|
Θέμα
Εργατικά Αγροτικά
Αρχείο
Κεντρική Σελίδα
Το ζήτημα της ΣΙΣΣΕΡ ΠΑΛΚΟ δεν αφορά μόνο στις 500 εργάτριες που χάνουν τη δουλειά τους. Το ζήτημα αφορά και χιλιάδες άλλους εργαζόμένους.
ΜΑΘΗΜΑΤΑ
ΠΙΑΝΟΥ
ΣΥΝΘΕΣΑΙΖΕΡ
Για μικρούς, αρχάριους
Για μεγάλους, προχωρημένους
ΕΙΔΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ
ΓΙΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΕΚΜΑΘΗΣΗ
Από τον Μουσικοσυνθέτη
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΗΧΟ
τηλ. 6946205678
|
ΣΙΣΣΕΡ - ΠΑΛΛΑΣ: Σε αδιέξοδο ο αγώνας των απολυμένων
Στις 17 και 18 Ιουνίου δικαστικοί κλητήρες έφεραν στα σπίτια των εργατριών της ΣΙΣΣΕΡ ΠΑΛΛΑΣ (Ρalco) τις απολύσεις και τις επιταγές με τα ψίχουλα της αποζημίωσης. Την ίδια ώρα οι εργάτριες παρέμεναν συγκεντρωμένες έξω από το κλειστό εργοστάσιο. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει ένα μικρό oοδοιπορικό του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΓΙΑΝΑΤΣΗ ο οποίος ήταν αυτός που δημιούργησε την "Παρέμβαση Κατοίκων Πετραλώνων - Θησείου - Φιλοπάππου - Κουκακίου" και βοήθησε όσο κανείς άλλος τον αγώνα των απολυμένων εργατριών της ΣΙΣΣΕΡ ΠΑΛΚΟ.
Από τις 23 Ιουνίου οι πόρτες των δύο κτιρίων του εργοστασίου άνοιξαν μόνο για τους υπαλλήλους που δεν έχουν απολυθεί και είδαμε τις εργάτριες που εξακολουθούν να μαζεύονται απ' έξω σε πολλή άσχημη θέση και απογοητευμένες. Είδαμε επίσης την ηγεσία του Σωματείου να ασκεί καθήκοντα λογιστικού συμβούλου στο αν είναι σωστά υπολογισμένες οι αποζημιώσεις - και πολλές φυσικά 6εν ήταν- να μαζεύει υπογραφές για δικαστική προσφυγή κατά των απολύσεων , να τρέχει στα υπουργεία και να προσφεύγει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Μεγάλη ευθύνη για αυτή την κατάσταση έχει η επί 25 χρόνια πρόεδρος του εργοστασιακού σωματείου η οποία ήταν η απόλυτος κυρίαρχος στη χάραξη της πολιτικής των αιτημάτων των εργαζομένων.
Αυτά περιορίστηκαν αυστηρά σε οικονομικά, για αύξηση των αποζημιώσεων, την αύξηση των προγραμμάτων για τους απολυόμενους. Με αυτές τις μεθόδους όμως απεμπολείται το δικαίωμα για εργασία αφού δεν θίγεται το "ιερό και όσιο" της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Έτσι, οποιαδήποτε σκέψη για κατάληψη του εργοστασίου που θα έδινε τις δυνατότητες για την δημιουργία ενός ευρύτερου κινήματος δεν έγινε δεκτή ούτε για συζήτηση.
Φυσικά, η ευθύνη δεν βαρύνει μόνο την πρόεδρο του σωματείου, όσο τους καθοδηγητές του ΣΥΝ που έτσι διαπαιδαγωγούν και συμβουλεύουν τους συνδικαλιστές. Πρέπει απ' αυτόν τον αγώνα να βγουν μαθήματα για το εργατικό κίνημα, τη στάση του ΣΥΝ που έλεγχε το σωματείο, τη διασπαστική στάση του ΚΚΕ - ΠΑΜΕ που το μόνο που κατάφερε είναι να απομονωθεί απ' τους εργαζόμενους και την απουσία της Ριζοσπαστικής Επαναστατικής Αριστεράς από τον αγώνα, με μόνη εξαίρεση τη Λαϊκή Συνέλευση της "Παρέμβασης Κατοίκων Πετραλώνων - Θησείου - Φιλοπάππου - Κουκακίου"
Το ζήτημα δεν αφορά μόνο στις 500 εργάτριες που χάνουν τη δουλειά τους. Το ζήτημα αφορά και χιλιάδες άλλους εργαζόμένους.
Καθώς η οικονομική κρίση εντείνεται, το πρόβλημα της ανεργίας είναι το υπ' αριθμόν ένα κοινωνικό πρόβλημα.
