|
Το τι συμβαίνει και τι θα συμβεί
στο είδος μας είναι ένα ζήτημα και
σίγουρα μας αφορά πολύ. Το τι
συμβαίνει όμως στα άλλα είδη είναι μια
άλλη ιστορία. Σήμερα εξαιτίας της
μαζικής διαφήμισης που γίνεται γύρω
από τα είδη που απειλούνται με
εξαφάνιση, έχουμε την τάση να
σκεφτόμαστε όλοι ότι πολλά φυτά και
ζώα είναι έτοιμα να εξαφανιστούν. Κι
αυτό είναι δικαιολογημένο. Είναι
αλήθεια ότι πολλά είδη, όταν
αναγκαστούν να περιοριστούν σε
μικρούς πληθυσμούς, εξαφανίζονται.
Και κάτι τέτοιο συμβαίνει σήμερα, σε
καθημερινή σχεδόν βάση, και οφείλεται
βασικά στην εξελικτική επιτυχία του
Homo Sapiens.
Από την άλλη μεριά, οι
εξαφανίσεις ειδών αποτελούσαν πάντα
ένα αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξης.
Καθώς μερικά είδη εξαφανίζονται,
δίνονται νέες ευκαιρίες σε άλλα είδη
να εξελιχθούν. Και καθώς οι επεμβάσεις
του ανθρώπου στο περιβάλλον έχουν
αποτέλεσμα είδη μικρών πληθυσμών να
εξαφανιστούν, μήπως δίνεται
μεγαλύτερη δυνατότητα σε άλλα είδη,
που θα προτιμήσουν το νέο αυτό
περιβάλλον, να αναπτυχθούν και να
εξελιχθούν;
Οι κατσαρίδες στάθηκαν ικανές
να επεκτείνουν την αποικία τους, από
τις σπηλιές της Αφρικής στις τεχνητές
σπηλιές που κατασκευάζουμε στις μέρες
μας παντού. Και σήμερα υπάρχουν πάνω
από 3.500 είδη κατσαρίδων. Μερικά από
αυτά είναι προ-προσαρμοσμένα για τα
σπίτια μας και έχουν αναπτύξει
επιτυχημένους πληθυσμούς που
αυξάνονται και πληθύνονται μέσα στις
κουζίνες μας.
Κατοικίδια ζώα και φυτά
αποτελούν ένα άλλο παράδειγμα
εξέλιξης, σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί
ο Homo Sapiens. Αγελάδες και γουρούνια,
καλαμπόκι και σιτάρι προσαρμόστηκαν
σε μας και στο περιβάλλον που εμείς
δημιουργήσαμε. Με την επιταχυνόμενη
εξέλιξη, χάρη στο ανθρώπινο χέρι και
σήμερα χάρη σε τεχνιτά γονίδια,
δημιουργήθηκε ένας πελώριος αριθμός
νέων ποικιλιών και ίσως ειδών.
Όμως λίγα από αυτά τα νέα φυτά
και ζώα είναι ικανά να επιβιώσουν στη
φύση από μόνα τους.
Τα φυτά αυτά χρειάζονται
τεχνητά εντομοκτόνα, λιπάσματα και
χωρίς την τεχνολογική βοήθεια θα
κατατρώγονταν ζωντανά από τα ζιζάνια.
Χρειάζονται το τεχνητό περιβάλλον που
δημιουργήσαμε γι' αυτά. Είναι άκρως
εξειδικευμένες μορφές ζωής. Βέβαια
είναι προσαρμοσμένα σε μας και στο
περιβάλλον που τους δημιουργήσαμε,
αλλά προσοχή, δεν είναι όλα
προσαρμοσμένα.
Οι αλλαγές σε έναν πληθυσμό δεν
είναι υποχρεωτικά συνέπεια μόνο της
προσαρμογής. Εάν είχε ακόμη μια
ευκαιρία να ξανακάνει την εξελικτική
διαδρομή του ένα είδος, μπορεί να
ανέπτυσσε εντελώς διαφορετικά νέα
χαρακτηριστικά. «Όλα εξαρτώνται από
τις ιδιαιτερότητες των αρχικών
συνθηκών. Όλα εξαρτώνται από το χάος.
