Πολιτικό καφενείο

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ Ε Ρ Γ Α Σ Ι Α

Η ΕΕ βρίσκει υψηλές τις συντάξεις στην Ελλάδα, ενώ προωθείται η φτηνή υπερωρία και το «ελαστικό οκτάωρο», που θα διαρκεί μέχρι 10 ώρες!

{Η κυβέρνηση της ΝΔ ανοίγει το εργασιακό και το ασφαλιστικό, προωθώντας κρίσιμες αντεργατικές τομές στο κεντρικό πεδίο της παραγωγής, του χρόνου εργασίας και του ωραρίου. Στηρίζεται στην υποστήριξη της ΕΕ και του ελληνικού κεφαλαίου, στη συναίνεση του ΠΑΣΟΚ και των ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ. Επιχειρεί τομή βάθους, σε συνδυασμό με τη λιτότητα, την ανεργία και τις απολύσεις, που απαιτεί στρατηγική απάντηση από το εργατικό κίνημα}.

«Οι συντάξεις που παρέχονται στην Ελλάδα είναι αρκετά υψηλές, ως ποσοστό του τελικού μισθού»! Τάδε έφη Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην τελευταία έκθεσή της για το ασφαλιστικό (που δόθηκε στη δημοσιότητα στο τέλος του Ιανουαρίου). Μάλιστα η κομισιόν «τραβάει το αυτί» στην κυβέρνηση Καραμανλή, διότι «ουδεμία πρόοδος έχει συντελεσθεί για την αντιμετώπιση της πρόκλησης της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας των δημοσίων οικονομικών», καλώντας την παράλληλα να προχωρήσει σε αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης με νέα αναθεώρηση του συνταξιοδοτικού συστήματος, η οποία όμως, όπως εύστοχα επισημαίνει η Καθημερινή «δεν μπορεί παρά να ενταχθεί στο πλαίσιο ενός πολύ ευρύτερου εκσυγχρονισμού της όλης λειτουργίας της οικονομίας». Όπως είδαμε και με τον προϋπολογισμό του 2005, ο «ευρύτερος εκσυγχρονισμός» περιλαμβάνει…μηδενικές μισθολογικές αυξήσεις (κάτω του ενός ευρώ που έδωσε ακόμα κι ο Σημίτης), (Βλ. χθεσινό μας άρθρο «οι αυξήσεις που έδωσε στους δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους κυμαίνονται από 3,6 έως 4% κάτω δηλαδή και από τον επίσημο πληθωρισμό. Όσο για το ΕΚΑΣ, ενώ πέρυσι οι νεοδημοκράτες λοιδωρούσαν το 1 ευρώ την ημέρα που είχε δώσει ο Σημίτης, αυτοί φέτος έδωσαν…25 λεπτά (!) την ημέρα, μόλις 8 ευρώ το μήνα αντί των 30 του ΠΑΣΟΚ. Μόνο στους αγρότες έκαναν τους «κουβαρντάδες» δίνοντάς τους…40 λεπτά την ημέρα, αντί του 1 ευρώ του Σημίτη!») http://www.anatolikos.com/oikonomia/aorati240205.htm «άρση των ακαμψιών στην αγορά εργασίας» και «χαλάρωσης της νομοθεσίας προστασίας της απασχόλησης» και «ασφαλιστική μεταρρύθμιση». Αυτές οι εκθέσεις εντάσσονται στη στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, που εξαπολύουν η κυβέρνηση και το κεφάλαιο, με τις ευλογίες των Βρυξελλών και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Κομισιόν). Το τελευταίο διάστημα μάλιστα η κομισιόν έχει προβεί σε μια «βιομηχανία» εκθέσεων, με τις οποίες δίνει «γραμμή» στις κυβερνήσεις να ξεριζώσουν τα όποια υπολείμματα του πάλαι ποτέ κράτους πρόνοιας και να επιβάλουν αντεργατικές «μεταρρυθμίσεις» στην καρδιά των εκμεταλλευτικών σχέσεων, στις εργασιακές σχέσεις, αλλά και στα ασφαλιστικά συστήματα. Ευέλικτο οκτάωρο, κατάργηση υπερωριών, μερική απασχόληση, κατάργηση αργιών και Κυριακής με απελευθέρωση του ωραρίου στο εμπόριο, αύξηση ορίων συνταξιοδότησης, αδιάκοπη λιτότητα. Οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί τόσο στο ωράριο των εμπορικών καταστημάτων όσο και στο ζήτημα των υπερωριών και του οκτάωρου-λάστιχο, που θα «τηρείται» κατά εργοδοτική βούληση, αλλά και η αξιοποίηση πλείστων οδών για ανατροπή του σημερινού «αναποτελεσματικού» και «αναχρονιστικού» εργασιακού καθεστώτος, όσον αφορά την κερδοφορία του κεφαλαίου, με κορυφαία παραδείγματα τον ΟΤΕ και την Εθνική (με τις εθελούσιες εξόδους) αλλά και την Ιντρακόμ (με την απαίτηση του Κόκκαλη να επιμηκύνει το ωράριο εργασίας), αποτελούν τις πρόδρομες σεισμικές δονήσεις που απειλούν να εντάξουν την εργατική δύναμη σε ένα νέο, πολύ πιο εκμεταλλευτικό, εργασιακό καθεστώς. Η ΓΣΕΕ κάνει λόγο για ανατροπή του εργασιακού και ασφαλιστικού τοπίου, ωστόσο είναι προφανές ότι η μόνη ελπίδα αποτροπής της νέας επίθεσης δεν μπορεί να εναποτεθεί στη γραφειοκρατία. Το νέο εργατικό κίνημα πρέπει να στηριχθεί στην ανεξάρτητη ριζοσπαστική δράση των ίδιων των εργαζομένων και των συλλογικοτήτων τους, στην άμεση εργατική δημοκρατία, στις πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού κινήματος που αναζητούν διέξοδο απέναντι στην ασφυκτική περικύκλωση των εργατικών αγώνων από κράτος, ΕΕ, εργοδοσία και συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Οι προκλήσεις της εποχής που ξημερώνει είναι πολλές, αλλά ακόμα περισσότερες είναι οι ελπίδες για την επανίδρυση της εργατικής πολιτικής και πάλης.

