογο ετοιμάζεται και για την Γαλλία. Η γενική Γραμματέας του Γαλλικού ΚΚ κ. Μπυφφέ ήδη κάλεσε για μια Παναριστερά την επαύριον της 29ης Μαΐου. Ποιος αμφιβάλλει ότι κάτι τέτοιο δεν ονειρεύονται και οι ομοϊδεάτες τους στην ελληνική καθεστωτική αριστερά;