Πολιτικό καφενείο

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ παρακολουθεί το μεγάλο ζήτημα της SISSER PALCO και κατά καιρούς δημοσιεύει ανταποκρίσεις και άρθρα για το μεγάλο αυτό πρόβλημα. Σήμερα, κι αφού έχει προηγηθεί το ρεπορτάζ που κάναμε οι ίδιοι στις κινητοποιήσεις που πραγματοποίησαν οι εργάτριες την προηγούμενη βδομάδα και τις συνεντεύξεις που πήραμε, δημοσιεύουμε τρείς τοποθετήσεις από διαφορετικές πλευρές. Πρώτα δημοσιεύουμε το άρθρο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ στο ΠΡΙΝ της Κυριακής (11 Μαΐου) και στη συνέχεια μια τοποθέτηση του ΙΟΥ της "Ελευθεροτυπίας" κι ένα ρεπορτάζ του Κυριακάτικου "Ριζοσπάστη". Πιστεύουμε ότι έτσι δίνουμε μια σφαιρική πληροφόρηση για το έγκλημα που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες σε βάρος 500 εργατριών στην SIRRER PALCO.

Eπιχειρηματική αλητεία: της ελβετογερμανικής εταιρείας που βγάζει τα εσώρουχα Πάλκο, η οποία κλείνει το εργοστάσιο της στην Αθήνα και πετάει στο δρόμο 500 εργαζόμενους, κυρίως γυναίκες, γιατί λέει ότι "δεν βγαίνει", τη στιγμή που η ζημιά που παρουσίασε στην οικονομική χρήση του 2002 ανέρχεται στο εξευτελιστικά ασήμαντο ποσό των... 4.924 ευρώ!!! Να έρθουν σε μας, στον Πριν, οι "ευρωγύφτοι" να τους δώσουμε εμείς, από την τσέπη μας το πεντοχίλιαρο, αν πρόκειται να σώσουν τη δουλειά τους πεντακόσιοι άνθρωποι!

Από τη διαδήλωση των απολυμένων εργατριών της SISSER PALCO την Παρασκευή. Ολοι σήμερα στη νέα διαδήλωση έξω από το υπουργείο Οικονομικών

Καπιταλιστική τρομοκρατία: του ΣΕΒ που, αξιοποιώντας το κλείσιμο της Πάλκο αλλά και την εξαγορά της Παπαστράτος από την κολοσσιαία αμερικανική εταιρεία Τσιγάρων Φίλιπ Μόρις (Μάρλμπορο κλπ.), βγήκε και δήλωσε ότι μετά το 2004 η ανεργία στην Ελλάδα θα φτάσει στο 18%, αν δεν υποταχθούμε όλοι στις "αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας" που επιθυμούν οι πιο επιθετικοί κύκλοι του κεφαλαίου. Οι "αποτυχημένες" επιχειρήσεις, όπως η Πάλκο, θα κλείνουν και φυσικά οι εργαζόμενοι θα χάνουν τη δουλειά τους, αλλά και στην αντίθετη περίπτωση οι "πετυχημένες", όπως ο Παπαστράτος θα εξαγοράζονται από ξένες, οπότε οι μεν έλληνες καπιταλιστές θα θησαυρίζουν από τα λεφτά της εξαγοράς, αλλά οι εργαζόμενοι κατά μεγάλο ποσοστό και πάλι θα απολύονται, αυτή τη φορά λόγω "εξορθολογισμού του λειτουργικού κόστους" του ομίλου εταιρειών! Τα όσα έγιναν στην Πάλκο είναι απολύτως χαρακτηριστικά. Η επιχείρηση έκλεισε επειδή "επιβαρύνεται με το υπάρχον μη ανταγωνιστικό επιχειρηματικό κλίμα στη χώρα και το άκαμπτο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων", κατά την πρωτοφανούς θρασύτητας ανακοίνωση της εταιρείας που εκδόθηκε στην Ελβετία. Ποιο "άκαμπτο πλαίσιο εργασιακών σχέσεων"; Αφού στην ίδια ανακοίνωση ομολογεί πως "το 1995 και το 2000 προχωρήσαμε σε μείωση προσωπικού"! Ποιο "υπάρχον μη ανταγωνιστικό επιχειρηματικό κλίμα"; Αφού πρόπερσι, το 2001, αυτή η επιχείρηση είχε κέρδη 580 εκατομμυρίων δραχμών! Τι παραμύθια μας λένε; Ούτε είχαν πρόβλημα πώλησης των προϊόντων τους, γιατί οι ίδιοι καυχώνται στην ανακοίνωσή τους ότι "ισχυροποιείται η εμπορική θέση της Πάλκο στην ελληνική και διεθνή αγορά, καθώς είναι μια από τις πιο επιτυχημένες εταιρείες στον κλάδο της"!