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ (ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ) δημοσιεύει ένα σχετικό άρθρο του συνεργάτη μας ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΑΜΟΥΛΗ το οποίο είναι πολύ κατατοπιστικό.

Όπως δείχνουν οι τελευταίες εξελίξεις, η κυβέρνηση της ΝΔ εισέρχεται με ταχύ βηματισμό στον πυρήνα των βαθύτερων αντεργατικών μέτρων, δείχνοντας αποφασισμένη να περάσει «διαρθρωτικές αλλαγές» που θα ανατρέπουν άρδην τη σημερινή κατάσταση στην καρδιά των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής. Τα σαρωτικά μέτρα που αφορούν τις εργασιακές σχέσεις, το ωράριο στο χώρο του εμπορίου, τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα προαναγγέλλουν μια αντεργατική επίθεση άλλου τύπου που απαιτεί άλλου τύπου απάντηση από το εργατικό κίνημα.

Ο υπουργός Οικονομίας Γ. Αλογοσκούφης, χωρίς περιστροφές, μίλησε στο τέλος του Γενάρη για την ανάγκη «μεταρρυθμίσεων στο ασφαλιστικό και την αγορά εργασίας, τις οποίες κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πρέπει να γίνουν». Οι διαβεβαιώσεις ότι αυτές οι «μεταρρυθμίσεις» θα προχωρήσουν «χωρίς να δυναμιτίσουν το κοινωνικό και πολιτικό κλίμα», είναι ακάλυπτες επιταγές, όταν ήδη έχουν κυκλοφορήσει τα πρώτα σενάρια αλλαγής, επί το αντιδραστικότερο, της νομοθεσίας γύρω από το καθεστώς που διέπει τις υπερωρίες, της θεσμικής άλωσης του οκτάωρου αλλά και του ισχύοντος ωραρίου στο χώρο του εμπορίου.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής έδωσε «γραμμή» ανακίνησης του εργασιακού με στόχο τη μείωση του κόστους των υπερωριών. Όπως είναι γνωστό, ο προηγούμενος «νόμος Γιαννίτση» (ν. 2874/2000) όριζε ότι «μισθωτοί απασχολούμενοι υπερωριακά δικαιούνται για κάθε ώρα ιδιόρρυθμης υπερωριακής απασχόλησης και νόμιμης υπερωριακής απασχόλησης μέχρι τη συμπλήρωση των 120 ωρών ετησίως, αμοιβή ίση με το καταβαλλόμενο ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 50%» και σε περίπτωση «μη νόμιμης υπερωριακής απασχόλησης αποζημίωση ίση με το 250% του καταβαλλόμενου ωρομισθίου για κάθε ώρα μη νόμιμης υπερωρίας». Αυτό το καθεστώς, φυσικά δε λειτούργησε ενθαρρυντικά για τους εργοδότες προκειμένου να προσλάβουν επιπλέον προσωπικό, όπως υποστήριζαν οι εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, όλα αυτά τα χρόνια το πάγιο αίτημα του ΣΕΒ ήταν η απελευθέρωση των υπερωριών, ενώ ανάλογη απαίτηση για μεγαλύτερη ευελιξία της αγοράς διατύπωσαν ευθαρσώς, πρόσφατα, και οι εφοπλιστές.

