Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Θέμα

Αρχείο

Κεντρική Σελίδα

ΟΜΙΛΙΑ 25ης ΜΑΡΤΙΟΥ 2004

H χθεσινή ομιλία της φίλης και συνεργάτιδας ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΣ ΡΩΜΑΝΟΥ στο σχολείο όπου είναι γυμνάστρια. Η φίλη μας Φρανς τα τελευταία 3 χρόνια έχει αναλάβει αποκλειστικά τη γιορτή αυτή. Νομίζουμε ότι αξίζει τον κόπο να διαβαστεί…

Το Εικοσιένα είναι δίχως καμιά αμφισβήτηση ως τώρα, η πιο θαυμαστή και συγκλονιστική εποποιία της ελληνικής φυλής. Το ξεκίνημα της νεωτέρας ιστορίας του έθνους μας, ένα ξεκίνημα που γράφτηκε με ολοκαυτώματα, αίμα, δάκρυα και πόνο.

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, όταν "όλα τάσκιαζε η φοβέρα" ενός αδίστακτου κατακτητή, όταν η "Ιερή Συμμαχία" των Μεγάλων αγρυπνούσε στο ρόλο του υπερχωροφύλακα των λαών, μια χούφτα σκλάβοι με ελληνικό αίμα ζωντάνεψαν το συμβολισμό του Δαυϊδ και του Γολιάθ κι έκαναν την ανθρωπότητα να σκιρτήσει με το γνήσιο περιεχόμενο που έδωσαν στο πολυτιμότερο αγαθό της ζωής, στην Ελευθερία.

Καμιά επανάσταση δεν πραγματώνεται χωρίς την ηγεσία μιας πρωτοπόρας τάξης που καλείται από την ιστορία να πρωταγωνιστήσει στην κοινωνική αλλαγή και αυτή δεν ήταν άλλη από την αστική τάξη στην πορεία της προς την εξουσία. 

Το Εικοσιένα όμως δεν το έκαναν μόνο τα μεγάλα ονόματα που μάθαμε να δοξάζουμε. Το έκαναν, το κράτησαν και οι απλοί, ανώνυμοι, φτωχοί και αγράμματοι άνθρωποι του βουνού, των κάμπων και των νησιών. Ένας λαός που κουβαλούσε μέσα του τα τρομερά βιώματα τεσσάρων αιώνων δουλείας, όχι μόνο εθνικής αλλά και κοινωνικής. Το γενναίον και το ανιδιοτελές είναι συνήθως συστατικά εξαίρετων ψυχών και κατ' επέκταση λαών, που σμιλεύτηκαν από την ανάγκη και την οδύνη.

Σίγουρα η επανάσταση του Εικοσιένα έχει και τις σκιές της. Παρ'όλα αυτά όμως παραμένει γνήσια, αληθινή, με τον ζεστό ανθρώπινο χαρακτήρα της, όπου μέσα του συγκρούονται οι προαιώνιες αρετές της αντρειοσύνης, της ευφυΐας, της αυτοθυσίας, με τα εθνικά (αλλά και επίκτητα της σκλαβιάς)   ελαττώματα της διχόνοιας, της πονηριάς, της καχυποψίας και της ξενοφοβίας. 

Ας θυμηθούμε εδώ τον Μακρυγιάννη που σημειώνει στ' απομνημονεύματά του: "πρέπει να γράφονται και τα καλά μας και τα κακά μας".

Το Εικοσιένα είναι τόσο μεγάλο και τόσο λαμπερό που δεν έχει να χάσει, αλλά να κερδίσει με το να φωτιστούν μαζί με τις καλές και οι κακές του πλευρές. Οι καινούργιες γενιές χρειάζεται να αντλούν διδάγματα όχι μόνο από τις θετικές αλλά και από τις αρνητικές πλευρές της εθνικής ιστορίας, που τις μαθαίνει κανείς -δυστυχώς- μόνο αν ερευνήσει μοναχός του...

Θετικό κέρδος για μας αν τα διδάγματα του Αγώνα γονιμοποιηθούν και συντελέσουν ώστε ν' απαλλαγούμε από τον υπερτροφικό εγωισμό μας και να γιατρέψουμε τις εθνικές μας πληγές: τη διχόνοια, το διχασμό και τις διαβολές που είναι οι αιτίες όλων των δεινών μας παλαιοτέρων και σημερινών.  

Ας έρθουμε όμως και στο παρόν... ο περίφημος 20ς αιώνας στιγματίστηκε ανεξίτηλα από τα πτώματα δεκάδων εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων, θυμάτων δύο παγκόσμιων πολέμων και τόσων άλλων τοπικών και εμφυλίων συγκρούσεων.

Ο παραλογισμός αυτός συνεχίζεται στις μέρες μας... Βιετνάμ, Παλαιστίνη, Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ...

"Αντισταθείτε στα εργοστάσια πολεμικών υλών" όπως λέει ο ποιητής σ' ένα του στίχο.

Αντισταθείτε στη παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων που δεν στραγγίζει απλά τις παραγωγικές δυνάμεις των λαών, δεν υπονομεύει απλά τις όποιες δημοκρατικές ελευθερίες απέμειναν , δεν παράγει και αναπαράγει διαρκώς εθνικές και εμφύλιες συγκρούσεις σε τοπικό επίπεδο αλλά το χειρότερο απ' όλα, με την τρελή πορεία που ακολουθεί και με τα όπλα που διαθέτει απειλεί κι αυτή καθαυτή την ύπαρξη της Ανθρωπότητας.    

Το παρόν "απαιτεί" αποκλιμάκωση των εξοπλισμών και όχι άλλη αφαίμαξη χρημάτων. Δε συμφέρει ούτε τους γείτονές  μας τους τούρκους αλλά ούτε κι εμάς, να δαπανούνται κάθε χρόνο ένα σωρό εκατομμύρια δολάρια για όπλα.

Για όπλα και όχι για Ανθρώπων Έργα!

 22-03-2004

Ρωμάνου Φραντζέσκα

25/03/2004