To ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει ένα κείμενο της ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΈΝΩΣΗΣ σχετικά με τα τεκταινόμενα στην Παλαιστίνη και το Ισραήλ.
Η Παλαιστινιακή Ιντιφάντα εκφράζει την εξάντληση, κάτω από την επίδραση της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού, των λεγόμενων "ειρηνευτικών διαδικασιών", που υποστηρίζονται από τον ιμπεριαλισμό στη Νότια Αφρική, στην Ιρλανδία, στη χώρα των Βάσκων και στη Μέση Ανατολή και παίζει ένα κεντρικό ρόλο στην διεθνή επαναστατική πάλη ως αιχμή της λαϊκής αντίθεσης στα παγκόσμια σχέδια του ιμπεριαλισμού. Αυτός είναι ο λόγος που, παρά τα χτυπήματα που υπέστη από το Σιωνιστικό κράτος, τους περισσότερους από 3.000 νεκρούς και τους δεκάδες χιλιάδες τραυματίες, η λαϊκή εξέγερση του ηρωικού Παλαιστινιακού λαού δεν έχει ηττηθεί. Ακόμα και ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας είπε, πριν από ένα χρόνο, ότι η εξέγερση θα διαρκούσε τουλάχιστον μέχρι το 2006. Για το λόγο αυτό, οι ιμπεριαλιστικές και οι ντόπιες αστικές τάξεις θέλουν να συντρίψουν τη Ιντιφάντα, επειδή είναι ένας αποσταθεροποιητικός παράγοντας στη παρούσα ασταθή διεθνή οικονομική και πολιτική κατάσταση, διαμέσου ενός συνδυασμού από στρατιωτικά και πολιτικά μέσα. Ο "Οδικός Χάρτης", που γράφτηκε από τον Μπους και εγκρίθηκε από τον Σαρόν και τον Αμπού Μάζεν, είναι η σφραγίδα των προσπαθειών τους να ξεπεράσουν με τη βία την
καπιταλιστική κρίση σε περιφερειακό επίπεδο, ως μέρος μιας ευρύτερης
παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής στρατηγικής προς την ίδια κατεύθυνση.
Τα νέο "ειρηνευτικό σχέδιο" είναι ένα κακέκτυπο των Συμφωνιών του Όσλο, που ήταν οι ίδιες ένα κακέκτυπο μιας πραγματικά δημοκρατικής λύσης του Παλαιστινιακού ζητήματος. Το άρθρο 2 του Παλαιστινιακού Εθνικού Χάρτη του 1968 έθετε αυτό το ζήτημα στον πυρήνα του : "Η Παλαιστίνη, με τα σύνορα που είχε στη διάρκεια της Βρετανικής Εντολής, είναι μια αδιαίρετη εδαφική μονάδα", στη οποία όλοι οι πρόσφυγες, που εκδιώχτηκαν από το Σιωνισμό, έχουν το δικαίωμα να επιστρέψουν.(1) Αυτοί οι δύο βασικοί στόχοι του Παλαιστινιακού εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος (ο τερματισμός της διχοτόμησης και το δικαίωμα του επαναπατρισμού) προδόθηκαν από το PLO στις συμφωνίες του Όσλο. Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής διαβάζουμε ότι "το PLO έκανε έναν ιστορικό συμβιβασμό το 1988, αναγνωρίζοντας την κυριαρχία του Ισραήλ πάνω στο 78% της ιστορικής Παλαιστίνης με την κατανόηση ότι οι Παλαιστίνιοι θα μπορούσαν να ζήσουν ελεύθερα στο υπόλοιπο 22%, που είναι υπό κατοχή από το 1967".(2) Πώς θα μπορούσαν, τα περισσότερα από 4 εκατομμύρια θύματα των Σιωνιστικών εθνικών καθάρσεων, το 1948 και το 1967, να ζήσουν ελεύθερα μέσα σε προσφυγικά στρατόπεδα, ή, οι περισσότεροι από 1 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι, "να ζήσουν ελεύθερα" κάτω από τους ρατσιστικούς νόμους και την πολιτική του Ισραηλινού κράτους, παραμένει μυστήριο.