Κι αυτό μπορούμε να το δούμε σε αυτούς
που εκτρέφουν ζώα. Κάναμε ό,τι
μπορούσαμε τα τελευταία 10.000 χρόνια
καλλιεργώντας καλαμπόκι, που είναι
τόσο θρεπτική τροφή, εκτρέφοντας
αγελάδες που παράγουν γάλα σε αφθονία
και γουρούνια με τα οποία εφοδιάζουμε
τα κρεοπωλεία με καλό κρέας.
Οι εκτροφείς εστίασαν τις
επιλεκτικές προσπάθειές τους σε
μερικά επιθυμητά χαρακτηριστικά για
τα ζώα. Όμως υπάρχουν όρια στην
επιλογή. Έτσι το καλαμπόκι μπορεί να
έχει έναν ορισμένο αριθμό σπόρων, μόνο
εάν στο χωράφι βάλουμε καλά χημικά
λιπάσματα. Οι αγελάδες παράγουν πολύ
γάλα, αλλά έχουν περιορισμένη
αντίσταση στις ασθένειες και δεν
είναι τόσο προσεκτικές όσο ή μη
εξημερωμένοι συγγενείς τους. Τα
γουρούνια μπορεί να μας εφοδιάζουν με
μπέικον και ζαμπόν, όμως λίγα θα
επιζούσαν εάν ήταν υποχρεωμένα να
επιστρέψουν και να επιβιώσουν μόνα
τους στην άγρια φύση. Δεν μπορούμε
λοιπόν να επιλέξουμε όλα τα πράγματα
ταυτόχρονα. «Υπάρχουν όρια στη φυσική
και τεχνητή επιλογή», εξηγεί ο
καθηγητής του Πανεπιστημίου του Οχάιο,
Jeffrey McKee.
Παρόμοια, ακόμη και μετά 200
εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης, κατά τη
διάρκεια των οποίων η με τέσσερα μέρη
καρδιά έγινε στάνταρ σε όλο και
περισσότερα είδη, ένας σε κάθε 125
ανθρώπους παρουσιάζει κάποιο
καρδιακό πρόβλημα (κι ένα σε κάθε 37
νεογέννητα έχει γενετική δυσμορφία
της καρδιάς). Θα μπορούσαμε να
σκεφτούμε ότι η φυσική επιλογή θα
μπορούσε να εξαλείψει όλα τα κακά
γονίδια της καρδιάς και να εξελίξει
μόνο τα καλά, ώστε να προστατεύσει την
καρδιά από τα διάφορα γενετικά
ελαττώματα. Όμως δεν είναι αυτό που
συνέβη.
Οι μονοκαλλιέργειες έχουν το
ίδιο πρόβλημα μ' αυτό των μικρών
πληθυσμών: Διαθέτουν πολύ μικρή
γενετική μεταβλητότητα, για φυσική ή
τεχνητή επιλογή που να σπρώξει το
είδος πιο μακριά. Ταυτόχρονα άλλοι
οργανισμοί, ξέχωρα από τους ανθρώπους,
που τους αρέσουν τα φυτά, είναι
ελεύθεροι να αναπτύξουν αντιστάσεις
σε ό,τι χρησιμοποιούμε για να τους
εξολοθρεύσουμε. Έτσι ανάμεσα στη
μονοκαλλιέργεια φυτών και την εξέλιξη
οργανισμών (δηλαδή όντων που είναι
ενάντια σε αυτά και των οποίων ο
αριθμός συνεχώς αυξάνει σε όλο τον
πλανήτη μας), οι σοδειές μας
βρίσκονται σε κίνδυνο. Η μεγάλη πείνα
στα μέσα του 19ου αιώνα στην Ιρλανδία
εξαιτίας της πατάτας είναι μόνο ένα
μικρό παράδειγμα του τι μπορεί να μας
συμβεί.
