Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

 Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Θέμα

Αρχείο

Από την άπνοια στους απεργιακούς ανέμους

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα άρθρο των συνεργατών μας ΜΑΚΗ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ και ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ, από το ΠΡΙΝ που κυκλοφορεί σχετικά με τις τελευταίες εργατικές κινητοποιήσεις.

Aνέλπιστα μεγάλη και ιδιαίτερα ελπιδοφόρα ήταν η συμμετοχή σε όλες τις απεργίες που πραγματοποιήθηκαν την περασμένη εβδομάδα. Η εικασία ότι οι 24ωρες και 48ωρες απεργίες, Δευτέρα και Τρίτη, που δήθεν βοήθησαν στο να μετατραπούν σε ένα τριήμερο ή τετραήμερο μακρύ γουίκεντ των δημόσιων υπαλλήλων, καταρρίφθηκε με την εξαιρετικά μεγάλη συμμετοχή του νοσηλευτικού προσωπικού καταμεσής στην εβδομάδα, την Πέμπτη. Όπου, μάλιστα, ανατράπηκε και η εικόνα της μέτριας συμμετοχής στις συγκεντρώσεις.

Ο μέσος όρος συμμετοχής στην απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ ήταν πανελλαδικά πάνω από 75%. Από τους συνδικαλιστές της ομοσπονδίας χαρακτηρίστηκε ως η καλύτερη των τελευταίων χρόνων. Το αποτέλεσμα ήταν να νεκρώσουν όλες σχεδόν οι υπηρεσίες των δήμων. Η διάθεση συμμετοχής ήταν τέτοια ώστε απήργησαν ακόμα και τμήματα των διοικητικών υπαλλήλων, που παλιότερα πήγαιναν στα γραφεία τους. Το ίδιο υψηλή ήταν και η συμμετοχή στη διήμερη απεργία της ΟΛΜΕ, που κινήθηκε γύρω στο 70%, την απεργία των υγειονομικών και των γιατρών.

Ωστόσο, μία βαθύτερη ματιά δείχνει ότι στα γενικά υψηλά ποσοστά συνυπάρχουν διάφορες τάσεις. Σε όσα σχολεία ή ΕΛΜΕ υπήρχε έστω και ελάχιστος πυρήνας αγωνιστών της ριζοσπαστικής Αριστεράς, προηγήθηκε μεγάλη ζύμωση, καλύτερη προετοιμασία, που έφερε βαθύτερη συνειδητοποίηση, με αποτέλεσμα να ξεπεράσει η συμμετοχή το μέσο όρο, πλησιάζοντας το 90%. Στους εργαζόμενους του δήμου Bύρωνα, όπου υπάρχει διαρκής παρέμβαση, η συμμετοχή ήταν σχεδόν καθολική, επιχείρησαν να προσέλθουν μόνο δύο διοικητικοί, τέσσερις της καθαριότητας και πέντε κηπουροί, σε σύνολο 500 εργαζομένων.

Από μία άλλη σκοπιά, πολύ χαρακτηριστικοί είναι οι δείκτες συμμετοχής στην απεργία της ΕΙΝΑΠ στο νοσοκομείο του Ερυθρού Σταυρού: το παθολογικό τμήμα απήργησε κατά 88-100%, το χειρουργικό, όμως, με λιγότερο από το 30% και κυρίως με συμμετοχή ειδικευομένων. Είναι φανερό ότι το σώμα των γιατρών είναι βαθιά διχασμένο στη βάση των αναδιαρθρώσεων που έχουν προχωρήσει στα νοσοκομεία, με την επιχειρηματικοποίηση, τους μάνατζερ και τα ιδιωτικά ιατρεία εντός των δημόσιων νοσοκομείων, από τα οποία επωφελείται μία ανώτερη μερίδα γιατρών, σε βάρος της πληβειακής πλειονότητας. Αυτός ο οξυνόμενος διχασμός επηρεάζει τη στάση απέναντι στους αγώνες. Ωστόσο, σύμφωνα με την Όλγα Κοσμοπούλου, εκπροσώπου της ΑΡΣΙ στο ΔΣ της ΕΙΝΑΠ, υπάρχει προοπτική. «Η δυναμική του αγώνα εξαρτάται από δύο παράγοντες», είπε στο Πριν και στο Πολιτικό Καφενειο, «ο ένας είναι η συμμετοχή στις συλλογικές διαδικασίες και ο δεύτερος είναι ο συντονισμός με τους άλλους κλάδους», και συνεχίζει: «Γιατί τα αιτήματά μας είναι τέτοια που απαιτούν ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής».