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί έκλεισαν; Πολύ απλά γιατί η μητρική εταιρεία, η οποία απορροφούσε το 70% της παραγωγής του εργοστασίου της Αθήνας, αποφάσισε να μην αγοράζει πλέον ούτε ένα σώβρακο από το ελληνικό της εργοστάσιο, επειδή "προτίμησε τις αγορές των Βαλκανίων και της Ασίας, οι οποίες της προσφέρουν τη δυνατότητα να προμηθεύεται τα ίδια προϊόντα με 75% χαμηλότερο κόστος", όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή της. Θα μεταφέρει την παραγωγική της δραστηριότητα στην ΠΓΔΜ και στην Κίνα, όπου τα εργατικά μεροκάματα είναι πέντε και δεκαπέντε φορές φτηνότερα, αντίστοιχα, διευκρινίστηκε. Εξαθλιωμένους Κινέζους, λοιπόν, θέλουν να κάνουν τους έλληνες εργαζόμενους ο ΣΕΒ και οι άλλοι καπιταλιστές, όταν μας λένε για τις μεταρρυθμίσεις που θέλουν να προωθήσουν στις εργασιακές σχέσεις.

Έχουν απερίγραπτο θράσος πάντως οι τύποι της Πάλκο. Έχουν προχωρήσει, λένε, σε επενδύσεις ενός εκατομμυρίου ευρώ τα δύο τελευταία χρόνια και θα δημιουργήσουν...30 θέσεις εργασίας ως το 2004. Δηλαδή επενδύουν μόνο τα μισά κέρδη ενός χρόνου (αφού το 2001 είχαν κέρδη 1,7 εκατομμυρίων ευρώ) και απολύουν 500 εργάτες και μας διαφημίζουν ότι θα δημιουργήσουν...30 θέσεις εργασίας!!! Φανταστείτε για πόσο ηλίθιους και πόσο ξεφτίλες μας περνάνε! Εδώ που τα λέμε όμως δεν έχουν και άδικο οι Ελβετοί να μας φέρονται σαν να βρίσκονται στο "μπαντουστάν" της Ζουαζιλάνδης, γιατί το πιο εξωφρενικό αυτής της ιστορίας δεν το έχετε ακούσει ακόμα: Για να κλείσουν το εργοστάσιο τους στην Αθήνα και να το πάνε στην ΠΓΔΜ θα πάρουν και... επιδότηση από το ελληνικό κράτος!!! Όχι, δεν τρελαθήκατε, σωστά διαβάσατε: επιδότηση! Το 1996, ο γίγαντας του ελληνικού σοσιαλιστικού καπιταλισμού του ΠΑΣΟΚ Γιάννος Παπαντωνίου, ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας, και ο "Δούναβης της σοσιαλιστικής σκέψης" Κώστας Σημίτης, ως πρωθυπουργός, αποφάσισαν, ονειρευόμενοι κατάκτηση των Βαλκανίων από το ελληνικό κεφάλαιο, να περάσουν στον ελληνικό αναπτυξιακό νόμο διατάξεις χορήγησης επιδοτήσεων σε όσες ελληνικές επιχειρήσεις άνοιγαν παραγωγικές μονάδες σε βαλκανικές χώρες, ώστε να ενθαρρυνθεί η επέλαση του ελληνικού καπιταλισμού στα κράτη αυτά, προκειμένου να δημιουργηθεί η οικονομική βάση της ηγεμονίας της Αθήνας στην περιοχή. "Που πας, ρε Καραμήτρο!" που λέει και το ανέκδοτο. Βάσει του νόμου αυτού, όχι μόνο διάφοροι έλληνες απατεώνες ροκάνισαν άφθονους πραγματικούς πόρους κάνοντας δήθεν "επέκταση" στα Βαλκάνια, η οποία τελείωσε μόλις τελείωσαν και τα κρατικά κονδύλια, αλλά τώρα και η Πάλκο απαιτεί να... χρηματοδοτηθεί από τον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό για να κλείσει το εργοστάσιο της στην Αθήνα και να το πάει στην ΠΓΔΜ! Τέτοια ξεφτίλα των μεγαλεπίβολων βαλκανικών σχεδίων του ελληνικού καπιταλισμού δεν θα μπορούσε να σκεφτεί ούτε ο μεγαλύτερος εχθρός του!