Έτσι, αδίστακτα, η κυβέρνηση της ΝΔ επεξεργάζεται την κατάργηση του νόμου Γιαννίτση, προωθώντας τη μείωση της υπερωριακής αμοιβής από το 50% στο 25% (επί του ωρομισθίου) για την 41^η έως και την 43^η ώρα την εβδομάδα. Φυσικά, εάν επιβάλει και το περίφημο ελαστικό 8ωρο, δηλαδή την εργασία από 6 έως 10 ώρες την ημέρα, με διευθυντικό δικαίωμα αναλόγως του φόρτου παραγωγής της επιχείρησης, χωρίς να ζητείται η συναίνεση εργαζομένων, ακόμα και υποταγμένων συνδικάτων, τότε προφανώς δεν θα μιλάμε καν για υπερωρίες, αφού τα δεκάωρα που «χτυπάνε» σήμερα χιλιάδες εργάτες στις κατασκευές και σε πολλούς χώρους δουλειάς σε εποχές «φόρτου εργασίας» θα θεωρούνται…κανονικό ωράριο. Παρελθόν, και τυπικά, δηλαδή το 8ωρο και καθιέρωση του…1οωρου! Συγκεκριμενοποίηση όλων αυτών των μέτρων αναμένεται μέρα με τη μέρα οπότε και θα συνεδριάσει η σχετική κυβερνητική επιτροπή.

Παράλληλα, βαθαίνουν όλα τα μέτρα ευελιξίας της αγοράς εργασίας που είχε επιβάλει η προηγούμενη πράσινη δεξιά κυβέρνηση, όπως η μερική απασχόληση, η δουλειά με συμβάσεις χρόνου, τα διάφορα προγράμματα «κατάρτισης» και ουσιαστικά εκμετάλλευσης των ανέργων κλπ.

Κομβικής σημασίας εξέλιξη αποτελεί και η «απελευθέρωση» του ωραρίου των καταστημάτων που ισοδυναμεί με κυριολεκτική υποδούλωση των χιλιάδων εργαζομένων στο χώρο του εμπορίου. Η μοίρα που τους επιφυλάσσουν κυβέρνηση και εμπορικό κεφάλαιο είναι δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, όλη μέρα-κάθε μέρα, με επιβολή πανελλαδικού συνεχούς 12ωρου ωραρίου από τις 9 το πρωί μέχρι τις 9 το βράδυ και για όλο το χρόνο. Επίσης, η κυβέρνηση προωθεί την παράταση του ωραρίου κατά δύο ώρες τα Σάββατα και εφαρμογή ενιαίου προαιρετικού ωραρίου για όλη τη χώρα, ενώ ουσιαστικά στο μάτι του κυκλώνα θα βρεθεί αργά ή γρήγορα και η αργία της Κυριακής. Η κυβέρνηση προτίθεται να αφαιρέσει από τους νομάρχες το δικαίωμα που έχουν να εκδίδουν αποφάσεις για το ωράριο που είναι υποχρεωτικές, αλλά και να επιβάλει καθεστώς ειδικού ωραρίου λειτουργίας καταστημάτων για θεματικά πάρκα, γήπεδα, συγκροτήματα κινηματογράφων, προς όφελος της βιομηχανίας θεάματος και ψυχαγωγίας.