Υπάρχει αναγκαιότητα δημιουργίας ενός μαζικού κινήματος ενάντια στην ανεργία και το σύστημα που την δημιουργεί. Αυτό απαιτεί μια ριζοσπαστική πολιτική αιτημάτων που θέτουν το ζήτημα της κατάληψης και εθνικοποίησης των εργοστασίων χωρίς αποζημίωση και κάτω από εργατικό έλεγχο. Εργοστάσιο χωρίς εργάτες δεν γίνεται, χωρίς αφεντικά γίνεται.
Ο αγώνας των εργατριών της ΣΙΣΣΕΡ - ΠΑΛΚΟ συνεχίζεται, παρά το κλείσιμο του εργοστασίου
Λουκέτα στις πόρτες των δύο κτιρίων του εργοστασίου βρήκαν τα χαράματα της Δευτέρας 9 του Ιούνη οι εργάτριες της πρωινής βάρδιας της ΣΙΣΣΕΡ - ΠΑΛΛΑΣ.
Στις πόρτες, στους τοίχους, και στις κολόνες περιμετρικά του εργοστασίου υπήρχε μια κατάπτυστη ανακοίνωση της εργοδοσίας που ανακοίνωνε ότι "αναγκάστηκε να κλείσει την είσοδο στους χώρους, επειδή όσες μέρες γίνονταν διαβουλεύσεις για τις απολύσεις, οι εργάτριες και το Σωματείο είχαν μετατρέψει τους χώρους σε καφενείο και χώρο οινοποσίας και υπήρχε κίνδυνος τόσο για την υγεία και την ασφάλειά τους, όσο και ασφάλεια των περιουσιακών στοιχείων της ιδιοκτησίας".
Φυσικά το μόνο που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ η πολυεθνική εργοδοσία ήταν η ασφάλεια και η υγεία των εργατριών, που χρόνια το χνούδι έφραζε τους πνεύμονές τους. Άλλα πράγματα φοβήθηκε η εργοδοσία, ότι αυτές οι εργάτριες που σε πλήρη εντατικοποίηση δούλευαν όλο το 8ωρο της βάρδιας τους, τώρα χωρίς αντικείμενο εργασίας όλες μαζί, στον ίδιο χώρο του εργοστασίου, συζητούσαν και μετατρέπονταν έτσι σε μια διαφορετική συλλογικότητα που θα έβρισκε νέους δρόμους και μορφές για να παλέψει για το δικαίωμα στη δουλειά.
Έτσι έχουμε το φαινόμενο εργαζόμενοι που δεν έχουν απολυθεί, να βρίσκονται έξω από το χώρο εργασίας τους και να είναι απομονωμένοι από τα γραφεία, τα υλικά και τα τηλέφωνα του σωματείου τους, που ήταν μέσα στο εργοστάσιο. Την ίδια μέρα η Διοίκηση του Σωματείου προσέφυγε για αυτή τη κατάσταση σε εισαγγελέα και διοργανώθηκε μια οργισμένη πορεία διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Εργασίας.
Την Τρίτη 10 Ιουνίου το ραντεβού και για τις δύο βάρδιες των εργαζομένων δόθηκε στις 10 το πρωί, έξω από το κλειστό εργοστάσιο. Εκεί πραγματοποιήθηκε μαζική συνέλευση των εργαζομένων για την εκτίμηση της κατάστασης και την προετοιμασία των παραπέρα ενεργειών τους. Το ΠΑΜΕ και η ελεγχόμενη από αυτό Ομοσπονδία, που από την αρχή του αγώνα, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βρίζει το σωματείο, το οποίο δεν έχει ενταχθεί στο ΠΑΜΕ και έτσι λέει δεν έχει ταξική πολιτική, ήρθε σε κάθετη αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία των εργατριών οι οποίες θεώρησαν το ρόλο του διχαστικό, και ότι εξυπηρετεί μόνο μικροκομματικές σκοπιμότητες. Με αποτέλεσμα η πρόταση του ΠΑΜΕ - Ομοσπονδίας να πάρει μόνο 3 - 4 ψήφους έναντι 400 περίπου της πρότασης της Διοίκησης του Σωματείου. Μετά τη γενική συνέλευση έγινε πορεία στο πρατήριο - αποθήκη της PALCO στην οδό Πειραιώς όπου λειτουργεί με 40 περίπου εργαζόμενους οι οποίοι ζουν όπως αποδείχτηκε σε καθεστώς φόβου και τρομοκράτησης από την εργοδοσία για να μην συμπαρασταθούν στους απολυόμενους του εργοστασίου.
