Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

 Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Θέμα

Αρχείο

Συμβασιούχοι με ημερομηνία λήξης

ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΚΑΚΗ

Οι ελαστικές συμβάσεις εργασίας (περιορισμένου χρόνου) αυξάνονται τα τελευταία χρόνια μεταβάλλοντας το χάρτη των εργασιακών σχέσεων σε βάρος των συμβάσεων για μόνιμη δουλειά. Το φαινόμενο ξεκίνησε και επεκτάθηκε στον ιδιωτικό τομέα. Στη συνέχεια, πρωταθλητής στην υιοθέτηση αυτών των μορφών αναδείχτηκε το δημόσιο (υπουργεία, ΟΤΑ, δημόσιες υπηρεσίες) αλλά και οργανισμοί κοινής ωφέλειας και τράπεζες. Οι ορέξεις του κεφαλαίου για φτηνή, ελαστική, ανασφάλιστη και κατακερματισμένη εργασία χαράζουν τις κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για επέκταση των μορφών ελαστικής απασχόλησης και «ευελιξίας στην αγορά εργασίας». Η προηγούμενη κυβέρνηση πρόθυμα άνοιξε το δρόμο υλοποίησης αυτών των κατευθύνσεων νομοθετικά αλλά και πρακτικά (μέσα από την απασχόληση στο δημόσιο). Πολλές φορές οι «έκτακτοι» συμβασιούχοι του δημοσίου απασχολούνται με συνεχείς συμβάσεις χρόνια, αλλά μένουν καθηλωμένοι και χωρίς κατοχύρωση δικαιωμάτων. Πολλοί από αυτούς έχουν μόνο ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και όχι προσμέτρηση συντάξιμου χρόνου. Ο αριθμός τους ακόμα και στο δημόσιο παραμένει χωρίς ακριβή καταγραφή. Υπολογίζεται ότι μπορεί να φτάνει και τις 250.000. Από αυτούς 30.000 είναι εκπαιδευτικοί, 11.000 καθαριστές σχολείων, 30.000 σε υπουργεία, πολλοί στην υγεία (5.500 οι γιατροί του ΙΚΑ), χιλιάδες στους ΟΤΑ, χιλιάδες συμβασιούχοι του ΟΑΕΔ. Μερικοί κλάδοι συμβασιούχων κινητοποιήθηκαν και πρόσφατα απαιτώντας μόνιμη δουλειά, όπως οι γεωτεχνικοί, το προσωπικό των ΟΤΑ, οι γιατροί του ΙΚΑ. Προεκλογικά η ΝΔ έταξε μονιμοποίηση των συμβασιούχων καλλιεργώντας προσδοκίες, ενώ τα πρώτα μετεκλογικά δείγματα γραφής της είναι κωλυσιεργία και επίκληση εμποδίων, που απαιτούν χρόνο για την υπέρβασή τους. Ο υπουργός Εσωτερικών Πρ. Παυλόπουλος ανέφερε σε συνέντευξή του τα εξής σημεία : Πρώτο, θα παραπέμψει το θέμα στο Συμβούλιο της Επικρατείας για να διευκρινιστούν με Προεδρικό Διάταγμα τα κριτήρια για το ποιες συμβάσεις καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες, δεύτερο, ίσως βρεθεί τρόπος μονιμοποίησης αν το ΣτΕ θεωρήσει ότι το άρθρο 103 του Συντάγματος (που απαγορεύει την μετατροπή των συμβάσεων εκτάκτων που καλύπτουν πρόσκαιρες, απρόβλεπτες και επείγουσες ανάγκες σε αορίστου χρόνου) συμβιβάζεται με το κομμάτι της κοινοτικής οδηγίας 70/1999 (που προβλέπει μετατροπή σε αορίστου χρόνου των συμβάσεων που διαρκούν συνολικά 18 μήνες), τρίτο, ειδάλλως θα δοθεί πρόσθετη γενναία μοριοδότηση. Για όλα αυτά μιλούν στο Πριν οι Γιάννης Στεφάνου μέλος του ΓΣ της πανελλήνιας ομοσπονδίας εργαζομένων ιδιωτικού δικαίου στο δημόσιο, Παναγιώτα Ζαρκινού πρόεδρος της πανελλήνιας ένωσης αναπληρωτών νηπιαγωγών, Στάθης Γκότσης μέλος ΔΣ πανελλήνιου σωματείου εκτάκτου προσωπικού υπουργείου Πολιτισμού, Θανάσης Γερονικολός πρόεδρος του σωματείου συμβασιούχων ΤΣΑΥ και Αναστασία Ράπτη πρόεδρος σωματείου συμβασιούχων ΟΓΑ. Το κείμενο της συνέντευξης μας το παραχώρησε η εφημερίδα ΠΡΙΝ