Οι επιπτώσεις του νέου ωραρίου θα είναι καταλυτικές στην καθημερινότητα χιλιάδων εργαζομένων στο εμπόριο. Εξοντωτικοί ρυθμοί εργασίας, δουλειά χωρίς τέλος, ελαστικές μορφές εργασίας για να βγουν τα ωράρια, μερική απασχόληση και συμβάσεις με την…ώρα ή το μήνα, αλλά και χιλιάδες απολύσεις, καθώς με την εφαρμογή του «απελευθερωμένου» ωραρίου πολλές μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις θα οδηγηθούν σε λουκέτο και οι εργαζόμενοί «τους» θα πεταχτούν στον Καιάδα της ανεργίας.

Σε σημαντικό μοχλό υλοποίησης των διαβόητων «διαρθρωτικών» αντεργατικών ανατροπών, το τελευταίο διάστημα, αναδεικνύεται και το μέτρο της «εθελούσιας εξόδου» που προωθείται σε ΔΕΚΟ, τράπεζες, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, όπως στην Ιντρακόμ του Σ. Κόκκαλη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, πώς αξιοποιείται το διώξιμο χιλιάδων εργαζομένων με την ανατροπή εκ βάθρων των σημερινών εργασιακών σχέσεων αποτελεί ο ΟΤΕ, όπου τον προηγούμενο μήνα ο πρόεδρός του, διορισμένος από τη ΝΔ, Π. Βουρλούμης αξίωσε, όχι μόνο την αποχώρηση 4.500 εργαζομένων του ΟΤΕ, δηλαδή του 30% του μόνιμου προσωπικού, ώστε να «εξυγιανθεί» ο οργανισμός, αλλά και την κατάργηση της μονιμότητας και την ξεκάθαρη θεσμοθέτηση των απολύσεων, την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και την αντιδραστική αναμόρφωση των εργασιακών σχέσεων. Χαρακτηριστικά, η κρατική εργοδοσία του ΟΤΕ απαίτησε οι προσλήψεις πλέον να γίνονται με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου και οι προσλαβανόμενοι να διέπονται από όσα ορίζει η ατομική τους σύμβαση, ενώ οι μη προακτέοι μισθολογικά λόγω χαμηλής βαθμολογίας να απολύονται «αυτοδίκαια και υποχρεωτικά». Τέτοιου είδους μέτρα αποτελούν «χειρουργικά χτυπήματα» από μέρους του κεφαλαίου, αφού επιδιώκουν με άμεσο και αποφασιστικό τρόπο ένα άλμα στην κερδοφορία, συμπιέζοντας το εργατικό-μισθολογικό κόστος και απογειώνοντας την εκμετάλλευση και την απόσπαση ακόμα μεγαλύτερης απόλυτης υπεραξίας. Δεν είναι τυχαίο ότι, όπως δήλωσε ο Βουρλούμης, το μέσο κόστος ενός εργαζόμενου σήμερα στον ΟΤΕ είναι 50.000 ευρώ ετησίως και ενός νεοπροσλαμβανόμενου ασφαλισμένου στο ΙΚΑ θα είναι 20.000 ευρώ! Το μέτωπο του ΟΤΕ θα κρίνει πολλά και για τις εξελίξεις στις άλλες ΔΕΚΟ που βρίσκονται ή θα βρεθούν υπό καθεστώς μετοχοποίησης-ιδιωτικοποίησης, και από αυτήν την άποψη είναι στρατηγικής σημασίας τόσο για το κεφάλαιο όσο και για το εργατικό κίνημα.

