Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρόσθεση στα Αγαπημένα 

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

 Εγγραφή στην Mailing list        Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή       Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

Ιράκ Το φάντασμα του Βιετνάμ τρομάζει τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό

 ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ

 Ένα άρθρο του συνεργάτη μας Aρ. Μα.

Σε νέα φάση έχει εισέλθει από τις αρχές Νοεμβρίου η Ιρακινή αντίσταση. Η επίθεση με οβίδες στο ξενοδοχείο Ρασίντ, στο πιο καλά φρουρούμενο μέρος στο κέντρο της Βαγδάτης, όπου παρ’ ολίγο να χάσει τη ζωή του ο αρχιτέκτονας της εισβολής στο Ιράκ αμερικανός υφυπουργός πολέμου Γούλφοβιτς, και εν συνεχεία η κατάρριψη με πυραύλους εδάφους-αέρος μεταγωγικό ελικοπτέρου Σινούκ στα περίχωρα της Φαλούτζα με 18 νεκρούς και 22 τραυματίες εκ των οποίων πολλοί βαρειά, εκφράζει το πέρασμα της ιρακινής αντίστασης σε ανώτερη φάση.

Δεν είναι μόνο σκόρπια αντάρτικη δράση με ενέδρες και αποχώρηση, αλλά αντάρτικη αντιστασιακή δράση με σχεδιασμό και χρήση βαρειών όπλων.

Καθώς οι νεκροί καταφθάνουν στις ΗΠΑ (ήδη έχουν ξεπεράσει τους 400 από την αρχή του πολέμου, αν και αποκρύπτουν τους πραγματικούς αριθμούς) και το αντιπολεμικό κίνημα φουντώνει, η διακυβέρνηση Μπους απαγόρευσε τη μετάδοση εικόνων από τις τελετές ταφής –φοβούμενη συνειρμούς με το Βιετνάμ.

Αλλά δεν είναι μόνο η αντάρτικη ένοπλη δράση. Η ιρακινή αντίσταση συνδυάζεται με μαζική δράση, διαδηλώσεις και απεργίες. Έχοντας να αντιμετωπίσουν την καθολική εχθρότητα  του πληθυσμού οι αγγλο-αμερικάνοι ιμπεριαλιστές εισβολείς  χάνουν όλο και πιο γρήγορα το ηθικό τους.  

ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΙΡΑΚ

Πέρα λοιπόν από το Ιρακινό αντάρτικο πόλεων ή καλύτερα σε συνδυασμό με αυτό υπάρχει και η άλλη πλευρά του Ιρακινού αγώνα κατά των κατακτητών που τα ΜΜΕ φυσικά δεν παρουσιάζουν: είναι η δυναμική εμφάνιση ενός μαζικού και ριζοσπαστικού εργατικού κινήματος που παρόλα τα προβλήματα και τις αντίξοες συνθήκες κάτω από τις οποίες βρίσκεται προχωρεί και μας γεμίζει ελπίδες για το μέλλον.

Καταρχάς πρέπει να θυμόμαστε ότι στο Ιράκ υπάρχουν εκατομμύρια εργάτες που προσπαθούν  να επιβιώσουν, κάτι το οποίο σημαίνει ότι πρέπει να δουλέψουν για να θρέψουν τις οικογένειες τους, να βρουν στέγη για να προφυλαχτούν κάτω από τις γνώστες πολύ δύσκολες και αντίξοες συνθήκες μιας ιμπεριαλιστικής κατοχής.

Έχουν ήδη περάσει πάνω από έξι μήνες από την κατάρρευση του Μπααθικού καθεστώτος και τις υποσχέσεις των ιμπεριαλιστών για «ανοικοδόμηση» της χώρας και της οικονομίας. Σήμερα η ανεργία υπολογίζεται πως φτάνει το 70%. Από αυτή την άποψη λοιπόν η καθημερινή επιβίωση αποτελεί για την συντριπτική πλειοψηφία του λαού μέγιστη προτεραιότητα.

Για όσους εργάζονται ο μέσος μισθός σήμερα κυμαίνεται στα 60 δολάρια το μήνα, που αποτελεί τον μισθό «υπό έκτακτες ανάγκες» που όρισαν οι αμερικάνοι κατακτητές της Προσωρινής Αρχής της Συμμαχίας (ΠΑΣ). Αυτόν όμως τον μισθό οι Ιρακινοί λάμβαναν και από το καθεστώς του Σαντάμ μαζί όμως με τρόφιμα και στεγαστικά επιδόματα, τα οποία φυσικά έχουν εξαφανιστεί υπό την αμερικάνικη διοίκηση. Συνεπώς, το εισόδημα των Ιρακινών έχει μειωθεί σημαντικά.

