|
Σουηδία
Δημοψήφισμα - χαστούκι στην
ευρωπαϊκή μπουρζουαζία
Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ
ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει
σήμερα ένα άρθρο του συνεργάτη μας ΔΗΜΗΤΡΗ
ΜΙΖΑΡΑ σχετικά
με το Δημοψηφισμα στη Σουηδία και το
ΟΧΙ των Σουηδων στο Ευρώ που τόσο
λίγο προβληθηκε στην Ελλάδα από τα
ΜΜΕ.
Τίποτε
δε μπόρεσε να σώσει τη σουηδική ελίτ,
με επικεφαλής το σοσιαλδημοκρατικό
της κόμμα από τη μεγαλύτερη ήττα
στην ιστορία της. Οι μάζες είπαν ένα
ηχηρό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα για την
ένταξη της χώρας στο τρίτο σκέλος
της ΟΝΕ που είναι η υιοθέτηση του
ευρώ ως νόμισμα της χώρας. Ούτε καν
τα τραγικά γεγονότα της δολοφονίας
της υπουργού εξωτερικών Άννας Λιντ,
της πιο εμφανούς μορφής της
καμπάνιας υπέρ του ευρώ δεν μπόρεσαν
να αποπροσανατολίσουν τις μάζες.
Το
αποτέλεσμα, 56,1 % ενάντια και 41,8 % υπέρ
δεν έδωσε μόνο ένα σοβαρό μήνυμα
στην αστική τάξη και στις
προσπάθειές της για τη δημιουργία
υπερδύναμης με σκληρούς πυρήνες,
πρόεδρο, υπουργό εξωτερικών, δικό
της στρατό κλπ. Ήταν πάνω απ΄ όλα μια
σταγόνα στο ήδη ξεχειλισμένο ποτήρι
της ανεμπιστοσύνης των μαζών στην
άρχουσα τάξη, μια τρικλοποδιά που
πρόκειται να αποσταθεροποιήσει όλες
τις προσπάθειες του ιμπεριαλισμού
και των λακέδων σοσιαλδημοκρατών
του μέσα στο εργατικό κίνημα.
Οι
οικονομικές επιπτώσεις μιας τέτοιας
απόφασης είναι ελάχιστες. Η Σουηδία
ανήκει στην ΕΕ και στην ΟΝΕ, έχει μια
οικονομία που σπαράζεται από την
παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού, οι
πολυεθνικές της εταιρίες
εγκαταλείπουν τη χώρα, αλλά έχει μια
σχετικά πιο ισορροπημένη
δημοσιονομική οικονομική κατάσταση
και καλύπτει τους όρους του συμφώνου
σταθερότητας του
Μάαστριχτ, αντίθετα με πολλές άλλες
οικονομίες μεγάλων χωρών όπως η
Γερμανία ή η Γαλλία. Η μόνη διαφορά
τώρα θα είναι ότι έχει το δικαίωμα να
παίζει με τις ισοτιμίες του
νομίσματός της, να προωθεί δηλαδή
καλύτερα τις εξαγωγές της σε βάρος
ανταγωνιστών της.
Αντίθετα,
οι πολιτικές επιπτώσεις του
εκλογικού αποτελέσματος είναι
ολέθριες για την αστική τάξη όχι
μόνο της χώρας αλλά όλης της
Σκανδιναβίας, της ευρύτερης
περιοχής και όλης της Ευρώπης. Αυτός
είναι ο λόγος που σύσσωμη η
μπουρζουαζία όχι μόνο αυτής της
χώρας, αλλά και η φινλανδική ελίτ,
σήκωσαν τη σημαία της χειραγώγησης
των μαζών υπέρ του ναι.