Το «διαρθρωτικό» χτύπημα της κυβέρνησης στον πυρήνα των εκμεταλλευτικών σχέσεων παραγωγής δεν μπορεί παρά να συμβαδίζει με την παραπέρα όξυνση των δεικτών της ανεργίας και της κοινωνικής φτώχειας και ανέχειας. Οι μισθοί και οι συντάξεις, και μαθηματικά, θα μειωθούν σε σχέση με πέρσι, καθώς η κυβέρνηση αρνείται να δώσει αυξήσεις ακόμα και λίγο πιο πάνω από τον πληθωρισμό, όταν οι ανατιμήσεις και η ακρίβεια έχουν λεηλατήσει το εργατικό εισόδημα. Ειδικότερα, γίνεται λόγος για αύξηση του ΕΚΑΣ…50 λεπτά την ημέρα (σ.σ. περισσότερα γράφουμε εδώ http://www.anatolikos.com/oikonomia/aorati240205.htm ) αλλά δεν θα τιμαριθμοποιηθούν (στο ύψος του πληθωρισμού) οι υπάρχουσες. Όσο για τα επιδόματα ανεργίας, όσοι τα δικαιούνται θα λάβουν…μηδενικές αυξήσεις!

Σύμφωνα με τα τελευταία επίσημα στοιχεία που ανακοίνωσε για τον Νοέμβριο του 2004 ο ΟΑΕΔ οι άνεργοι έχουν ξεπεράσει κατά πολύ το μισό εκατομμύριο και πλέον υπολογίζονται σε 530.000, χωρίς βέβαια κανείς να είναι σε θέση να υπολογίσει τους χιλιάδες άλλους που δεν είναι καν γραμμένοι στις λίστες ανεργίας του ΟΑΕΔ. Τους τελευταίους 14 μήνες, που περιλαμβάνουν και όλο το διάστημα πριν και λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, έχασαν τη δουλειά τους περίπου 90.000 εργαζόμενοι!

Μόνο τον περασμένο Δεκέμβριο, έχασαν τη δουλειά τους πάνω από 1.000 εργαζόμενοι στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας, ενώ χιλιάδες άλλοι έχουν απολυθεί από τις κατασκευαστικές εταιρείες, αλλά και άλλους βιομηχανικούς κλάδους. Ταυτόχρονα, ΟΑΕΔ και κυβέρνηση αξιοποιούν την τρομακτική έκταση που έχει λάβει το πρόβλημα της ανεργίας και επιδιώκουν μέσω προγραμμάτων κατάρτισης ή τύπου Στέιτζ, να επιδοτήσουν επιπλέον το κεφάλαιο και να «εμπορευθούν» στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα εργατικό δυναμικό, χωρίς κανένα ασφαλιστικό δυναμικό, χωρίς κανένα ασφαλιστικό δικαίωμα και με πενιχρές αμοιβές.

ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΕΕ

Το μέτωπο του ασφαλιστικού εγκαινιάστηκε από την κυβέρνηση στο χώρο των τραπεζών σε συνεργασία με τους τραπεζίτες, όπου ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη η προσπάθεια κατάργησης επικουρικών ταμείων και ασφαλιστικών δικαιωμάτων. Μάλιστα, στην Εμπορική, οι τραπεζίτες πρότειναν απερίφραστα αύξηση κατά τρία με τέσσερα χρόνια του ορίου συνταξιοδότησης!