Ακόμα και αυτή η παρωδία "ελευθερίας", ωστόσο, παρέμεινε μόνο στα
χαρτιά. Εφόσον οι Σιωνιστές κυρίαρχοι δεν ήταν ποτέ ευχαριστημένοι ούτε με την ιδιοποίηση του 80% της ιστορικής γης της Παλαιστίνης, ακόμα και οι άθλιες ψευτοπαραχωρήσεις των Συμφωνιών του Όσλο ποτέ δεν
εφαρμόστηκαν πραγματικά. Η όλη "ειρηνευτική διαδικασία του Όσλο", χρησιμοποιήθηκε, στην πραγματικότητα, ως ένα προπέτασμα καπνού για να συνεχίσουν την δήμευσης της γης, η οποία διπλασίασε των αριθμό των εποίκων, που ζουν στη Δυτική Οχθη, στη Λωρίδα της Γάζας και στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, οι οποίοι ανέρχονται, τώρα, σε 400.000 περίπου και για να εφαρμόσουν μια πολιτική διαρκούς αποκλεισμού απέναντι στον πληθυσμό των Εδαφών (της Παλαιστινιακής Αρχής - στμ), που αντικαταστάθηκε από ξένους εργάτες, οι οποίοι προσελκύστηκαν από όλες τις γωνίες του κόσμου.
Ο οικονομικός στραγγαλισμός των εργατών στη Δυτική Όχθη και στη Γάζα, όπου, από τον Σεπτέμβρη του 2000, το ποσοστό της ανεργίας έχει αυξηθεί στο 65% και όπου το 75% του πληθυσμού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, δηλαδή, κάτω από τα 2$ κατ' άτομο ημερησίως, ήταν ο άμεσος λόγος της κατάρρευσης της Συμφωνίας του Όσλο και του ξεσπάσματος της τωρινής ηρωικής Παλαιστινιακής Ιντιφάντα. Αυτή η οικονομική καταστροφή καθαυτή είναι, πρώτ' απ' όλα το αποτέλεσμα του μακροπρόθεσμου στόχου, στον οποίο συμφωνούν όλα τα σιωνιστικά κόμματα χωρίς εξαίρεση, να απαλλαγούν από τους Παλαιστίνιους σ΄ ολόκληρο το "Ερέτζ Ισραήλ". Αλλά η πιο βαθιά και έσχατη αιτία της είναι, όπως είπαμε, η δομική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού, που συνεχίζεται αμείωτη από τα μέσα της δεκαετίας του 70.
Η προσπάθεια του ιμπεριαλισμού να βρει μια διέξοδο από τη κρίση του
Μέσω της βίας, κάνοντας τους εργάτες και τις μάζες να πληρώσουν γι΄ αυτήν διαμέσου του σφαγιασμού των κοινωνικών και των εθνικών τους
δικαιωμάτων, είναι ακριβώς αυτή που βρίσκεται πίσω από την επιθετική πολιτική ενάντια στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τον Αραβικό πληθυσμό της Παλαιστίνης και τους ίδιους του Εβραίους εργάτες.
Η προσωρινή νίκη του ιμπεριαλισμού στο Ιράκ βρήκε το αντίστοιχό της
Στα Παλαιστινιακά Εδάφη με την μορφή του σχηματισμού μιας νέας κυβέρνησης υπό τον πρωθυπουργό Αμπού Μάζεν (Μαχμούτ Αμπάς), έναν άνθρωπο που επιλέχθηκε από τους Αμερικάνους και τους Σιωνιστές αφού πρώτα ο Αραφάτ ανακηρύχθηκε "άσχετος" εξαιτίας της αποτυχίας του να καταστείλει το ξεσήκωμα των Παλαιστινίων μ΄ ένα πιο βάρβαρο τρόπο. Ο Αραφάτ ποτέ δεν προώθησε τις λαϊκές κινητοποιήσεις ή την ένοπλη πάλη ενάντια στο Ισραήλ.