Δεν είναι μόνο το ότι από τις
χώρες της Βόρειας Ευρώπης η Βρετανία
και η Δανία είναι εκτός ευρώ και η
Νορβηγία με την Ισλανδία εκτός ΕΕ. Η
Φινλανδία μένει μόνη με τις χώρες
των ανατολικών συνόρων της ΕΕ, τις
νεοφερμένες βαλτικές χώρες. Σύσσωμο
το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της
Φινλανδίας, ο Πρόεδρός του, ο
ξακουστός Λίππονεν (παρ΄ όλο που
συναγωνίζεται το σουηδό Πέρσσον για
τα οφίτσια της ΕΕ), η πρόεδρος της
χώρας Χάλονεν, ο υπουργός εξωτερικών
Τούομιόγια, όλοι οι γραφειοκράτες
του συνδικαλιστικού κινήματος, τα
αστικά κόμματα ρίχτηκαν σε μια άνευ
προηγουμένου καμπάνια με επισκέψεις
λόμπι στη Σουηδία για να πείσουν
τους σουηδούς ψηφοφόρους και τους
φινλανδούς μετανάστες εκεί για τα
καλά που έχει επωφεληθεί η Φινλανδία
από το ευρώ.
Τελικά
παρ΄ όλες τις ελπίδες τους ότι ο
φόνος της πιο επιφανούς πολιτικού
υπέρ του ναι θα άλλαζε την κατάσταση,
81 % των σουηδών αγνόησαν τις
συστάσεις της αρκετά δημοφιλούς
μακαρίτισσας σοσιαλδημοκράτισσας
και κατέβηκαν στις κάλπες. Πιο ηχηρό
ήταν το όχι από μεριάς γυναικών, νέων
και μελών των συνδικάτων παρ΄ όλο
που η ηγεσία της πανίσχυρης σε
αριθμό μελών Γενικής Συνομοσπονδίας
LO ήταν τυπικά ουδέτερη.
Από
τα κόμματα της πολιτικής σκηνής,
ενάντια στο ευρώ ήταν οι Πράσινοι (χωρίς
την υποστήριξη των οποίων θα πέσει η
κυβέρνηση μειοψηφίας), το μικρό
εθνικιστικό κόμμα του Κέντρου και το
Αριστερό κόμμα, επίγονος του
σταλινικού κόμματος, επίσης
εθνικιστικό. Το μήνυμα του
δημοψηφίσματος απέχει πολύ από την
ερμηνεία της προέδρου του Αριστερού
κόμματος, ότι ο λαός έδωσε μια καθαρή
απάντηση υπέρ του εθνικού του
κράτους και της κορώνας του. Το
εκφυλισμένο αυτό κόμμα δε δίστασε να
καλέσει την ευρωπαϊκή ελίτ να βγάλει
τα συμπεράσματά της για περισσότερη
δημοκρατία μέσα στην ΕΕ.
Οι
σουηδοί ψήφισαν για πρώτη φορά στην
ιστορία τους ενάντια στη θέληση του
80 % του κοινοβουλίου τους, πράγμα που
εκφράζει την βαθειά ανεμπιστοσύνη των μαζών και τους
όντως χαλαρούς δεσμούς που υπάρχουν
ανάμεσα στην
κυρίαρχη τάξη και τις μάζες.
Οι μάζες εκφράζουν σε κάθε τους
κίνηση ρητά το ότι δεν εμπιστεύονται
τους πολιτικούς τους και ιδιαίτερα
τα ΜΜΕ.
Ο
Πέρσσον τα έπαιξε όλα σε ένα χαρτί
και έχασε. Έχασε τους καπιταλιστές
στους οποίους είχε υποσχεθεί νίκη
των υπέρ του ναι ψήφων αν υποσχεθούν
να κρατήσουν τα κεφάλαιά τους στη
χώρα. Έχασε την εμπιστοσύνη των
πράσινων που μετά το δημοψήφισμα
βάζουν σαν όρο της ψήφου
εμπιστοσύνης τους την άρνηση του
συντάγματος Ζισκάρ Ντ΄ Εστέν. Έχασε
την υπουργό του των εξωτερικών στις
κυλιόμενες σκάλες ενός σούπερ
μάρκετ καταμεσήμερα. Η μακαρίτισσα
αυτή κυρία επρόκειτο να είναι η
διάδοχός του Πέρσσον στο κόμμα και
στην πρωθυπουργία. Έχασε το τρένο
για ένα ανώτατο αξίωμα που
ονειρευόταν στην νέα ΕΕ. Χάνει έναν
υπουργό του τον Λέιφ
Παγκρόσκι μετά
από απαίτηση των εργοδοτών και της
συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας,
επειδή αυτός τόλμησε να εναντιωθεί
στην κυβέρνηση και να προπαγανδίσει
το όχι. Έχασε τις ισορροπίες μέσα στο
σοσιαλδημοκρατικό κόμμα που είναι
βαθειά διασπασμένο και αντίθετα με
την ηγεσία του ψήφισε στην
πλειοψηφία του όχι στο ευρώ.