Θα μπορούσαμε να καγχάζουμε και να τους κοροϊδεύουμε. Μόνο που πεντακόσιες οικογένειες βρέθηκαν στο δρόμο κι αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε μίσος για τον ελληνικό καπιταλισμό, αντί για διάθεση να του κάνουμε πλάκα.

"Δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας μεταναστεύουν"

(«ΤΑ ΝΕΑ», 7/5/2003)

ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ του εργοστασίου της Schiesser-Palco άφησε στο δρόμο 500 ανθρώπους (που θα προστεθούν στις 500.000 ανέργους) για να "μεταναστεύσει" σε φτηνότερες αγορές εργασίας, προσδοκώντας μεγαλύτερα κέρδη. Οπως επισημαίνει η ίδια η εταιρεία, εδώ στην Ελλάδα υπέφερε από "το μη ανταγωνιστικό επιχειρηματικό κλίμα και το άκαμπτο νομοθετικό πλαίσιο εργασιακών σχέσεων". Κατά σύμπτωση, τις ίδιες ώρες μια άλλη πολυεθνική, η Philip Morris, ανακοίνωνε ότι θα αγοράσει το 75% των μετοχών της καπνοβιομηχανίας Παπαστράτος ΑΒΕΣ, πληρώνοντας περίπου 130 δισ. δρχ. και θεωρώντας προφανώς ότι "το άκαμπτο νομοθετικό πλαίσιο των εργασιακών σχέσεων" δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην προοπτική μεγιστοποίησης των κερδών της. Αν η καπνοβιομηχανία δεν έχει πρόθεση να αυτοκτονήσει, τότε η βιομηχανία εσωρούχων μάς σερβίρει χοντροκομμένα ψέματα.
ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ που ακολούθησαν, πάμπολλες αναλύσεις ειδικών οικονομολόγων, παραγόντων της αγοράς και πολιτικών προσπάθησαν να μας εξηγήσουν τι ακριβώς γίνεται με την οικονομία. Παρά την πολυλογία και τα επιστημονικοφανή επιχειρήματα, τα συμπεράσματα είναι δυστυχώς κωμικοτραγικά: Η πλευρά των βιομηχάνων και των ακραιφνών οπαδών της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που ηγεμονεύει στην "οικονομική σκέψη" της χώρας μάς αποκάλυψε όχι μόνο τον κυνισμό της, αλλά και τις απίθανες αντιφάσεις της. Πρόκειται για αληθινούς σαλταδόρους. Ενώ επανέφεραν τα στερεότυπα αιτήματά τους για μείωση, έως εξαφανίσεως, του κρατικού παρεμβατισμού στην αγορά εργασίας, στο προνοιακό σύστημα, τη φορολογία, τους δασμούς κ.λπ., αποκάλυπταν ταυτόχρονα τη λατρεία που τρέφουν για το ίδιο αυτό (διογκωμένο και σπάταλο, κατά τη γνώμη τους) κράτος, όταν βεβαίως πρόκειται για τις δικές τους απλόχερες επιδοτήσεις.
ΑΠΟ ΤΑ ΜΕΣΑ του '90 περισσότερες από 500 ελληνικές επιχειρήσεις "μεταναστεύουν" και "παλιννοστούν" αδιάκοπα σε διάφορα βαλκανικά Ελντοράντο παίζοντας στην πραγματικότητα με τις επιδοτήσεις και δευτερευόντως με την αναζήτηση φτηνότερων και "ελαστικότερων" αγορών εργασίας. Αξιοποιώντας ευρωπαϊκές Οδηγίες, αναπτυξιακούς (κατ' ευφημισμό) νόμους και τις αλλεπάλληλες "απελευθερώσεις" του συστήματος κίνησης και άντλησης των κεφαλαίων (Χρηματιστήριο, τράπεζες κ.λπ.), οι δήθεν "μη ανταγωνιστικές" επιχειρήσεις λεηλατούν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του κοινωνικού πλούτου. Με τη μέθοδο αυτή μόνο στον κλάδο της κλωστοϋφαντουργίας χάθηκαν σε μια πενταετία 40.000 θέσεις εργασίας στην Ελλάδα και θησαύρισαν άκοπα (κυρίως με τα χρήματα του Ελληνικού Δημοσίου) οι βιομήχανοι. Η περίπτωση της Palco εντάσσεται σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο.
ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ, όπως και οι άλλες ανάλογες "επιτυχίες" του επιχειρηματικού κόσμου, δεν επιβεβαιώνεται μόνο στο πραγματικό κοινωνικό πεδίο (των κραυγαλέων κοινωνικών ανισοτήτων, της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού), αλλά και από το απίθανο θράσος των μάγων των επιχειρήσεων και των τεχνικών της εξουσίας. Πιστό στις ντιρεκτίβες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου σύσσωμο το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης και του επιχειρηματικού κόσμου επιβάλλει όλο και σκληρότερα μέτρα κατά της εργασίας, ενώ συνεχίζει να προπαγανδίζει σε όλους τους τόνους τη γνωστή απειλή ότι, αν δεν αποδεχτούμε αυτούς τους εκσυγχρονισμούς, θα χαθούν η "εξωστρέφεια" και η "ανταγωνιστικότητα" της οικονομίας.
ΑΛΛΑ Η ΑΠΑΤΗ είναι πια εξόφθαλμη. Η "ισχυρή" Ελλάδα έχει προ πολλού ολοκληρώσει θεσμικά και πρακτικά το πλήρες περιεχόμενο της αναπτυξιακής φιλοσοφίας του νεοφιλελευθερισμού. Η αγορά εργασίας είναι η φτηνότερη στην Ευρωπαϊκή Ενωση και "ελαστικοποιημένη" όσο περίπου στη Σιγκαπούρη. Οι κοινωνικές παροχές (το ασφαλιστικό σύστημα, τα επιδόματα ανεργίας, οι συντάξεις κ.λπ.) είναι επίσης στην τελευταία θέση της Ε.Ε. Οι τράπεζες κάνουν ό,τι θέλουν με τις λαϊκές αποταμιεύσεις επιδοτώντας κι αυτές την ασυδοσία των δικών τους επιχειρηματιών. Και όμως οι αστέρες που αποφασίζουν και νομοθετούν σχεδιάζουν κι άλλες διευκολύνσεις και επιδοτήσεις προς το κεφάλαιο, για ακόμα πιο μεγάλα και άκοπα κέρδη. Για ακόμα περισσότερη ανισότητα και φτώχεια για τα λαϊκά στρώματα.
ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΩΡΑ που "μετανάστευε" η Palco και έφτανε η Philip Morris, η κυβέρνηση, κάνοντας τον αμέτοχο τροχονόμο στις μετακινήσεις των επενδύσεων, ετοιμάζεται να αναθεωρήσει τον αναπτυξιακό νόμο για να στηρίξει κι άλλο τη βιομηχανία (δηλαδή τους ιδιοκτήτες της), αξιοποιώντας το Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης - το οποίο ωστόσο μας είχε υποσχεθεί ότι θα στήριζε τις υποδομές της χώρας και το ανεκπλήρωτο όνειρο της "κοινωνικής μας συνοχής". Ένας από τους τρόπους περαιτέρω "ενίσχυσης της βιομηχανίας" δοκιμάζεται ετούτη την εποχή στα μεταλλεία της Χαλκιδικής: Η επιχείρηση που αποκρατικοποιήθηκε πριν από λίγα χρόνια και παραχωρήθηκε σε πολύ φτηνή τιμή στην πολυεθνική TVX, πρόκειται να ξανακρατικοποιηθεί, διά μέσου της ΛΑΡΚΟ, η οποία θα αγοράσει σε πενταπλάσια τιμή τη μισή TVX!