«Σύμφωνα με το θρύλο, η πατάτα
έφτασε στην Ιρλανδία το 1588. Στην
πραγματικότητα όμως η καλλιέργειά της
ξεκίνησε στο τέλος του 17ου αιώνα.
Ολόκληρη η χώρα είχε βασιστεί
υπερβολικά στο εξειδικευμένο αυτό
φυτό από τη Νότια Αμερική, μια κι οι
Ιρλανδοί αγρότες ανακάλυψαν ότι ένα
κομμάτι γης που μπορούσε να θρέψει με
σιτάρι ένα άτομο θα έτρεφε δύο αν το
καλλιεργούσαν με πατάτες (οι Ιρλανδοί
ήταν οι πρώτοι που καλλιέργησαν την
πατάτα στην Ευρώπη και που
αντιλήφθηκαν ότι 1/8 εκταρίου παρήγε 1
τόνο πατάτας). Αποτέλεσμα, ο πληθυσμός
της Ιρλανδίας σχεδόν τριπλασιάστηκε
κι από 3,2 εκατομμύρια που ήταν το 1754,
έφτασε στα 8,2 εκατομμύρια το 1845»,
εξηγεί ο David Fromkin, καθηγητής στο
Πανεπιστήμιο της Βοστόνης.
«Το 1846 όμως, η καλλιέργεια
προσβλήθηκε απότομα, καταστρέφοντας
τα πάντα. Εξαιτίας της καταστροφής της
σοδειάς, πείνα, σκορβούτο, δυσεντερία,
χολέρα και τύφος εξαπλώθηκαν σε όλη τη
χώρα, με αποτέλεσμα οι Ιρλανδοί, που
ήταν πολύ φτωχοί για να εισαγάγουν
σιτάρι από την Αγγλία, να
αποδεκατιστούν. Κι ήταν τότε που 3,5
εκατομμύρια Ιρλανδοί αναγκάστηκαν να
εγκαταλείψουν τη χώρα (είναι η μόνη
χώρα στην Ευρώπη της οποίας ο
πληθυσμός ήταν μικρότερος το 1980 -4.367.000-
από ό,τι ήταν το 1840). Εάν οι Ιρλανδοί
ακολουθούσαν την πρακτική των
Ινδιάνων (να έχουν ποικίλες
καλλιέργειες) θα είχαν αποφύγει αυτό
που τους συνέβη στη συνέχεια».
Σήμερα είναι σχεδόν σίγουρο ότι
ο Homo Sapiens θα συνεχίσει να παίζει με τη
γενετική φυτών και ζώων, όπως είναι
επίσης σχεδόν σίγουρο ότι πολλές
μορφές ζωής θα εξαφανιστούν. Και η
εξαφάνιση θα υπερτερήσει της
δημιουργίας, εάν τίποτα δεν αλλάξει
στο προσεχές μέλλον.
«Από τα 200.000 είδη άγριων φυτών,
μόνο μερικές χιλιάδες τρώγονται από
τους ανθρώπους και μόνο μερικές
εκατοντάδες από αυτά έχουν λίγο-πολύ
εξημερωθεί. Και ακόμη, από τις μερικές
εκατοντάδες αυτές σοδειές, οι
περισσότερες μας παρέχουν ελάχιστα
αποθέματα για τη διατροφή μας κι από
μόνες τους δεν επαρκούν για να
υποστηρίξουν τους πληθυσμούς. Περίπου
12 είδη φυτών αποφέρουν πάνω από το 80%
της ετήσιας παραγωγής στο σημερινό
κόσμο. Τα δημητριακά, από μόνα τους,
μας εξασφαλίζουν πάνω από το 50% των
θερμίδων που καταναλώνονται από όλο
τον πληθυσμό του πλανήτη μας», λέει ο
Jared Diamont, καθηγητής Φυσιολογίας στην
Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της
Καλιφόρνιας στο Λος Αντζελες (UCLA).