Παράλληλα, έχει αρχίσει να προλειαίνεται το έδαφος για συνολικά μέτρα ενάντια στην κοινωνική ασφάλιση, αξιοποιώντας και τα κελεύσματα της ΕΕ για «ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις». Στο πρόσφατο Εκοφίν υπήρξε συμφωνία όλων των υπουργών Οικονομίας της ευρωζώνης, γύρω από το θέμα των διαρθρωτικών πολιτικών, στο πλαίσιο της οποίας οι χώρες που έχουν ήδη προχωρήσει σε αλλαγές στο συνταξιοδοτικό και ασφαλιστικό (κλάδο υγείας) σύστημα θα αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη «ελαστικότητα», όταν τα ελλείμματά τους θα πλησιάζουν ή θα υπερβαίνουν το όριο του 3% του ΑΕΠ. Το αντίθετο θα συμβαίνει με τις χώρες οι οποίες έχουν ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά συστήματα με μεγάλα αναλογιστικά ελλείμματα. Δηλαδή, η ΕΕ ανάβει το πράσινο φως για νέο γύρο αντιασφαλιστικής επιδρομής και μάλιστα όχι σαλαμωτά, αλλά με συνολικά μέτρα, «επιβραβεύοντας» όσες κυβερνήσεις πρωτοπορούν στην ανατροπή των ασφαλιστικών συστημάτων, ενώ θα γίνεται πιο «άτεγκτη», όταν διαπιστώνει καθυστερήσεις…

Προς αυτή την κατεύθυνση ήδη πιέζει και το ΙΟΒΕ, το οποίο μιλά για «σύγχρονες τάσεις της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης παγκοσμίως», που «επιβάλλουν τη δημιουργία συστημάτων πολλαπλών λειτουργιών και προαιρετικά συστήματα ασφάλισης, καθαρά ιδιωτικής διαχείρισης», σκιαγραφώντας τη λογική της ιδιωτικοποίησης και της παράδοσης της κοινωνικής ασφάλισης στις ορέξεις του κεφαλαίου.

Κι όμως, το ίδιο το ΙΚΑ στηριζόμενο στις Αναλυτικές Περιοδικές Δηλώσεις των επιχειρήσεων, ξεκαθάρισε ότι το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης μπορεί να λειτουργήσει αποδοτικά έως το 2020, χωρίς ανατροπές! Μάλιστα, πάνω από το 75% των εργαζομένων (μισθωτών του ιδιωτικού τομέα) είναι ηλικίας έως 44 ετών και άρα θα αρχίσουν να συνταξιοδοτούνται μετά τα 15 έτη. Κατά συνέπεια, η κύρια μάζα των εργαζομένων θα συνεχίσει να συνεισφέρει οικονομικά στο ΙΚΑ, και μάλιστα από κοινού Έλληνες και αλλοδαποί εργάτες, οι οποίοι, ας σημειωθεί ότι ασφαλίζονται σε ποσοστό μόλις 1 στους 5. Αυτή είναι και η πραγματική πληγή για το ΙΚΑ, η εισφοροδιαφυγή, η ανασφάλιστη εργασία και η εργοδοτική ασυδοσία. Φυσικά, η κυβέρνηση δεν προτίθεται να λάβει συγκεκριμένα μέτρα που θα έδιναν πραγματική λύση στο πρόβλημα της διάλυσης των ταμείων, όπως η ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών, η πάταξη της εισφοροδιαφυγής, η τήρηση της νομοθετικής πρόβλεψης για τη χρηματοδότηση του ιδρύματος από τον κρατικό προϋπολογισμό και η εκπλήρωση των υποχρεώσεων-οφειλών του Δημοσίου.

ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΡΑ!

1.200 ευρώ το μήνα μη ελαστικό 35ωρο-30ωρο και να σπάσει η συναίνεση.

Η ανάπτυξη νικηφόρων εργατικών αγώνων μπορεί να έλθει μόνο ως αποτέλεσμα της άμεσης εργατικής δημοκρατίας, της μαχητικής κλιμάκωσης, του συντονισμού, της χειραφέτησης από τη γραφειοκρατία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και του καθεστωτικού συνδικαλισμού γενικότερα και με πολιτικό προσανατολισμό, που να βελτιώνουν τη θέση των εργαζομένων και να δημιουργούν ρήγματα στην κυβερνητική πολιτική, στις επιλογές της ΕΕ και του κεφαλαίου και συνολικά στον αστικό συνασπισμό εξουσίας.

