Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

 Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Θέμα

Αρχείο

Oι 500 απολυμένες της SISSER PALCO στους δρόμους του αγώνα

Αυτοί που χθες μαζεύτηκαν στο Πόρτο Καράς να συζητήσουν για το μέλλον της Ευρώπης, είναι οι ίδιοι που ετοιμάζουν μια εικόνα για τους Εργαζόμενους ίδια με αυτή των εργατριών της SISSER PALCO, και των άλλων επιχειρήσεων που κλείνουν καθημερινά στη χώρα μας. Οι απολυμένοι της Σίσσερ και των άλλων εργοστασίων βρίσκονται σήμερα, εκ των πραγμάτων, στην πρώτη γραμμή της πάλης όλου του εργαζόμενου λαού, για το δικαίωμα στην δουλειά, για το δικαίωμα στη ζωή, για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας όλων μας. Η εικόνα των εργοστασίων που έβαλαν λουκέτο φέρνοντας εκατοντάδες εργαζόμενους στα πρόθυρα της απόγνωσης, είναι μια εικόνα από το μέλλον που ετοιμάζουν για τους εργαζόμενους και την νεολαία οι εργοδότες και οι κυβερνήσεις τους. Τα σχέδια μεταφοράς εργοστασίων σε χώρες με χαμηλότερο εργατικό κόστος ώστε να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους, είναι ένα μόνο μέτρο της συνολικής επίθεσης που ετοιμάζει το πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο κεφάλαιο ενάντια στην εργατική τάξη. Η καταστροφή των εργασιακών σχέσεων, η μερική απασχόληση και το μοίρασμα της φτώχιας, η ελαστικοποίηση των ωραρίων και η πολυειδικότητα, η καταστροφή της Δημόσιας ασφάλισης, της Δημόσιας υγείας, του κράτους πρόνοιας είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Οι εργοδότες και κεφάλαιο βουτηγμένοι στην πιο βαθιά οικονομική κρίση παγκόσμια, είναι υποχρεωμένοι να φορτώσουν τις συνέπειες της κρίσης τους στους εργαζόμενους και τους καταπιεσμένους όλου του κόσμου, και το κάνουν είτε βομβαρδίζοντας ολόκληρους λαούς που τολμούν να αντιστέκονται, είτε επιβάλλοντας την ανεργία, την φτώχια και την εξαθλίωση σ ολόκληρες μάζες του πληθυσμού στην ίδια τους την χώρα. Η Ελληνική κυβέρνηση ακολουθεί σαν πιστός σκύλος τις προσταγές τους και την ίδια στιγμή που υποκύπτει δουλικά και παραχωρεί γη και ύδωρ για να εξυπηρετήσει τα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών να καταστρέψουν λαούς, την ίδια στιγμή επικαλούμενη την αύξηση της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας, ως προϋποθέσεις της ισχυρής Ελλάδας, εξαντλεί όλη της την αγριότητα και επιθετικότητα και δεν διστάζει να πετά στην ανεργία εκατοντάδες εργαζόμενους. Η Ελληνική Κυβέρνηση είναι συνυπεύθυνη και συνεργός στο έγκλημα της ΠΑΛΚΟ και των άλλων εργοστασίων που κλείνουν. Αυτό που ζούμε σήμερα είναι αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών της όλα αυτά τα χρόνια και πρέπει να το αντιμετωπίσουμε πρώτα απ όλα σαν τάξη. Είναι χρέος όλων των εργαζόμενων να σταθούν στο πλευρό των απολυμένων της ΠΑΛΚΟ και να παλέψουν μαζί τους, μέσα από τον μόνο δρόμο που απομένει να ακολουθήσουν, το δρόμο της ταξικής πάλης για να επιβάλλουν λύσεις. Να μην κλείσει το εργοστάσιο. Να ξαναλειτουργήσει κάτω από εργατικό έλεγχο και εργατική διαχείριση. Και τώρα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει ένα μικρό άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΗ για το μεγαλο αυτο θεμα της SISSER PALCO.