Λειτουργώντας ως ο βοναπαρτιστής εκπρόσωπος της Παλαιστινιακής
μπουρζουαζίας, κατέχει μιαν ενδιάμεση θέση, ανάμεσα στις μάζες, από τη μια και τον Σιωνισμό και τον ιμπεριαλισμό, από την άλλη. Ωστόσο, για τον ιμπεριαλισμό και τον Σιωνισμό, ο Αραφάτ δεν ήταν αρκετά "συνεργάσιμος". Γι΄ αυτό μηχανεύτηκαν ένα είδος πραξικοπήματος για να τοποθετήσουν ένα πιο αποτελεσματικό εργαλείο επικεφαλής της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής.
Ο Αμπού Μάζεν, που σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις υποστηρίζεται από
Όχι περισσότερο από το 2% των Παλαιστινίων και ο Αριέλ Σαρόν, ο ήρωας της Σάμπρα και Σατίλα, έχουν τώρα δώσει τις ευλογίες τους στον "οδικό
χάρτη". Αλλά, όπως είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε από πρώτο χέρι, αυτό που πραγματικά συμβαίνει στην Δυτική Όχθη είναι μια ακόμα μαζική διαδικασία δήμευσης γης και διαχωρισμού διαμέσου της οικοδόμησης ενός τείχους- Απαρτχάιντ, μήκους 350 χιλιομέτρων, με μέσο ύψος 8 μέτρα (βλέπε το χάρτη και τις εικόνες). Η οικοδόμηση του τείχους θα οδηγήσει στη δήμευση του 22%, κατά προσέγγιση, της Δυτικής Όχθης, συμπεριλαμβανομένου του 80% της αγροτικής γης, το ξερίζωμα δεκάδων χιλιάδων δένδρων, συμπεριλαμβανομένων ελαιοδένδρων και την ληστεία του 20% των υδάτινων πόρων. Τουλάχιστον 15 χωριά θα παγιδευτούν ανάμεσα στον Τοίχο του Απαρτχάιντ και την Πράσινη Γραμμή, σε αποκλεισμένες στρατιωτικές περιοχές ελεγχόμενες από το IDF. Το τείχος θα σημάνει τη ντε φάκτο προσάρτηση του μεγαλύτερου μέρους των οικισμών (ενν. των εποίκων) στο Ισραήλ και θα μετατρέψει τις Παλαιστινιακές πόλεις και χωριά της Δυτικής Όχθης σε μια σειρά στρατόπεδα συγκέντρωσης παρόμοια με αυτό που υπάρχει σήμερα στη Λωρίδα της Γάζας. Και όλο αυτό δεν είναι πάρα ο δυτικός τομέας του τείχους, που οικοδομείται τώρα. Το τείχος που σχεδιάζεται ανατολικά θα αποκόψει την Ιορδανική κοιλάδα, αφήνοντας το λεγόμενο "Παλαιστινιακό Κράτος" με το 50% περίπου της Δυτικής Όχθης.
Στην πραγματικότητα, αυτό το "κράτος" θα συνίσταται από οχτώ ξεχωριστά και απομονωμένα, ελεγχόμενα από το Ισραήλ, Μπαντουστάν : την Tζενίν, τη Ναμπλούς. την Κουαλκίλια, τη Τουλκαρέμ, την Ιεριχώ, την Ραμάλα, την Βηθλεέμ και την Χεβρώνα. Στους Παλαιστίνιους πολίτες δεν θα επιτρέπεται ούτε καν να μετακινούνται από τη μια στην άλλη, ανάμεσα σ΄ αυτές τις απομονωμένες περιοχές, εκτός αν βγάζουν ειδική άδεια μετακίνησης από τις αρχές κατοχής, τη λεγόμενη "Πολιτική Διοίκηση".(4) Όλα αυτά τα εγκλήματα, που αντιπροσωπεύουν τη συνέχιση της Σιωνιστικής πολιτικής εξόντωσης του Παλαιστινιακού λαού, εξακολουθούν να γίνονται πίσω από το προπέτασμα των νέων "διαπραγματεύσεων", που προωθούνται από τον ιμπεριαλισμό. Τα αντιδραστικά Αραβικά καθεστώτα, και πρώτ' απ΄ όλα η Αίγυπτος, υποστηρίζουν αυτή την κίνηση, επειδή η Παλαιστινιακή εξέγερση
είναι ένας αποσταθεροποιητικός παράγοντας γι΄ αυτούς επίσης.