Με ποιο τρόπο λοιπόν ο άνθρωπος
εξαφανίζει ένα είδος; Η απάντηση είναι
απλή: εξαφανίζοντας το χώρο του. Η
ανθρώπινη εισβολή σε κάθε σημείο του
πλανήτη περιόρισε το ζωτικό χώρο ενός
μεγάλου αριθμού φυτών κι ενός
ανυπολόγιστου αριθμού ζώων.
Ανησυχούμε συνήθως για τα μεγάλα ζώα,
όπως οι ρινόκεροι ή τα panda. Όμως οι
περισσότερες εξαφανίσεις ειδών που
προκαλούμε συμβαίνουν σε οργανισμούς
για τους οποίους δεν έχουμε ακούσει
ποτέ και που ποτέ πιθανόν να μην πάει
το μυαλό μας. Η εξαφάνιση μεγάλων ζώων
απλώς μας αναγκάζει να θέσουμε το
πρόβλημα.
Είναι φανερό ότι πάει πολύς
καιρός από τότε που ο άνθρωπος άρχισε
να είναι η αιτία για την εξαφάνιση των
ειδών. «Στη Νότια Αφρική, είναι φανερό,
από ευρήματα απολιθωμάτων, ότι τα
τελευταία 10.000 μόλις χρόνια, 7 είδη
μεγάλων θηλαστικών εξαφανίστηκαν. Και
δεν είναι σύμπτωση ότι με τη μεγάλη
αύξηση του ανθρώπινου πληθυσμού
μεγάλα θηλαστικά εξαφανίζονται πολύ
πιο γρήγορα από πριν -περίπου 20 φορές
γρηγορότερα- στη Νότια Αφρική. Η δε
Βόρεια Αμερική έχασε 27 είδη μεγάλων
θηλαστικών από τότε που ο άνθρωπος
πάτησε το πόδι του σε αυτή την ήπειρο (δηλαδή
τα τελευταία 14.000 χρόνια)», ισχυρίζεται
ο καθηγητής McKee.
Δεν υπάρχει λοιπόν καμία
αμφιβολία ότι φυτά και ζώα
εξαφανίζονται κάθε μέρα καθώς
εισβάλλουμε στο χώρο τους, αλλά η
ταχύτητα αυτή της εξαφάνισης δύσκολα
προσδιορίζεται. Ένα μέρος του
προβλήματος είναι ότι δεν γνωρίζουμε
πόσα ακριβώς είδη υπάρχουν. Σήμερα
είναι ταξινομημένα περίπου 1,5
εκατομμύριο είδη φυτών και ζώων. Όμως
γνωρίζουμε ταυτόχρονα ότι ο
πραγματικός αριθμός ειδών είναι πολύ
μεγαλύτερος από αυτόν.
Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι
υπάρχουν περίπου συνολικά 12
εκατομμύρια διαφορετικά είδη ζώων και
φυτών και η εκτίμησή τους είναι ότι ο
ρυθμός εξαφάνισης είναι περίπου 5% του
συνολικού αριθμού των ειδών, ανά
δεκαετία. Κι αν θέλουμε να παίζουμε με
τον αριθμό 12 εκατομμύρια είδη, όπου το
5% εξαφανίζεται κάθε δεκαετία, τότε μια
φοβερή εικόνα εμφανίζεται μπροστά μας.
Γιατί αυτό μεταφράζεται σε 164
εξαφανίσεις ανά ημέρα. Κι αν αυτό
αληθεύει, τότε ένας μεγαλύτερος
αριθμός αυτών των γνωστών ειδών (δηλαδή
του 1,5 εκατομμυρίου) θα εξαφανιστεί
μόνο σε 25 χρόνια. Κι ο Homo Sapiens θεωρείται
ως γνωστό είδος.
Εάν ο ρυθμός των 164 εξαφανίσεων
ανά ημέρα συνεχιστεί, τότε όλα τα είδη
(και τα 12 εκατομμύρια) θα εξαφανιστούν
σε 200 χρόνια.
