Webmaster: Δημήτρης

Ανάλυση οθόνης 800Χ600

Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ ΣΤΗ ΣΙΣΣΕΡ - ΠΑΛΚΟ

(Κατάληψη του εργοστασίου, ώστε να δημιουργηθεί κίνημα και πόλος συσπείρωσης των εργαζομένων)

Η πολυεθνική ΣΙΣΣΕΡ - ΠΑΛΚΟ πήρε εργαζόμενες στη πιό τρυφερή τους ηλικία, ίσως και κάτω από τα είκοσι τους χρόνια. Δούλεψαν στη πλειοψηφία τους πάνω από 20 χρόνια στο εργοστάσιο σε όλες τις βάρδιες, που άρχιζαν απ΄ τα άγρια χαράματα, το μεσημέρι ή το βράδυ. Σε ρυθμούς απίστευτης εντατικοποίησης της εργασίας, να μην προλαβαίνουν στο οκτάωρο ούτε να σηκώσουν τα μάτια τους, μια που έπρεπε να γαζώσουν σε 25 λεπτά 30 εσώρουχα ή 500 στη βάρδια τους. Κανένας δεν τους είπε ότι υπάρχει στο χώρο εργασίας τους και ένας αργός και ύπουλος εχθρός για την υγεία τους, το ύπουλο χνούδι απ΄ τα υφάσματα, το οποίο χρόνια τώρα έμπαινε στα πνευμόνια τους. Η υγεία των εργατριών στη ΣΙΣΣΕΡ - ΠΑΛΚΟ, έχει σοβαρά υπονομευτεί και ας μη το ξέρουν, γιατί τα συμπτώματα της σοβαρής ασθένειας "Πνευμονική Ινωση" αργούν να εμφανιστούν. Όλες όμως ξέρουν ότι υπάρχουν συναδέλφισσές τους με αυτή την ασθένεια, π.χ. η Αφροδίτη η πρώην γραμματέας του Σωματείου εργαζομένων η οποία έχει καταθέσει και μήνυση ενάντια στην Πολυεθνική. Και μιλάμε για τέλειο έγκλημα, γιατί αυτές οι εργαζόμενες που έδωσαν όλη τους τη ζωή στο εργοστάσιο, τώρα πετιούνται στο δρόμο, τώρα που όλες είναι σε μια ηλικία 40 - 50 χρόνων με υποχρεώσεις, παιδιά κ.ά., χωρίς καμιά προοπτική να τις πάρουν σε οποιαδήποτε δουλειά. Σε λίγους μήνες, σε ένα χρόνο, θα τελειώσουν τα ψίχουλα της αποζημίωσης (1-1.5 εκατ. δρχ.) που παίρνει ένας απολυόμενος εργάτης μετά από 20 - 25 χρόνια δουλειάς, το ταμείο ανεργίας ή έστω ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα γι΄ αυτές, μαζί όμως θα τελειώσει και η ιατροφαρμακευτική κάλυψη γι΄ αυτές και τα παιδιά τους. Τότε θα ολοκληρωθεί το τέλειο έγκλημα, γιατί θα αποδειχτεί ότι η πολυεθνική είχε και άλλους λόγους, εκτός της μείωσης του κόστους εργασίας. Αυτές οι εργάτριες πια ήταν "άχρηστες" με υπονομευμένη υγεία και ίσως θα διεκδικούσαν αποζημιώσεις για το περιβάλλον που δούλευαν και δεν ήξεραν τους κινδύνους για την υγεία γιατί ίσως να είχε πια αποδειχτεί αυτό τελεσίδικα και δικαστικά. Αυτό το τέλειο έγκλημα δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί.

Τι πρέπει, λοιπόν, να κάνουν οι εργάτριες της ΣΙΣΣΕΡ - ΠΑΛΚΟ, των ΥΒΟΝΝΗΣ, των Σούπερ Μάρκετ ΑΦΟΙ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΙ, της επιχείρησης BEATY AND DIET της ΑΥΓΕΡΙΝΟΠΟΥΛΟΥ και τόσες άλλες και άλλοι εργαζόμενοι που πετιούνται σαν τα σκουπίδια στο δρόμο; Την απάντηση τη δίνει το άρθρο του συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΑΓΓΕΛΗ που δημοσιεύει σήμερα το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ.

Στο τέλος του μήνα το εργοστάσιο της ΣΙΣΣΕΡ ΠΑΛΚΟ κλείνει και οι εργαζόμενες θα είναι στο δρόμο, ο χρόνος πιέζει. Ξαφνικά όλοι τους θυμήθηκαν, παρέλαση οι αρχηγοί όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων της Αριστεράς. Τους λένε διάφορα πράγματα αλλά και όχι τί πραγματικά πρέπει να κάνουν και ποιο θα είναι το μέλλον τους.