-- Στις δημόσιες υπηρεσίες πήρε τεράστιες διαστάσεις ο θεσμός των συμβάσεων εργασίας ορισμένου χρόνου. Ποιες είναι οι αιτίες και οι σκοπιμότητες γι αυτό;

- Γ. Στεφάνου: Φαινομενικά στόχος τους είναι ο περιορισμός του μεγάλου και δυσκίνητου δημόσιου, ενώ στην πραγματικότητα στο στόχαστρο είναι η μονιμότητα στην εργασία. Προοπτικά χτυπιέται αυτό που γνωρίζουμε ως μόνιμη εργασία στο δημόσιο. Έτσι γύρω από ένα μικρό αριθμητικά δημόσιο, να αρθρώνονται ομάδες με σχέσεις εργασίας ιδιωτικού δικαίου, ορισμένου χρόνου, έργου, αναθέσεις κ.λπ. Τελικά, με φτηνότερο κόστος.

- Θ. Γερονικολός: Εκτός από αυτό νομίζω ότι αποτελεί πιλότο για ευρύτερη εφαρμογή ελαστικών μορφών εργασίας σε όλη τη κοινωνία, με φτηνό και ευέλικτο δυναμικό. Θέλουν να φτάσουν τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην έκταση της ελαστικής απασχόλησης, να υλοποιήσουν τις κατευθύνσεις της ΕΕ για τους ρυθμούς κερδοφορίας στην νέα εποχή και την αντιμετώπιση της κρίσης.

- Α. Ράπτη: Συμφωνώ. Για κάθε τέσσερα άτομα που συνταξιοδοτούνται από το δημόσιο φαίνεται να έχουμε μία μόνο νέα πρόσληψη. Και έρχονται να καλύψουν με φτηνό, ευέλικτο, αναλώσιμο προσωπικό τις πάγιες ανάγκες με συμβάσεις πολύμορφες και πολυδιασπασμένες, που είτε βαρύνουν, είτε όχι τον κρατικό προϋπολογισμό. Εναλλασσόμενοι, πολλές φορές οι ίδιοι, καλύπτουν την ίδια οργανική θέση χωρίς να την κατέχουν. Είναι γενικότερη κατεύθυνση για ελαστικοποίηση, άρση της μονιμότητας στο δημόσιο και αμφισβήτηση του δικαιώματος στη σταθερή και αξιοπρεπή εργασία με τη μορφή που είχαμε γνωρίσει μέχρι σήμερα.

- Ορισμένοι παρουσιάζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση να παίρνει μέτρα για προστασία των εργαζόμενων, αφού εγκαλεί το ελληνικό κράτος για κατάχρηση του θεσμού, ενώ ξέρουμε ότι η ΕΕ δίνει κατεύθυνση για επέκταση του θεσμού. Τι συμβαίνει τελικά;

- Α. Ράπτη: Πρόκειται για συνειδητό ψέμα. Επιδιώκουν να καθαγιάσουν την ΕΕ και σπέρνουν αυταπάτες στους απελπισμένους συμβασιούχους. Κρύβουν ότι η οδηγία δεν έχει από τη μια δεσμευτικό χαρακτήρα και από την άλλη προωθεί την πολιτική της ΕΕ για επέκταση της μερικής απασχόλησης. Χαρακτηριστικά θα σας διαβάσω ένα απόσπασμα από την περίφημη οδηγία 70/1999: «ανάγκη λήψης μέτρων για την αύξηση σε ένταση της απασχόλησης στα πλαίσια της ανάπτυξης κυρίως μέσω ελαστικότερης οργάνωσης της εργασίας, η οποία να ικανοποιεί τόσο τις επιθυμίες των εργαζομένων όσο και τις απαιτήσεις του ανταγωνισμού».