(Ελευθεροτυπία, 10/5/2003)
www.iospress.gr

Το φιρμάνι ήρθε στις 5 του Μάη κάπου από την Ελβετία. Το Γραφείο Τύπου της πολυεθνικής «Schiesser Group» ανακοινώνει: «Η ύφεση που αντιμετωπίζει η παγκόσμια οικονομία, ο ισχυρός ανταγωνισμός στον κλάδο ένδυσης από τρίτες χώρες χαμηλού εργατικού κόστους...». Αποτέλεσμα; Η πολυεθνική αποφασίζει στις 30 Μάη «να διακόψει οριστικά τη λειτουργία της παραγωγικής εγκατάστασης στην Αθήνα της θυγατρικής "Schisser Pallas"» και να μεταφέρει την παραγωγή «σε εργοστάσια των Βαλκανίων και της Ασίας, καθώς μπορούμε να εξασφαλίσουμε την προμήθεια ίδιας υψηλής ποιότητας προϊόντων με 75% χαμηλότερο κόστος».

Στην ίδια ανακοίνωση η εταιρία υποστηρίζει ότι η μονάδα της Αθήνας είχε τη χαμηλότερη ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη και πως ήταν η τελευταία που παρέμενε στη χώρα μας, ενώ ως ένα πρόσθετο επιχείρημα, για την απόφασή της να πετάξει στο δρόμο τις 500 εργάτριες, προβάλλει πως «όλες οι ανταγωνιστικές εταιρίες έχουν ήδη μετεγκατασταθεί στα Βαλκάνια ή την Ασία».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η παραπάνω ανακοίνωση διακρίνεται για την ωμότητα, ακόμα και τον κυνισμό της. Κι όμως κανέναν δεν πρέπει να ξενίζει. Γιατί οι εργοδότες, η πολυεθνική, δεν κάνουν τίποτα περισσότερο απ' ό,τι κάνει εκατοντάδες χρόνια το κεφάλαιο. Το ζήτημα είναι τι κάνουν η πολιτική εξουσία, οι πολιτικές δυνάμεις, το συνδικαλιστικό κίνημα, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Και εδώ προβάλλουν δύο πολιτικές γραμμές, δύο διαφορετικές αντιλήψεις:

1. Από τη μια, εκείνα τα κόμματα και οι ηγεσίες στο συνδικαλιστικό κίνημα, που όχι μόνο δεν αντιμάχονται, δεν παλεύουν να εμποδίσουν την ασύδοτη δράση του κεφαλαίου, να δυσκολέψουν τους καπιταλιστές στο να επιβάλουν τους «σιδερένιους νόμους της αγοράς» και να αποσπάσουν τα υπερκέρδη τους, αλλά στηρίζουν αυτή τη δράση τους. Με νόμους, με οδηγίες της ΕΕ, ακόμα και με ειδικά «αναπτυξιακά» προγράμματα.

Δεν ήταν η κυβέρνηση της ΝΔ (1991-1993), που έκανε τον πρώτο νόμο για τη δυνατότητα μεταφοράς επιχειρήσεων στα Βαλκάνια και μάλιστα με αδρές επιδοτήσεις; Δεν είναι άραγε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αυτή που με ειδικό αναπτυξιακό νόμο στηρίζει τους κεφαλαιοκράτες να πάνε στα Βαλκάνια τα κεφάλαια και τα εργοστάσια, όπου το εργατικό κόστος είναι χαμηλότερο; Είναι ακριβώς το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ που, ως γνήσιοι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου, έχουν ταχθεί στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του, στην υλοποίηση των στόχων του. Είναι γιατί η πολιτική τους έχει αποδεχτεί - a priori - να κλείνει η «Σίσσερ» και η κάθε «Σίσσερ». Να πετάγονται στο δρόμο οι εργάτες.

2. Από την άλλη, οι κομμουνιστές, οι ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις, που χωρίς να έχουν αυταπάτες για την αντικειμενική τάση του κεφαλαίου, τη δράση του για την αποκόμιση όλο και μεγαλύτερων κερδών, θεωρούν ότι μόνο ο αγώνας ενάντια στους καπιταλιστές, μπορεί να περιορίσει την καταστρεπτική και αδηφάγο δράση τους. Η οργάνωση στα σωματεία, η διεκδίκηση π.χ. της μείωσης του εργάσιμου χρόνου, η αλληλεγγύη τους, η ταξική πάλη εντέλει, μπορεί να παρεμβάλλει εμπόδια στην ασύδοτη και απάνθρωπη λειτουργία του.