Το τείχος υποτίθεται ότι γίνεται για να προστατέψει τον Εβραϊκό
Πληθυσμό από τις Παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες και τους κομάντος αυτοκτονίας. Στην πραγματικότητα είναι τελείως ανίκανο να σταματήσει κάποιον, που είναι έτοιμος να σκοτωθεί, από το να διασχίσει το δρόμο προς τα κέντρα του Ισραηλινού πληθυσμού. Αυτό που θα κάνει είναι να στερήσει εκατοντάδες χιλιάδες λαού από τα μέσα προς το ζειν και να κάνει τις ζωές τους ακόμα πιο ανυπόφορες απ΄ ό,τι είναι σήμερα, εξαναγκάζοντάς τους, έτσι, να εγκαταλείψουν τη χώρα, αν, βέβαια, υπάρχει κάποιο μέρος στον κόσμο πρόθυμο να τους δεχτεί. Η επιτάχυνση της μεταφοράς, η συνέχιση της εθνικής κάθαρσης των Παλαιστινίων, αυτός είναι ο πραγματικός σκοπός του τείχους. Οι μάζες σ΄ όλο τον κόσμο, οι οποίες στην διάρκεια των περασμένων δυόμιση χρόνων της Ιντιφάντα και της κτηνώδους καταστολής της από τη Σιωνιστική πολεμική μηχανή, έδειξαν την αλληλεγγύη τους με τον Παλαιστινιακό λαό, χρειάζεται να έχουν επίγνωση του τι σημαίνει στην πραγματικότητα η νέα ιμπεριαλιστική "ειρηνευτική διαδικασία".
Οι τελευταίες εκλογές έδωσαν μια νέα νίκη στο Σαρόν, ύστερα από τη
αποτυχία της κυβέρνησης εθνικής ενότητας με το Εργατικό Κόμμα. Σήμερα, όταν ο Σαρόν, για λόγους κυρίως προπαγάνδας στο εξωτερικό, θέλει να μετακινήσει λίγους "παράνομους οικισμούς", δηλαδή, τροχόσπιτα με όχι παραπάνω από μια ή δύο οικογένειες, αντιμετωπίζει μια πολιτική κρίση, εξαιτίας της αντιπαράθεσής του με τους υπερδεξιούς εποίκους και τους υποστηριχτές τους μέσα και έξω από το Λικούντ. Όπως τονίσαμε, όταν κέρδισε τις εκλογές του 1999, "ο Σαρόν αναρριχήθηκε απότομα στην εξουσία ως αποτέλεσμα της αποτυχίας των συμφωνιών του Όσλο να επιτύχουν την υποταγή των Παλαιστινιακών μαζών παρόλες τις προσπάθειες της ηγεσίας τους. Αλλά από τη στιγμή που βρέθηκε στην εξουσία, ο Σαρόν θ΄ αναγκαστεί να δράσει μ΄ ένα βοναπαρτιστικό τρόπο, για να διατηρήσει τους οικονομικούς και στρατιωτικούς δεσμούς με τον ιμπεριαλισμό, που
είναι ζωτικοί για την Ισραηλινή μπουρζουαζία".
(5) Η αυξανόμενη οικονομική κρίση του Σιωνιστικού κράτους είναι παρόμοια με την οικονομική κρίση στην Αργεντινή, με την απειλή των χρεοκοπιών στο τραπεζικό σύστημα, την δήμευση των μικρών αποταμιεύσεων της χρηματιστικής μπουρζουαζίας και την αναστολή του διεθνούς χρέους. Η Ισραηλινή οικονομία περνάει την χειρότερη ύφεση της ιστορίας της, καθώς, για τρία διαδοχικά χρόνια, γνωρίζει οικονομική συρρίκνωση και αυξανόμενο έλλειμμα του προϋπολογισμού. Το κάποτε εξαιρετικά αναπτυγμένο κράτος Πρόνοιας του Ισραήλ έχει κυριολεκτικά εξαλειφθεί. Το ποσοστό της ανεργίας έχει αυξηθεί στο 15% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, Αράβων και Εβραίων. Όπως εξηγούσαμε ήδη από το ξέσπασμα της τωρινής εξέγερσης, όλες οι Ισραηλινές κυβερνήσεις δεν είναι μόνο κυβερνήσεις πολέμου ενάντια στους Παλαιστίνιους Άραβες, αλλά, επίσης, ενάντια στους Εβραίους
εργάτες, γιατί η ταξική πάλη μέσα στο Ισραήλ είναι ένα εμπόδιο για την διάλυση της Παλαιστινιακής αντίστασης.