- Β. Ζαρκινού: Από τη μια έχουμε πράγματι παραπομπή της Ελλάδας στα ευρωπαϊκά δικαστήρια για ασύστολη χρησιμοποίηση των συμβασιούχων από το ελληνικό κράτος και από την άλλη έχουμε εισαγωγή από την ΕΕ του θεσμού της μερικής απασχόλησης.

- Σ. Γκότσης: Η ΕΕ δίνει κατεύθυνση επέκτασης των ελαστικών σχέσεων και συρρίκνωσης των σταθερών μορφών απασχόλησης και αυτό είναι φαινόμενο που αποτυπώνεται και στα κείμενα. Η οδηγία της ΕΕ 70/99 είναι κείμενο που υπέγραψαν τα ευρωπαϊκά συνδικάτα με τις ενώσεις εργοδοτών για να βάλει τάξη στο χάος, προφανώς σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Υπάρχει η δυνατότητα αναφοράς σ’ αυτήν για να αναδείξει κάποιος την πραγματικότητα στην Ελλάδα, την έκταση της ελαστικοποίησης στο δημόσιο, χωρίς όμως την ψευδαίσθηση ότι το σύνολο της οδηγίας είναι υπέρ των εργαζομένων.

- Γ. Στεφάνου: Αυτή η οδηγία τα επόμενα χρόνια θα αποτελέσει ταφόπλακα για τις εργασιακές σχέσεις και θα λειτουργήσει με το ίδιο σφρίγος που τώρα εμφανίζεται από τη μια πλευρά για την ακόμα μεγαλύτερη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.

- Πώς γίνονται οι προσλήψεις του προσωπικού των συμβάσεων ορισμένου χρόνου; Πως επιδρά αυτό στην οικονομική κατάσταση και τη συνείδησή τους;

- Σ. Γκότσης: Υπάρχει μια τεράστια ποικιλία από συμβάσεις, που έχει εφεύρει το ελληνικό κράτος την τελευταία δεκαετία. Από συμβάσεις μιας μέρας που ανανεώνονται καθημερινά, από 3μηνα, 4μηνα και 8μηνα, με κενό ή όχι, ωρομίσθιους με μεγάλη ή μικρή διάρκεια, με δικαίωμα ανανέωσης ή μη, συμβάσεις έργου κ.ά. Το ελληνικό κράτος έχει μετατραπεί σε ένα εργοδότη μεσαιωνικού τύπου για νά έχει εργαζόμενους πειθαρχημένους, εξαρτημένους από τον εκάστοτε προϊστάμενο, τον εκάστοτε δήμαρχο ή διοικητή του δημόσιου οργανισμού. Προφανώς αυτό δεν είναι αξιοκρατικός τρόπος πρόσληψης. Διαιωνίζεται με ένα «εκσυγχρονισμένο» τρόπο αυτό που συνέβαινε από παλιά στο ελληνικό κράτος. Η εξάρτηση από τα κομματικά γραφεία, από υπουργούς ή και τον μεγαλοσυνδικαλιστή που βάζει τα παιδιά του. Ο συμβασιούχος έχει οικονομικά λιγότερες παροχές, λιγότερα ασφαλιστικά δικαιώματα.

- Γ. Στεφάνου: Οι εργαζόμενοι νοιώθουν προσδεμένοι στον εκάστοτε που τους βοήθησε να βρουν δουλειά. Αισθάνονται αιώνια υποχρέωση και τείνουν τα ώτα τους στην οποιαδήποτε υπόσχεση και σ’ όποιον πουλάει ελπίδα. Αυτό βρίσκει έκφραση και στις κάλπες είτε βουλευτικών είτε δημοτικών. Οι συμβασιούχοι έχουν την αίσθηση και τη συνείδηση ενός εργαζόμενου β’ κατηγορίας και στις οικονομικές απολαβές σε σχέση με το μόνιμο προσωπικό και στην ανάγκη να καταπίνουν την εντατικοποίηση. Να βγάζουν περισσότερη δουλειά, να φαίνονται περισσότερο χρήσιμοι, να κερδίζουν την εύνοια ώστε να ανανεωθεί η σύμβαση. Το ίδιο το κράτος χρησιμοποιεί αυτούς τους εργαζόμενους ως ομήρους. Στις περικοπές εξόδων πρώτα απολύονται οι συμβασιούχοι.

