|
ΕΘΝΙΚΗ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗ
Άρης Αλεβιζόπουλος
Και
φέτος όπως κάθε χρόνο υπογράφεται η
Κλαδική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας
μεταξύ των εργοδοτικών οργανώσεων
και της ομοσπονδίας Οικοδόμων
Ελλάδας.
Λέγοντας κλαδική σύμβαση, εννοούμε
το σύνολο των προβλημάτων των
μισθωτών εργατών του κλάδου, δηλαδή
το μεροκάματο, το ωράριο, τα μέρα
υγιεινής και ασφάλειας, την
ασφάλιση, τη σύνταξη, τις διάφορες
κρατήσεις και πρόσθετες
φορολογήσεις στον Ο.Ε.Κ. (Οργανισμός
Εργατικής Κατοικίας), την Εργατική
Εστία, κλπ.
Πρόκειται, δηλαδή, για ένα ευρύ
φάσμα αιτημάτων και διεκδικήσεων
που η εργατική τάξη του κλάδου
πρέπει να θέσει στο τραπέζι των
διαπραγματεύσεων με όρους
αγωνιστικής δράσης. Πριν
προχωρήσουμε στις καθεαυτό
διεκδικήσεις του μεροκάματου θα
πρέπει να έχουμε υπόψη μας
ορισμένες παραμέτρους τόσο με
γενικότερο όσο και με ειδικότερο
ενδιαφέρον για το κλάδο, που πρέπει
να συνεκτιμήσουμε με όλους τους
παράγοντες που μας αφορούν άμεσα ή
έμμεσα.
ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ
Η
φορολογία εισοδήματος είναι ένα
πρόβλημα γενικότερου ενδιαφέροντος
και μπορεί να τεθεί σε συνεργασία
και με άλλους κλάδους. Αφορά κατά
πρώτον τον έναν εργαζόμενο σε
τετραμελή οικογένεια (δυο γονείς με
δυο παιδιά, εκ των οποίων δουλεύει ο
ένας ) σε σχέση με το άγαμο
εργαζόμενο. Η καθαρή φορολογική
επιβάρυνση, δηλαδή η μέση φορολογία
εισοδήματος έφτασε στην Ελλάδα το
2004 το 16,6% για τον άγαμο εργαζόμενο
και 16,6%επίσης για τον εργαζόμενο με
τετραμελή οικογένεια. Προφανέστατα
οι φωστήρες της φορομπηχτικής
πολιτικής είδαν πως με κάποιο
μαγικό τρόπο ο οικογενειάρχης
μπορεί να ζει σαν τον εργένη.
Όταν στην Γερμανία ο άγαμος
εργαζόμενος φορολογείται με
συντελεστή 40,5% κι ο εργαζόμενος με
οικογένεια με 18,1% , στην Ολλανδία με
34,4% έναντι 23,6%, στην Ιταλία με 27,8%
έναντι 15,1%και στην Πορτογαλία με 16,6%έναντι4,1%.
ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Σε
ότι αφορά την φορολογία εργασίας, η
οποία περιλαμβάνει τη φορολογία
εισοδήματος και τις εισφορές
κοινωνικής ασφάλισης εργαζομένου
και εργοδότη, η σχετική επιβάρυνση
φτάνει στην Ελλάδα στο 34,9% για τον
άγαμο εργαζόμενο και επίσης 34,9% για
τον οικογενειάρχη όταν στην Ισπανία
είναι 38% έναντι 31,4% και στην Γερμανία
το 50,7% έναντι 32,2%.