Το ραντεβού των εργαζομένων δίνεται κάθε μέρα στις 10 το πρωί έξω από το εργοστάσιο όπου με συνελεύσεις συντονίζεται η συνέχιση της δράσης για το δικαίωμα στην εργασία.
Τι έπρεπε να είχε γίνει και πρέπει να γίνει
Το βασικό λάθος του σωματείου είναι ότι πέρσι όταν απολύθηκαν οι 360 εργαζόμενες συναδέλφισσές τους πέρα από τις δύο πορείες στο Υπουργείο Εργασίας και κάποιες στάσεις εργασίας δεν έκαναν ουσιαστικό αγώνα και έτσι αυτές οι απολυμένες συναδέλφισσές τους δεν κρατήθηκαν δίπλα στο σωματείο και την οργανωμένη πάλη και πήγαν στα σπίτια τους, στην ανεργία και φυσικά ούτε μια απ' αυτές δεν είναι παρούσα στις τωρινές κινητοποιήσεις.
Ίσως υπήρχαν και αυταπάτες ότι τελικά το εργοστάσιο δεν θα κλείσει ενώ όλοι ήξεραν ότι θα πάει στη Βουλγαρία.
Πολλοί και ίσως και εμείς θα θέλαμε να είχε γίνει από τις εργάτριες κατάληψη του εργοστασίου κ.ά. Αλλά το πιο ουσιαστικό είναι να μείνουν συσπειρωμένες σαν συλλογικότητα και να μην πάνε στο σπίτι τους.
Και αυτό είναι δυνατόν να γίνει, γιατί έχουν μια συλλογική κοινωνική πράξη, έστω περιορισμένη. Ήδη έχουν κάνει τουλάχιστον δέκα φορές τουλάχιστον πορείες στους δρόμους της Αθήνας. Η συνείδηση και η αλλαγή της δεν γίνεται από ωραία ταξικά ή επαναστατικά λόγια, που θα τους έχει πετάξει κανείς μόνο απ' έξω αλλά μέσα από πράξη στον αντικειμενικό κόσμο και με σύγκρουση με ότι μέχρι τώρα ήξεραν ή πίστευαν.
Πρώτα απ' όλα πρέπει να συνεχίσουν να δρουν συλλογικά στην κοινωνία και να συνειδητοποιήσουν έτσι ότι το πρόβλημά δεν είναι μόνο δικό τους.
Η ανεργία είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που γεννά η κρίση του συστήματος που ζούμε και αφορά εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους.
Η πιο σημαντική λοιπόν πράξη είναι τελικά να πραγματοποιήσουν αυτό που ήδη συζητάνε δηλαδή να μεταβούν με την δική τους αυτόνομη συλλογικότητα στη Θεσσαλονίκη και να συμμετάσχουν στις μεγάλες διαδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν ενάντια στη σύνοδο της Ε.Ε. Μέσα απ' αυτή τη πράξη που είναι διεθνής, μπορεί κανένας να συνειδητοποιήσει τη δύναμη της εργατικής τάξης που δεν γνωρίζει σύνορα, δίνει μεγάλους ταξικούς αγώνες σε όλη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο και έχει παραλύσει πλήρως την Γαλλία με τις μεγάλες απεργίες.
Οι εργαζόμενοι που απολύονται και μένουν άνεργοι δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες ότι οποιοδήποτε πρόγραμμα 1 - 2 χρόνων του ΟΑΕΔ για επανεκπαίδευση - επιδότηση θέσεων, θα δώσει λύσεις. Ίσως να δώσει λύση για αυτούς που σε λίγο θα έβγαιναν στη σύνταξη. Όμως για τους υπόλοιπους δεν δίνεται κανένα μέλλον. Αυτό το μέλλον στερούνται και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι και άλλα κοινωνικά στρώματα.
Εδώ θέλουμε να επικροτήσουμε την ενέργεια της "Παρέμβασης Κατοίκων Πετραλώνων - Θησείου - Φιλοπάππου - Κουκακίου" που συγκάλεσε στις 26 Μαΐου τη πρώτη Λαϊκή Συνέλευση όπου παραβρέθηκαν πάνω από 500 άτομα, εργάτριες του εργοστασίου και κάτοικοι της Αθήνας όπου από κοινού μπήκε τη ζήτημα της πάλης κατά της ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού που γεννά το σύστημα.
Αν επιτευχθεί η ενότητα των απολυόμενων - ανέργων του εργοστασίου που η πλειοψηφία τους μένει στην περιοχή των Πετραλώνων με άλλους κατοίκους και κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από την οικονομική κρίση μπορεί να γεννηθεί ένα κίνημα κατά της ανεργίας και να ανοίξει το δρόμο σε μια άλλη προοπτική.
14/07/2003
|
|
