Ανάλυση οθόνης 800Χ600   

Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης   

ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΑΓΡΟΤΩΝ, ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ… ΔΙΑΠΛΕΚΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΝΔ

Οι οξύτατες κοινωνικές αντιθέσεις και οι προεκλογικές προσδοκίες συγκρούονται με την ανάγκη υπερ-αντιδραστικής πολιτικής

Γενικευμένη δυσφορία σημαντικών μερίδων της λαϊκής της βάσης αντιμετωπίζει η κυβέρνηση της ΝΔ. Κύρια αιτία φυσικά η διάψευση των ελπίδων αυτών των στρωμάτων ότι θα καλυτέρευε η οικονομική τους κατάσταση μετά την εκλογική νίκη του κόμματός τους. Πρόσθετη αιτία δυσαρέσκειας, η αποφυγή εκ μέρους του πρωθυπουργού της πολιτικής «κατάληψης εξ εφόδου» του κρατικού μηχανισμού από τους διψασμένους για εξουσία, και εξ αυτής απορρέοντα προνόμια και μίζες, οπαδούς της Δεξιάς. Από τη μια οι βαμβακοπαραγωγοί που βλέπουν να καταστρέφονται οικονομικά, από την άλλη οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ που διεκδικούν μαχητικά μερίδιο της εξουσίας για να γίνουν κι αυτοί σαν τον Πρωτόπαπα, τον Πολυζωγόπουλο, τον Κανελλόπουλο και τα αμέτρητα «λουλούδια» του ΠΑΣΟΚικού συνδικαλιστικού εκφυλισμού. Από θέσεις δεξιού κομματικού πατριωτισμού, οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ απορρίπτουν την προσπάθεια κεντρώας διεύρυνσης της επιρροής της ΝΔ. «Βαρίδια λοιπόν οι κομματικές οργανώσεις της ΝΔ και τα μέλη τους. Βαρίδια όλοι οι νεοδημοκράτες-δακίτες εργαζόμενοι. Βαρίδια όλοι όσοι έδωσαν τόσα χρόνια στην κοινωνία, στο πεζοδρόμιο και στο χώρο εργασίας τους για να επικρατήσει η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, για να εμφανιστούν τελικά κάποιοι στο προσκήνιο, «αλεξιπτωτιστές» από το πουθενά, επιχειρώντας ταυτόχρονα και τον πλήρη απεγκλωβισμό της ΝΔ από τους συνειδητοποιημένους αγωνιστές ψηφοφόρους της προς χάριν κάποιου μεσαίου χώρου», αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση της ΔΑΚΕ, δίνοντας το στίγμα των αντιδράσεων. Η κατάσταση για την κυβέρνηση γίνεται ακόμα δυσκολότερη από το γεγονός πως παρεμβαίνουν δύο ακόμη παράγοντες για να εκμεταλλευθούν την κατάσταση. Από τη μια τα «διαπλεκόμενα» που ενισχύουν και υποδαυλίζουν τις αντιδράσεις, με κύριο εκφραστή των συμφερόντων τους τον Γ. Σουφλιά στους κόλπους της ΝΔ και από την άλλη οι πιο επιθετικοί κύκλοι του κεφαλαίου, οι οποίοι απαιτούν εδώ και τώρα πιο αντιδραστική πολιτική, επίθεση της κυβέρνησης κατά των αγροτών και των συνδικαλιστών, νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις ακόμη πιο ακραίες κλπ. Ευτύχημα για την κυβέρνηση ότι το ανύπαρκτο ως αντιπολίτευση και όργανο των «διαπλεκομένων» ΠΑΣΟΚ αδυνατεί εντελώς να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά αυτό το πρώτο κύμα λαϊκής δυσαρέσκειας.

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ μετά από τις τελευταίες αυτές εξελίξεις και τις κινητοποιήσεις των αγροτών, δημοσιεύει ένα σχετικό άρθρο του συνεργάτη μας ΚΩΣΤΑ ΜΑΡΚΟΥ με τίτλο: «ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Ήπια προσαρμογή στο σκληρό εκσυγχρονισμό»

Σε τροχιά σοβαρής εσωκομματικής αντιπαράθεσης μπήκε η Νέα Δημοκρατία, που δεν μετατρέπεται σε κυβερνητική κρίση, μόνο χάρη στην πιο δεξιά πολιτική του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ και στην ανικανότητα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς να την εκμεταλλευθεί.