Αναφορικά με τα συνδικάτα, οι αρχές κατοχής έχουν βρει ένα βολικό νόμο που πέρασε ο Σαντάμ το 1987, όπου όποιος εργάζεται σε κρατική επιχείρηση θεωρείται...  δημόσιος υπάλληλος και απαγορεύεται να οργανωθεί σε συνδικάτο. Με λίγα λόγια λοιπόν, οι εργάτες στην Ιρακινή πετρελαϊκή βιομηχανία δεν έχουν δικαίωμα να φτιάξουν συνδικάτο για να προστατεύουν τα δικαιώματα τους. Η οργάνωση τους σε συνδικάτο θεωρείται έγκλημα. Αν και κατηγορούσαν τον Σαντάμ για τη δικτατορική του διακυβέρνηση, οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές εφαρμόζουν  τις αντεργατικές τους διατάξεις.

Τα πράγματα όμως δεν σταματούν εδώ. Τον Ιούνιο ο αμερικανός διοικητής Μπρέμερ δημοσιοποίησε ένα κανονισμό περί των «απαγορευμένων δραστηριοτήτων» σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται η οποιαδήποτε οργάνωση απεργίας ή διατάραξη της ομαλής λειτουργίας των εργοστασίων ή οποιασδήποτε άλλης οικονομικά σημαντικής επιχείρησης. Η τιμωρία μάλιστα για κάτι τέτοιο είναι η σύλληψη από τις αρχές κατοχής και η μεταχείρηση των απεργών ως...αιχμαλώτων πολέμου, κάτι που σημαίνει ακόμα και μεταφορά στο Γουαντάναμο.

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ένα από τα γνωστά παραμύθια των ιμπεριαλιστών είναι ότι μένουν στο Ιράκ γιατί αν φύγουν θα επικρατήσει ο Ισλαμικός φονταμενταλισμός, εθνικές και φυλετικές συγκρούσεις και γενικά ένα χάος, κάτι που φαίνεται πως δεν υπάρχει τώρα. Στην πραγματικότητα αυτό που φοβούνται είναι το γεγονός ότι οι Ιρακινοί οργανώνονται, βλέπουν τη δύναμη τους και ζητάνε να διευθύνουν αυτοί τις τύχες τους και όχι κάποιοι σαν τον Μπους και τον Μπρέμερ.

Παρόλες όμως τις προσπάθειες των αμερικάνων «δημοκρατών», δεν έχουν καταφέρει να σταματήσουν τους Ιρακινούς να οργανώνονται σε συνδικάτα. Μόνο λίγες μέρες μετά την αμερικάνικη εισβολή και την πτώση της παλιάς κυβέρνησης, οι Ιρακινοί στα εργοστάσια, την πετρελαϊκή βιομηχανία, στα ναυπηγεία και σχεδόν παντού άρχισαν να οργανώνονται. Ωστόσο σήμερα οι Ιρακινοί δεν επιθυμούν απλά να οργανώνονται για να πάρουν ένα μεγαλύτερο μισθό, αλλά θέλουν να πολεμήσουν για τον έλεγχο των δουλειών τους και των χώρων στους οποίους εργάζονται και για την απελευθέρωση της χώρας τους.

Μέχρι αυτή τη στιγμή το Ιρακινό εργατικό κίνημα έχει επανασυγκροτηθεί από δυο ομάδες, μια μετριοπαθή και μια ριζοσπαστική. Το  πιο μετριοπαθές είναι το Εργατικό Δημοκρατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα, μια ανεξάρτητη εργατική ομοσπονδία που αναγκάστηκε να περάσει στην παρανομία τη δεκαετία του ΄80 αφού διώχθηκε από το καθεστώς των Μπααθικών. Τα πιο έμπειρα στελέχη μετά τη διάλυση του παλιού αστυνομικού κράτους κατάφεραν να αναδυθούν ως δύναμη και να αποτελέσουν τη νέα Ιρακινή Ομοσπονδία των Συνδικάτων, η οποία δημιουργήθηκε τον Μάιο.

 Την ίδια στιγμή όμως έχουμε και το πιο ριζοσπαστικό τμήμα, όπως το Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που με δική του πρωτοβουλία και συμμετοχή και άλλων δυνάμεων δημιούργησε το Συνδικάτο Ανέργων στο Ιράκ. Και οι δυο ομάδες είναι αντίθετες στην αμερικάνικη κατοχή του Ιράκ, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό.

Η βασική διαφορά τους είναι ότι το συνδικάτο των ανέργων και κατ’ επέκταση το Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα είναι διατεθειμένοι να υποστηρίζουν εργατικές κινητοποιήσεις και άλλες εκδηλώσεις παρά την ύπαρξη διαταγμάτων που απαγορεύουν την οργάνωση των εργατών και απεργιών. Το πιο μετριοπαθές τμήμα του εργατικού κινήματος δεν υποστηρίζει τέτοιες εργατικές ενέργειες με την πρόφαση ότι μπορούν να τις εκμεταλλευτούν στοιχεία του παλιού καθεστώτος που αντιστέκονται στην αμερικάνικη κατοχή, κάτι που μάλλον δεν αποτελεί ικανοποιητική απάντηση και θυμίζει μάλλον στάσεις «αριστερών» οργανώσεων που δεν συμμετέχουν σε διαδηλώσεις οργανωμένες από... «προβοκάτορες».