- Θ. Γερονικολός: Εγώ είμαι δυο χρόνια στην αγορά εργασίας και αυτό που βλέπω είναι ότι αυτές οι συμβάσεις που εφηύραν είναι και ένας τρόπος να μειώσουν το δείκτη ανεργίας. Κάνεις μια σύμβαση οκτώ μηνών, μετά μένεις άνεργος, μετά πιθανόν βρίσκεις μια άλλη υπηρεσία και κάνεις μια άλλη σύμβαση. Έτσι, γίνεται μια ανακύκλωση και εξασφαλίζουν ότι θα περάσουν όλοι και από την εργασία και από την ανεργία. Μόνο που πάντα είσαι με λιγότερα δικαιώματα, σου γίνεται συνείδηση ότι είσαι δεύτερης κατηγορίας και δεν έχεις κανένα μέλλον. Κυνηγάς τις μονάδες πιστοποίησης (τα μόρια), τρέχοντας από σύμβαση σε σύμβαση μήπως κάποτε βρεις μια καλύτερη δουλειά.

- Α. Ράπτη: Ένα μεγάλο κομμάτι έχει μπει με μέσον, ένα άλλο μεγάλο κομμάτι περνάει μέσω ΑΣΕΠ και είναι λιγότερο διαβλητό. Η ουσία όμως είναι ίδια. Όλοι είναι άνθρωποι εγκλωβισμένοι, εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα με ημερομηνία λήξης, σε ατέρμονο κυνήγι νέας σύμβασης και αυτό καταγράφεται στη συνείδησή τους.

- Πως αντιμετώπισε το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα το θεσμό; Πως οργανώνονται και κινούνται οι συμβασιούχοι;

- Σ. Γκότσης: Η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, τα πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια συνδικάτα, με ευθύνη της ΠΑΣΚΕ και όχι μόνο, καθυστέρησαν να αντιμετωπίσουν το ζήτημα, όχι από καθυστερημένα αντανακλαστικά, αλλά από επιλογή και πολιτική αντίληψη. Σήμερα, στα λόγια μπορεί να το καταδικάζει αλλά στην πράξη το έχει αποδεχτεί. Δεν θέλησαν να καλύψουν συνδικαλιστικά τους συμβασιούχους. Έτσι, όταν γιγαντώθηκε ο αριθμός τους, οι συμβασιούχοι έφτιαξαν τα δικά τους σωματεία γιατί και καταστατικά δεν μπορούσαν να ενταχθούν στα υπάρχοντα και έμεναν ακάλυπτοι ως προς τις διεκδικήσεις τους. Είναι ελπιδοφόρα η κίνηση των τελευταίων ετών στους συμβασιούχους, όχι γιατί υπάρχει ηγεμονία ριζοσπαστικών ή ανεξάρτητων απόψεων αλλά γιατί αντανακλάται η κίνηση μέσα από τις πραγματικές ανάγκες. Η συνείδηση ότι μόνο μέσα από αυτοοργάνωση, με πρωτοβουλίες, συνελεύσεις, με δικά τους αιτήματα μπορούν να πάρουν την τύχη στα χέρια τους, να υπερβούν καταστάσεις και να κινηθούν σε κατεύθυνση ανατροπής των πολιτικών, που και το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα έχει αποδεχτεί.

- Β. Ζαρκινού: Το εκπαιδευτικό συνδικαλιστικό κίνημα έχει μια μεγάλη ιστορία αγώνων. Έτσι, οι αναπληρωτές δεν αντιμετώπισαν προβλήματα στο εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Για τους συναδέλφους ωρομίσθιους υπάρχει πρόβλημα όμως. Από τους συλλόγους και τις επιτροπές αγώνα που έχουμε δημιουργήσει προσπαθούμε να ευαισθητοποιήσουμε τους συναδέλφους μας, τους γονείς, την κοινωνία γενικότερα για το δικαίωμα σε μόνιμη και σταθερή εργασία. Η παιδεία δεν μπορεί να λειτουργήσει με ανασφαλείς εκπαιδευτικούς που δεν μπορούν να έχουν συνέχεια στο έργο τους.