Το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ βρίζει το σωματείο και τη διοίκηση του (που "ανήκουν" λέει στο ΣΥΝ) και έχουν για σύνθημα για όλα φταίνε οι ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΝ, που ψήφισαν το Μάαστριχτ. Πέρα από τις ευθύνες και τις αυταπάτες των εργαζομένων που είναι στο Δ.Σ. του σωματείου τώρα είναι η ώρα της δράσης και χρειάζεται ενότητα των εργαζομένων αλλά και σε μια άλλη προοπτική. Εμείς λέμε ότι για όλα ευθύνονται το σύστημα του κέρδους, το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του. Ενάντια σε αυτούς πρέπει να στραφούμε.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ

Πρώτα απ΄ όλα πρέπει να απευθυνθούν για συμπαράσταση και δημιουργία ενός μαζικού κινήματος αλλά και στους κατοίκους της περιοχής. Πρέπει να αρθρώσουν λόγο και συνθήματα ενάντια στην κυβέρνηση, ενάντια στην ανεργία που γεννά το σύστημα για να κερδίσουν την πιο πλατιά υποστήριξη. Η ανεργία είναι πάνω από 10% και ο ΣΕΒ θα την κάνει 18-20%.

Στον αγώνα τους για εξασφάλιση της εργασίας τους, για να ζήσουν τα επόμενα χρόνια αξιοπρεπώς δεν υπάρχει οικονομική λύση, άσχετα αν όλοι αφήνουν αυταπάτες γι΄ αυτό. Πιστεύουμε ότι υπάρχει πολιτική λύση και θα πούμε τι εννοούμε με αυτό.

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΗΣ Ε.Α.Σ.:

Είναι ένα παράδειγμα για το πως κάποιοι εργαζόμενοι ξανακέρδισαν την εργασία τους. Φυσικά σε άλλο χρόνο, συνθήκες και κλάδο, αλλά σημασία έχει η κατεύθυνση που τράβηξαν και τελικά νίκησαν.

Πριν μερικά χρόνια επί κυβέρνηση Μητσοτάκη, απέλυσαν όλους τους εργαζόμενους της ΕΑΣ (1.800 περίπου) και ξεπούλησαν στους ιδιώτες τα λεωφορεία. Οι εργαζόμενοι έμειναν στο δρόμο χωρίς προοπτική, αλλά αρνούμενοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία να δουλέψουν σε αφεντικά ιδιώτες των λεωφορείων. Εβαλαν τις αποζημιώσεις που πήραν σε ένα κοινό ταμείο και ξεκίνησαν ένα δύσκολο, μακρύ και σκληρό ταξικό αγώνα.

Σ΄ αυτό τον αγώνα "ξεβράκωσαν" συναδέλφους τους που οδηγούσαν τα ιδιωτικά λεωφορεία, μπλόκαραν τους δρόμους, το βράδυ έκαναν επιθέσεις σε αυτά και φώναζαν συνθήματα όπως "Κάτω η κυβέρνηση του Μητσοτάκη", "Εάρα - αέρα να φύγει η χολέρα". Κέρδισαν έτσι την συμπαράσταση χιλιάδων άλλων εργαζομένων που μαζί τους έδωσαν τη μεγάλη μάχη με τις δυνάμεις καταστολής στο αμαξοστάσιο του Βοτανικού. Μα πάνω απ΄ όλα έμειναν όλοι ενωμένοι, μια συλλογικότητα, επί μήνες στο δρόμο του ανειρήνευτου αγώνα, δεν πήγαν στα σπίτια τους, εξατομικεύοντας ο καθένας χωριστά το πρόβλημά του.

Η μελλοντική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εξαναγκάστηκε να ξανακρατικοποιήσει της ΕΑΣ και να πάρει στην εργασία όλους τους εργαζόμενους.

ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ - ΕΡΓΑΤΕΣ: ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ!

Ναί, πιστεύουμε ότι υπάρχει λύση, όχι οικονομική. Γιατί η οικονομική κρίση αγκαλιάζει όλες τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Υπάρχει ο δρόμος της ταξικής πάλης. Μπορούμε να εξαναγκάσουμε την οποιαδήποτε κυβέρνηση του κεφαλαίου, να πάρει μέτρα για τους ανέργους.

Λεφτά δις για τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς και την Ολυμπιάδα έχουν, για τους ανέργους ΟΧΙ. Αν πάλι η Ελλάδα βαδίζει στο δρόμο της Αργεντινής και στην οικονομική κατάρρευση, τότε και εμείς πρέπει να βαδίσουμε στο δρόμο της εξέγερσης του ARGENTINAZO που ανοίγει το δρόμο για την επανάσταση, για μια άλλη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και αφεντικά.

Ο καθένας ας σκεφθεί και ας απαντήσει στα ερωτήματα: "Τα εργοστάσια σε ποιους πρέπει να ανήκουν;" "Στην Ελλάδα, την Βουλγαρία, σε ολόκληρο τον κόσμο δεν γίνεται να υπάρχει εργοστάσιο, χωρίς εργάτες. Εργοστάσιο χωρίς αφεντικά γίνεται;".

Εμείς πιστεύουμε πως ναι και προτείνουμε σαν αρχή την κατάληψη του εργοστασίου, όταν κλείσει έτσι ώστε να δημιουργηθεί κίνημα και πόλος συσπείρωσης των εργαζομένων, αυτό αποτρέπει τον κίνδυνο να πάνε οι απολυμένοι στο σπίτι τους, όπως έγινε πέρσι με τις 360 πρώτες απολύσεις. Μόνο η δημιουργία ενός πολιτικού κινήματος ενάντια στην ανεργία και το κλείσιμο των εργοστασίων που θα συσπειρώνει εργαζόμενους, ανέργους, άλλα μικροαστικά στρώματα π.χ. μικρομαγαζάτορες, που καταστρέφονται και αυτοί από την κρίση, μπορεί να ανοίξει το δρόμο σε μια άλλη προοπτική.