Τι σημαίνει δημοκρατία και πως υπέστη γενετική τροποποίηση, έδωσα μια μικρή εικόνα στο προηγούμενο άρθρο μου που έστειλα και με χαρά είδα να δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του Μεγάλου Ανατολικού με τίτλο "Αστικής Δημοκρατίας, το ανάγνωσμα".

      Τι σημαίνει όμως σοσιαλισμός; και γιατί είναι στα χέρια της άρχουσας τάξης το όπλο που καταφέρνει περίτεχνα και εύκολα να τη διατηρεί στην εξουσία ενώ κανονικά θα έπρεπε να είναι η πύρινη εκείνη λαίλαπα που θα τη κατάπινε μαζί με το συρφετό που την ακολουθεί και εξυπηρετεί;           

      Σοσιαλισμός, καραμέλα στα χείλη των εξουσιαστών μας και βιαστών της δημοκρατίας και παράλληλα το πολύχρωμο φτερό με το οποίο γαργαλάνε παιχνιδιάρικα τ’ αυτιά της μάζας, του όχλου, των ανυποψίαστων ψηφοφόρων τους.       Σοσιαλισμός όμως σημαίνει κάτι πολύ όμορφο, ένα ιδανικό υψηλό : Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ισομερής κατανομή του πλούτου. 

Κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής: Τα ΄΄εργαλεία΄΄ που χρησιμοποιούνται στη παραγωγή, ανήκουν σε όλους μας. Η γη, τα εργαλεία, τα εργοστάσια, τα μηχανήματα είναι κοινή ιδιοκτησία μας. 

    Ισομερής κατανομή του πλούτου: Ότι παράγεται με τη βοήθεια των μέσων, κατανέμεται εξίσου σε όλους μας.

   ΄Αρα για να τελειώνουμε με τη καραμέλα, μη τη μασάμε και να τη φτύσουμε τώρα αμέσως στα μούτρα αυτών που μας τη δώσανε.  

    Όταν γεννήθηκαν οι διάφορες δημοκρατίες, αστικές, λαικές κ.λ.π. άρχισαν να στρώνουν τα πράγματα Ο έλεγχος του λαού έγινε πιο εύκολος και τα προβλήματα μετριάσθηκαν. Ο καθείς πίστεψε πως με τη ψήφο του αποφάσιζε για το μέλλον του και πως επιτέλους ήρθε κι αυτός στην εξουσία. Μάλιστα σύμφωνα με το Ρουσσώ ο κάθε άνθρωπος τη μέρα των εκλογών απολάμβανε τη μοναδική ημέρα ελευθερίας. Βεβαίως με τον τρόπο που την εκμεταλεύοταν άξιζε πραγματικά να τη χάσει.  Με μόνη φωτεινή εξαίρεση, την εξέγερση στην Ισπανία και πιο συγκεκριμένα στη Καταλωνία, όπου για πρώτη φορά το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα ανατρέπει τη κατάσταση και ΄΄επιβάλλει΄΄ την απόλυτη ελευθερία της βούλησης και έκφρασης, (πνίγηκε στο αίμα με τη συνδρομή όλης της Ευρώπης, αστικής.λαικής, ναζιστικής), η δημοκρατία της δύσης των ολίγων δηλαδή, πορεύτηκε όπως ακριβώς σχεδιάστηκε.  

   Όμως κάποιες φορές εμφανίζονται και καταστάσεις μη προβλέψιμες. Τέτοιες ήταν κατά τις δεκαετίες του ΄50 και κυρίως του ΄60, τα απελευθερωτικά κινήματα κατά της γαλλικής αποικιοκρατίας, οι εξεγέρσεις των Ούγγρων και Τσέχων κατά του σοβιετικού ιμπεριαλισμού, ο πόλεμος των αμερικανών εναντίον του Βιετνάμ και κυρίως η κουβανική επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο, του Τσε Γκεβάρα και των συντρόφων τους.

   Τα πιο πάνω σε συνδυασμό και με άλλα περιστατικά μικρότερης ίσως εμβέλειας έφεραν ξανά στο προσκήνιο το γαλλικό διαφωτισμό μέσα από το φοιτητικό και εργατικό κίνημα του Μάη του 1968. Σαν κύμα μεταδόθηκε στις χώρες της Ευρώπης, άρχισε να σαρώνει την άρχουσα τάξη μ’ εκείνο το μεγαλειώδους έμπνευσης σύνθημα: ΄΄Η Φαντασία στην Εξουσία΄΄.

   Βεβαίως η άρχουσα τάξη θορυβήθηκε και για την ακρίβεια για μια στιγμή φοβήθηκε ότι έφτασε η ώρα της. Όμως απέδειξε για μια ακόμη φορά το ότι είναι και εφτάψυχη και φαντασία διαθέτει για να μπορέσει να υπερασπιστεί τα κεκτημένα της ή καλύτερα αυτά που η ίδια απέκτησε εκμεταλλευόμενη το μόχθο άλλων. Το καινούργιο φρούτο ήταν πλέον έτοιμο και το όνομα αυτού : Σοσιαλδημοκρατία. Τι κάνουμε λοιπόν; κρατάμε την εξουσία όπως την είχαμε αλλάζοντας τα πρόσωπα, δηλαδή αλλάζοντας μάσκα. Επίσης είμαστε μεγαλόψυχοι και γενναιόδωροι και υλοποιούμε κάποιες από τις απαιτήσεις του λαού. Πιο πολύ δωρεάν παιδεία, υγεία, ελευθερία. Κρατικοποιούμε κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις για το θεαθήναι και αργότερα τις επιστρέφουμε στους ΄΄δικαιούχους΄΄. Κάνουμε γενναίες αυξήσεις στους μισθούς τους, ούτους ή άλλως από τα δικά τους τους δίνουμε, (βλ. Κεφάλαιο & Υπεραξία, Μάρξ), και τέλος πρέπει να θυσιάσουμε και κάποια από τα παιδιά μας. Κάποιοι δηλαδή θα πληρώσουν παίρνοντας τα εργοστασιά τους ή τις τραπεζές τους μα όχι και τις περιουσίες τους και πιθανόν κάποιοι, πολύ λίγοι όμως, ίσως καταδικαστούν και σε λίγα χρόνια φυλακή.