Συντονισμένος αγώνας και όχι περίοδος χάριτος στη ΝΔ

Συμβασιούχοι κινητοποιούνται με βασικό αίτημα την μονιμοποίησή τους. Πόσο δίκαιο είναι αυτό να κριθεί από μοριοδότηση ή από την κάλυψη πάγιων και διαρκών αναγκών; Και πόσο δίκαιο είναι απέναντι στους άνεργους και τους υπόλοιπους εργαζόμενους;

- Β. Ζαρκινού: Ποιος μπορεί στα σοβαρά να πει ότι εμείς οι νηπιαγωγοί (πολλοί από μας δουλεύουν πάνω από 10 χρόνια, με πτυχία από το 1986) όπως και άλλοι αναπληρωτές, δεν καλύπτουμε πραγματικές μόνιμες ανάγκες, όπως ισχυρίζεται το ΥΠΕΠΘ; Πόσο δίκαιο είναι άραγε να γίνεσαι βορά στις εκάστοτε κυβερνήσεις και συνάμα ο προγραμματισμός μιας ολόκληρης ζωής να πετιέται εν μία νυχτί στα σκουπίδια; Πόσο δίκαιο είναι το πτυχίο σου να γίνεται κουρελόχαρτο και η ζωή σου Γολγοθάς για τη δικαίωση στο αυτονόητο. Πόσο δίκαιο είναι όταν υπάρχουν θέσεις για όλους, όταν τα παιδιά μας θα μπορούσαν να έχουν μια καλύτερη εκπαίδευση με μικρότερη αναλογία μαθητών ανά τμήμα και δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή αυτό να μη τους δίνεται; Η «μοριοδότηση» όπως και τα περί «παγίων και διαρκών αναγκών», που εφευρέθηκαν μετά τις εκλογές αποδεικνύουν πόσο κάλπικες ήταν οι υποσχέσεις για μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων. Θέλουν να περικοπεί ο αριθμός και το μεγαλύτερο μέρος να καταδικαστεί μόνιμα στη μερική απασχόληση, εξαιτίας «της ανικανότητάς του» να πετύχει στον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, όπως λένε.

- Θ. Γερονικολός: Χρειάζεται να δούμε ποιες είναι οι πραγματικές κοινωνικές ανάγκες και ποια είναι η εξυπηρέτηση που σήμερα παρέχεται από τις δημόσιες υπηρεσίες. Για παράδειγμα, συντάξεις κάνουν δύο και τρία χρόνια να βγουν. Θα έχετε δει σε ασφαλιστικά ταμεία ταμπέλες: «Ευχαριστούμε τους ασφαλισμένους για την κατανόησή τους και ελπίζουμε με τη βοήθεια τους να μπορέσουμε να τους εξυπηρετήσουμε». Για να λειτουργήσει σωστά ο δημόσιος τομέας υπάρχουν ανάγκες σε προσωπικό και οι ανάγκες είναι διαρκείς, ανεξάρτητα πώς θα τις χαρακτηρίσει η όποια επιτροπή. Θέλουν να κάνουν περικοπές για να εξοικονομήσουν λεφτά σήμερα για την Ολυμπιάδα, αύριο για ό,τι άλλο θα μας έρθει στο κεφάλι. Ξέρουμε ότι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα βιώνουν χειρότερο εργασιακό μεσαίωνα, όμως το αίτημα για μονιμοποίηση είναι δίκαιο και δεν έρχεται σε αντίθεση με τους άλλους άνεργους ή εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, όταν μπαίνει από τη σκοπιά για μόνιμη και σταθερή δουλειά σε όλους και με την ίδια εργασιακή σχέση.