Όλα
αυτά τα στοιχεία τα παραθέσαμε για
να γίνει κατανοητή η διαφορά του
τρόπου εκτίμησης και πως
διαμορφώνονται οι σχέσεις και
συλλογικές συμβάσεις μέσα από τα
συνδικάτα. Για κανέναν λόγο δεν
θεωρούμε ότι το Γερμανικό ή
Ισπανικό κράτος είναι «καλό» και
φορολογεί λιγότερο αυτούς που έχουν
οικογενειακά βάρη. Είναι οι σχέσεις
που διαμορφώθηκαν κάτω από
συγκεκριμένους αγώνες των
εργαζομένων. Με κανένα τρόπο λοιπόν
δε μπορεί να εξισωθεί ο άγαμος με
τον έγγαμο εργαζόμενο και έστω ότι
δεν είχαμε και κανένα στοιχείο να
παραθέσουμε, είναι κάτι περισσότερο
από αυτονόητο ότι οι ανάγκες είναι
διαφορετικές.
Έτσι
παλεύουμε για τον κατ’αρχήν
διαχωρισμό στην φορολογία χωρίς
αυτό να σημαίνει ότι θα μεταφέρουμε
φορολογικά βάρη στον άγαμο
εργαζόμενο. Μείωση της φορολογίας
στον έγγαμο εργαζόμενο. Κατά
δεύτερο λόγο και σε ότι αφορά την
φορολογία της εργασίας λέμε: Καμιά
συμμετοχή του εργαζόμενου στις
εισφορές της κοινωνικής ασφάλισης
και σε κρατήσεις από τον Ο.Ε.Κ. και
την Εργατική Εστία. Όλες τις
εισφορές να τις πληρώνει ο
εργοδότης σαν μέρος του μισθού.
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ
ΟΙΚΟΔΟΜΗ
Ένα
δεύτερο θέμα που πρέπει να
εξετάσουμε και συζητήσουμε
ευρύτερα μέσα στο χώρο της
οικοδομής είναι η σύνδεση της
εργασίας με τον πλούτο που παράγει.
Ας έρθουμε λοιπόν στο προϊόν που
παράγει ο οικοδόμος, τις κατοικίες
και τα δημόσια έργα. Οι εκτιμήσεις
για την πορεία της οικοδομής τα
τελευταία δέκα χρόνια είναι
ενθαρρυντικές και τα δεδομένα που
συνηγορούν προς αυτήν την
κατεύθυνση είναι πολλά. Η περίοδος
πριν από την διεξαγωγή των
Ολυμπιακών Αγώνων συνοδεύτηκε από
επιπτώσεις στην οικονομία, αλλά και
ειδικά στην αγορά ακινήτων. Κύριο
χαρακτηριστικό της οικονομίας ήταν
η οικοδομική δραστηριότητα που
συνέτεινε στην άνοδο των τιμών των
ακινήτων κυρίως στην περιφέρεια της
Αττικής. Η πτωτική πορεία του όγκου
των αδειών οικοδομών ξεκίνησε από
τα μέσα του 2003 και συνεχίστηκε μέχρι
τον Αύγουστο του 2004, ενώ αύξηση
καταγράφηκε εκ νέου (ανάκαμψη) στην
περίοδο Σεπτέμβρης-Δεκέμβρης του
2004.
Παράγοντες
που λαμβάνονται υπόψη πέρα από τα
μακροοικονομικά μεγέθη είναι η
πορεία της στεγαστικής πίστης (δάνεια
τραπεζών), το ποσοστό
ιδιοκατοίκησης, η σχέση των τιμών με
τα ενοίκια, με το κατά κεφαλήν
εισόδημα καθώς και η αύξηση της
πυκνότητας του πληθωρισμού.
