ΤΟΥΡΚΙΑ: ΑΠΟ ΤΗ ΜΠΟΤΑ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΩΝ ΣΤΗ ΜΕΓΓΕΝΗ ΤΩΝ ΒΡΥΞΕΛΛΩΝ

Πέτρινα χρόνια περιμένουν την πλειοψηφία των τούρκων εργαζομένων

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Την ώρα που βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη το ανατολίτικο παζάρι των Βρυξελλών, αρκετές χιλιάδες τούρκων αριστερών τολμούσαν να διαδηλώσουν εναντίον της ένταξης της χώρας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ουδείς τους έδωσε μεγάλη σημασία, εκτός από τις δυνάμεις καταστολής. Όσο για την Ελλάδα, κανείς δεν διανοήθηκε να πραγματοποιήσει μια δημόσια εκδήλωση κατά της τουρκικής ένταξης. Οι μεν εθνικισταράδες αρκέστηκαν στα κηρύγματα του Χριστόδουλου, ο οποίος αναδεικνύεται ως ο μοναδικός πολιτικός τους ηγέτης. Η δε Αριστερά, συνέχισε την τακτική της σιγής ασυρμάτου στα λεγόμενα «εθνικά θέματα».

Φυσικά, αυτό που μας πληγώνει είναι η στάση της Αριστεράς, της ριζοσπαστικής συμπεριλαμβανομένης. Διότι, στα συγκεκριμένα θέματα, εκτός από τις καλές προθέσεις και διακηρύξεις, η Αριστερά είναι φανερό ότι δεν έχει καταφέρει να επεξεργαστεί μια συνεκτική, ολοκληρωμένη και σύγχρονη θέση. Το αποτέλεσμα είναι είτε να στρατεύεται στο άρμα της αστικής τάξης (Συνασπισμός) είτε να υποτάσσεται στην αδιέξοδη και επικίνδυνη λογική της υπεράσπισης των συμφερόντων «του λαού και του τόπου» και του αγώνα για να μην «ξεπουληθούν το Αιγαίο και η Κύπρος» (ΚΚΕ) είτε, τέλος, να επιμένει σε μια κολοβή και αναχρονιστική εκδοχή του αντιιμπεριαλισμού με…ολίγο αντικαπιταλισμό και να αρκείται στην άσκηση σκληρής κριτικής και την (αναγκαία) αποτίμηση της πορείας των αντιθέσεων ανάμεσα στις αστικές τάξεις των διάφορων χωρών.

Με αυτό το οπλοστάσιο, όμως, η Αριστερά είναι καταδικασμένη να παραμείνει ουραγός και δεν θα καταφέρει να παίξει ουσιαστικό ρόλο στο προξενιό της ΕΕ με την Άγκυρα. Κι όμως, είναι ένα προξενιό το οποίο, ειδικά αν καταλήξει σε γάμο, θα αλλάξει προς το χειρότερο την κατάσταση για την μεγάλη πλειοψηφία των Τούρκων, ενώ θα επιδράσει καθοριστικά και στο συσχετισμό δύναμης ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Είναι σίγουρο ότι η εργατική τάξη και η αγροτιά της Τουρκίας θα πληρώσουν βαρύ φόρο για να γίνει πραγματικότητα το σχέδιο του τουρκικού κεφαλαίου, να προσδεθεί οργανικά με την ΕΕ. Αν για τη Γερμανία, την Ισπανία, την Πολωνία, ακόμη και την Ελλάδα, η προσαρμογή στα διάφορα σύμφωνα σταθερότητας και η πλήρης απελευθέρωση των εγχώριων αγορών μεταφράστηκε σε «σφίξιμο του ζωναριού», για τη σχετικά καθυστερημένη Τουρκία θα σημαίνει ένα κοινωνικό σοκ.

Οι Ράμπο των Βρυξελλών θα εισβάλλουν κάθε τόσο στη χώρα για να διασφαλίσουν ότι θα προχωρούν οι μεταρρυθμίσεις που θα επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση των ευρωπαϊκών κεφαλαίων και θα διασφαλίζουν την κερδοφορία τους. Η εκάστοτε τουρκική κυβέρνηση, από την πλευρά της, θα χάσει σταδιακά κάθε δικαίωμα πολιτικών ελιγμών για την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων, κάτι που έκανε επανειλημμένως με τα δάνεια του ΔΝΤ, αρνούμενη να τα αποπληρώσει ή με τις υποτιμήσεις της λίρας.

