|
Α
Π Ε Ρ Γ Ι Α
ΟΛΟΙ
ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ!
Το τσεκούρι του κοινωνικού πολέμου
ξέθαψε ο Κ. Καραμανλής, στη
συνέντευξη Τύπου που έσωσε με την
ευκαιρία της συμπλήρωσης ενός
χρόνου διακυβέρνησης από τη ΝΔ. Ο
πρωθυπουργός διέλυσε τις αυταπάτες
της «ήπιας προσαρμογής» και
εξαπέλυσε τα πυρά του κατά των «πέντε
συντεχνιών που κυβερνούν τον τόπο», μίλησε
για μεταρρυθμίσεις και αλλαγές
εργασιακών σχέσεων, για
ιδιωτικοποιήσεις, ενώ δεν παρέλειψε
να ανοίξει το ασφαλιστικό. Όλα
δείχνουν ότι ο δεύτερος χρόνος
κυβέρνησης της ΝΔ θα σφραγιστεί από
την σκληρή αναδιάρθρωση, σύμφωνα με
τις επιταγές του κεφαλαίου και της
ΕΕ. Μια πρώτη απάντηση, στο πλαίσιο
της σκληρής μάχης διαρκείας για την
ανατροπή της κυβερνητικής
πολιτικής και της κυβέρνησης, δίνει
η Απεργιακή
Κινητοποίηση της Πέμπτης 17 Μάρτη, στην
οποία συμμετέχουν όλο και
περισσότεροι κλάδοι του ιδιωτικού
και του δημόσιου τομέα. Παρά το ότι
οι αστικοποιημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ έχουν κουτσουρέψει το περιεχόμενο
και την έκταση της κινητοποίησης,
είναι μια ευκαιρία να εκδηλωθεί η
αναπτυσσόμενη εργατική δυσαρέσκεια.
Σε αυτήν την κατεύθυνση, οι
εργατικές συσπειρώσεις και οι
παρεμβάσεις – κινήσεις καλούν σε
μαζική συμμετοχή στην απεργία και
σε προσυγκέντρωση στις 12 μ.μ. στο
Μουσείο. Ταυτόχρονα, προβάλλουν την
ανάγκη ενός ενιαίου και
συντονισμένου αγώνα, ενός αγώνα στα
χέρια των ίδιων των εργαζομένων,
ανεξάρτητου από τη γραφειοκρατία
κάθε είδους, για να μπορέσει να
νικήσει. Δεν είναι όμως μόνο η
επέτειος του ενός χρόνου κυβέρνησης
ΝΔ που «γιορτάζεται»
με κινητοποιήσεις, αλλά και η
επέτειος της έναρξης της βάρβαρης
επίθεσης των ΗΠΑ και των συμμάχων
τους κατά του Ιράκ. Σήμερα, δύο
χρόνια μετά, η ιρακινή αντίσταση
ανατινάζει τα ιμπεριαλιστικά
σχέδια, αλλά η πολεμική
επιθετικότητα του αμερικανικού και
του διεθνούς καπιταλισμού δεν έχει
σταματήσει. Απεναντίας, ενισχύεται
από την τάση και του ευρωπαϊκού
κεφαλαίου να πάρει μέρος στη
μοιρασιά. Στις 19 Μάρτη
διοργανώνονται σε πολλές χώρες του
κόσμου αντιπολεμικές διαδηλώσεις. Η
Πρωτοβουλία
Αγώνα καλεί σε συγκέντρωση στο
Αγαλμα Κολοκοτρώνη, στις 12 μ.μ., και
σε πορεία στην αμερικανική πρεσβεία.
Αναγκαίος ο πολιτικός
επανεξοπλισμός του αντιπολεμικού
κινήματος.
Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει γύρω από αυτά τα
σημαντικά θέματα ένα άρθρο του
συνεργάτη μας ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΜΟΥΛΗ.