Στην 24ωρη της ΠΟΕΔΗΝ, μίας κυβερνητικά ελεγχόμενης ομοσπονδίας, η συμμετοχή ήταν υψηλή στην απεργία, αλλά πολύ μεγαλύτερη, αναλογικά με τους άλλους κλάδους, ήταν η συμμετοχή στην απεργιακή συγκέντρωση, με 2.500 άτομα στην Αθήνα. Ήταν μία επίδειξη δύναμης του κυβερνητικού συνδικαλισμού; Η απάντηση πρέπει να αναζητηθεί, σύμφωνα με τον συνδικαλιστή της ριζοσπαστικής Αριστεράς στο νοσοκομείο του Δαφνιού, Χριστόφορο Χριστογιάννη, «στη μεγάλη αγανάκτηση από τη διαρκή λιτότητα και στο φόβο των ιδιωτικοποιήσεων, καθώς και στην αυξανόμενη πίεση του ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού συμβασιούχων». Σύμφωνα με τον ίδιο, η κήρυξη 24ωρης απεργίας από την ΠΟΕΔΗΝ είναι αποτέλεσμα αυτής της αγανάκτησης και των ιδιαίτερων αναγκών της γραφειοκρατίας να επικοινωνήσει με αυτήν, να την εκφράσει με τον δικό της τρόπο και να την ενσωματώσει.

Στο «γενικότερο κλίμα οργής, αγανάκτησης και αντίστασης», λέει ο εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων στο ΔΣ της ΔΟΕ, Γιώργος Παζάλος, οφείλεται η πάνω από 75% - «πραγματική», τονίζει - συμμετοχή στην απεργία των δασκάλων. «Δεν πρόκειται για συνηθισμένη κατάσταση», συνεχίζει, «υπάρχει ποιοτική εξέλιξη, διαλύονται τα δημόσια σχολεία» και αυτό οδηγεί «σε συνείδηση ότι η επίθεση είναι συνολική».

Ίδια κατάσταση στα Γυμνάσια και Λύκεια. «Έχουν χαθεί 600.000 διδακτικές ώρες, λείπουν 4-5.000 καθηγητές», είπε στο Πριν ο Αλέκος Αναγνωστάκης, «στη δυτική Πελοπόννησο λείπουν 400 και ετοιμάζονται να προσλάβουν 1.600 ωρομίσθιους». «Πρόκειται για τη μεγαλύτερη επίθεση στη δημόσια εκπαίδευση μετά τη μεταπολίτευση στην Ελλάδα», τονίζει.

Η σημερινή απόλυτη χειροτέρευση των συνθηκών ζωής, το βάθος της επίθεσης και των αντιδραστικών αλλαγών σε όλους τους τομείς, στην εκπαίδευση, την εργασία, τις δημόσιες υπηρεσίες, στην εργασιακή δημοκρατία, η ενστικτώδης κατανόησή τους από τους εργαζόμενους κινεί την κατάσταση. Στο δυναμικό αποτέλεσμα της εβδομάδας, που στοιχειωδώς αποτυπώνεται στα δεδομένα, συνυπάρχουν και συγκρούονται η ανώτερη συνείδηση ότι απαιτείται σκληρός - «ματωμένος», μας είπε ένας συνδικαλιστής - αγώνας με την ενστικτώδη αντίδραση του προεκλογικού «πλιατσικολογήματος» επιδομάτων, όπως μας είπε το μέλος του ΔΣ της ΠΟΕ-ΟΤΑ, Ν. Αδαμόπουλος, και με την παθητικότητα του «δεν μπορούμε».