Μια
ιδιαίτερη περίπτωση αποτελούν οι
οικονομικοί μετανάστες. Η παρουσία
τους –περίπου 1.150.000 εγκαταστάθηκαν
τα τελευταία χρόνια
αντιπροσωπεύοντας το 11% του
συνολικού πληθυσμού- άσκησε
πρόσθετη πίεση στη συζήτηση για
ακίνητα, καθώς δημιούργησε
μετατοπίσεις πληθυσμού και ζήτηση
για ενοικιαζόμενες κατοικίες σε
νέες περιοχές. Ένα επιπρόσθετο
στοιχείο που θα πρέπει να λάβουμε υπ’οψιν
μας για το άμεσο μέλλον είναι ότι οι
τιμές θα επηρεαστούν ανοδικά από
την επίσπευση των αγοροπωλησιών
ενόψει της επιβολής Φ.Π.Α στα
ακίνητα από το 2006 και την αύξηση των
αντικειμενικών αξιών κατά 30-40-%. Και
για να κατανοήσουμε τι λέμε, σε
πραγματικά μεγέθη, ένα σπίτι που
αξίζει σήμερα 100.000 Eυρώ το 2006 θα
πουλιέται 165000 Ευρώ περίπου. Η μεγάλη
ακρίβεια των κατασκευών (πραγματική
ή πλασματική) έχει οδηγήσει τους
μικρο-ιδιοκτήτες σε δανεισμό που
έχει γιγαντωθεί τα τελευταία χρόνια.
Σε ποσοστά επί του ΑΕΠ το 1995 τα
στεγαστικά δάνεια ήταν μόλις 3,8% ενώ
το 2004 εκτινάχθηκαν στο 20,7%. Μια
μεγάλη αύξηση είχαμε και στο
ποσοστό ιδιοκατοίκησης από 79%το 1995
έφτασε το 83% το 2002.
Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕ ΤΟ
ΠΡΟΪΩΝ ΠΛΟΥΤΟΥ
Υπάρχει
λοιπόν ένας τεράστιος πλούτος κι
ένα μεγάλο κύκλωμα που νέμεται το
αντικείμενο «οικοδομή» που ξεκινά
από το οικόπεδο, επεκτείνεται σε 50
περίπου βιομηχανίες οικοδομικών
υλών, σε κατασκευαστές, εργολάβους,
μεταπράτες, τράπεζες, κράτος (πολεοδομίες,
εφορίες, υποθηκοφυλακεία ...) και μια
μαφία που ζει από τους
πλειστηριασμούς ακινήτων και τα
υπέρογκα ενοίκια. Και μέσα σ’ όλη
αυτήν την ιστορία είναι και η τάξη
που παράγει όλον αυτόν τον πλούτο
για 39 Ευρώ μέσο όρο μεροκάματο, που
στην καλύτερη περίπτωση βάζει 100
ένσημα στις 250 ημέρες εργασίας, που
δεν δουλεύει -το λιγοτερο2 μήνες τον
χρόνο λόγω καιρικών συνθηκών-, που
σακατεύεται ή και πεθαίνει όταν
πέφτει από την σκαλωσιά, γιατί τα
μέτρα ασφάλειας κοστίζουν στους
εργολάβους, που στα 35 χρόνια
εργασίας αν καταφέρει να βγάλει μια
σύνταξη των 500 Ευρώ με 4050 ένσημα,
καταντάει ζητιάνος στα παιδιά του
για να μπορέσει να επιβιώσει.
Για
όλους αυτούς τους λόγους θα πρέπει
άμεσα η Ομοσπονδία Οικοδόμων
Ελλάδας να περάσει στη Συλλογική
Σύμβαση ένα ποσοστό επί των
πωλήσεων των ακινήτων προς όφελος
των ταμείων. Και συγκεκριμένα: θα
πρέπει να διεκδικήσουμε αγωνιστικά
για κάθε ακίνητο που πουλιέται ή
μεταβιβάζεται – που αλλάζει δηλαδή
ιδιοκτήτη κατά οποιονδήποτε τρόπο-
μια εισφορά στο ύψος των
αντικειμενικών αξιών για το ταμείο
του κλάδου.
Αυτή η εισφορά στην ουσία είναι εν
μέρει επιστροφή της απλήρωτης
εργασίας Ελλήνων και ξένων εργατών,
των κλεμμένων δηλαδή μεροκάματων,
ενσήμων και απλήρωτων υπερωριών και
θα έχει διαρκή χαρακτήρα.
Άρης
Αλεβιζόπουλος
οικοδόμος
μέλος της «ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ
ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ»
|