Φωτιές στους
εργαζόμενους άναψε το πρώτο κεράκι
των γενεθλίων της κυβέρνησης της ΝΔ
και η «επετειακή» ομιλία του
πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, ο οποίος,
παραμονή των πρώτων (έστω
κουτσουρεμένων από τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ)
απεργιακών κινητοποιήσεων,
επιχείρησε να παγώσει το κλίμα και
να ξεκαθαρίσει τι εστί «ήπια
προσαρμογή», πείθοντας ακόμα και
τους πιο…ευπροσάρμοστους στην
κυβερνητική αντεργατική πολιτική
ότι το επόμενο διάστημα επίκειται
μια δραματική επίθεση στον κόσμο
της εργασίας. «Δεν
μπορεί η χώρα να παραμένει
προσκολλημένη σε αγκυλώσεις που
αντιβαίνουν την ανταγωνιστικότητα»
διεμήνυσε ο πρωθυπουργός και
χαρακτήρισε το 2005 «χρονιά
βασικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων»,
δίνοντας το στίγμα των
κυβερνητικών προθέσεων για
στρατηγικά πλήγματα στα εργατικά
δικαιώματα. Μάλιστα, προειδοποίησε
ότι «δεν θα
υπάρχουν πάντα τα δανεικά και οι
πόροι της ΕΕ», λες και οι εργάτες,
οι αγρότες ή οι άνεργοι ζουν με…δανεικά
εκ Βρυξελλών και ότι οι «πόροι
της ΕΕ» δεν προέρχονται από την
κλοπή των εργαζομένων και δεν
επιστρέφουν στους βιομηχάνους μέσω
πάσης φύσης επιδοτήσεων…
Σε ρόλο…λαγού που στόχο
έχει να κάνει πιο γρήγορη την κούρσα
προς τα δεξιά, ο Μητσοτάκης, ο οποίος
τα έψαλλε ακόμα και στον Γκαργκάνα,
καλώντας τον να …απολύσει το 80% των
υπαλλήλων της Τράπεζας
Ελλάδος, ενώ χαρακτήρισε «προνομιούχους»
και «υπερπροστατευόμενους» τους
υπαλλήλους της Εμπορικής, που σύντομα θα
ιδιωτικοποιηθεί.
Το γεγονός ότι ο Πάγκαλος,
στο φόντο αυτού του αντεργατικού
καταιγισμού, είχε το θράσος να
ζητήσει την κατάργηση του εφάπαξ
στο Δημόσιο, που ισοδυναμεί με
καθαρή κλοπή του εργατικού μόχθου,
και ότι το ΠΑΣΟΚ το μόνο που
προσάπτει στην κυβέρνηση είναι ότι
δεν προβλέπει…μείωση δαπανών σε
κανένα κονδύλι του προϋπολογισμού,
αποδεικνύουν το βάθος της
συναίνεσης ανάμεσα στους δύο πόλους
της καθεστωτικής πολιτικής, αλλά
και τα όρια της «αντίδρασης» που
σχεδιάζουν οι ξεπουλημένες ηγεσίες
των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, όπου συγκυβερνούν τα
δύο κόμματα.
Η συνδικαλιστική
γραφειοκρατία παρέμεινε και φέτος
πιστή στο ραντεβού της εκτόνωσης
και των αψιμαχιών για την τιμή των
όπλων, όντας δέσμια της υποταγής της
στην αστική πολιτική. Παρά την
διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, όπως
αυτή εκφράζεται ακόμα και στην
πρόσφατη έρευνα της ΓΣΕΕ, όπου
περίπου οι έξι στους δέκα
εργαζόμενους είναι δυσαρεστημένοι
στα θέματα των συμβασιούχων, της
ακρίβειας, των συντάξεων και των
μισθολογικών αυξήσεων, του
ασφαλιστικού και της καταπολέμησης
της ανεργίας, παρά τα ανοικτά μέτωπα
της διαρκούς λιτότητας, της
ανατροπής των εργασιακών σχέσεων με
την κατάργηση των υπερωριών και την
«απελευθέρωση» του ωραρίου στο
εμπόριο, της μεθόδευσης ενός νέου
αντιασφαλιστικού οδοστρωτήρα, των
ιδιωτικοποιήσεων κλπ., οι δυνάμεις
του επίσημου συνδικαλισμού
πρότειναν για τις 17 Μαρτίου…4ωρη
στάση εργασίας σε ιδιωτικό και
δημόσιο τομέα και 24ωρη απεργία μόνο
για τις Τράπεζες – ΔΕΚΟ. Από την
άλλη, το ΠΑΜΕ, παρά τις απεργιακές
κορώνες του, αυτό που προβάλλει ως
μόνη διέξοδο είναι η αλλαγή των
συσχετισμών και η ενίσχυση του
κόμματος και των μηχανισμών του,
υποτιμώντας τη δυνατότητα για
πραγματικούς και νικηφόρους
εργατικούς αγώνες.
