Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Θέμα

Αρχείο

Κεντρική Σελίδα

Ό παλμός όμως του αντικαπιταλιστικού κινήματος στη χώρα μας άλλα πράγματα υπαγορεύει. Η ουτοπία της ανασύστασης και ανασυγκρότησης της σε ενιαίο μέτωπο αποτελεί πλέον ώριμο αίτημα των καιρών και ιστορική αναγκαιότητα.

Aπό την πανέμορφη Ζάκυνθο ο φίλος Ηλίας Β. Μακρής μας έστειλε ένα υπέροχο θέμα που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του περιοδικού τους users.in.gr/protovoulia το οποίο το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει με ιδιαίτερη χαρά. Ελπίζουμε και σε μια μονιμότερη συνεργασία.

Η εισβολή στο Ιράκ δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο ανάμεσα στους μέχρι τώρα πρόσφατους πολέμους της αυτοκρατορίας. Αποτελεί το αιτιατό μιας κυρίαρχης αιτίας, δηλαδή της μονοπωλιακής επικράτησης του Κεφαλαίου διεθνώς. Η εισβολή μπορεί να ερμηνευθεί ως μια αποτελεσματικότατη μέθοδος διείσδυσης ή ελέγχου συγκεκριμένων πολυεθνικών εταιρειών στο Ιράκ αλλά και αποσταθεροποίησης της ευρύτερης περιοχής για αντίστοιχους λόγους. Η φιλειρηνική στάση κάποιων μελών του παγκόσμιου ομίλου-καρτέλ (Γαλλογερμανικός άξονας), όπως γράφει και ο Τάκης Φωτόπουλος, είναι αντιδράσεις κάποιων άλλων πολυεθνικών εταιρειών που μετά τον πόλεμο δεν θα έχουν το μερίδιο που έχουν με τη σημερινή κατάσταση στο Ιράκ. Ωστόσο και παρά τις διαφορές προνομίων που πιθανά θα δημιουργηθούν την επομένη του πολέμου μεταξύ των μελών του καρτέλ, καμία ρήξη στους κόλπους της συμμαχίας δεν πρόκειται να συμβεί, επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις τα κοινά συμφέροντα είναι πάντα ισχυρότερα των αντικρουόμενων. Έτσι άλλωστε ερμηνεύεται η παροχή στρατιωτικών διευκολύνσεων στους «συμμάχους» από τις ειρηνόφιλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και όχι με αφελείς εκδοχές για «πολιτικά άβουλους και άτολμους» ή «στρατιωτικά ανήμπορους» ευρωπαίους. Ως γνωστό η «επόμενη ημέρα» απασχολεί έντονα ειρηνόφιλες και μη ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και τη δική μας στο όνομα του εθνικού συμφέροντος, καταδεικνύοντας έτσι την υποκρισία τους.
Βέβαια εδώ γεννιέται ένα ερώτημα. Αν ο Μπους και ο Μπλερ είναι εγκληματίες, οι σύμμαχοί τους άραγε τι είναι; Δυστυχώς ο πόλεμος δεν τελειώνει με την κατάπαυση των εχθροπραξιών στο Ιράκ, έτσι όπως δεν τέλειωσε με την κατάπαυση των εχθροπραξιών στην Γιουγκοσλαβία και στο Αφγανιστάν. Ο πόλεμος θα τελειώσει οριστικά μόνο όταν τερματιστούν οι ανάγκες των διεισδύσεων από τις πολυεθνικές. Για να συμβεί όμως κάτι τέτοιο θα πρέπει να ανατραπεί το Καπιταλιστικό σύστημα. Μια ουτοπία που όμως μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα από την αντίσταση που ήδη άρχισαν να προβάλλουν οι λαοί. Αντίσταση που εκφράζεται κύρια μέσα από διαδηλώσεις αλλά και κάθε είδους άλλη εκδήλωση όπως τις απεργίες, τις καταλήψεις και γενικότερα από το διεθνή ακτιβισμό. Ένας σύγχρονος ανένδοτος και όμορφος αγώνας των εργαζομένων, των φοιτητών, των μαθητών, που έχουν ήδη ξεκινήσει την επανάσταση παγκόσμια χωρίς πεφωτισμένες ηγεσίες, εξουσιαστικά κέντρα και παράκεντρα.
Αν τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρχε ένα αντίπαλο δέος έναντι του Κεφαλαίου και εκφραζόταν με τη λογική του ανταγωνισμού των εξοπλισμών και του ψυχρού πολέμου, σήμερα το αντίπαλο δέος είναι οι ίδιοι οι λαοί. Από το Σιάλτ έως το Ναύπλιο το παγκόσμιο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ζητάει την ανατροπή του σάπιου Καπιταλιστικού συστήματος και αποποιείται τα εθνικά του συμφέροντα έτσι όπως ορίζονται από τις δημοκρατικές κυβερνήσεις του που με τόσο ζήλο βάλθηκαν να τα υπηρετήσουν.
Στη χώρα μας η Αριστερά ενώ θα μπορούσε να έχει καταλυτικό πολιτικό λόγο και ρόλο αναλώνεται σε έναν ανταγωνισμό μεταξύ των σχηματισμών που την απαρτίζουν κι έχουν ως στόχο είτε την κοινοβουλευτική άνοδο είτε την απλή επιβίωση. Αποτέλεσμα, αντί να στηρίξει οργανωτικά το αντικαπιταλιστικό κίνημα να το φθείρει σε αρκετά μεγάλο βαθμό μέσα από την απογοήτευση που απλόχερα σκορπά στα μέλη του ο κατακερματισμός της και ο συνακόλουθος στείρος ανταγωνισμός μεταξύ των κομματιών της. Ό παλμός όμως του αντικαπιταλιστικού κινήματος στη χώρα μας άλλα πράγματα υπαγορεύει. Η ουτοπία της ανασύστασης και ανασυγκρότησης της σε ενιαίο μέτωπο αποτελεί πλέον ώριμο αίτημα των καιρών και ιστορική αναγκαιότητα.

Ζάκυνθος 04.04.2003
Ηλίας Β. Μακρής

^{users.in.gr/protovoulia}

07/05/2003