Ο καπιταλισμός τιμά με μια κηδεία-σόου
τον μισητό Ρέιγκαν
Πολλά
γράφτηκαν τις τελευταίες ημέρες από
τους κονδυλοφόρους της άρχουσας
τάξης και τους δημοσιογραφίσκους
αβανταδόρους του συστήματος για τον
Ρόναλντ Ρέιγκαν και για την…
προσφορά του στην Ανθρωπότητα!!!
Επειδή και η ανοχή μας έχει τα οριά
της το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει ένα άρθρο
του συνεργάτη μας ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ που δείχνει ξεκάθαρα
ποιος ήταν ο μαφιόζος Ρέιγκαν, το
μισητό κάθαρμα που χρημάτισε
πρόεδρος της Αμερικής και απεβίωσε
σε μεγάλη ηλικία πριν λίγες ημέρες.
Γεννημένος το 1911, ζει την
εφηβεία του υπό τη σκιά της μεγάλης
κρίσης. Τη δεκαετία του ’40 στο
Χόλιγουντ, ξεπερνάει την έλλειψη
ταλέντου και ικανοτήτων όταν
προσκολλάται στη μαφία και τις
μυστικές υπηρεσίες, αναλαμβάνοντας
έναν από τους πιο δραστήριους ρόλους
στο κυνήγι μαγισσών που ξεκίνησε με
τον Μακαρθισμό, στοχεύοντας στην
εκδίωξη των κομμουνιστών και των
αριστερών από τα πλατό της
βιομηχανίας του θεάματος. Κατά το Τάιμ,
«όχι μόνο συνεργάστηκε στις
εκκαθαρίσεις όσων κατηγορούνταν για
κομμουνιστές αλλά και υπηρέτησε
επίσης ως μυστικός πληροφοριοδότης
του FBI”. Η σταδιοδρομία του
από κει και πέρα είναι…λαμπρή.
Αφού πρώτα φτιάχνει φιλμ
για τους βετεράνους του πολέμου και
το δολοφόνο της Χιροσίμα και του
Ναγκασάκι πρόεδρο Τρούμαν, στη
συνέχεια, το 1954, προσλαμβάνεται από
την αμερικανική πολυεθνική Τζένεραλ
Ελέκτρικ για να αναλάβει – έναντι
του μυθικού τότε ποσού των 125.000
δολαρίων ετησίως – τη δημοφιλέστερη
εκπομπή για το θέατρο που είχε η
εταιρεία, στο μεγαλύτερο τηλεοπτικό
σταθμό της χώρας κάθε Κυριακή βράδυ.
Το 1962 διακόπτει το
συμβόλαιό του με την αμερικανική
πολυεθνική και έρχεται η ώρα, για
δεύτερη φορά, να ανταποδώσει την
αφειδώλευτη στήριξη που του είχαν
προσφέρει, από τη θέση του κυβερνήτη
της Καλιφόρνια. Λίκνο της
αντιπολεμικής και κοινωνικής
αμφισβήτησης που κορυφώνεται με τον
πόλεμο στο Βιετνάμ, η βορειοδυτική
πολιτεία των ΗΠΑ μετατρέπεται υπό
την ηγεσία του Ρέιγκαν, από το 1966
μέχρι το 1974, μαζί με τη Χιλή σε
πειραματικό εργαστήρι εφαρμογής των
πιο αντιδραστικών και φιλελεύθερων
οικονομικών πολιτικών.
Με αυτές τις δάφνες
εισέρχεται το Νοέμβριο του 1980 στο
Λευκό Οίκο. Στόχος ήταν να
διαχειριστεί ένα περιβάλλον βαθιάς
και παρατεταμένης κρίσης που
ξεκινούσε από την οικονομία με την
κρίση υπερσυσσώρευσης που ξέσπασε
το 1973, διαπερνούσε τον πολιτικό
κόσμο ο οποίος εξακολουθούσε να
δοκιμάζεται από τις αποκαλύψεις του
Γουοτεργκέιτ και, το σημαντικότερο
ίσως, έφθανε μέχρι την κοινωνία, η
οποία συνέχιζε να αφουγκράζεται το
ριζοσπαστισμό των δύο προηγούμενων
δεκαετιών.