Την Πέμπτη, βέβαια, ο
κόσμος της μισθωτής εργασίας πρέπει
να απεργήσει μαχητικά και
αποφασιστικά, για να δείξει πρώτα
από όλα ότι «δεν πάει άλλο», και ότι
η «ήπια προσαρμογή» θα
αντιμετωπιστεί από «σκληρή»
εργατική αντιπολίτευση διαρκείας.
Οι όροι με τους οποίους καλούνται να
δώσουν τη μάχη οι δυνάμεις που
παλεύουν για ένα νέο εργατικό
κίνημα δεν είναι οι πλέον ευνοϊκοί,
γιατί ο κόσμος δεν έχει πειστεί ότι
αξίζει να αγωνιστεί για τη νίκη και
όχι για τη…φανέλα.
Ωστόσο, σε αρκετούς
χώρους αναπτύσσεται με διάφορες
αφορμές μια νέα κινητικότητα, και
μάλιστα εκεί όπου δρουν αγωνιστές
από τις αριστερές εργατικές
συσπειρώσεις. Αυτό εκφράστηκε και
σε αρχαιρεσίες σωματείων (τεχνικοί,
βιβλιοϋπάλληλοι, λογιστές κ.α.), και
σε επιμέρους κινητοποιήσεις (πχ,
εμπόριο, υγεία κλπ), ενώ αρκετά
πρωτοβάθμια σωματεία μετατρέπουν
την 4ωρη της ΓΣΕΕ σε 24ωρη απεργία.
Οι εργατικές δυνάμεις της
ριζοσπαστικής Αριστεράς φιλοδοξούν
να αδράξουν την ευκαιρία και να
δημιουργήσουν πραγματικές εστίες
μάχης με άλλο περιεχόμενο και
προοπτική. «Πιστεύουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος
για το εργατικό κίνημα» σημειώνεται
σε προκήρυξη των Παρεμβάσεων,
Κινήσεων και εργατικών σχημάτων,
όπου προτάσσεται «η
ενότητα των εργαζόμενων δημόσιου –
ιδιωτικού τομέα, ανέργων,
απασχολήσιμων, μεταναστών, η ανάγκη
για παρατεταμένο συντονισμένο
εργατικό αγώνα με αγωνιστικό
συντονισμό των ίδιων των σωματείων,
για να μη μένουν απομονωμένοι οι
αγώνες, αλλά και για να μη τους
υπονομεύουν οι συμβιβασμένες
ηγεσίες των ομοσπονδιών, με
αποφασιστικές απεργιακές
συγκρούσεις και συντονισμένους
διακλαδικούς αγώνες, με κλιμάκωση
και διάρκεια ενάντια στην
ηττοπάθεια και το συμβιβασμό, και με
πλήρη προβολή των σύγχρονων
εργατικών αναγκών και διεκδικήσεων
σε ρήξη και σύγκρουση με την
πολιτική του μετώπου κυβέρνησης, ΕΕ
και εργοδοσίας».
Στους χώρους δουλειάς και
σε γενικές συνελεύσεις ο κόσμος της
εργατικής ριζοσπαστικής Αριστεράς
θα καλέσει τους εργαζόμενους να
βγουν μαζικά στο προσκήνιο και να
απαιτήσουν να σταματήσουν οι θυσίες
του κόσμου της δουλειάς σε χρόνο,
χρήμα, κόπο αλλά και ανθρώπινες ζωές,
αλλά και να ζητήσει πίσω την
κλεμμένη δουλειά.
Η προσπάθεια για την
επιτυχία της απεργίας και της
προσυγκέντρωσης των εργατικών
συσπειρώσεων και όλων όσοι παλεύουν
για ένα αγωνιστικό ταξικό εργατικό
κίνημα (12 το μεσημέρι στο Μουσείο)
είναι αναγκαίο να συνδυαστεί με
ζητήματα των χώρων που κάθε φορά
αποτελούν την «εξειδίκευση» της
γενικότερης επίθεσης σε κάθε κλάδο,
όπως το ωράριο για τους
εμποροϋπαλλήλους, το ασφαλιστικό
στις τράπεζες, η «εθελουσία» στον
ΟΤΕ, η αξιολόγηση στην εκπαίδευση,
οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις
γενικότερα. Ας γεμίσει, λοιπόν, στις
17 Μάρτη η εργαζόμενη πλειοψηφία,
τους δρόμους της Αθήνας!
|