Κεντρικό πεδίο της αντιπαράθεσης στο κυβερνών κόμμα δεν είναι αυτή τη φορά η διαμάχη των επιχειρηματικών κέντρων – που ωστόσο, τη συνδαυλίζουν ανοιχτά – για τη «διαπλοκή», αλλά το πεδίο των οξύτατων κοινωνικών προβλημάτων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όσο και αν οι συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ, ουσιαστικά, διεκδικούν «αποφασιστικό ρόλο στις τοποθετήσεις του προσωπικού» για να αποκτήσουν ένα «μερίδιο από τη “λεία” της εξουσίας» - όπως επισημαίνει ο Στ. Λυγερός στην Καθημερινή της Παρασκευής -, αμφισβητώντας τον παραγκωνισμό «συνειδητοποιημένων αγωνιστών» της ΝΔ «χάριν κάποιου μεσαίου χώρου», είναι αναγκασμένοι να μιλούν στο όνομα της ανεργίας (Κ. Πουπάκης, πρόεδρος της ΔΑΚΕ) και του «κοινωνικού χαρακτήρα» της «ΔΕΗ ΑΕ», που ενδιαφέρεται μόνο για την «κερδοφορία της» (ανακοίνωση της ΔΑΚΕ ΔΕΗ). Το ίδιο, όσο κι αν ο νεοδημοκράτης αγροτοσυνδικαλιστής Θ. Κοκκινούλης εκπροσωπεί καθαρά τα συμφέροντα των μεγαλοαγροτών της Λάρισας, είναι αναγκασμένος να θέτει αιτήματα, όπως το «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», που αμφισβητούν την πολιτική της ΕΕ, στην οποία ορκίζονται όλοι, για να διατηρεί και την επαφή με τους μικροαγρότες που καταστρέφονται από την αναθεωρημένη ΚΑΠ. «Μεγαλύτερη ζημιά μπορεί να σου δημιουργήσει μια σιωπηλή αποχή από το πρόβλημα», λέει για την επιρροή της ΝΔ, σε συνέντευξη στην Ελευθεροτυπία την περασμένη Τρίτη, «παρά μια διαδήλωση». Όλοι αυτοί παίζουν το ρόλο των αυτόκλητων σωτήρων για να αποσυρθούν την κατάλληλη στιγμή, αφήνοντας στο έλεος της κυβέρνησης και της ΕΕ την πλειονότητα των φτωχομεσαίων αγροτών και των εργαζομένων, που θα παρασυρθούν από το παιγνίδι τους.

Η κυβέρνηση βάλλεται και από αλλού. Τους αγροτοσυνδικαλιστές της ΝΔ πριμοδοτούν στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος, που αμφισβητούν κορυφαίες επιλογές της κυβέρνησης. Δεν είναι, βέβαια, τυχαίο, ότι επίκεντρο των αντιπαραθέσεων είναι η Λάρισα, τόπος εκλογής του Γ. Σουφλιά, που τάχθηκε ανοιχτά εναντίον κρίσιμων διατάξεων του νομοσχεδίου για το «βασικό μέτοχο». Σύσσωμοι σχεδόν οι βουλευτές της Θεσσαλίας τάχθηκαν υπέρ του Κοκκινούλη και της «αγροτιάς», με αρχηγό τον Γ. Σούρλα και πιο γραφική από όλους τη Ζ. Μακρή, η οποία απείλησε να κατέβει στα μπλόκα «και με τα τρία τρακτέρ της μάνας μου». Και πίσω από τον Γ. Σουφλιά βρίσκονται οι μεγάλοι εκδότες, οι οποίοι το στήριξαν με πάθος – όπως το συγκρότημα Λαμπράκη – όταν διεκδικούσε την προεδρία της ΝΔ με αντίπαλο τον Κ. Καραμανλή. Το «γαλάζιο κίνημα» της Θεσσαλίας, είναι μεταξύ άλλων, και επίδειξη δύναμης μέσω κοινωνικών συμμαχιών χωρίς κόστος, ηγεμονικών μερίδων του κεφαλαίου. Μέσα στο γενικό χαμό, εμφανίστηκε και ο νεοδημοκράτης νομάρχης Θεσσαλονίκης Γ. Ψωμιάδης, ο οποίος κατάλαβε ότι επίκειται μεγάλο ψαλίδι στις δαπάνες για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και δήλωσε ότι εάν δεν λάβει έκτακτη οικονομική ενίσχυση 20 εκατομμυρίων ευρώ, θα κηρύξει τέλος στην «περίοδο ανοχής» προς την κυβέρνηση. Το τοπίο αλληλοσπαραγμού συμπληρώνει ο Μ. Έβερτ, ο οποίος κάλεσε εμμέσως, πλην σαφώς, τον Γ. Σουφλιά να παραιτηθεί γιατί «όποιος από την κυβέρνηση δεν συμφωνεί, παραιτείται». «Αφού υπέγραψε το νομοσχέδιο, τώρα τι θέλει;», αναρωτήθηκε την προηγούμενη Τρίτη.