Εάν στα συνδικάτα διεξάγεται μία ανοιχτή και σκληρή διαμάχη για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό των απεργιών και ιδιαίτερα για τις μορφές, την ίδια στιγμή διεξάγεται και μία άλλη μάχη, εξαιρετικά κρίσιμη: του συντονισμού τω απεργιών. Μία διαμάχη που πρέπει να «δημοσιοποιηθεί» και να κριθεί μπροστά στους εργαζόμενους. Στις επίμονες προτάσεις των συνδικαλιστών της ριζοσπαστικής Αριστεράς προς τις συνδικαλιστικές ηγεσίες όλων των συνδικάτων και των δευτεροβάθμιων ομοσπονδιών, η γραφειοκρατία αρνείται πεισματικά με διάφορες προφάσεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι καμία πορεία δεν συναντήθηκε τη Δευτέρα, παρά την προσπάθεια να συμπέσουν οι απεργίες. «Ή δεν μπορείτε ή δεν θέλετε», είπε προς την ηγεσία της ΠΟΕ-ΟΤΑ ο Ν. Αδαμόπουλος. «Και στις δύο περιπτώσεις», ξεκαθάρισε, «έτσι, υπονομεύεται η προοπτική των αγώνων».

Το σύνολο των μαζικών τομέων του δημοσίου θα βρεθεί σε κίνηση ξανά το επόμενο δεκαπενθήμερο. Το απεργιακό καλαντάρι γράφει: ΠΟΕ-ΟΤΑ, 48ωρη στις 16 και 17 Οκτωβρίου. Η ΔΟΕ προσανατολίζεται σε 48ωρη στα τέλη του μήνα κάτι που θα κρινόταν χτες, Σάββατο, όταν θα γίνει η (εν πολλοίς διακοσμητική) συνέλευση των προέδρων. Η ΟΛΜΕ θα αποφάσιζε χτες στην αποφασιστικών αρμοδιοτήτων γενική συνέλευση των προέδρων ΕΛΜΕ, με προσανατολισμό απεργιακές κινητοποιήσεις τέλη Οκτώβρη-αρχές Νοέμβρη. Η ΕΙΝΑΠ πραγματοποίησε 48ωρη την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, συνεχίζει με συνελεύσεις το ερχόμενο τριήμερο, αποχή από τα εξωτερικά ιατρεία και τακτικά χειρουργεία και νέες απεργίες μετά. Επεξεργάζεται μορφές συντονισμού.

Στην αδήριτη ανάγκη για ανατρεπτικό περιεχόμενο, σύγκρουση διαρκείας, αποφασιστικό ρόλο της βάσης και μαχητικό συντονισμό στην προοπτική ενός αγωνιστικού μετώπου, τόσο οι δυνάμεις του Συνασπισμού, όσο και του ΚΚΕ, ακολουθούν τακτική υποταγής στον ανταγωνισμό τους και στις εκλογικές ανάγκες. Η παράταξη του Συνασπισμού, ενώ υποστήριξε το συντονισμό στη ΓΣ της ΑΔΕΔΥ, στην ΟΛΜΕ έπραξε ακριβώς το αντίθετο. Παράλληλα, αποφεύγει παντού μορφές στην προοπτική κλιμάκωσης και διάρκειας, ενώ στο πλαίσιο πριμοδοτεί επιδοματικές λογικές. Το ΚΚΕ στην ΠΟΕ-ΟΤΑ αρνήθηκε προτάσεις συντονισμού, στην ΕΙΝΑΠ αρνήθηκε τις απεργιακές επιτροπές βάσης, στην ΟΛΜΕ αντιπαραθέτει δογματικά το δικό του πλαίσιο μένοντας έξω από την απεργιακή κίνηση. Ο Συνασπισμός διαλέγει τη υποταγή στην ΑΔΕΔΥ και το ΚΚΕ υποτάσσει τα πάντα στο ΠΑΜΕ. Ο πρώτος επιδεικνύει νομιμοφροσύνη στην ΠΑΣΚΕ και το δεύτερο τραβάει ακόμα και σε χωριστές συγκεντρώσεις, όπως στους ΟΤΑ, τη Δευτέρα.

Κι όλα αυτά, όταν μία στοιχειώδης αριστερή κοινή δράση προοπτικής θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τα δεδομένα, να επικοινωνήσει, να επιδράσει και να μετασχηματίσει ακόμα τη βάση κυρίως της ΠΑΣΚΕ. Η ριζοσπαστική Αριστερά, με κοινή αφίσα των πολιτικών-συνδικαλιστικών συσπειρώσεων προωθεί την κοινή παρέμβασή της, όχι χωρίς δυσκολίες και αντιφάσεις. Πατά πάνω στις πιο μαχητικές τάσεις του συγκεκριμένου αγώνα, αντιπροσωπεύοντας το μέλλον και όχι το παρελθόν του. Το κύριο πρόβλημα της στιγμής είναι πώς θα αξιοποιηθούν στο έπακρο, πώς θα συσπειρωθούν αυτές οι τάσεις, προβάλλοντας τη συνολική προοπτική και αξιοποιώντας τις ιδιαιτερότητες και τα αιτήματα του κάθε κλάδου, με επίδραση στις κορυφές, ώστε να δημιουργηθεί ένα μαζικό, διακριτό, αποφασιστικό ρεύμα στη βάση των εργαζομένων, που θα επιδράσει καθοριστικά στις ανταγωνιστικές τάσεις.