Το
μεγάλο όμως χτύπημα το δέχτηκε η
ευρωπαϊκή αστική τάξη. Τους απόηχους
απ΄ αυτό θα τους δούμε στις 4 του
Οκτώβρη στη Ρώμη. Το πακέτο του
ευρωπαϊκού συντάγματος που δε
θέλουν να ανοίξουν, αλλά να ψηφίσουν
στην διακυβερνητική με ένα ναι ή ένα
όχι, θα μπει σε δημοψηφίσματα σε μια
σειρά από χώρες. Στη Φινλαδία
συζητιέται πλατιά, ότι όπως για την
ένταξη στην ΕΕ έγινε δημοψήφισμα,
έτσι και τώρα θα πρέπει να ρωτηθεί ο
λαός για την αλλαγή του συντάγματός
του. Στη Δανία και την Ιρλανδία
το δημοψήφισμα θεωρείται σχεδόν
σίγουρο, ενώ στην Ολλανδία υπέρ ενός
δημοψηφίσματος είναι η πλειοψηφία
του κοινοβουλίου. Το κυριότερο
βέβαια είναι, ότι ο Πέρσσον μετά την
τσουχτερή αυτή ήττα δεν έχει καμμία
εξουσιοδότηση να δεχτεί το νέο
σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη
Ρώμη.
Οι
επιπτώσεις της θαρραλέας αυτής
απόφασης των σουηδικών μαζών
απλώνεται και έξω από τα σύνορα της
ΕΕ.
Στη
Νορβηγία είχαμε δημοτικές εκλογές
συγχρόνως με το σουηδικό
δημοψήφισμα. Εκεί τα αποτελέσματα
μιλούν τη δική τους γλώσσα. Μια
εκρηκτική πόλωση, που συγκλόνισε τις
πολιτικές ισορροπίες στη χώρα έδωσε
ψήφους στην νεοσταλινική αριστερά
και στην άκρα δεξιά. Οι
χριστιανοδημοκράτες, κόμμα του
πρωθυπουργού της κυβέρνησης
μειοψηφίας τριών αστικών κομμάτων
Μάγκνε, πήρε μόλις το 6,9 % των ψήφων.
Τα κυβερνητικά κόμματα πήραν
περίπου 28 % των ψήφων ενώ από την ήττα
δεν σώθηκαν ούτε οι
σοσιαλδημοκράτες παρ' όλο που είναι
στην αντιπολίτευση. Η συμμετοχή στις
εκλογές έμεινε στο ρεκόρ για την
μετά το 2ο Παγκόσμιο πόλεμο εποχή,
στο 58 %, ακολουθώντας τους ρυθμούς
της πολιτικής συμπεριφοράς των
ψηφοφόρων στη Φινλανδία. Η ηγεμονία
της αστικής τάξης, την εκπροσώπηση
της οποίας έχουν αναλάβει οι
σοσιαλδημοκράτες είναι πάνω σε ένα
τεντωμένο σκοινί. Οι μάζες δεν
κατεβαίνουν να ψηφίσουν γιατί είναι
ενάντια σε όλους. Ζούμε την εποχή
ενός αυθόρμητου ακόμα Que se vayan todos
στην Ευρώπη. Όταν δε κατεβαίνουν,
τότε λένε το ΟΧΙ τους με ένα
συγκεκριμένο τρόπο όπως στη Σουηδία.