Πολλά από τα είδη που θα χαθούν
είναι μικρές ομάδες τροπικών φυτών ή
ζώων που μπορεί να εξαφανίζονταν
ούτως ή άλλως. Δεν πρέπει να ξεχνάμε
ότι δεν υπάρχει τίποτα αφύσικο στην
εξαφάνιση ενός είδους. Όπως ο θάνατος
πάει μαζί με τη ζωή, έτσι και η
εξαφάνιση πάει μαζί με την εξέλιξη.
Πρέπει να δεχτούμε κάποια εξαφάνιση.
Και νέα είδη μπορεί να εξελιχθούν κάθε
μέρα για να αντικαταστήσουν μερικά
από αυτά που χάθηκαν. Η εξέλιξη είναι
μια συνεχής διαδικασία και θα πρέπει
να είμαστε αφελείς αν πιστέψουμε ότι
μπορεί να σταματήσει τώρα. Όμως παρ'
όλα αυτά είναι καθαρό ότι η εξαφάνιση
διαφόρων ειδών επιταχύνθηκε από την
εισβολή στο περιβάλλον του δίποδου με
το μεγάλο εγκέφαλο.
Και οι συνέπειες μπορεί να είναι
δραματικές, μια και αν συνεχίσει με το
σταθερό ρυθμό «μίας εξαφάνισης την
ημέρα, περισσότερο από μια δημιουργία»,
τότε όλες οι μορφές ζωντανών
οργανισμών θα εξαφανιστούν σε
λιγότερο από 33.000 χρόνια.
Βέβαια 33.000 χρόνια μπορεί να
φαίνετα τεράστιο διάστημα σχετικά με
τη διάρκεια της ζωής μας. Όμως δεν
είναι παρά ένα κλάσμα του χρόνου που ο
αυστραλοπίθηκος περιπλανιόταν στην
Αφρική και μόλις το ένα τρίτο του
χρόνου που υπάρχει το είδος μας με τη
σημερινή μορφή του.
Επιπλέον τα οικοσυστήματα είναι
πιο παραγωγικά και πιο ανθεκτικά, όταν
υπάρχει μεγάλη βιοποικιλία. Το δίκτυο
της ζωής είναι ένα πολύπλοκο και
χαοτικό σύστημα που απαιτεί πολλές
οικολογικές αλληλεπιδράσεις. Από τη
στιγμή που χάνουμε μερικές
συνιστώσεις ενός τοπικού
οικοσυστήματος, δηλαδή μερικές μόνο
εξαφανίσεις, το οικοσύστημα αρχίζει
να διαλύεται. Κι ο ρυθμός εξαφανίσεων
επιταχύνεται. Η μία εξαφάνιση ανά
ημέρα γίνεται δύο και γρήγορα φτάνει
τις 164 και περισσότερες τη μέρα. Κι
ακόμα χειρότερο, δεν γνωρίζουμε πότε
όλο το σύστημα θα καταρρεύσει.
Ο καθηγητής Jeffrey McKee έκανε ένα
πείραμα, προσομοιώνοντας στον
κομπιούτερ έναν ανθρώπινο πληθυσμό
10.000 ατόμων που παντρεύονται και
αναπαράγονται μεταξύ τους και βρήκε
ότι εάν από τον αρχικό πληθυσμό τυχαία
εξαφανιστεί μία μόνο γυναίκα, τα
αποτελέσματα της εξέλιξης του
πληθυσμού είναι δραματικά. Τρέχοντας
στον κομπιούτερ το μοντέλο του, είδε
ότι ολόκληρος ο πληθυσμός
εξαφανίστηκε έπειτα από 321 μόνο γενιές!