Λουκέτα στις πόρτες των δύο κτιρίων του εργοστασίου βρήκαν τα χαράματα της Δευτέρας 9 του Ιούνη οι εργάτριες της πρωινής βάρδιας της ΣΙΣΣΕΡ - ΠΑΛΛΑΣ. Στις πόρτες, στους τοίχους, και στις κολόνες περιμετρικά του εργοστασίου υπήρχε μια κατάπτυστη ανακοίνωση της εργοδοσίας που ανακοίνωνε ότι «αναγκάστηκε να κλείσει την είσοδο στους χώρους, επειδή όσες μέρες γίνονταν διαβουλεύσεις για τις απολύσεις, οι εργάτριες και το Σωματείο είχαν μετατρέψει τους χώρους σε καφενείο και χώρο οινοποσίας και υπήρχε κίνδυνος τόσο για την υγεία και την ασφάλειά τους, όσο και ασφάλεια των περιουσιακών στοιχείων της ιδιοκτησίας».

Φυσικά το μόνο που δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ η πολυεθνική εργοδοσία ήταν η ασφάλεια και η υγεία των εργατριών, που χρόνια το χνούδι έφραζε τους πνεύμονές τους. ʼλλα πράγματα φοβήθηκε η εργοδοσία, ότι αυτές οι εργάτριες που σε πλήρη εντατικοποίηση δούλευαν όλο το 8ωρο της βάρδιας τους, τώρα χωρίς αντικείμενο εργασίας όλες μαζί, στον ίδιο χώρο του εργοστασίου, συζητούσαν και μετατρέπονταν έτσι σε μια διαφορετική συλλογικότητα που θα έβρισκε νέους δρόμους και μορφές για να παλέψει για το δικαίωμα στη δουλειά. Έτσι έχουμε το φαινόμενο εργαζόμενοι που δεν έχουν απολυθεί, να βρίσκονται έξω από το χώρο εργασίας τους και να είναι απομονωμένοι από τα γραφεία, τα υλικά και τα τηλέφωνα του σωματείου τους, που ήταν μέσα στο εργοστάσιο. Την ίδια μέρα η Διοίκηση του Σωματείου προσέφυγε για αυτή τη κατάσταση σε εισαγγελέα και διοργανώθηκε μια οργισμένη πορεία διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Εργασίας.

Την Τρίτη 10 Ιουνίου το ραντεβού και για τις δύο βάρδιες των εργαζομένων δόθηκε στις 10 το πρωί, έξω από το κλειστό εργοστάσιο. Εκεί πραγματοποιήθηκε μαζική συνέλευση των εργαζομένων για την εκτίμηση της κατάστασης και την προετοιμασία των παραπέρα ενεργειών τους. Το ΠΑΜΕ και η ελεγχόμενη από αυτό Ομοσπονδία, που από την αρχή του αγώνα, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να βρίζει το σωματείο, το οποίο δεν έχει ενταχθεί στο ΠΑΜΕ και έτσι λέει δεν έχει ταξική πολιτική, ήρθε σε κάθετη αντίθεση με την συντριπτική πλειοψηφία των εργατριών οι οποίες θεώρησαν το ρόλο του διχαστικό, και ότι εξυπηρετεί μόνο μικροκομματικές σκοπιμότητες. Με αποτέλεσμα η πρόταση του ΠΑΜΕ - Ομοσπονδίας να πάρει μόνο 3 - 4 ψήφους έναντι 400 περίπου της πρότασης της Διοίκησης του Σωματείου. Μετά τη γενική συνέλευση έγινε πορεία στο πρατήριο - αποθήκη της PALCO στην οδό Πειραιώς όπου λειτουργεί με 40 περίπου εργαζόμενους οι οποίοι ζουν όπως αποδείχτηκε σε καθεστώς φόβου και τρομοκράτησης από την εργοδοσία για να μην συμπαρασταθούν στους απολυόμενους του εργοστασίου. Το ραντεβού των εργαζομένων δίνεται κάθε μέρα στις 10 το πρωί έξω από το εργοστάσιο όπου με συνελεύσεις συντονίζεται η συνέχιση της δράσης για το δικαίωμα στην εργασία.