Το αντιπολεμικό κίνημα και η επαναστατική κομμουνιστική αριστερά πρέπει να προσέξει περισσότερο το εργατικό κίνημα του Ιράκ καθώς η αποκάλυψη της αλήθειας για τους Ιρακινούς «τρομοκράτες» και τους εργατικούς αγώνες τους θα συνεισφέρει στην ακόμα περαιτέρω αμφισβήτηση της αμερικανικής κατοχής σε ολόκληρο τον κόσμο, να αποκαλυφθεί η αληθινή φύση του αμερικάνικου «δημοκρατικού» ιμπεριαλισμού, τη στιγμή μάλιστα που ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στο Ιράκ γίνεται η οργάνωση σε συνδικάτο.  

Η ΟΡΓΗ ΤΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ 

Οι κατάσταση για τους αμερικανούς στρατιώτες στο Ιράκ είναι ιδιαίτερα άσχημη. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ολοένα και πιο πολλοί αναζητούν τρόπους για να φύγουν. Ολοένα και περισσότερες ομάδες στο αντιπολεμικό κίνημα αγγίζουν και επηρεάζουν τους αμερικάνους στρατιώτες στο Ιράκ, όπως ακριβώς είχε συμβεί και την περίοδο 1960-1975 και στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Τα τηλέφωνα στην Ανοιχτή Γραμμή για τα Δικαιώματα των Αμερικάνων Στρατιωτών μόνο τις τελευταίες 12 βδομάδες έχουν αυξηθεί κατά 75%. Η βασική ερώτηση όλων σχεδόν ήταν ποια είναι η τιμωρία αν βγουν Α.Α. (αδικαιολογήτως απών). Τα περισσότερα τηλέφωνα προέρχονταν από στρατιώτες που βρίσκονταν με άδεια από το Ιράκ. Χαρακτηριστικά ένας στρατιώτης είπε: «Τι θα συμβεί αν απλά δεν πάω» στο Ιράκ και ένας άλλος: «Θα πυροβολήσω το πόδι μου». Όλα αυτά δείχνουν πόσο απελπισμένοι είναι και πόσο πολύ θέλουν να φύγουν από μια χώρα που τους βλέπει ως αυτό που είναι, δηλαδή δύναμη κατοχής.

Επίσης τουλάχιστον 28 από τους 1300 στρατιώτες με άδεια που ξεκίνησε πριν από δυο βδομάδες δεν έχουν επιστρέψει στο Ιράκ. Το Πεντάγωνο βέβαια προσπαθεί να υποβαθμίσει αυτό το πρώτο ράγισμα στην στρατιωτική ιεραρχία χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.

Τέλος τουλάχιστον 13 στρατιώτες μέχρι τώρα έχουν αυτοκτονήσει στο Ιράκ. Η όλη κατάσταση δείχνει πως καθώς τα ψέματα για την δικαιολόγηση αυτού του πολέμου αποκαλύπτονται, η αντιπολεμική δράση και αντίσταση μέσα στο στρατό φαίνεται να είναι κάτι πολύ πιθανό στο μέλλον.

ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΜΙΛΟΥΝ

Η οργή των στρατιωτών φαίνεται και από δηλώσεις τους που εμφανίζονται κατά καιρούς στα ΜΜΕ και δεν στρέφονται τόσο εναντίον των Ιρακινών όσο εναντίον της ίδια της πολιτικής ηγεσίας που τους έστειλε εκεί. Χαρακτηριστικό γι’ αυτό είναι η παρακάτω δήλωση ενός υπαξιωματικού της Δεύτερης Μάχιμης Ομάδας στο ABC News: «Έχω φτιάξει και εγώ τη δική μου «Λίστα Επικηρυγμένων», είπε, αναφερόμενος στα περιβόητα τραπουλόχαρτα που έβγαλε το Πεντάγωνο με Ιρακινούς αξιωματούχους. «Οι άσσοι στη δική μου τράπουλα είναι οι Πωλ Μπρέμερ, Ντόναλντ Ράμσφελντ, Τζορτζ Μπους και Πωλ Γούλφοβιτς». Όλοι όμως οι στρατιώτες που γυρνάνε από το Ιράκ εκδηλώνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την αντίθεσή τους στον πόλεμο αυτό. Έτσι, ο Φρανκ Μέντεζ, έφεδρος στο Ιράκ, ενώ βρισκόταν με άδεια, τέθηκε επικεφαλής αντιπολεμικής πορείας έξω από τα γραφεία στο Νιού Τζέρσεϋ των γερουσιαστών Κορζίν και Λάσουτενμπεργκ. Και οι φωνές των στρατιωτών συνεχώς αυξάνονται.