Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Θέμα

Αρχείο

Κεντρική Σελίδα

Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη... Γαλήνη. - Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον; - (τον ΜΠΟΥΣ αυτόν, τον Τόνυ Μπλερ;) Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού τ΄ αυλάκια τ΄ όνομα του κίτρινου θάμνου δεν άλλαξε από εκείνους τους καιρούς. Το βράδυ βρήκα την περικοπή: «τον έδεσαν χειροπόδαρα» μας λέει «τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο, κουρέλι». Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του ο Παμφύλιος Αρδιάιος ΜΠΟΥΣ ο πανάθλιος Μπλερ δυστυχώς δεν ήταν ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ οι στοχασμοί του ΣΕΦΕΡΗ ... για πράγματα που ομολογείς δύσκολα, σε ώρες όπου δεν βαστάς, όταν βιάζεσαι ν΄ ανοίξεις την καρδιά σου μη σε προλάβει η ξενιτιά... ο πόλεμος... ΔΙΟΤΙ Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους ο άνθρωπος ..... ένα δεμάτι χόρτο, διψασμένος σαν το χόρτο, άπληστος σαν το χόρτο, ο άνθρωπος: χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος ο άνθρωπος: μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας ο άνθρωπος: πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα στο παραμικρό σφύριγμα του κέρδους. ....................................... Αλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικό άλλοι μπερδεύονται μεσ΄ στα αγαθά τους, άλλοι ρητορεύουν. (άλλοι κάνουν συνόδους κορυφής, άλλοι συλλαλητήρια) Αλλά τα ξόρκια τ΄ αγαθά τις ρητορείες, σαν είναι οι ζωντανοί μακριά, τι θα τα κάνεις; Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα; Μήπως είναι αυτό που μεταδίνει τη ζωή; Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις φίλε.... Όμως τη σκέψη ..... του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς. Ίσως και να ΄θελε να μείνει βασιλιάς ανθρωποφάγων... να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων.... ν΄ ακούει τα τουμπελέκια κάτω από το δένδρο του μπαμπού καθώς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες. .............................................. Ετούτα (κι εκείνα) ρίζωσαν μες στο μυαλό και δεν αλλάζουν ετούτα (κι εκείνα) φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δένδρα εκείνα που ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελώντας λεύγες και λεύγες... Ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ΄ ακούς γλυκότερα κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή γιατί είναι αμίλητη και προχωράει στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο μνησιπήμων πόνος.... (για την αντιγραφή των ευσεβών πόθων: ΚΑΡΤΑΣ ΤΑΣΟΣ)

www.afterzed.gr/kartasos

24/03/2003