Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

 Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Θέμα

Αρχείο

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ο αγώνας της εργατικής τάξης στα εργοτάξια

Ο Γιώργος είναι δραστήριο και μάχιμο μέλος του Συνδικάτου Οικοδόμων. Εργάζεται σε μια από τις μεγάλες «αδελφές» των τεχνικών εταιρειών. Έχει δουλέψει στα αποκαλούμενα «μεγάλα έργα», της Αττικής Οδού και στα Ολυμπιακά εργοτάξια. Έχει διατελέσει μέλος των εργοταξιακών επιτροπών της Αττικής Οδού και του εργοταξίου στο Ολυμπιακό Κέντρο στο Μαρούσι.

Έχει γίνει μάρτυρας δολοφονιών εργατών, «ατυχημάτων» όπως αποκαλούνται κατ’ ευφημισμό. Οι νεκροί εργάτες, μετανάστες στη πλειοψηφία τους, δείχνουν τον έσχατο βαθμό εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και την πλήρη απόρριψη των στοιχειωδών κανόνων ασφαλείας κι όλης της εργατικής νομοθεσίας που θεσπίστηκε τα τελευταία 30 χρόνια.

Βρεθήκαμε Κυριακή πρωί για μια εκ του σύνεγγυς συζήτηση. Αποκαλυπτικός, με εμπιστοσύνη στον αγώνα των εργαζομένων, προβληματισμένος για το μέλλον του Συνδικάτου Oικοδόμων αλλά της επαναστατικής οργάνωσης της εργατικής τάξης.

Tη συνέντευξη πήρε ο Γιάννης Xατζηγιάννης

Ποια είναι η κατάσταση σήμερα στα έργα;

Η κατάσταση σήμερα είναι γνωστή. Το 7ωρο έχει καταργηθεί, το οχτάωρο είναι ο κανόνας. Υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι ωρομίσθιοι κι έτσι η παράταση του ωραρίου κατά μία ή δύο ώρες δεν θεωρείται υπερωρία αλλά επέκταση του κανονικού χρόνου εργασίας. Τα δεκάδες ατυχήματα με αποκορύφωμα τους θανάτους εργατών δείχνουν κάτω από ποιες συνθήκες οι εταιρείες βάζουν τους εργαζόμενους να δουλέψουν. Κάθε εργάτης γίνεται έρμαιο της εργοδοσίας και  ότι αφορά την εργατική νομοθεσία δεν ισχύει τίποτα πλέον. Στα θέματα υγιεινής και ασφάλειας γίνεται κόλαση. Η εφαρμογή τους είναι πλέον μόνο αποτέλεσμα της οργάνωσης των εργατών. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχει κληθεί η Eπιθεώρηση Eργασίας και αρκετοί από αυτούς έχουν τη διάθεση να κάνουν τη δουλειά τους αλλά τα όρια τους είναι δεδομένα. Έτσι κι αλλιώς αυτοί εκπροσωπούν το κράτος. Το κράτος ελέγχει τις εταιρείες με τις δουλειές που τους δίνει, δεν μπορεί ο υπάλληλος κάποιας υπηρεσίας να τα βάλει με μια εταιρεία, δεν πρόκειται ποτέ να τολμήσει ή να διανοηθεί να το κάνει. Στην ουσία οι εταιρείες είναι το ίδιο το κράτος. Στην πράξη κάποιες παρατηρήσεις γίνονται στους εργοδότες, κάποιες επισημάνσεις αλλά ως εκεί. Εξάλλου θα ήταν ουτοπία να πιστεύει κανείς ότι μπορεί ένας δημόσιος οργανισμός να λύσει τόσο σοβαρά θέματα. Το να ρίξουν ένα πρόστιμο ή να κλείσουν ένα έργο δε σημαίνει τίποτα. Την άλλη μέρα πάλι οι εταιρείες θ’ αρχίσουν το κυνήγι του κέρδους. Όλα έχουν σχέση με τη δύναμη των εργατών και με κανέναν άλλο.

Ποιες ενέργειες έχουν γίνει μέχρι σήμερα για τις δολοφονίες των εργατών;

Έχουν κλείσει εργοτάξια, έχουν γίνει κάποιες κινητοποιήσεις, υπάρχει οργή και μεγάλη αγανάκτηση. Μετά όμως από ένα μήνα όλα πάλι κυλάνε όπως και πρώτα, μέχρι το επόμενο θύμα.