Τα κτηνώδη αποτελέσματα της κρίσης και των κυβερνητικών πολιτικών
γέννησαν συμπτώματα αντίστασης στις Εβραϊκές μάζες. Από την αρχή του
2002 μια σειρά κινητοποιήσεις έγιναν στους δρόμους των κυριότερων
πόλεων της χώρας ενάντια στο κλείσιμο εργοστασίων, τις μαζικές απολύσεις και τις περικοπές των δαπανών του προϋπολογισμού. Το νέο οικονομικό σχέδιο των Σαρόν-Νετανιάχου, που πρόσφατα εγκρίθηκε από την Κνεσσέτ, περιλαμβάνει μαζικές περικοπές του προϋπολογισμού και μια σειρά νόμων ενάντια στα συνδικάτα, περιορίζοντας το δικαίωμα της απεργίας των δημοσίων υπαλλήλων. Αυτό το οικονομικό σχέδιο είναι το αντίστοιχο του σχεδίου του "οδικού χάρτη" : ο σκοπός του δεύτερου είναι η συντριβή της Παλαιστινιακής εξέγερσης και ο σκοπός του πρώτου η συντριβή της αντίστασης των εβραϊκών μαζών ενάντια στα καπιταλιστικά σχέδια.
Η Χισταντρούτ (η γενική συνομοσπονδία των συνδικάτων στο Ισραήλ)
αναγκάστηκε να οργανώσει αρκετές γενικές απεργίες του δημόσιου τομέα
ενάντια στις κυβερνητικές περικοπές του προϋπολογισμού. Παρ' όλα αυτά, η Χισταντρούτ δεν σκόπευε να παλέψει για τα δικαιώματα όλων των εργατών, πόσο μάλλον των Παλαιστινίων, αλλά να υπερασπίσει τα δικά της προνόμια ως γραφειοκρατίας της εβραϊκής εργατικής αριστοκρατίας, που δεν θέλει να αποσταθεροποιήσει το Σιωνιστικό καθεστώς. Γι΄ αυτό το λόγο πρόδωσε τις απεργίες, υπογράφοντας ένα συμβιβασμό με την κυβέρνηση για την περικοπή των μισθών του δημόσιου τομέα για δύο χρόνια, σε ποσοστό 2 έως 7%, δίνοντας την διαχείριση των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων στην κυβέρνηση και κάνοντας δυνατή την απόλυση εκατοντάδων χιλιάδων εργατών.
Με την ευκαιρία της δεύτερης επετείου της Ιντιφάντα τονίσαμε ότι η
στρατιωτική ήττα της Παλαιστινιακής εξέγερσης απαιτεί ότι "η κυβέρνηση του Ισραήλ, με την υποστήριξη των ΗΠΑ, θα έπρεπε να καταστρέψει την Παλαιστινιακή Αρχή ή να αντικαταστήσει την ηγεσία της με μια ομάδα ακόμα πιο πρόθυμων Κουΐσλινγκ (ο Αραφάτ ανακηρύχθηκε ως "άσχετος" εξαιτίας της ανικανότητάς του να ελέγξει τις εξεγερμένες μάζες).(6) Ο "οδικός χάρτης" ξεκίνησε αφού η εκ νέου κατοχή από το Σιωνιστικό Στρατό της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, που έγινε με την ένοχη συγκατάθεση του ιμπεριαλισμού, οδήγησε στην εξάλειψη ενός μεγάλου μέρους της υποδομής και του προσωπικού της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής. Τώρα, ο ίδιος πόλεμος συνεχίζεται με "διπλωματικές" μεθόδους. Η Σιωνιστική μπουρζουαζία έδωσε την υποστήριξή της στο νέο σχέδιο: ο δείκτης του Χρηματιστηρίου του Τελ Αβίβ ανέβηκε 7% όταν ο Σαρόν ανακοίνωσε ότι το Ισραήλ θα το υπέγραφε και έπεσε 4% όταν οι Παλαιστίνιοι αντάρτες έκαναν αρκετές επιτυχημένες επιθέσεις ενάντια στο Στρατό τρεις μέρες μετά τις συνδιασκέψεις στο Σαρμ Ελ Σέϊκ και στην Ακαμπα.
