Πολιτικό καφενείο

Σημειώσεις σχετικά με την ΚΕΔΑ και τον Κοψίδη

Η ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΩΣ ΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΘΕΣΕΩΝ

Η Κ.Ε.Δ.Α. δημιουργήθηκε από πρώην στελέχη του Κ.Κ.Ε. που έχουν ανάγει σε θέσφατο την ενότητα της αριστεράς. Η κοινή πάλη σε επιμέρους ζητήματα είναι εφικτή και επιθυμητή, αλλά το ερώτημα είναι αν υπάρχει εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Όμως από όσο έχω καταλάβει πέρα από τις γενικόλογες διακηρύξεις αποφεύγουν να κάνουν αποτίμηση των αποπειρών ενότητας στο παρελθόν. Καμία σε βάθος ανάλυση για την προδικτατορική Ε.Δ.Α., την Ενωμένη Αριστερά το 1974, τη Συμμαχία του Κ.Κ.Ε. ες. με τη Χριστιανική Δημοκρατία, την Ε.Δ.Α., τη Σοσιαλιστική Πορεία και τη Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία το 1977, τον ενιαίο Συνασπισμό το 1988, την κυβέρνηση

Έτσι είδε ο "Ριζοσπάστης" την αποχώρηση του Μ. Κοψίδη από το ΚΚΕ

Τζανετάκη (1989) και την Οικουμενική κυβέρνηση(1989). Πέρα από την εσφαλμένη δήλωση Κωστόπουλου πριν τις εκλογές Απριλίου 2000 ότι στα μέτωπα δεν πρέπει να συμμετέχουν θρησκόληπτοι[1] δεν ξεκαθαρίζεται ούτε ποιος κατά τη γνώμη τους ανήκει στην Αριστερά. Για ποιο λόγο να ανήκει ο ΣΥΝ και όχι το ΠΑΣΟΚ? Ποια είναι η προγραμματική διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων? Αμφότερα αποδέχονται το ισχύον κοινωνικό σύστημα προτείνοντας ρυθμίσεις που θα ανακουφίζουν τα περισσότερο πληττόμενα στρώματα, με αιτήματα για δημοκρατική ρύθμιση της παγκοσμιοποίησης και είναι υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (Ευρωπαϊκή Ένωση, ΝΑΤΟ).

Στις επικείμενες δημοτικές εκλογές φάνηκε για μία ακόμα φορά η έλλειψη σοβαρότητας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Κ.Ε.Δ.Α. καλούνται οι δημότες να καταδικάσουν με την ψήφο τους και με όποιο τρόπο μπορούν το δικομματισμό αλλά και τα διάφορα διπολικά σενάρια, να υπερψηφιστούν οι συνδυασμοί που στηρίζει ο Χώρος Διαλόγου και Κοινής Δράσης», κάτι που θα αποτελέσει και απάντηση σε εκείνους (Κ.Κ.Ε.) που επέμειναν στην ανθενωτική τους λογική. Τέλος, η Κ.Ε.Δ.Α. καλεί το κριτήριο του αντιδικομματισμού και αντινεοφιλελευθερισμού να ισχύσει και για τη δεύτερη Κυριακή, με όποιο τρόπο επιλέξουν οι δημότες. [2]
Η Κ.Ε.Δ.Α. καλεί σε καταψήφιση και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ. και στους δύο γύρους, ενώ σε πολλούς δήμους και νομούς ο ΣΥΝ συνεργάζεται εκλογικά με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Προφανώς σε αυτούς τους δήμους δεν είναι αναγκαίο να καταδικαστεί ο δικομματισμός…Επιπλέον δεν εξηγεί για ποιο λόγο οι συνδυασμοί που υποστηρίζει ο ΣΥΝ και μικρές οργανώσεις που συμμετέχουν στο Χώρο Διαλόγου (Δ.Ε.Α., Α.Κ.Ο.Α., Ξεκίνημα, Απελευθέρωση ) είναι αριστεροί ενωτικοί, ενώ οι συνδυασμοί που υποστηρίζουν το Κ.Κ.Ε., το ΔΗ.Κ.ΚΙ. και η Κομμουνιστική Ανανέωση ή συνδυασμοί όπως η Αντίσταση στο Χαλάνδρι είναι ανθενωτικοί.

