Σήμερα δικάζονταν στο ΙΑ΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών ο τραμπούκος Αντώνης (Περίανδρος) Ανδρουτσόπουλος κατηγορούμενος για απόπειρα δολοφονίας του συντρόφου μας Δημήτρη Κουσουρή. Η Δίκη, όμως, όπως συνήθως συμβαίνει όταν πρόκειται για μπάτσους και φασίστες, ανεβλήθη λόγω...παρέλευσης του ωραρίου! Νέα δικάσιμος ορίστηκε για τις 4 Μάρτη του 2004! Ο Περίανδρος δεν εμφανίστηκε, όπως ήταν φυσικό - ούτε και οι παλικαράδες της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ που απειλούσαν μέσω του ΙΝΤΕΡΝΕΤ και όχι μόνο - και σε κάποια στιγμή κάποιοι μάρτυρες απλά είπαν παρών όταν ο πρόεδρος φώναξε τα ονόματά τους. Τα Δικαστήρια της Ευελπίδων είχαν κατακλυσθεί από εκατοντάδες νεολαίους, φοιτητές, εκπροσώπους οργανώσεων και κινήσεων και από απλούς ανθρώπους που ήρθαν να δουν το ΧΤΗΝΟΣ να δικάζεται. Aπό την προηγούμενη ημέρα οι φοιτητές και άλλες οργανώσεις καλούσαν σε συγκέντρωση στο Πεδίο του Άρεως. Το κάλεσμα έγραφε: "ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ & ΠΟΡΕΙΑ, ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΥ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ. 5 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΑ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΣΕΠ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΚΟΥΣΟΥΡΗ, ΚΑΡΑΜΠΑΤΣΩΛΗ, ΦΩΤΙΑΔΗ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΑΛΨΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΧΤΥΠΑΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΙΟ ΒΑΝΑΥΣΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΘΕ ΝΕΟΛΑΙΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΥΠΟΘΑΛΠΕΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΣΕ ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΚΤΕΛΕΙ ΜΕ ΤΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ".

"Όταν ύστερα από αμέτρητες προσωπικές θυσίες, οι γύρω μου αδιαφορούν ώστε να πράξουν την δική τους, τότε αναλαμβάνω και πάλι την υποχρέωση να θυσιαστώ για μια ακόμη φορά!".

Έχετε αυτό στο νου σας ως σκοπό ζωής, διότι πάνω κι απ΄ την γενναιότητα, είναι το πείσμα που θα μας ωθήσει στην Νίκη.
Οι μεγάλοι φιλόσοφοι των δύο τελευταίων αιώνων μίλησαν για "τη δύναμη της θελήσεως", για την ισχύ που μπορεί ν΄ απορρεύσει από μία τεράστια βούληση. Στον αιώνα που έρχεται ας κάνουμε πράξη, εμείς ξεχωριστά, την δικιά μας φιλοσοφία: "Την θέληση της Δυνάμεως". Μια βούληση τρομακτική που θα εκρεύσει απ΄ τ΄ ατσάλινα κορμιά μας, την σιδηρά μας ψυχή και τα τείχη του πνεύματος μας. Μια θέληση όχι ως προσπάθεια, αλλά φυσική απόρροια της συμπαγούς μας δυνάμεως που δεν θα μπορεί να εκτονωθεί πουθενά αλλού πέρα απ΄ τον Αγώνα.

Η Δύναμης έγκειται στην Νεότητα. Η Νεότης οφείλει να είναι Δυνατή Και Δυνατοί είναι μόνον εκείνοι που ξεπερνούν την ανωνυμία μέσα από την δράση. Ευχαριστήστε τους εχθρούς που μας το ανεγνώρισαν διώκοντας μας. Και στη συνέχεια πολεμήστε τους. Πολεμήστε τους λυσσαλέα διότι...ΕΣΕΤΑΙ ΗΜΑΡ.

Φθάνει μια μέρα που οι προσωπικές περγαμηνές, η συλλογική ιστορία και προπάντων η Πίστης θα ξεπηδήσουν και πάλι οι αξίες απ΄ τα βάθη των αιώνων για ν΄ αποκτήσουν την ΝΕΜΕΣΙ.

Το κεφάλι της Μέδουσας βρίσκεται στην αιχμή, στην κόψη του σπαθιού σας, την ιερή. Τολμήστε λοιπόν ως ο νέος Περσέας! Υποσημειώνω τέλος με το μήνυμά μου προς όλους τους συντρόφους την εξής διαβεβαίωση: "Το να είναι κανείς πραγματικός Εθνικοσοσιαλιστής, αυτό είναι το σπουδαιότερο αγαθό που μπορεί να κερδίσει Λευκός άνθρωπος. Το να είναι δε πραγματικός Έλλην, αυτό είναι το σπουδαιότερο αγαθό που μπορεί ν΄ αποκτήση ο ανώτερος Εθνικοσοσιαλιστής!.