Κυβέρνηση τρόμου

Tα δακρυγόνα εναντίον των αστυνομικών τα μεσάνυχτα της περασμένης Τετάρτης και, κυρίως η τρομοκρατική κατηγορία της «στάσης» (!), εκτός από τους ίδιους στρέφονταν εναντίον όλων των απεργιών. Στο σχέδιο εκφοβισμού εντάσσεται και η δικαστική τρομοκρατία που εφαρμόστηκε την περασμένη εβδομάδα ενάντια στους γεωτεχνικούς και ενάντια στην ηγεσία του ΠΑΜΕ.

Το υπουργείο Γεωργίας έχει προσφύγει δύο φορές στα δικαστήρια από τις 16 Σεπτεμβρίου οπότε και ξεκίνησε η απεργία των γεωτεχνικών. «Πρόκειται για μία πρωτοφανή προσπάθεια ποινικοποίησης του συνδικαλιστικού κινήματος», δήλωσε στο Πριν ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γεωτεχνικών Δημοσίων Υπαλλήλων, Νίκος Κακκαβάς. Η λογική του διαλόγου για το υπουργείο Γεωργίας ήταν η λογική του τελεσιγράφου: «Mας κάλεσε την περασμένη Παρασκευή ο γενικός γραμματέας και μας πρόσφερε 27,12 ευρώ το μήνα ως αύξηση. Ενενήντα λεπτά την ημέρα δηλαδή, όσο κάνει ένα κουλούρι χωρίς σουσάμι. Παρασκευή μεσημέρι στη μία η ώρα. Η προσφορά ίσχυε μέχρι τις έξι το απόγευμα. Και με τον υπουργό να δηλώνει σταματήστε την απεργία και ελάτε να συζητήσουμε. Έτσι γίνεται ο διάλογος;», αναρωτήθηκε ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας. Μέσα σε όλα αυτά η κυβέρνηση ενεργοποίησε και τους μηχανισμούς του «κοινωνικού αυτοματισμού». Έμποροι και μέσα μαζικής ενημέρωσης άρχισαν να εκφράζουν τους «φόβους» τους για τη δημόσια υγεία και την προστασία των καταναλωτών.

Παράλληλα, την περασμένη Δευτέρα, με μία απαράδεκτη απόφαση, το τριμελές Πρωτοδικείο Αθηνών καταδίκασε σε πεντάμηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή τους επτά κορυφαίους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ (μεταξύ αυτών τους Γ. Μαυρίκο, Α. Ζαζόπουλο, Π. Σοφό), οι οποίοι σύρθηκαν στα δικαστήρια για την κατάληψη του υπουργείου Εργασίας τον Απρίλη του 2001. Παρά το γεγονός ότι ακόμη και μάρτυρες ...κατηγορίας, εργαζόμενοι στο υπουργείο, υποστήριξαν το δίκαιο της ενέργειας, το δικαστήριο τους καταδίκασε με διατάξεις του ποινικού δικαίου.

Και στις δύο περιπτώσεις, κύρια αιτία ήταν η μαχητικότητα των μορφών πάλης, που δείχνει και τι φοβίζει την κυβέρνηση: στη μία περίπτωση η μορφή διαρκείας και στην άλλη η μορφή της κατάληψης. Ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις η λογική του αγώνα που αντιπροσωπεύουν μείωσε στο ελάχιστο την αναγκαία αλληλεγγύη. Ενώ αναδεικνύεται σε μείζον ζήτημα για τη νίκη των αγώνων το ζήτημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών, οι γεωτεχνικοί, με τον συντεχνιακό χαρακτήρα των αιτημάτων και το ΠΑΜΕ με τη σεχταριστική πρακτική του, ακύρωσαν τη δυνατότητα αποφασιστικής απάντησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΠΑΜΕ κάλεσε σε συγκέντρωση αποκλειστικά δική του, στις 24 Οκτωβρίου, ως «απάντηση» και δεν μετέτρεψε τη δίωξη σε ζήτημα πάλης ολόκληρου του εργατικού κινήματος.