Πολλοί, όχι χωρίς ανιδιοτέλεια, μας βγαίνουν και από «αριστερά»:

- «Και τι να κάνει η κυβέρνηση;» αναρωτιούνται εξυπνακίστικα. «Ο καπιταλιστής, λένε, έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι. Δεν του γουστάρει η Ελλάδα. Ναι, εξασφαλίζει μεγαλύτερο κέρδος στα Βαλκάνια. Οι εταιρίες δεν είναι φιλόπτωχο ταμείο. Γι' αυτό δε μας μένει τίποτα άλλο, να προσαρμοστούμε. Να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί». Δηλαδή, μας λένε: Να γίνει ακόμα πιο φτηνή η εργατική δύναμη στη χώρα μας. Να πέσουν ακόμα πιο χαμηλά οι μισθοί. Να πετάξουν οι Ελληνες εργαζόμενοι ενός αιώνα ματωμένους αγώνες, να πετάξουν στα σκουπίδια και τα ελάχιστα που έχουν κατακτήσει και να καταντήσουν τρωγλοδύτες. Να σκύψουν κι άλλο το κεφάλι, για να μπορούν οι βιομήχανοι να τους εκμεταλλεύονται με τους ίδιους όρους που γονατίζουν την εργατική τάξη στη Νοτιοανατολική Ασία.

Αυτή είναι η συνταγή τους και δεν το κρύβουν. Η ίδια η πολυεθνική «ΣΙΣΣΕΡ» την ημέρα που ανακοίνωνε το κλείσιμο του εργοστασίου στην Αθήνα, δήλωνε πως «με το υπάρχον μη ανταγωνιστικό επιχειρηματικό κλίμα στη χώρα και το άκαμπτο νομοθετικό πλαίσιο εργασιακών σχέσεων, δεν είχαμε άλλη επιλογή»!

- Να εξειδικευτεί - λένε άλλοι - η χώρα σε κάποιους τομείς, να αντιμετωπίσει από θέση ισχύος την παγκοσμιοποίηση και τον ανταγωνισμό.

Μα, είναι ακριβώς αυτός ο ανταγωνισμός των κεφαλαίων, το κυνήγι για τα υπερκέρδη τους, που ενώ από τη μια πετάει 500 εργάτριες της «Σίσσερ» στο δρόμο, από την άλλη οδηγεί την καπνοβιομηχανία «Παπαστράτος» στα χέρια του πολυεθνικού κολοσσού της «Φίλιπ Μόρρις». Αραγε για τη «Φίλιπ Μόρρις» δεν ισχύει το «υψηλό εργατικό κόστος» στην Ελλάδα, όπως ισχυρίζονται οι ιδιοκτήτες της «Σίσσερ»; Και οι δύο περιπτώσεις είναι όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι έκφραση του ανταγωνισμού. Ενός ανταγωνισμού που έχει θύματα πάντα τους εργάτες, αφού με τον έναν ή άλλον τρόπο αποβλέπει στη μεγέθυνση των καπιταλιστικών κερδών.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Ο Κ. Μαρξ στον τρίτο τόμο του κεφαλαίου σημείωνε χαρακτηριστικά:

«... δηλαδή ένα ορισμένο ύψος του ποσοστού κέρδους είναι που αποφασίζει σχετικά με την επέκταση ή τον περιορισμό της παραγωγής, αντί να αποφασίζει η σχέση της παραγωγής προς τις κοινωνικές ανάγκες, προς τις ανάγκες κοινωνικά ανεπτυγμένων ανθρώπων.

Η παραγωγή σταματάει, όχι επειδή έχουν ικανοποιηθεί οι ανάγκες, αλλά όταν το σταμάτημα αυτό το απαιτούν η παραγωγή του κέρδους και η πραγματοποίησή του» («Κεφάλαιο», τόμος 3, σελ. 327).

Και ακόμα: «Αν στέλνεται κεφάλαιο στο εξωτερικό, αυτό γίνεται όχι γιατί δε θα μπορούσε καθόλου να χρησιμοποιηθεί στο εσωτερικό. Αυτό γίνεται γιατί μπορεί να απασχοληθεί στο εξωτερικό με μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους» (σελ 324).

Ακριβώς μια τέτοια περίπτωση είναι και η «Σίσσερ Παλλάς». Η πολυεθνική διακόπτει τη λειτουργία της και μετακομίζει, γιατί σε κάποια άλλη χώρα μπορεί να εξασφαλίσει μεγαλύτερα κέρδη και όχι γιατί δεν είχε κέρδη στην Ελλάδα. Το μαρτυρούν άλλωστε οι ίδιοι οι ισολογισμοί της. Σύμφωνα με τον ICAP, τα μεικτά κέρδη της «Σίσσερ Παλλάς» το 2001 έφτασαν τα 5.187.643 ευρώ, από 2.835.615 ευρώ τον προηγούμενο χρόνο, δηλαδή είχαν αύξηση της τάξης του 83%!!!

