Πολιτικό καφενείο

ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Εκτελέσεις εργατών «Η Ισχυρή Ελλάς»

Πάνω από 400 νεκροί εργάτες τα τελευταία δυόμισι χρόνια για τα υπερκέρδη του κεφαλαίου

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα εξαιρετικό άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟΥ για τα Εργατικά Εγκλήματα – τα Εγκλήματα της εργοδοσίας - που τα τελευταία χρόνια αυξάνονται επικίνδυνα. Υπερεντατικοποιηση, εργολαβίες, ανειδίκευτη και κακοπληρωμένη εργασία, οι αιτίες των εγκλημάτων

Για ένα κομμάτι ψωμί δεν φτάνει μόνο η δουλειά! Για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να δώσεις πολλά, τραγούδαγαν οι Κατσιμιχαιοι πριν από χρόνια. Πρέπει να δώσεις και την ψυχή σου. Δυστυχώς, όλο και πιο συχνά πρέπει να δώσεις και τη ζωή σου! Επτά εργάτες έπεσαν νεκροί την προηγούμενη βδομάδα σε εγκλήματα του κεφαλαίου και του κράτους, που ονομάζονται «εργατικά ατυχήματα». Επτά θύματα ενός ακήρυχτου κοινωνικού πόλεμου, που κρατά χρόνια. Επτά αδέλφια μας νεκροί στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους, που πήγαν κυριολεκτικά άκλαυτοι. Αν και οι πέντε σκοτώθηκαν μέσα σε μια μέρα, την προηγούμενη Τετάρτη, καμία εφημερίδα (εκτός του Ριζοσπάστη) δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να αφιερώσει τον πρώτο της τίτλο στους νεκρούς της ισχυρής Ελλάδας. Όχι για να μην χαλάσει το εκδρομικό κλίμα, αλλά για να μην αμφισβητηθεί η διαρκής προσπάθεια των καπιταλιστών για παραπέρα εντατικοποίηση της εργασίας, με κάθε κόστος. Εξάλλου ποιος θα φωνάξει; Ο Λαμπράκης, στο μέγαρο του οποίου πρόσφατα σκοτώθηκε εργάτης, ΄η ο Τεγοπουλος, που πήγε να κουκουλώσει το θάνατο εργαζόμενου στα τυπογραφεία του; ΄Η μήπως ο Μπόμπολας; Μα στον Ακτορα (τον εθνικό κατασκευαστή) δούλευε το 23χρονο παλικάρι, ο οικοδόμος Σωτήρης Καλογερόπουλος, που έπεσε την προηγούμενη Δευτέρα από σκαλωσιά ύψους δέκα μέτρων, στο τούνελ στην Κακιά Σκάλα. Ο Σ. Καλογερόπουλος αποσυναρμολογούσε τη σκαλωσιά χωρίς να φορά προστατευτική ζώνη…

Δημήτρης Κολοβός, 45 χρόνων, χειριστής εκσκαφέα, νεκρός. Βασιλι Ράσα, 42 χρόνων, εργάτης, νεκρός. Δημήτρης Τσακαλης, 32 χρόνων εργάτης, βαριά τραυματισμένος. Τα τρία θύματα μιας απλής εργασίας σε ένα φρεάτιο στο Μενίδι. Ο Δ. Τσακαλης κατέβηκε στο φρεάτιο λυμάτων που είχε βουλώσει και έχασε τις αισθήσεις του. Έτρεξαν οι άλλοι δυο να βοηθήσουν και άφησαν την τελευταία τους πνοή μέσα στον υπόνομο. Γιατί; Κανείς δεν τους είχε πει ότι οι υπόνομοι βγάζουν δηλητηριώδη αέρια που προκαλούν ασφυξία; Κανείς δεν τους είχε προμηθεύσει με μια μάσκα; Θύματα της λογικής της υπεργολαβίας, που για να μειωθεί το κόστος κάνει μπαλάκι τη δουλειά από το ένα συνεργείο στο άλλο. Έτσι τελικά δεν επεμβαίνουν ειδικευμένα και έμπειρα συνεργεία, αλλά ανειδίκευτοι αναλώσιμοι εργάτες (συχνά αλλοδαποί), που πληρώνονται ψίχουλα. Προσέξτε, το έργο έχει αναλάβει η δημοτική επιχείρηση του δήμου Μενιδίου, η οποία το έδωσε στην εταιρεία Πετρης Α.Ε. και αυτή με τη σειρά της σε κάποιο ιδιωτικό συνεργείο! Σημειώστε ότι όλες οι κρατικές εταιρείες και οι πρώην ΔΕΚΟ και νυν ΑΕ (ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΟΣΕ) τείνουν να καταργήσουν τα ειδικευμένα συνεργεία τους (λόγω κόστους) και είτε προσλαμβάνουν με σύμβαση ολίγων μηνών, είτε δίνουν τη δουλειά σε δουλεμπόρους – εργολάβους. Έτσι, εκτός των άλλων διαχέονται και οι ευθύνες για τα εγκλήματα και δεν τιμωρείται κανείς.