- Γ. Στεφάνου: Ανάγκες υπάρχουν και είναι περισσότερες από όσες οι οργανισμοί των υπουργείων ορίζουν. Το αίτημα είναι μάχιμο και δίκαιο. Όσο για την μοριοδότηση, αν δεχτούμε ότι αναγνωρίζει μια προϋπηρεσία ως προσόν και πάλι είναι μια εξατομικευμένη λύση. Επιχειρεί να διασπάσει τους εργαζόμενους από ένα σύνολο που διεκδικεί μόνιμη μορφή εργασίας. Βάζει στην άκρη κάθε συλλογική δράση αφού σε βάζει στο κυνήγι της συλλογής μορίων, και είναι απάτη, αφού δεν καλύπτει όλους τους συμβασιούχους. Το θέμα της ανεργίας δεν μπορεί να προσεγγίζεται με το να κόβουμε το ξεροκόμματο στα δυο, με τη διατήρηση της προσωρινής απασχόλησης. Συμβασιούχοι και άνεργοι είναι στην ίδια μεριά. Η νίκη των σημερινών συμβασιούχων για μόνιμη και αξιοπρεπή εργασία είναι και πρόκριμα για τους άνεργους και τους όρους που θα αξιοποιήσουν αυτοί για να διεκδικήσουν μια δουλειά.

- Ποια είναι τα αιτήματα που καλύπτουν αυτούς τους συμβασιούχους σε ενότητα με τους υπόλοιπους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, αλλά και με τους άνεργους;

- Θ. Γερονικολός: Το αίτημα για μόνιμη και σταθερή δουλειά με ενιαία εργασιακή σχέση για όλους, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα και με ίδια ασφαλιστικά και μισθολογικά δικαιώματα. Κατάργηση των ελαστικών και προσωρινών μορφών απασχόλησης. Προσλήψεις με δημόσιες και διαφανείς διαδικασίες. Μείωση του χρόνου εργασίας με σταθερό 5θήμερο, 6ωρο, 30ωρο, που θα μπορούσε να αξιοποιήσει τα επιτεύγματα προς όφελος της απελευθέρωσης του εργαζόμενου και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, χωρίς μείωση μισθών. Κόντρα στο μεσαίωνα των ατέλειωτων ωρών δουλειάς για ένα κομμάτι ψωμί. Επίσης, το αίτημα για αυξήσεις των μισθών σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες. Αυτά δεν είναι αιτήματα που τα προβάλλουμε μόνο εμείς, αλλά μέσα από συζητήσεις και διαδικασίες έχουν απήχηση και σε άλλους εργαζόμενους, γίνονται κτήμα και θεωρούνται αυτονόητα και θέμα επιβίωσης.

- Τι στάση νομίζετε ότι πρέπει να έχουν οι συμβασιούχοι απέναντι στις προεκλογικές υποσχέσεις της Ν.Δ. και τις μετεκλογικές κυβερνητικές μεθοδεύσεις που καλλιεργούν και αναμονή αλλά και ελπίδες;

- Γ. Στεφάνου: Είναι θετικό που στην προεκλογική περίοδο, εν μέσω κίτρινων φακέλων, βγήκε στην επιφάνεια το υπαρκτό πρόβλημα για το μέλλον των συμβασιούχων. Η ΝΔ εκμεταλλεύτηκε για ψηφοθηρικούς λόγους μια κατάσταση που δημιούργησε το ΠΑΣΟΚ. Δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες. Η πολιτική και του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ είναι ταυτόσημη στο θέμα της εργασίας, είναι στην κατεύθυνση της διεύρυνσης των ελαστικών μορφών και γι’ αυτό βλέπουμε αυτές τις παλινωδίες. Καμιά εμπιστοσύνη στις μεθοδεύσεις της ΝΔ και στο μετεκλογικό ενδιαφέρον του ΠΑΣΟΚ. Κατά τη γνώμη μας ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί. Δεν υπάρχει καμιά περίοδος χάριτος.

- Α. Ράπτη: Χρειάζεται να κινηθούμε σε αγωνιστική κατεύθυνση μέσα από μαζικές διαδικασίες και συνελεύσεις. Το ζήτημα είναι κατά βάση πολιτικό και δεν θα κριθεί στις προσφυγές και στα δικαστήρια. Ξέρουμε ότι αντεργατικοί νόμοι με κινητοποιήσεις καταργήθηκαν και διεκδικήσεις εργαζομένων με την πάλη έγιναν νόμοι. Χρειάζεται λοιπόν αγώνας για να μπορέσουμε να νικήσουμε. Καλούμε τους συμβασιούχους να οργανωθούν, να συντονιστούμε και συλλογικά να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας κόντρα στην αναμονή και το εμπόριο ελπίδας.

16/04/2004