«Οι
προσομοιώσεις σε κομπιούτερ είναι μια
προσέγγιση της ζωής όπως τη
γνωρίζουμε. Δεν μπορούμε να
ξαναδημιουργήσουμε την εξέλιξη της
ζωής, αλλά μπορούμε να κάνουμε
υποθέσεις πάνω στο πώς η ζωή
συμπεριφέρεται κάτω από διαφορετικά
θεωρητικά μοντέλα. Έτσι οι
προσομοιώσεις σε κομπιούτερ είναι ένα
αποτελεσματικό εργαλείο για να βρούμε
μοντέλα της ταχύτητας με την οποία
εξελίσσονται τα θηλαστικά ή το
σχετικό ρόλο που παίζει στην εξέλιξη,
σε γενετικό επίπεδο, το χάος, έναντι
της φυσικής επιλογής. Κάθε φορά που
βρίσκουμε ότι τα εμπειρικά δεδομένα
ταιριάζουν με τα υποθετικά σενάρια,
πρέπει να το λαμβάνουμε υπόψη μας. Και
στην περίπτωση που τα δεδομένα αυτά
δεν ταιριάζουν με τα προσομοιωμένα
σενάρια, τότε πρέπει να αναθεωρήσουμε
τις έννοιες και τις ιδέες που
διαθέτουμε σχετικά με τη διαδικασία
της εξέλιξης».
Εχετε ακούσει την ιστορία της
πεταλούδας που κουνώντας τα φτερά της
σ' ένα μέρος προκαλεί καταιγίδα σ' ένα
άλλο.
«Η εξαφάνιση ενός μόνο είδους
μπορεί να έχει ένα αποτέλεσμα
πεταλούδας πιο εξολοθρευτικό από τους
χειρότερους κυκλώνες. Κι είμαστε
εμείς οι άνθρωποι η παράμετρος -
κλειδί της εξίσωσης που μπορεί να
οδηγήσει έναν καθαρό ουρανό στην
καταστροφή. Έτσι, όπως και να το δείτε
την έχουμε άσχημα», ισχυρίζεται ο McKee.
«Βέβαια
δεν πρόκειται να εξαφανιστεί από τον
πλανήτη μας όλη η ζωή. Μερικές μορφές
ζωής θα αντέξουν και νέοι τύποι
οικοσυστημάτων θα δημιουργηθούν και
θα εξελιχθούν. Αυτό όμως θα πάρει ένα
πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα,
εκατοντάδες, χιλιάδες ή και
εκατομμύρια χρόνια, πριν ένα
διαφορετικό ζευγάρι όντων ξαναρχίσει
να κατοικεί τη Γη. Η εξέλιξη πρέπει να
περιμένει την τύχη, τη σύμπτωση και το
χάος. Εάν ή όχι οι άνθρωποι θα υπάρχουν
σε αυτό το καινούργιο σύστημα, είναι
άλλη ερώτηση που μπορεί να μείνει
χωρίς απάντηση. Η επιβίωσή μας θα
είναι θέμα τύχης».
Η τύχη ξεκίνησε με τα γονίδια
του αυστραλοπίθηκου και επιλέχθηκε
από τη φύση. Την εξελικτική αλλαγή δεν
την επιλέξαμε, απλώς συνέβη.
«Πόσο
διαφορετική ήταν η ζωή τότε από σήμερα;
Κολυμπώντας σε μια πισίνα μπορεί, για
μερικές στιγμές, να σκεφτείτε ότι
είστε το ίδιο τρωτός από τη φύση όσο
και ο αυστραλοπίθηκος. Όμως από τη
στιγμή που θα βγείτε από την πισίνα
διαθέτετε τα πλεονεκτήματα που σας
προσέφεραν 3 εκατομμύρια χρόνια
εξέλιξης, τόσο βιολογικής όσο και
πολιτιστικής. Οι άνθρωποι είμαστε
μόνο ένα μεταβατικό είδος εν εξελίξει.
Και μαζί με μας εξελίσσονται και άλλες
μορφές ζωής, όπως επίσης και
εξαφανίζονται. Όμως σε αντίθεση με τον
αυστραλοπίθηκο ή τα άλλα είδη, εμείς
έχουμε ευκαιρίες τις οποίες είναι στο
χέρι μας να επιλέξουμε να τους
ακολουθήσουμε. Η εξέλιξη είναι
σημαδεμένη από τύχη, σύμπτωση και χάος.