Τα κοινωνικά προβλήματα και ανάγκες, που συνδαυλίζουν την αντιπαράθεση στη Νέα Δημοκρατία, εμφανίζονται ως «μάλλον υπέρμετρες προσδοκίες, που εν μέρει τροφοδοτήθηκαν και από “γαλάζιες” υποσχέσεις», σύμφωνα με κύριο άρθρο της Καθημερινής. Εξαιτίας του φόβου να μετατραπούν οι «υπέρμετρες προσδοκίες» σε μπλόκα κατά της ευρωπαϊκής και κυβερνητικής πολιτικής, τα εγχώρια και διεθνικά κέντρα του κεφαλαίου που θέλουν γρηγορότερους και πιο αποφασιστικούς ρυθμούς στην ένταση της εκμετάλλευσης, παίρνουν την πρωτοβουλία για να πιέσουν ασφυχτικά και από τα δεξιά την κυβέρνηση. Την τάση αυτή εκπροσωπεί με τον πιο καθαρό τρόπο το συγκρότημα Αλαφούζου. Η κυβέρνηση κατηγορείται από την Καθημερινή για «ατολμία» ενώ «η λύση των προβλημάτων συχνά απαιτεί ρήξεις» και καλείται να «εγκαταλείψει τη στάση απροθυμίας συγκρούσεων με τα κατεστημένα συμφέροντα». Με «απόλυτη ευθύνη των ηγεσιών», στις μεγάλες παρατάξεις έχουν παγιωθεί «οργανωμένες κομματικές βάσεις» που «εγείρουν τώρα σοβαρά εμπόδια σε κάθε προσπάθεια, έστω και μέτριας έντασης, για αλλαγές», φυσικά πάντα σε αντιλαϊκή κατεύθυνση. «Σύγκρουση παλιού και νέου στη ΝΔ», προαναγγέλλει οκτάστηλος τίτλος της ίδιας εφημερίδας, την περασμένη Πέμπτη. Ως καινούργιο σκιάχτρο εμφανίζεται το παλιό του Σημίτη και της ΟΝΕ, το σκιάχτρο της «κραυγαλέας δημοσιονομικής ανισορροπίας», του «μεγάλου ελλείμματος στο ισοζύγιο», «η διαρκής πτώση επί δεκαετία» της παραγωγικότητας και «η ιστορία της χαμένης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας». Κράχτης των νέο-σημιτικών συνθημάτων – ποιος άλλος – ο Κ. Μητσοτάκης. Η δεξιά αντιπολίτευση στη Δεξιά, εμφανίζεται όλο και περισσότερο να αντιγράφει συνθήματα του εκσυγχρονισμού.

Στη δεξιά αντιπολίτευση προστίθεται και ο χώρος του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ. Αντί να εκμεταλλευθεί έστω αντιπολιτευτικά τα οξυμένα προβλήματα των αγροτών, για να πιέσει την κυβέρνηση και να αποκτήσει κάτι από τη χαμένη επιρροή του, κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία για τις ψεύτικες υποσχέσεις που έδωσε. «Εσπειραν ανέμους, ας θερίσουν θύελλες», σχολίασαν τη Δευτέρα σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία, στελέχη του ΠΑΣΟΚ, την αντιπαράθεση στη ΝΔ για το θέμα των αγροτικών κινητοποιήσεων. Τη γραμμή αυτή απηχεί με τον καλύτερο τρόπο ο τίτλος άρθρου των Νέων της Παρασκευής. «Έσπειραν υποσχέσεις, θερίζουν μπλόκα».