Πρόσφατα αποχώρησε ο Κοψίδης και από πολλούς παρουσιάστηκε ως αριστερός διαφωνών. Στην επιστολή αποχώρησης κατέκρινε το Κ.Κ.Ε. επειδή θεωρεί τα περισσότερα Κ.Κ. στην Ευρώπη οππορτουνιστικά και ενσωματωμένα. Προφανώς κατά τον Κοψίδη το ότι το Κ.Κ.Γαλλίας και οι Ιταλοί Κομμουνιστές στήριζαν καπιταλιστικές κυβερνήσεις οι οποίες το 1999 συμμετείχαν στην ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και ότι αρκετά Ευρωπαϊκά Κ.Κ. κράτησαν θέση ουδετερότητας «Ούτε ΝΑΤΟ ούτε Μιλόσεβιτς» ή υποστήριξαν ανοικτά τη ΝΑΤΟϊκή εκστρατεία συνιστά επαναστατική πολιτική. Ο Κοψίδης προσπαθώντας να δείξει ποια κόμματα θεωρεί ως πρότυπα έδειξε ότι είναι υπέρ της πλήρους ενσωμάτωσης αλλά δεν έχει το πολιτικό θάρρος να το διακηρύξει χωρίς περιστροφές. Σχολιάζοντας το αποτέλεσμα του α’ γύρου των Γαλλικών εκλογών υποστήριζε: «Η κεντροαριστερά του Λ. Ζοσπέν δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τον νεοφιλελεύθερο άξονα, με αποτέλεσμα οι δύο βασικές της συνιστώσες, το Σοσιαλιστικό και το Κομμουνιστικό Κόμμα, να εισπράξουν τη μεγάλη δυσαρέσκεια που εκφράστηκε είτε με μεγάλη αποχή είτε με μετατόπιση ψηφοφόρων δεξιά ή και ακροδεξιά.