Κι έτσι δεν υπάρχει τρόπος να
ελέγξουμε τη δική μας εξέλιξη ή αυτή
των άλλων ζωντανών οργανισμών. Δεν
μπορούμε να ξεγελάσουμε τη φύση ακόμα
κι αν το θέλαμε. Είμαστε οι αρχικές
συνθήκες για το μέλλον. Όμως 6
δισεκατομμύρια πεταλούδες που
κουνούν τα φτερά τους μπορούν να
προκαλέσουν μια καταιγίδα. Πρέπει να
επιτρέψουμε στη φύση να ακολουθήσει
την πορεία της».
Κ.
ΓΙΑΝ
Του ύψους και του βάρους...
Ερευνα
των Μ. HENNEBERG και Κ. MATHERS
Το μέγεθος του σώματος ενός ζώου
αντανακλά και ταυτόχρονα
προσδιορίζει τις σχέσεις του με το
περιβάλλον καθώς και με τα άλλα ζώα με
τα οποία συνυπάρχει. Το πώς τρέφεται,
το πώς μετακινείται, το πώς αποφεύγει
τα διάφορα αρπακτικά, για να
αναφερθούμε σε μερικές από αυτές τις
σχέσεις, είναι άμεσα συνδεδεμένο με το
μέγεθος του σώματός του. Οι κλιματικές
αλλαγές, οι αλλαγές της θέσης του στην
αλυσίδα διατροφής, όπως η εμφάνιση
ενός νέου αρπακτικού, έχουν
αποτέλεσμα την εξελικτική μεταβολή
του μεγέθους του σώματος, η οποία
μπορεί να συνοδεύεται και με αλλαγή
στις αναλογίες του σώματος.
Ο καθηγήτης Maciej Henneberg μαζί με τον
καθηγητή Κ. Mathers συγκέντρωσαν κι
ανέλυσαν όλες τις μέχρι τώρα
εκτιμήσεις όσον αφορά το μέγεθος των
σωμάτων ανθρωποειδών, που έχουν κάνει
οι επιστήμονες βασιζόμενοι στους
σκελετούς που έχουν ανακαλυφθεί.
Το δείγμα περιελάμβανε 638
εκτιμήσεις όσον αφορά το βάρος και 153
εκτιμήσεις όσον αφορά το ύψος των
ανθρωποειδών αυτών. Ελαβαν επιπλέον
υπ' όψιν τους το μέσο όρο ύψους και
βάρους 7 σύγχρονων ανθρώπινων
πληθυσμών απ' όλο τον κόσμο. Στην
έρευνά τους, που δημοσιεύτηκε στο
επιστημονικό περιοδικό Homo, οι δύο
καθηγητές αναφέρουν ότι:
-Όχι μόνο το ύψος, αλλά και το
βάρος αυξήθηκε σημαντικά από την
Πλειόκαινο εποχή (που καλύπτει το
διάστημα από 5,3 εκατομμύρια χρόνια
μέχρι πριν από 1,8 εκατομμύρια χρόνια)
μέχρι το τέλος της Πλειστόκαινου (από
1,8 εκατομμύρια χρόνια μέχρι πριν από
200.000 χρόνια). Έτσι από 32 κιλά, που ήταν ο
μέσος όρος βάρους πριν από 4
εκατομμύρια χρόνια, σήμερα φτάνει τα 55
κιλά. Την ίδια χρονική περίοδο ο μέσος
όρος του ύψους αυξήθηκε από 130
εκατοστά σε 160 σήμερα.
- Η αύξηση του ύψους είναι πιο
μεγάλη συγκριτικά με την αύξηση του
βάρους, πράγμα που υποδεικνύει ότι
άλλαξαν οι αναλογίες του σώματος.
Επίσης διαπίστωσαν ότι από την
Πλειστόκαινο εποχή μέχρι σήμερα ο
μέσος όρος ύψους ελαττώθηκε.
ΤΕΛΟΣ
|