Είναι φυσικό οι Τούρκοι να ελπίζουν (όπως ήλπιζαν και οι Τουρκοκύπριοι όταν έλεγαν μαζικά «ναι» στο σχέδιο Ανάν) ότι με την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων ξεκινούν το ταξίδι για την Ιθάκη. Ότι μπαίνοντας στην ΕΕ θα δουν, επιτέλους, πολλά από τα προβλήματά τους να λύνονται και τη ζωή τους να πηγαίνει προς το καλύτερο. Πολλοί, μάλιστα, ευελπιστούν ότι η «δημοκρατική Ευρώπη» θα πνίξει επιτέλους το «βαθύ κράτος», που τόσα χρόνια έχει καταδυναστεύσει τους Τούρκους, αλλά και τους Κούρδους.

Προφανώς, δεν φαντάζονται ότι έρχονται γι’ αυτούς πέτρινα χρόνια και ότι τη μπότα των στρατηγών θα βρεθούν να λιώνουν στη μέγγενη των αγορών. Η λαχτάρα τους για καλύτερη ζωή δεν τους επιτρέπει να δουν καθαρά τι κρύβεται πίσω από τα χαμόγελα και τις θερμές χειραψίες που προσφέρουν ο Σρέντερ, ο Σιράκ και ο Μπλερ. Όλα αυτά τα αρπακτικά, δηλαδή, που αντιμετωπίζουν την Τουρκία ως μία αγορά 70 εκατομμυρίων, που θα προσφέρει ανάσες στις επιχειρήσεις τους, αλλά είναι έτοιμοι να επιβάλουν δυσβάσταχτους περιορισμούς στην ελεύθερη μετακίνηση και εγκατάσταση Τούρκων στις χώρες της ΕΕ.

Ίσως, επίσης, να μην κατανοούν ακόμη ότι η χώρα τους θα γίνει θέατρο μιας λυσσαλέας αντιπαράθεσης ανάμεσα σε Ευρωπαίους και Αμερικανούς, των οποίων οι φιλοδοξίες «τέμνονται» επί τουρκικού εδάφους. Διότι οι μεν, έχουν αποφασίσει να ρίξουν μια τολμηρή ζαριά στην Τουρκία, ελπίζοντας να την αποσπάσουν από τα χέρια της Ουάσιγκτον. Και οι δε, που εκβίασαν ανοιχτά τους «25» να μην βάλουν κανένα όρο στον Ερντογάν στη σύνοδο κορυφής, θεωρούν ότι μια γρήγορη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα οδηγήσει σε οριστικό ναυάγιο τα σχέδια για πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, υπό την καθοδήγηση των Γαλλο-Γερμανών.

Αρκετοί είναι αυτοί, σε Τουρκία και Ελλάδα, που προβάλλουν ένα ακόμη επιχείρημα υπέρ της ένταξης της πρώτης: Ισχυρίζονται, συγκεκριμένα, ότι κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε πλήρη συμφιλίωση των δύο χωρών και, κατά συνέπεια, θα δώσει τέλος σε δεκαετίες αντιπαράθεσης και πολεμικής έντασης και θα επιστρέψει σε Αθήνα και Άγκυρα να μειώσουν προς όφελος των δύο λαών τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες.

Όλοι αυτοί, είτε είναι εξαιρετικά αφελείς είτε προσπαθούν να αποκρύψουν την αλήθεια ότι στα 1974, όταν ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κύπρο, αλλά και σε όλες τις περιπτώσεις που οι δύο χώρες έφτασαν στα πρόθυρα του πολέμου, ήταν εταίροι και σύμμαχοι στα πλαίσια του ΝΑΤΟ; Και δεν αληθεύει, άραγε, ότι Ελλάδα και Τουρκία θα συνεχίσουν να προμηθεύονται νέα και πανάκριβα οπλικά συστήματα επειδή το απαιτεί ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» και η συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις;

Η Ριζοσπαστική Αριστερά οφείλει να τολμήσει. Να αναδείξει την ανάγκη του κοινού αγώνα σε Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρο εναντίον της ιμπεριαλιστικής ΕΕ του κεφαλαίου. Να συμβάλει στην ενίσχυση της μειοψηφικής τάσης στην Τουρκία που αντιτίθεται στην ένταξη της χώρας από αριστερή, επαναστατική σκοπιά.

Δημοσιεύεται και στο ΠΡΙΝ που κυκλοφορεί