Μόλις λίγους μήνες μετά
την ανάληψη των καθηκόντων του
απολύει 11.000 ελεγκτές εναέριας
κυκλοφορίας, δίνοντας τέλος έτσι
στην απεργία διαρκείας που
πραγματοποιείτο, μέσα από την
εξαφάνιση του πανίσχυρου συνδικάτου
ελεγκτών. Στην οικονομία, κατά τη
χρονιά που ανέλαβε, τα επιτόκια
βρίσκονταν στο 20%, ο πληθωρισμός στο
13,5%, το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν
συρρικνώθηκε κατά 2%, η ανεργία
βρισκόταν στο 11%, ενώ ο μεγαλύτερος
φορολογικός συντελεστής που
αφορούσε τα υψηλότερα εισοδήματα
έφθανε το 70%! Τέσσερα χρόνια αργότερα
δίνοντας τη μάχη για τη δεύτερη
θητεία του, το ΑΕΠ αυξάνεται κατά 6,8%,
ο πληθωρισμός έχει αποκλιμακωθεί
στο 4,3%, ενώ ο υψηλότερος φορολογικός
συντελεστής έχει μειωθεί στο 28% και
μία καινούργια λέξη κάνει μαζικά την
εμφάνισή της στην αρθρογραφία, και
τις δημόσιες συζητήσεις: Η λέξη
άστεγος που, αν και ακραίο, αποτελεί
χαρακτηριστικό αποτέλεσμα των
δραματικών κοινωνικών συνεπειών που
έχουν οι αναδιαρθρώσεις που
συντελούνται σε όλο το εύρος της
οικονομίας. Το τελευταίο τεύχος του
περιοδικού Τάιμ,
έγραφε για τις αναδιαρθρώσεις ότι «οι
ανακατατάξεις της δεκαετίας του ’80
βοήθησαν να φθάσει η οικονομία στο
τεχνολογικό άλμα υψηλής
παραγωγικότητας της επόμενης
δεκαετίας». Με άλλα λόγια η
συμπίεση των εργατικών αμοιβών και η
μαζική εκκαθάριση κεφαλαίου που
έγινε επί Ρέιγκαν έδωσε ανάσα ζωής
για δύο ολόκληρες δεκαετίες!
Πως λοιπόν σήμερα να μην
υμνούν τον Ρέιγκαν, όταν την πιο
κρίσιμη περίοδο αποτέλεσε αιχμή του
δόρατος των πιο αντιδραστικών
τμημάτων του κεφαλαίου
καταφέρνοντας να ξαναδώσει στον
αμερικανικό καπιταλισμό μέρος
τουλάχιστον από το σφρίγος του, ενώ
στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ
ανέδειξε τα πιο επιθετικά και
ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά; Ας
θυμηθούμε τη χείρα βοηθείας που
προσέφερε η προεδρία Ρέιγκαν στις
χούντες της Κεντρικής Αμερικής και
την ενεργή στήριξη σε ομάδες
παρακρατικών δολοφόνων
εκπαιδευμένων από τη CIA όπως ήταν οι Κόντρας της Νικαράγουα,
την ενίσχυση στους Ταλιμπάν και τον
Οσάμα Μπιν Λάντεν ώστε να
υπονομεύσουν το στηριζόμενο από
τους Σοβιετικούς καθεστώς του
Αφγανιστάν, την επέμβαση στη Γρενάδα,
τους βομβαρδισμούς της Λιβύης και
την κατάρριψη δύο αεροπλάνων της, το
χαρακτηρισμό της ΕΣΣΔ, ως «αυτοκρατορία
του κακού», τις συνεχείς
παρεμβάσεις στο στρατόπεδο του
αποκαλούμενου υπαρκτού σοσιαλισμού,
το διπλασιασμό των πολεμικών
δαπανών που επέτρεψε να ξεκινήσει ο
«πόλεμος των άστρων» και η ανάπτυξη
πυρηνικών μεσαίου βεληνεκούς στην
Ευρώπη, και τόσα άλλα.
Να τα θυμηθούμε όλα αυτά για να
φτύσουμε στον τάφο αυτού του
υποκειμένου που χαφιεδίζοντας
έφτασε να γίνει πρόεδρος των ΗΠΑ,
αλλά και για να δούμε πως το πείραμα
του 1980 που ξεκίνησε σαν ένα οδυνηρό
αλλά μικρό και αναγκαίο διάλειμμα,
έχει φτάσει να αποτελεί κοινό τόπο
για κάθε κυβέρνηση των ΗΠΑ και
σημείο σύγκλισης για όλες τις
αστικές δυνάμεις στα τέσσερα σημεία
του ορίζοντα.