Σε ότι αφορά το φλέγον ζήτημα της οικονομικής κατάστασης των εργαζομένων, είναι πια όρος επιβίωσης η διεκδίκηση ουσιαστικών αυξήσεων σε μισθούς, μεροκάματα και συντάξεις, για να ζουν οι εργαζόμενοι αξιοπρεπώς από μια δουλειά και ο κοινωνικός πλούτος να επιστρέφει στους παραγωγούς του και όχι στο κεφάλαιο. Ειδικότερα, οι εργαζόμενοι να διεκδικήσουν κατώτερο καθαρά βασικό μισθό και κατώτερη σύνταξη 1.200 ευρώ, να αντιπαλέψουν τον επιδοματικό κατακερματισμό και να αρνηθούν στις συλλογικές συμβάσεις της λιτότητας. Να διεκδικήσουν μειώσεις των βασικών προϊόντων και κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης και στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, την κατάργηση των έμμεσων φόρων, την καθιέρωση αφορολόγητου ορίου για μια τετραμελή οικογένεια στα 40.000 ευρώ, την κατάργηση όλων των απαλλαγών, επιδοτήσεων και κινήτρων υπέρ του κεφαλαίου, και την αύξηση της φορολογίας των κερδών και των χρηματιστηριακών συναλλαγών.

Σε ότι αφορά τις εργασιακές σχέσεις και την ανεργία, οι εργαζόμενοι πρέπει να διεκδικήσουν μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους με άμεση κατοχύρωση του 35ωρου-5ήμερου παντού, στην προοπτική του 6ωρου-30ωρου. Να απαιτήσουν σταθερά ωράρια εργασίας, χωρίς ελαστικοποίηση ή απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση της μερικής και προσωρινής απασχόλησης και όλων των νόμων που ενισχύουν αυτές τις μορφές στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, απαγόρευση των απολύσεων και επίδομα ανεργίας ίσο με το 80% του βασικού μισθού. Αποφασιστικός αγώνας ενάντια σε κάθε σκέψη για «ελαστικό 8ωρο», ενάντια στην επιβολή του 50ωρου και την κατάργηση των υπερωριών! Ο ελεύθερος χρόνος των εργαζομένων δεν μπορεί να υπάγεται στη σφαίρα της εμπορικής εκμετάλλευσης του κεφαλαίου και από αυτήν την άποψη το εργατικό κίνημα πρέπει να αντιταχθεί σε κάθε μέτρο επέκτασης του ωραρίου και άλωσης της Κυριακής και των αργιών.

Σε ότι αφορά το ασφαλιστικό, βασικό αίτημα δεν μπορεί παρά να είναι η πλήρης και ποιοτική ασφαλιστική κάλυψη όλων των εργαζομένων. Επίσης, κατώτερη σύνταξη 1.200 ευρώ, στα 55 χρόνια (ή στα 30 χρόνια δουλειάς), κατάργηση των εργατικών εισφορών, ώστε να πληρώνει μόνο το κράτος και η εργοδοσία για την ασφάλιση, επιστροφή στα ταμεία των κλεμμένων από τράπεζες, εργοδότες και κράτος. Να σταματήσει κάθε συζήτηση για επαγγελματικά ταμεία και «τζογάρισμα» των αποθεματικών των ταμείων στο χρηματιστήριο, και να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Επίσης, το εργατικό κίνημα πρέπει να αντιπαλέψει τις ιδιωτικοποιήσεις και την υποταγή των δημόσιων οργανισμών στο κεφάλαιο και να θέσει ως κριτήριο λειτουργίας τους τις ανθρώπινες ανάγκες και όχι τους νόμους της αγοράς. Φυσικά, τίποτα από όλα τα παραπάνω δεν μπορούν να προχωρήσουν στη ζωή και στους αγώνες όσο περιστέλλονται ή καταργούνται τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες μέσα στους χώρους δουλειάς και συνολικά. Βασικά αιτήματα του νέου εργατικού κινήματος είναι η πλήρης συνδικαλιστική ελευθερία και το δικαίωμα εργατικού βέτο για τα ζητήματα που αφορούν τους εργαζόμενους (π.χ. κανονισμοί προσωπικού), το σταμάτημα της ποινικοποίησης των απεργιών και της συνδικαλιστικής δράσης.