Η
δολοφονία
Γκέτεμποργκ
θύμιζε η Στοκχόλμη την προπαραμονή
του δημοψηφίσματος. Ελικόπτερα που
γάζωναν με τους προβολείς τους τους
κεντρικούς δρόμους της πρωτεύουσας,
συνεχή μπλόκα στους δρόμους,
κουστωδίες με πάνω από χίλιους
αστυνομικούς να ψάχνουν από τη μια
το φάντασμα ενός δολοφόνου για τον
οποίο δε έχουν ακόμη και σήμερα
κανένα στοιχείο και από τη άλλη
μεριά να φυλάνε τα υψηλά ευρωπαϊκά
αφεντικά τους, τους υπουργούς
εξωτερικών από όλη την Ευρώπη και
από αλλού που είχαν έρθει να
αποτίσουν φόρο τιμής στη νεκρή
συνάδελφό τους, σε μια κηδεία που
θύμιζε κηδεία της πριγκίπισσας
Νταϊάνα. Συγκινητικοί λόγοι, όπως
αυτός του Γιωργάκη στη σουηδική
γλώσσα, κλαίγανε πιο πολύ για την
κατάσταση της τάξης που εκπροσωπούν
και για τη δική τους κατάντια παρά
για την Άννα Λιντ. Ο απερίγραπτος
εκνευρισμός πίσω από τα δάκρυά τους
έδειχνε πιο πολύ την ύστατη
προσπάθειά τους να πείσουν τις μάζες
ότι η Λιντ ήταν στο σωστό δρόμο παρά
τη δήθεν συγκίνησή τους.
Η
εκμετάλλευση του γεγονότος δεν έχει
προηγούμενο στην πολιτική ιστορία
της Σουηδίας. Διέκοψαν αμέσως την
προεκλογική τους πανάκριβη καμπάνια
για «λόγους τιμής» στη νεκρή και
συγχρόνως τη συνέχισαν με άλλο τρόπο.
Το συνεχές λιβάνισμα της δουλειάς
της στην υπηρεσία της σουηδικής και
ευρωπαϊκής αστικής τάξης έδινε και
έπαιρνε μέχρι που τους έγινε
μπούμεραγκ. Φτάσανε στο σημείο να
υποσχεθούνε στο λαό, ότι αν ψήφιζε
υπέρ του ευρώ το σουηδικό ευρω κέρμα
θα έφερε την προτομή της αποθαμένης.
Ο
μέσος σουηδός πολίτης συγκλονίστηκε
όχι όμως με τον τρόπο που η αστική
τάξη έχυνε κροκοδείλια δάκρυα. Πιο
πολύ απ΄ όλα τις μάζες απασχολεί η
ανασφάλεια της εποχής που ζούμε. Πιο
πολύ φοβίζουν τα δάκρυα αυτών που
εκμεταλλεύονται το επεισόδιο παρά ο
χαμός της υπουργού των εξωτερικών.
Πιο πολύ ανησυχεί το γεγονός ότι στο
Γκουαντανάμο βρίσκεται ένας σουηδός
υπήκοος με την πρώην ανοχή της πρώην
υπουργού των εξωτερικών, παρά η
απώλεια της τελευταίας. Τα
ανεξιχνίαστα γεγονότα, τα
μαχαιρώματα στην πλάτη τύπου Κέλλυ,
που θυμίζουν εποχές παρακμής της
ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, το σύνδρομο
από τον ανεξιχνίαστο φόνο του Ούλοφ
Πάλμε το 1986, είναι όλα αυτά που
βάλανε σε σκέψεις τους
αναποφάσιστους και τους έκαναν να
πουν μαζί με όλους τους υπόλοιπους
όχι σε όλους τους ευρωδουλικούς
λακέδες.
Ανταπόκριση Δημήτρης
Μιζάρας
|