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτά. Η «αδελφούλα» της «Σίσσερ», η εμπορική «ΠΑΛΚΟ», η οποία είναι ο αποκλειστικός πελάτης της στην Ελλάδα, με 53 μόλις εργαζόμενους εξασφάλισε το 2001 μεικτά κέρδη 3.814.696 ευρώ. Δηλαδή, σε κάθε εργαζόμενη αντιστοιχούσαν κέρδη 71.975 (!!!) ευρώ, τα οποία όδευσαν στα ταμεία της πολυεθνικής.

Και επειδή η πολυεθνική εμφανίζεται με τις ανακοινώσεις της ούτε λίγο ούτε πολύ να ζητάει και «επίδομα» για τη δύσκολη κατάσταση στην οποία περιήλθε στην Ελλάδα, εξαιτίας του «υπερβολικά υψηλού κόστους εργασίας», δηλαδή λέει ότι έκανε και χάρη στις εργάτριες που παρέμενε εδώ, ας δώσουμε το λόγο σε μια εργάτρια.

«Δουλεύαμε με σκυμμένο διαρκώς το κεφάλι στη μηχανή. Τα χνούδια στο πάτωμα φτάνανε τους 10 πόντους, ενώ όταν τα τινάζαμε από τα ρούχα μας πέφτανε σαν πελώρια μακαρόνια. Χωρίς επίδομα ανθυγιεινού. Μόνο με ένα μπουκάλι γάλα "δώρο" την ημέρα. Μας βάζανε (σ.σ. η εργοδοσία) κατώτατο όριο παραγωγής τα 465 κομμάτια στο 8ωρο. Σε κάποιες μηχανές το όριο ανέβαινε και στα 600 κομμάτια. Γυρνούσαμε από μηχανή σε μηχανή για να προλαβαίνουμε την παραγωγή και στα 13 χρόνια που δουλεύω στο εργοστάσιο έβλεπα το όριο να ανεβαίνει χρόνο με το χρόνο και το μισθό να μένει ίδιος. Αν δεν έπιανες το όριο, σου έδιναν "χάρη" για ένα μήνα. Μετά άρχιζαν οι εκβιασμοί, πως αν δεν μπορούσες να δουλέψεις με τους ρυθμούς που ήθελαν, θα σ' απέλυαν. Πολλές κοπέλες όλα αυτά τα χρόνια εξαναγκάζονταν να φεύγουν, γιατί δεν άντεχαν την πίεση».

Να, γιατί ο ανταγωνισμός, παντού και πάντα στον καπιταλισμό, σε μια κοινωνία δηλαδή που τα μέσα παραγωγής είναι ιδιοκτησία των κεφαλαιοκρατών, οδηγεί στη χειροτέρευση της θέσης της εργατικής τάξης και στην περίπτωση της «Σίσσερ» στην απώλεια 500 θέσεων εργασίας. Οποιοι, λοιπόν, καλούν τους εργάτες να υποκλιθούν στον ανταγωνισμό των κεφαλαιοκρατών, τους σπρώχνουν συνειδητά να αποδεχτούν αυτές τις συνέπειες. Τους καλούν, τελικά, να αποδεχτούν τη μοίρα του μισθωτού σκλάβου. Και αυτός ο φαύλος κύκλος δε θα σπάσει όσο οι εργάτριες της «Σίσσερ», όλοι οι εργαζόμενοι, δεν αντικρίσουν κατάματα αυτή την πικρή αλήθεια, δε βγάλουν πολιτικά συμπεράσματα. Οσο δε θα διεκδικούν τελικά μια άλλη κοινωνία. Μια κοινωνία που θα υπηρετεί τις ανάγκες της πλειοψηφίας των ανθρώπων και όχι μιας χούφτας σφετεριστών. Αν δεν παλέψουν, δηλαδή, για μια οικονομία και μια εξουσία που θα υπονομεύει την εξουσία και την οικονομία των μονοπωλίων και θα έχει σαν προϋπόθεση και αποστολή της την ικανοποίηση των διευρυμένων αναγκών της εργατικής τάξης.