Η απείρως πιο αδύναμη κομπραδόρικη Παλαιστινιακή μπουρζουαζία έδωσε,
επίσης, τις ευλογίες της στον "Οδικό Χάρτη", κάτω από την πίεση του
ιμπεριαλισμού και του Σιωνισμού. Ο ρόλος της νέας κυβέρνησης της
Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής είναι να φέρει σε πέρας τις "δημοκρατικές" μεταρρυθμίσεις, που απαιτούνται για την εφαρμογή του, δηλαδή, να αφοπλίσει τις πολιτοφυλακές της Ιντιφάντα, να θέσει τέρμα σε κάθε είδος λαϊκής οργάνωσης και να αναδιοργανώσει ό, τι απομένει από την Παλαιστινιακή οικονομία προς το συμφέρον των Ισραηλινών καπιταλιστών και των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων. Το ζήτημα είναι σε ποιο βαθμό ο Αμπού Μάζεν και ο Υπουργός του Οικονομικών Σαλάμ Φαγιάρ (πρώην Παλαιστίνιος αντιπρόσωπος στο ΔΝΤ) είναι σε θέση να επιβάλλουν αυτές τις "μεταρρυθμίσεις" και να κυριαρχήσουν στις Παλαιστινιακές μάζες και στις οργανώσεις της αντιπολίτευσης. Η CIA έχει στενά εμπλακεί στην επανοικοδόμηση των δυνάμεων ασφαλείας της Παλαιστινιακής Εθνικής Αρχής, ύστερα από τη καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους των εγκαταστάσεών της και την δολοφονία, από το Ισραήλ, εκατοντάδων μελών της.
Ο "Οδικός Χάρτης" έχει σκοπό να θέσει σε εφαρμογή το μοντέλο των
Μπαντουστάν, δηλαδή, απομονωμένων και αποστρατιωτικοποιημένων
πληθυσμιακών περιοχών, που περιβάλλονται από δυνάμεις κατοχής και
Σιωνιστικές αποικίες, όμοιες με εκείνες που εγκαθιδρύθηκαν από το
Νοτιοαφρικανικό καθεστώς του Απαρτχάϊντ. Η μόνη προοδευτική επιλογή
είναι ο αγώνας για ένα κοσμικό δημοκρατικό κράτος σε ολόκληρη την
περιοχή της Παλαιστίνης, όπου θα επιτραπεί σε όλους τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες να επιστρέψουν. Μια τέτοια εναλλακτική λύση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από μια επαναστατική προλεταριακή ηγεσία, που κινητοποιεί τις μάζες της περιοχής ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το Σιωνισμό και είναι, ταυτόχρονα, ικανή να αποσπάσει τους Εβραίους εργάτες από τα χέρια της Σιωνιστικής ηγεσίας. Αυτός είναι ο λόγος που ένα κοσμικό δημοκρατικό κράτος στην Παλαιστίνη είναι το μόνο βιώσιμο, στα πλαίσια μιας Σοσιαλιστικής Ομοσπονδίας της Μέσης Ανατολής.
(4) Για περισσότερα στοιχεία βλέπε :
Η Εκστρατεία κατά του Τείχους - Απαρτχάιντ :
http://www.pengon.org/wall/report1.htlm
To Tείχος ΠΑπαρτχάϊντ του Ισραήλ:
http://www.lawsociety.org/wall/wall.htlm
Παλαιστινιακό Κέντρο Ενημέρωσης :
http://www.palestine-pmc.com/apartheid.asp
(5) Daniel Rubinstein : "Οι Εκλογές στο Ισραήλ και η Κρίση που άνοιξε η Ιντιφάντα".
http://www.marxists.de/middleast/curent.rubin1.htm
(6) Y. Betzalel, "Η Δεύτερη Επέτειος της Παλαιστινιακής Λαϊκής
Εξέγερσης", The Militant 6 (2002): 2-3.