Την προηγούμενη Τετάρτη το μεσημέρι σκοτώθηκε και ο 35χρονος βοηθός – χειριστή πρέσας Κυριάκος Βλάχος, καθώς βοηθούσε στο ρίξιμο τσιμέντου σε οικοδομή στη Νέα Σμύρνη. Λίγο αργότερα, ένας ακόμα εργάτης, ο 53χρονος ηλεκτροσυγκολλητης Τάσος Νταλακουδης, ξεψυχούσε στο Παπανικολαου Θεσσαλονίκης, ύστερα από μοιραία πτώση σε εργοτάξιο. Ο Τ. Νταλακουδης εργαζόταν στη μεγάλη κατασκευαστική εταιρεία Βιοτερ, η οποία έχει αναλάβει αρκετά τμήματα της Εγνατίας Οδού. Έγινε γνωστή, εκτός των άλλων, και από την απόλυση του συνδικαλιστή Ανέστη Ταρπαγκου, ο οποίος καταγγελνε την απεριόριστη εντατικοποίηση.

Η μακάβρια λίστα των νεκρών εργατών δεν κλείνει δυστυχώς. Την προηγούμενη Τετάρτη σκοτώθηκε και ο 51χρονος Στέφανος Σεβλιδης, που έπεσε από σκάλα, όταν επιδιόρθωνε στέγη στη Χαλκιδική. Ο 40χρονος Δημήτρης Θεοδόσης, οδηγός απορριμματοφόρων στο δήμο Ελατιών Ζακύνθου, έπεσε σε γκρεμό μαζί με το όχημα και βρήκε τραγικό θάνατο. Ο Δαμιανός Τσιγαρίδας, 47 χρόνων, σκοτώθηκε στο εργοστάσιο Κλωστήρια Γ΄ στη Νάουσα, ιδιοκτησίας Λαναρά, με το Εργατικό Κέντρο Νάουσας να καταγγέλλει ότι «η συνεχής μείωση του προσωπικού στα Κλωστήρια Ναούσης έχει αναγκάσει τους εργαζόμενους να κάνουν τα αδύνατα δυνατά».

Συνολικά, 70 εργάτες και εργαζόμενοι έχουν δολοφονηθεί στο κυνήγι του κέρδους από την αρχή τους έτους. Τα θανατηφόρα περιστατικά έχουν απογειωθεί τα τελευταία δυο χρόνια, παρά την υποχώρηση που παρουσιάζουν συνολικά τα «εργατικά ατυχήματα» στις επίσημες στατιστικές (αν και πολλά δεν καταγράφονται, όπως δείχνουν και οι αιτήσεις στο ΙΚΑ για άδειες), γεγονός που αποδεικνύει υπερεντατικοποιηση σε συγκεκριμένους τομείς. Το 2001 καταγράφηκαν 188 θανατηφόρα σε σύνολο 5.155 περιστατικών. Πρόκειται για τη χρόνια που κατέχει το θλιβερό ρεκόρ θανάτων. Το 2002, ο αριθμός των νεκρών ήταν επίσης πολύ υψηλός, 153 εργάτες, η δεύτερη χειρότερη χρόνια από το 1977 που υπάρχουν στοιχεία. Και δυστυχώς και το 2003 βαδίζει στην ίδια ματοβαμμενη πορεία. Η κυβέρνηση Σημίτη, η κυβέρνηση της τάξης και της ασφάλειας του πολίτη, βαρύνεται με την αποχαλίνωση της τρομοκρατίας των εργοδοτών και την πρωτοφανή αύξηση των θανάτων στα εργασιακά γκέτο. Είναι φανερό ότι η εργατική τάξη πληρώνει βαρύ φόρο αίματος στα «μεγάλα έργα», στην Ολυμπιάδα του κέρδους και της πολύπλευρης καταστροφής, στο αναπτυξιακό όραμα της ελληνικής αστικής τάξης, που θέλει με τον ιδρώτα και το αίμα των εργατών να μπει στα σαλόνια της Ευρώπης.

Το μέλλον, εάν δεν αντιδράσει η εργατική τάξη, δεν θα είναι καλύτερο. Οι ίδιοι οι Επιθεωρητές Εργασίας φοβούνται ότι η προσπάθεια των εταιρειών να πιάσουν τις προθεσμίες και να παραδώσουν έγκαιρα τα έργα που σχετίζονται με την Ολυμπιάδα, απειλεί με νέους νεκρούς. Δεν είναι τυχαίο ότι το Ολυμπιακό χωριό έχει κυριολεκτικά βαφτεί με αίμα, αφού μέτρα δέκα νεκρούς μέχρι τώρα. Η κατάσταση στις επιχειρήσεις είναι άθλια. Το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας (ΣΕΠΕ) διαπίστωσε σε 1.285 ελέγχους που έκανε το πρώτο 15μερο του Ιούνη ότι «στα μισά εργοτάξια υπήρχε μερική ΄η ελλιπής συμμόρφωση».

Πολύ σημαντικές πάντως είναι και οι ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος, που παρακολουθεί τις δολοφονίες των εργατών χωρίς ιδιαίτερες αντιδράσεις. Μια ανακοίνωση ΄η μια διεκδίκηση ενός επιδόματος δεν σημαίνει τίποτα. Ο εργαζόμενος δεν θέλει κάποια ψίχουλα παραπάνω, θέλει όλη τη ζωή, και κατ΄ αρχάς βέβαια να ζήσει, να μην τραυματιστεί, να μη μείνει ανάπηρος. Εδώ χρειάζεται πάλη για μείωση των ωρών εργασίας, μείωση της εντατικοποίησης και της εκμετάλλευσης και για αυστηρή τήρηση όλων των κανόνων ασφάλειας, με αποφασιστικό εργατικό έλεγχο, ειδικά σε αυτό το θέμα. Μέτωπο ζωής, στην κυριολεξία!

06/08/2003


		από Μάιο 2002