Με αφορμή την υπόθεση της τρομοκρατίας έχει περισσεύσει η υποκρισία. Άνθρωποι που υποστήριξαν τις επιθέσεις εναντίον της Γιουγκοσλαβίας και του Αφγανιστάν που στοίχισαν τις ζωές χιλιάδων και οδήγησαν πολύ περισσότερους σε
εξαθλίωση, εκφράζουν τον αποτροπιασμό τους για την τρομοκρατία και την αφαίρεση ζωών και υποκριτικά αναφέρονται στην αξία της ανθρώπινης ζωής. Τα χουλιγκανίστικα συνθήματα στην πορεία που διοργάνωσε το Δίκτυο και πολύ περισσότερο η επίθεση εναντίον της Απογευματινής έδωσε την
ευκαιρία σε καταπατητές κάθε έννοιας δεοντολογίας όπως ο Κακουνάκης, να επιχειρήσουν να παραστήσουν τους διωκόμενους. Είναι προφανές ότι κάθε δημοκρατικός πολίτης οφείλει να καταδικάζει τις απόπειρες βίαιης αντιμετώπισης άλλων απόψεων, οσοδήποτε απαράδεκτες και αν είναι.
Βεβαίως, η ελευθερία διατύπωσης γνώμης δεν μπορεί να περιλαμβάνει την ελευθερία κατασυκοφάντησης και διάδοσης ψευδών ειδήσεων. Όμως, όπως και στην ηθικολογία σχετικά με την αξία της ανθρώπινης ζωής, κυριαρχεί η υποκρισία. Για του λόγου του αληθές παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα: «Μερικά
σταράτα -άρα καθαρά- λόγια μετά τον πολύνεκρο κι εγκληματικό "δι' εγχειρήσεως" βομβαρδισμό του ραδιοτηλεοπτικού μεγάρου στο Βελιγράδι νύχτα Πέμπτης προς Παρασκευή. * Αποσκοπούσε εσκεμμένα βεβαίως στην παρεμπόδιση της πληροφόρησης του σερβικού - πρωτίστως- και του
υπολειπομένου γιουγκοσλαβικού λαού - δευτερευόντως. * Της πληροφόρησης ή της παραπληροφόρησης; * Εδώ ανοίγουμε ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο, το οποίο θα σήκωνε συζήτηση, αν δεν υπήρχαν τόσοι νεκροί. * Οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι στο εν λόγω κτίριο έδρευε ένα σημαντικό τμήμα της
μιλοσεβιτσικής προπαγάνδας. * Λαμβάνοντας υπ' όψη τη μεταχείριση την οποία υφίστατο εν γένει ο Τύπος την τελευταία δεκαετία, ευλόγως μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι οι δημόσιοι λειτουργοί της ραδιοτηλεόρασης, εκουσίως ή ακουσίως, ενσυνειδήτως ή εξαναγκασμένοι,
πιστεύοντες στο άστρο του Σλόμπονταν ή μη πιστεύοντες, υπηρετούσαν αδιαμαρτυρήτως την προβολή, τα συμφέροντα, την προπαγάνδα του καθεστώτος, αλλά πάντως δεν ήσαν άξιοι εκτέλεσης* Το καθεστώς, μονολιθικό και άνευ ουσιαστικής αντιπολίτευσης τα τελευταία χρόνια, οδηγούσε με
μαθηματική ακρίβεια τη χώρα στον όλεθρο με τα κρατικά, ημικρατικά και παρακρατικά Μέσα Ενημέρωσης παρά τω πλευρώ του.. άκουσα και την εκτίμηση ότι οι πύραυλοι στο ραδιομέγαρο έπληξαν, εκτός από τους αθώους ως ανθρώπους, την ελευθεροτυπία. * Μήπως υπερβάλλουμε λιγάκι; * Ελευθεροτυπία
στα υπόλοιπα της Νέας Γιουγκοσλαβίας έχει παύσει από μακρού να υπάρχει! * Επλήγει η κρατικώς κατευθυνόμενη πληροφόρηση, αλλά δεν χρειαζόταν να φονευθούν και άνθρωποι. * Επλήγη η προπαγάνδα.. Ως δημοσιογραφος δεν αγανακτώ που δολοφονήθηκαν συνάδελφοι κι ένας "οίκος" τους; * Ναι! *
Ο "οίκος" αυτός πάντως παραμόρφωνε τις καταστάσεις και λειτουργούσε προπαγανδιστικά, όμως πώς οι ένοικοί του καταδικάστηκαν σε θάνατο;. * Αν επί της χούντας της 21.4 ( επίκαιρη άλλωστε) μια μαχητική - επαναστατική ομάδα διασφαλίζοντας τη ζωή όλων των εργαζομένων, ανατίναζε το τότε
ΕΙΡ, το οποίο αναισχύντως πρόβαλλε τη χούντα και διάβρωνε τον ελληνικό λαό, καλώς δεν θα έπραττε η ομάδα; * Αν μάλιστα τους σχετικούς εκρηκτικούς μηχανισμούς είχε κατασκευάσει ο τότε απλώς καθηγητής της Παντείου ( τότε ήταν η Σχολή θηλυκού γένους), αυτή η δυναμική πράξη θα εθεωρείτο
θεάρεστη, διότι θα στερούσε τη χούντα από μια δυνατότητα να ενισχύει τη θέση της. * Τώρα το αποδοκιμαστέο γεγονός δεν έγκειται στο ότι το διέπραξαν "οι φονιάδες των λαών Αμερικάνοι" αλλά στο ότι υπήρξαν θύματα…».Στο κείμενο αυτό που δημοσιεύτηκε στην Αυγή (25/4/1999) από τον
υποψήφιο υπερνομάρχη (και υποτίθεται δημοκράτη) Τζανετάκο επιδοκιμάζεται πλήρως η απόπειρα να σιωπήσει διά της βίας η αντίθετη άποψη. Ύστερα από τις δικαιολογημένες αντιδράσεις των αναγνωστών της εφημερίδας ο Τζανετάκος επανήλθε και με άρθρο (2/5/1999) που ξεχείλιζε από ειρωνεία και
επιχείρησε να «αποδείξει» ότι ήταν κατά της επίθεσης, ενώ όλο το άρθρο του την επικροτούσε «Νομίζετε, ότι έχω προσχωρήσει -αν δεν ανήκα ανέκαθεν- στη μαύρη αντίδραση…Μήπως, βρε παιδί μου, εκεί κατά το 1949, έτος κατά το οποίο ιδρύθηκε το ΝΑΤΟ και άρχισα τη μαθητική πορεία μου (από την
τετάρτη Δημοτικού) στο Κολλέγιο Αθηνών, το και αποκαλούμενο -εκ λάθους- Αμερικανικό, μήπως έθεσαν τίποτα σιαϊέδες κανένα τσιπ (είχαν εφευρεθεί άραγε) στον παιδικό εγκέφαλό μου; * Τσιπ, το οποίο αργά αλλά σταθερά με καθιστούσε αμερικανόφιλο… Ευτύχησα να έχω δασκάλους -και κυρίως
καθηγητές- Ελληνες και Αμερικανούς (!), οι οποίοι με γαλούχησαν με τις δημοκρατικές αρχές, τις οποίες νομίζω ότι ουδέποτε εγκατέλειψα. * Μας δίδαξαν ( και μας προστάτευσαν ταυτοχρόνως) πώς να σκεφτόμαστε ελεύθερα, ανιδιοτελώς και δημιουργικά…». Δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια για
τον καιροσκόπο Τζανετάκο