Όμως όσο λάθος θα είναι η υποτίμηση των εξελίξεων, άλλο τόσο θα είναι και η γενίκευσή τους. Η άνοδος της Αριστεράς σε Γερμανία, Σουηδία δείχνει ότι οι εξελίξεις δεν είναι μονοσήμαντες. Πρόσφατο παράδειγμα η Σαξονία, ένα από τα προπύργια του νεοναζισμού, όπου το Κόμμα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού κερδίζει τον κύριο όγκο των απωλειών της κεντροαριστερής κυβέρνησης Σρέντερ και προηγείται κατά 2% του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Γιατί όμως αυτές οι εκ διαμέτρου αντίθετες τάσεις στη συμπεριφορά ψηφοφόρων σε Γαλλία και Γερμανία, ενώ οι κυβερνήσεις Ζοσπέν και Σρέντερ έχουν πανομοιότυπη πολιτική; Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στον ρόλο της Αριστεράς. Στη Γερμανία, η Αριστερά εκφράζεται ενιαία και συγκροτημένα με σαφές εναλλακτικό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Στη Γαλλία, η πολυδιάσπαση είναι το κύριο χαρακτηριστικό και απαγορευτικός όρος να εμπνεύσει και να προσελκύσει ευρύτερα στρώματα.»[3] Ας σημειωθεί ότι ο Κοψίδης εξαπατά τους αναγνώστες αφού στη Γαλλία δεν σημειώθηκε άνοδος της Δεξιάς, αλλά της αποχής, της Ακροδεξιάς και των Τροτσκιστικών οργανώσεων την οποία αποκρύβει. Η παράλειψη είναι εσκεμμένη (εκτός και αν ο Κοψίδης αναφέροντας μετατόπιση ψήφων δεξιά εννοεί την άνοδο των Τροτσκιστών), επειδή θέλει να υποστηρίξει ότι αιτία της ήττας είναι η έλλειψη ενότητας, χωρίς να διευκρινίζει αν στα κόμματα που θα έπρεπε να κατέλθουν ενωμένα περιλαμβάνεται και το Σοσιαλιστικό και ούτε αναφέρεται στο πρόγραμμα που θα έπρεπε να είχαν. Λίγα στοιχεία για τη δράση του ΚΟ.ΔΗ.ΣΟ. στη Γερμανία διαφωτίζουν το τι εννοεί. «Κατά την ομιλία του ..Μπους στη γερμανική βουλή, τρεις βουλευτές του PDS ..ξεδίπλωσαν ένα πανώ …το οποίο ζητούσε από το Σρέντερ και το Μπους «να σταματήσουν τους πολέμους τους»…Ο Κλάους [κοινοβουλευτικός αρχηγός του PDS ] ζήτησε εκτός πρωτοκόλλου συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο και του ζήτησε συγγνώμη για το περιστατικό…Τις επόμενες ημέρες τα σκωπτικά σχόλια του τύπου γιά τη στάση υποτέλειας του Κλάους …έλαβαν μορφή χιονοστιβάδας…ο μύθος του ανεξάρτητου, μαχητικού και φιλειρηνικού PDS κατέρρευσε σα χάρτινος πύργος. Η βάση ξεσηκώθηκε και η ηγεσία … επιχείρησε να διασκεδάσει τις βαριές εντυπώσεις…Συνυπολογίζοντας την απουσία των υπουργών του PDS (ακόμα μια συμφωνία κυρίων με τους σοσιαλδημοκράτες) στην τοπική κυβέρνηση του Βερολίνου από τις μαζικές κινητοποιήσεις της περασμένης εβδομάδας..»[4] . «Σε συνέντευξη τύπου η πρόεδρος του PDS καταδικάζει τη χρήση βίας τόσο από τις Ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, όσο και από τα κτυπήματα των Παλαιστινίων καμικάζι κατά αμάχων, προτείνοντας την αποστολή διεθνών παρατηρητών υπό την αιγίδα του Ο.Η.Ε.»[5] Από τα παραπάνω αποσπάσματα είναι εμφανές ότι κατά τον Κοψίδη ένα αριστερό κόμμα οφείλει να μη συγκρούεται με την εξωτερική πολιτική της αστυκής τάξης της χώρας του και να συγκυβερνά με αστυκά κόμματα, προσβλέποντας σε μεταρρυθμίσεις. Στις βουλευτικές εκλογές στις 22/9/2002 το κόμμα πρότυπο κατά τον Κοψίδη καταποντίστηκε. Το ποσοστό του από 5,1% το 1998 έπεσε στο 4% (στην Αν. Γερμανία από 21,6% σε 16,8% και στη Δ. Γερμανία από 1,2% σε 1,1%)[6] . Σύμφωνα με ανάλυση των αποτελεσμάτων[7] τη μεγαλύτερη μείωση υπέστη στους φοιτητές (από 7% σε 4%) και από τους ψηφοφόρους του 300 χιλ. απείχαν, 290 χιλ. ψήφισαν τους Σοσιαλδημοκράτες, 50 χιλ. τους Χριστιανοδημοκράτες, 20 χιλ. τους Φιλελεύθερους, ενώ κέρδισε 10 χιλ. ψήφους από τους Πράσινους. Σε άρθρο με τίτλο «Κομμουνιστικό κίνημα και αριστερά»[8] ο Κοψίδης αποσαφηνίζει ποια Κ.Κ. θεωρεί ότι δεν είναι ενσωματωμένα: το Κ.Κ. Ινδίας και το Α.Κ.Ε.Λ., για το οποίο δε φείδεται επαίνων «Η στρατηγική και τακτική αυτού του κόμματος του επιτρέπει να απαντάει θετικά και στο κρίσιμο Κυπριακό ζήτημα και στα σύγχρονα προβλήματα του λαού, ανανεώνοντας και διευρύνοντας τους δεσμούς του με τις εργαζόμενες μάζες. Μακριά από δογματισμούς. Αλλά σταθερό στα ιδανικά του κομμουνιστικού κινήματος, επιμένοντας στη συνεργασία με άλλες αριστερές δυνάμεις, αλλά με σταθερό μέτωπο στις δυνάμεις της συντήρησης, πρωταγωνιστεί στην Κύπρο και στην ευρύτερη περιοχή». Μία εκτενής ανάλυση του προγράμματος και της πολιτικής του Α.Κ.Ε.Λ. θα απαιτούσε πολύ περισσότερο χώρο. Ωστόσο αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Χριστοφιά[9] είναι ενδεικτικά του ότι είναι ενσωματωμένο «…[Μετά την εισβολή του 1974] ..το ΑΚΕΛ και το συνδικαλιστικό κίνημα αποδέχτηκαν προσωρινά την αναστολή πολλών δικαιωμάτων και κεκτημένων των εργαζομένων…δε θα συναινούσα η αδέσμευτη Κύπρος …να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αν δεν είχαμε στη μέση το μεγάλο εθνικό πρόβλημα το Κυπριακό….είμαστε υποχρεωμένοι να υποστηρίξουμε την πορεία ένταξης..». Δεν νομίζω ότι αδικώ τον Κοψίδη, υποστηρίζοντας ότι τα γραπτά του δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας και ειλικρίνειας. Αν ήταν ειλικρινής θα υποστήριζε ότι η σοσιλαδημοκρατικοποίηση των Κ.Κ. είναι μονόδρομος….

[1] Είναι εσφαλμένη επειδή ένα μέτωπο πάλης δεν προϋποθέτει ούτε ιδεολογική ούτε προγραμματική συμφωνία ή συμφωνία αρχών των συνιστωσών του. Προϋποθέτει ύπαρξη αξόνων πάλης και συμφωνία σε συγκεκριμένα ζητήματα. Το λάθος του Κ.Κ.Ε. δεν είναι ότι συμμάχησε με τους νεορθόδοξους, αλλά το ότι δεν ασκεί κριτκή στους συμμάχους του.

[2] Ελευθεροτυπία 11/9/2002

[3] Ννέα 25/4/2002

[4] Εποχή 9/6/2002, σ.11

[5] Εποχή 7/4/2002, σ.9

[6] Εποχ΄ξ 6/10/2002, σ.7

[7] Ημερησία 28/9/2002

[8] Ενότητα αρ.4 (ΜάΪος – Ιούνιος 2002), σ.20-21

[9] Εποχή 4/7/1999, σ.10-11


		από Μάιο 2002