Σε ρόλο Δούρειου Ίππου...

Iδιαίτερο ρόλο αναλαμβάνουν οι παρατάξεις του δικομματισμού και ξεχωριστό η τριτοβάθμια οργάνωση των δημοσίων υπαλλήλων, η ΑΔΕΔΥ. Η ΠΑΣΚΕ, διχασμένη ανάμεσα σε μεγάλο κομμάτι της βάσης που τείνει προς τον αγώνα και στα διεφθαρμένα τμήματά της, από τη μια, μπαίνει στις κινητοποιήσεις και από την άλλη, κάνει ό,τι μπορεί να τις υπονομεύσει. Ο γραμματέας της ΠΑΣΚΕ και πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Χρ. Πολυζωγόπουλος, στην εισηγητική του ομιλία στη συνδιάσκεψη της ΠΑΣΚΕ, το Σαββατοκύριακο, υποστήριξε τη δημιουργία αντι-νεοδημοκρατικού μετώπου μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα. Πρώτη προτεραιότητα της ΠΑΣΚΕ αναδεικνύεται, μέσα από την εισήγησή του, η επιτυχία του ΠΑΣΟΚ στις ερχόμενες εκλογές, ώστε να μην επιστρέψει η «επάρατη Δεξιά» με το «αλήστου μνήμης 0+0 = 14%». Υποβοηθά την κυβερνητική αδιαλλαξία με την αποδοχή της εισοδηματικής πολιτικής και τη συμφωνία της με τον «εθνικό στόχο της ανταγωνιστικότητας και της σύγκλισης», με τον οποίο δικαιολογείται η πολιτική της κυβέρνησης. Μεγάλη σημασία αποκτούν οι «ειδικοί λογαριασμοί» υπουργείων για την εξαγορά εργαζομένων, με επιδόματα μέχρι και 800 ευρώ, όπως στο υπουργείο Οιονομικών. Έτσι, τα συνδικάτα που τροφοδοτούν την ηγεσία της ΠΑΣΚΕ αποτελούν πραγματικό δούρειο ίππο.

Από άλλο δρόμο βοηθά το μέτωπο της αδιαλλαξίας και η ΝΔ. Βάζει πάγο στις αγωνιστικές διαθέσεις τμήματος της βάσης της ΔΑΚΕ, με την κριτική από τα δεξιά, φυσικά, στην «παροχολογία» και τη δήλωση Καραμανλή από τη ΔΕΘ ότι θα εφαρμόσει τα μέτρα Σημίτη. Η ΔΑΚΕ συντονίζεται παντού με την ΠΑΣΚΕ, για να ευνουχίσει το περιεχόμενο, να αποτρέψει μορφές διάρκειας και να ακυρώσει τον αγωνιστικό συντονισμό. Και όταν προτείνει κάποιο συντονισμό, όπως στην ΟΛΜΕ και ΔΟΕ, πρόκειται για «χάρτινα μέτωπα», καταγγέλλει στο Πριν – και στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ - ο Θ. Βουρεκάς.

Από την άλλη, η ΑΔΕΔΥ, βλέποντας πως η κατάσταση έχει δυναμική, προσπαθεί να καπελώσει τις απεργιακές κινητοποιήσεις, να τις βάλει υπό τη σκέπη της με σκοπό να τις εκτονώσει με άνευρες 24ωρες απεργίες. Ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη οι απεργίες, το ΓΣ της ΑΔΕΔΥ αποφάσισε απεργία στις 4 Νοεμβρίου! «Δύο χρόνια συζητά με τον Χριστοδουλάκη σε έναν διάλογο-απάτη», λέει το μέλος του ΓΣ, Χρ. Παναγιωτόπουλος, «αντί να οργανώσει την αποκάλυψη της λαίλαπας που έρχεται και να προετοιμάσει τους αγώνες. Tώρα θυμούνται το ...συντονισμό». Πίσω από την 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ οχυρώνονται τώρα ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και Συνασπισμός στις κλαδικές ομοσπονδίες, για να κατευνάσουν τα πνεύματα, να αποκοιμίσουν τις αγωνιστικές διαθέσεις και να καλύψουν ο καθένας τις δικές του ευθύνες

28/10/2003