Το συνδικάτο Οικοδόμων, το οποίο ελέγχεται από το ΚΚΕ, όταν γινόταν παλιότερα κάποιο ατύχημα, κι όχι με τέτοια συχνότητα, ξήλωνε πεζοδρόμια γι αυτές τις υποθέσεις. Ποια είναι η στάση του συνδικάτου σήμερα.

Το συνδικάτο παρεμβαίνει πάντα στο ζήτημα των ατυχημάτων και στα θανατηφόρα και στ’ άλλα και μπορώ να πω ότι είναι οι μόνοι που παρεμβαίνουν. Θα κλείσουν ένα εργοτάξιο, θα τραβήξουν όσο μπορούνε. Κλείσανε σε κάποια φάση το Ολυμπιακό Χωριό και με τη πίεση του κόσμου όλο το Χωριό και στην απεργία την τελευταία έγινε χαμός στο υπουργείο Εργασίας. Επεμβαίνουνε και στις απολύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι δε φτάνει αυτό κι η παρέμβαση είναι αποσπασματική. Όταν έχουμε ένα νεκρό πρέπει να κλείσουν όλα τα ολυμπιακά έργα και μετά τη Πάτρα [σ.σ. τις μεγάλες συγκρούσεις εργατών με την αστυνομία σε κινητοποίηση διαμαρτυρίας για το θάνατο ενός αλλοδαπού εργάτη] δεν είχαμε κλιμάκωση της πάλης… Το τι θα μπορούσε να κάνει το συνδικάτο είναι μεγάλη κουβέντα, τι να κάνει, πώς να το κάνει κι αν θέλει να το κάνει. Εγώ δεν είμαι υπέρ μιας άκριτης επίθεσης στο συνδικάτο ή το ΚΚΕ. Ο καθένας κάνει τη δουλειά του. Αυτό που δεν κάνουν οι άλλοι ας το κάνουμε εμείς. Το συνδικάτο έχει μείνει πίσω, σε μια άλλη εποχή, σε άλλες δεκαετίες, όπου πραγματικά έπαιξε σημαντικό ρόλο. Δεν μπορεί σήμερα ο μπακάλης να παίξει σημαντικό ρόλο σε μια απεργία στο Praktiker.

Το συνδικάτο οικοδόμων ήταν το πρώτο που άνοιξε τις πόρτες του στους μετανάστες διαβλέποντας τις αλλαγές στο εργατικό δυναμικό του κλάδου. Υπάρχουν μετανάστες που οργανώνονται στο συνδικάτο;

Το συνδικάτο το έχει κάνει από παλιά. Έχει βάλει και στη διοίκηση αλβανούς εργάτες και στα παραρτήματα. Είναι αντικειμενική ανάγκη αφού το 70% των εργαζομένων είναι μετανάστες. Κάνει τις προσπάθειές του. Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Αυτό που λείπει σήμερα από τους εργάτες είναι η οργάνωση σε εργοταξιακή βάση, αν και αυτού του είδους οι επιτροπές δεν είναι κατοχυρωμένες, υπάρχουν ακόμα τα συνοικιακά παραρτήματα τη στιγμή που όλος ο κόσμος είναι συγκεντρωμένος στα εργοτάξια. Κρατιούνται τα συνοικιακά σωματεία τη στιγμή που η οικοδομή έχει φύγει από το μεμονωμένο οικοδόμο ή το συνεργείο του. Αυτή η κατάσταση δεν παίζει πια ρόλο. Οι μόνοι πια που μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο είναι ο κόσμος που δουλεύει στις εταιρείες και στους ομίλους.

Τα ευρωπαϊκά συνδικάτα είναι κάθετα οργανωμένα κι όχι οριζόντια, κι ενοποιούν σε μια πολύ πλατιά βάση τους εργαζόμενους.

Όταν κλείσαμε τους κόμβους συμμετείχαν και οι χειριστές  των μηχανημάτων. Οι μηχανικοί δεν έχουν μπει ακόμα στο παιχνίδι. Οι πιο πολλοί αν και είναι μισθωτοί έχουν στο μυαλό τους να κάνουν καριέρα. Έχουμε όμως παραδείγματα μηχανικών που έχουν συνείδηση ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει και έχουν σταθεί κοντά στους εργάτες, ακόμα και το γεγονός ότι κάποιοι από αυτούς παλιά εξασκούσαν ελεύθερο επάγγελμα κι αυτό έχει πια χαθεί. Έχω παράδειγμα μηχανικών που πάλεψαν να δουλέψει σωστά το εργοτάξιο και μια κοπέλα μηχανικός απολύθηκε γι αυτό το λόγο.