Ο Κ. Καραμανλής επιδιώκει να κερδίσει χρόνο, για «να παγιώσει την περιστασιακή πλειοψηφία του Μαρτίου», εκτιμά σωστά ο Στ. Λυγερός στο προαναφερθέν άρθρο του. Και τον καλεί να «τηρήσει ένα μέτρο». «Ο κύκλος», όμως – σαν να απαντά στο συντάκτη της η εφημερίδα του σε κύριο άρθρο της -, «δεν τετραγωνίζεται». Και «η ήπια αντιμετώπιση» μπορεί να «εκφυλισθεί σε υπεκφυγή». Φυσικά, δεν πρέπει να υπάρχει καμία αυταπάτη, ότι ο πρωθυπουργός είναι δυνατόν να «αντισταθεί». Η διαφωνία με την κυβέρνηση δεν είναι στην ουσία της πολιτικής, είναι στους ρυθμούς. Ο Κ. Καραμανλής, μέσω του υπουργού Επικρατείας Θ. Ρουσόπουλου και του γραμματέα Γ. Μεϊμαράκη φρόντισε να στείλει τα αναγκαία σκληρά μηνύματα προς τους αγρότες και τη ΔΑΚΕ. «Η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρανομήσει όπως καμία κυβέρνηση της ΕΕ», δήλωνε ο πρώτος στο πρες ρουμ τη Δευτέρα, «και να δώσει χρήματα από εθνικές επιδοτήσεις». Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες, ξεκαθάρισε ότι «είμαστε αντίθετοι με ενέργειες που δημιουργούν προβλήματα σε άλλους πολίτες», όπως μπλόκα δρόμων και καταλήψεις νομαρχιών. Και ο ίδιος ο πρωθυπουργός προς τους υπουργούς, στο Υπουργικό Συμβούλιο της προηγούμενης Τρίτης: «Οφείλουμε να προχωρήσουμε θαρραλέα στις μεταρρυθμίσεις και στις διαρθρωτικές αλλαγές που είναι αναγκαίες», είπε, υιοθετώντας την κινδυνολογία Μητσοτάκη τονίζοντας ότι «ο καινούργιος χρόνος είναι κρίσιμος και καθοριστικός» για τη «δημοσιονομική εξυγίανση». Μόνο που ο Κ. Καραμανλής θέλει να «σφάξει με το βαμβάκι», σε «καλοπροαίρετο διάλογο με όλους». «Αλλά», πρόσθετε με νόημα, «ο στόχος πρέπει να επιτευχθεί»… Με διάλογο, για παράδειγμα, ανοίγει και το καυτό μέτωπο της παιδείας, όπου σχεδιάζει εξαιρετικά αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις.

Ούτε ένα χρόνο μετά τις βουλευτικές εκλογές του Μάρτη, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έρχεται αντιμέτωπη με το κοινωνικό πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να παρέμβει για την ώρα, αποδεικνύεται ότι έχει χάσει μεγάλο έδαφος στην επαφή του με τα κατώτερα στρώματα. Η συνδικαλιστική του ηγεσία, παραδομένη πλήρως στα δόγματα και τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εκφυλισμένη από την εικοσαετή συμμετοχή στα κυβερνητικά σαλόνια, δεν μπορεί ούτε καν αγώνες για την τιμή των όπλων να οργανώσει. Είναι σε τέτοιο βαθμό ανίκανη, ώστε να αφήνει την πρωτοβουλία των κινήσεων στη ΔΑΚΕ, η οποία δεν μπορεί, φυσικά, να τραβήξει αποφασιστικούς αγώνες για την προάσπιση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Εδώ, ο Θ. Κοκκινούλης «άδειασε» τα μπλόκα των αγροτών επί ΠΑΣΟΚ, θα τολμήσει, τώρα που κυβερνά το κόμμα του, να οργανώσει αποφασιστική αναμέτρηση; Έτσι, το βάρος των αναμετρήσεων πέφτει αντικειμενικά στις πλάτες της Αριστεράς.