Το βασικό λάθος του σωματείου είναι ότι πέρσι όταν απολύθηκαν οι 360 εργαζόμενες συναδέλφισσές τους πέρα από τις δύο πορείες στο Υπουργείο Εργασίας και κάποιες στάσεις εργασίας δεν έκαναν ουσιαστικό αγώνα και έτσι αυτές οι απολυμένες συναδέλφισσές τους δεν κρατήθηκαν δίπλα στο σωματείο και την οργανωμένη πάλη και πήγαν στα σπίτια τους, στην ανεργία και φυσικά ούτε μια απ αυτές δεν είναι παρούσα στις τωρινές κινητοποιήσεις. Ίσως υπήρχαν και αυταπάτες ότι τελικά το εργοστάσιο δεν θα κλείσει ενώ όλοι ήξεραν ότι θα πάει στη Βουλγαρία.

Πολλοί και ίσως και εμείς θα θέλαμε να είχε γίνει από τις εργάτριες κατάληψη του εργοστασίου κ.ά. Αλλά το πιο ουσιαστικό είναι να μείνουν συσπειρωμένες σαν συλλογικότητα και να μην πάνε στο σπίτι τους. Και αυτό είναι δυνατόν να γίνει, γιατί έχουν μια συλλογική κοινωνική πράξη, έστω περιορισμένη. Ήδη έχουν κάνει τουλάχιστον δέκα φορές τουλάχιστον πορείες στους δρόμους της Αθήνας. Η συνείδηση και η αλλαγή της δεν γίνεται από ωραία ταξικά ή επαναστατικά λόγια, που θα τους έχει πετάξει κανείς μόνο απ έξω αλλά μέσα από πράξη στον αντικειμενικό κόσμο και με σύγκρουση με ότι μέχρι τώρα ήξεραν ή πίστευαν.

Πρώτα απ όλα πρέπει να συνεχίσουν να δρουν συλλογικά στην κοινωνία και να συνειδητοποιήσουν έτσι ότι το πρόβλημά δεν είναι μόνο δικό τους. Η ανεργία είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που γεννά η κρίση του συστήματος που ζούμε και αφορά εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Η πιο σημαντική λοιπόν πράξη είναι τελικά να πραγματοποιήσουν αυτό που ήδη συζητάνε δηλαδή να μεταβούν με την δική τους αυτόνομη συλλογικότητα στη Θεσσαλονίκη και να συμμετάσχουν στις μεγάλες διαδηλώσεις που θα πραγματοποιηθούν ενάντια στη σύνοδο της Ε.Ε. Μέσα απ αυτή τη πράξη που είναι διεθνής, μπορεί κανένας να συνειδητοποιήσει τη δύναμη της εργατικής τάξης που δεν γνωρίζει σύνορα, δίνει μεγάλους ταξικούς αγώνες σε όλη την Ευρωπαϊκή Ήπειρο και έχει παραλύσει πλήρως την Γαλλία με τις μεγάλες απεργίες. Οι εργαζόμενοι που απολύονται και μένουν άνεργοι δεν πρέπει να έχουν αυταπάτες ότι οποιοδήποτε πρόγραμμα 1 - 2 χρόνων του ΟΑΕΔ για επανεκπαίδευση - επιδότηση θέσεων, θα δώσει λύσεις. Ίσως να δώσει λύση για αυτούς που σε λίγο θα έβγαιναν στη σύνταξη. Όμως για τους υπόλοιπους δεν δίνεται κανένα μέλλον. Αυτό το μέλλον στερούνται και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι και άλλα κοινωνικά στρώματα.

Εδώ θέλουμε να επικροτήσουμε την ενέργεια της Παρέμβασης Κατοίκων Πετραλώνων - Θησείου - Φιλοπάππου - Κουκακίου που συγκάλεσε στις 26 Μαΐου τη πρώτη Λαϊκή Συνέλευση όπου παραβρέθηκαν πάνω από 500 άτομα, εργάτριες του εργοστασίου και κάτοικοι της Αθήνας όπου από κοινού μπήκε τη ζήτημα της πάλης κατά της ανεργίας και του κοινωνικού αποκλεισμού που γεννά το σύστημα. Αν επιτευχθεί η ενότητα των απολυόμενων - ανέργων του εργοστασίου που η πλειοψηφία τους μένει στην περιοχή των Πετραλώνων με άλλους κατοίκους και κοινωνικά στρώματα που πλήττονται από την οικονομική κρίση μπορεί να γεννηθεί ένα κίνημα κατά της ανεργίας και να ανοίξει το δρόμο σε μια άλλη προοπτική.

21/06/2003