Τι πρέπει τελικά να γίνει για να δουλέψουν οι εργοταξιακές επιτροπές. Έχω δει συνθήματα που εκδηλώνουν την οργή των εργατών για τις δολοφονίες αλλά δεν έχω δει ή ακούσει να γίνεται μια πάλη για τις επιτροπές. Τελικά αν δεν πάρουν οι εργάτες την υπόθεση της ασφάλειας της εργασίας στα χέρια τους θα δούμε κι άλλους νεκρούς; Δεν μπορεί να προπαγανδιστεί το θέμα των εργοταξιακών επιτροπών; γιατί το σύνθημα «όχι άλλο αίμα εργατών» δεν αρκεί.

Οι εργοταξιακές επιτροπές δημιουργούνται, εκλέγονται άμεσα από τους εργάτες και κάνουν πράγματα. Οι επιτροπές δεν δημιουργούνται για πλάκα. Πρέπει να υπάρχει ένας λόγος. Όταν δημιουργούνται αλλάζει το κλίμα στο εργοτάξιο. Το καταλαβαίνεις αυτό. Οι εταιρείες αρχίζουν και προσέχουν περισσότερο. Αλλάζει το κλίμα.

Οι εργοταξιακές επιτροπές δεν θα έπρεπε να είναι ένα μόνιμο σύνθημα των πιο δραστήριων εργατών;

Τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Προ ημερών απέλυσαν 24 άτομα ενός ολόκληρου σωματείου στα Γιάννενα. Eργατικού σωματείου, με σφραγίδα και χαρτιά. Στην Αττική Οδό είχαν διαλύσει δεκάδες επιτροπές την επόμενη ημέρα που φτιαχτήκανε. Και στα έργα δημιουργούνται επιτροπές αλλά δεν αντέχουν στο χρόνο. Δεν είναι εύκολο. Το μεροκάματο δεν είναι εύκολη υπόθεση. Υπάρχει και η αρνητική διάθεση πολλών μεταναστών που λένε, εμείς προσωρινοί είμαστε εδώ, ακόμα κι αν δουλεύουν για πολλά χρόνια. Είναι πολλά τα προβλήματα στον κόσμο από την εποχή της κατάρρευσης, αδυναμίες δικές μας να παρέμβουμε. Η παλιά γενιά που έδωσε τις μάχες έχει πάρει σύνταξη και όσα μαστόρια ήθελαν την επιβίωση για οικονομικούς λόγους, είδαν την καλή, υποστήκανε ιδεολογική αλλοτρίωση και πολλοί γίνανε εργολάβοι, εργοδηγοί των εταιριών και επιβλέπουνε καμιά σαρανταριά αλβανούς. Υπάρχει ενσωμάτωση και χειραγώγηση. Οι συνθήκες στο κίνημα είναι δύσκολες, δεν έχουμε μια ανάπτυξη του κινήματος που να μπορέσει η πρωτοπορία να δώσει ένα δρόμο για ν’ ακολουθήσει ο κόσμος. Ή θα υπάρξει μια οικονομική, κοινωνική και ιδεολογική παρέμβαση ή δεν θα υπάρξει τίποτα. Το να περιμένεις να αναπτυχθεί  το κίνημα και να του πεις κάνε αυτό ή το άλλο, δεν υπάρχει περίπτωση.

Ποιες είναι οι προοπτικές απασχόλησης στον κλάδο μετά την Ολυμπιάδα, καθώς τελειώνει και το 3^ο ΚΠΣ.

Έχουν γίνει μελέτες και τα έχουν πει. Υπάρχει μια άποψη ότι θα υπάρχει μια πτώση 20-25%. Υπάρχει άγχος από τη μεριά των εργατών. Αλλά και οι εταιρείες έχουν άγχος γιατί έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια σε πάγιο εξοπλισμό. Έγινε με πρωτοβουλία της EXPRESS συνέδριο τον Δεκέμβριο και τα συζητήσανε και λένε ότι θα ρίξουν λεφτά σε άλλους τομείς (ενέργεια, τουρισμός κ.λπ.), στην επαρχία (Ιόνια οδός, λιμάνια κ.λπ.) και στο εξωτερικό, στα Βαλκάνια μετά το 2006. Φτιάχνουμε τώρα το νομικό πλαίσιο για να πάνε με ασφάλεια έξω.

Πάντως η οικοδομή που ξέραμε έχει σίγουρα πεθάνει. Ο μάστορας που καθότανε στην πλατεία Κοτζιά και διαπραγματευότανε το μεροκάματο, πάει, τελείωσε.

04/04/2004