Οι τραγικές μέρες του 1998, όταν η συμμορία των Χρυσαυγιτών επιχείρησε να σκοτώσει τον Δημήτρη Κουσουρή, ζωντάνεψε σήμερα στα Δικαστήρια της Ευελπίδων. Οπως είναι γνωστό, ο τραμπούκος "φιλόσοφος" της Χρυσής Αυγής, Αντώνης Ανδρουτσόπουλος (με το ψευδώνυμο Περίανδρος), βασικός κατηγορούμενος για την απόπειρα δολοφονίας, παραμένει ασύλληπτος (ύστερα από την πρωτοφανή συγκάλυψη των κρατικών μηχανισμών) και έτσι οι κακουργηματικές πράξεις με τις οποίες κατηγορείται δεν μπορούν να εκδικασθούν. Η δικαιοσύνη απομόνωσε τα πλημμελήματα, τα οποία ήταν να εκδικαστούν σήμερα, αντιμετωπίζοντας και το πρόβλημα της παραγραφής!!!

Εκείνος ο Ιούνης του 1998 (γράφει ο σ. Γιάννης Ελαφρός στο ΠΡΙΝ της Κυριακής), είχε βρει το εκπαιδευτικό κίνημα να δίνει μία από τις πιο μεγάλες μάχες του, τη μάχη των εξεταστικών. Ο Δημήτρης Κουσουρής, γραμματέας τότε της Οργάνωσης Σπουδάζουσας της νεολαίας Κομμουνιστικής Απελευθέρωσης και μέλος του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις κινητοποιήσεις. Την τρίτη 16 Ιούνη, δύο μέρες μετά τη λήξη του διαγωνισμού της ντροπής, βρέθηκε στα δικαστήρια, συμπαραστεκόμενος σε διαδηλωτές που είχαν συλληφθεί στα εξεταστικά. Την ίδια μέρα τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής δικάζονταν για επίθεση ενάντια σε μέλη της τότε ΟΣΕ.

Οι νεοναζί προκαλούσαν, χαριεντιζόμενοι με τους ματατζήδες που δήθεν τους φρουρούσαν. Εκεί παρευρίσκονταν διμοιρίες που είχαν δράσει κατά των φοιτητών στην Πατησίων. Αρκετές ώρες αργότερα και ενώ ο Δημήτρης Κουσουρής. μαζί με τους συντρόφους του Γιάννη Καραμπατσόλη και Ηλία Φωτιάδη έπιναν αμέριμνοι καφέ στην πλατεία Δεληγιάννη, ακριβώς απέναντι από τα δικαστήρια, δέχθηκαν δολοφονική επίθεση με ρόπαλα από ομάδα δέκα περίπου τραμπούκων της Χρυσής Αυγής. Η μανία και η ανθρωποκτόνα διάθεση πρωτοφανής. Ειδικά τον Δημήτρη τον χτυπούσαν συνεχώς στο κεφάλι, με σαφή πρόθεση να τον αποτελειώσουν. Την εντολή της επίθεσης και τουλάχιστον τα πρώτα κτυπήματα έδωσε ο ίδιος ο Αντώνης Ανδρουτσόπουλος, ηγετικό άλλωστε στέλεχος της Χρυσής Αυγής, γνωστός και με το... καλλιτεχνικό Περίανδρος. Ο Δ. Κουσουρής μεταφέρθηκε στο Ιατρικό Κέντρο, όπου και χειρουργήθηκε δύο φορές στο κεφάλι, μένοντας αρκετές μέρες στην εντατική. Και οι άλλοι δύο σύντροφοι έφεραν σημαντικά τραύματα.

Καθώς η επίθεση της Χρυσής Αυγής ήταν τελείως απρόκλητη, προσχεδιασμένη και ανενόχλητα υλοποιημένη, βγαίνει ευθέως το πολιτικό συμπέρασμα ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση έδρασε ως σιδερένια γροθιά του κράτους, εναντίον αγωνιστών του κινήματος, που της υποδείχτηκαν. Η κατασταλτική σκλήρυνση της περιόδου φαίνεται εξάλλου και στον τραυματισμό στην κοιλιά από σφαίρα αστυνομικού (!) του Αποστόλη Γκαγκόμοιρου, ο οποίος συμμετείχε δύο μέρες μετά σε διαδήλωση διαμαρτυρίας για τη δολοφονική επίθεση κατά Κουσουρή...

Στο ίδιο συμπέρασμα οδηγούν και οι τρομερές αστυνομικές και κυβερνητικές ευθύνες, τόσο όσον αφορά την τέλεση του εγκλήματος, όσο και στη διαφυγή του πρωτοπαλίκαρου Ανδρουτσόπουλου. Δεν είναι μόνο ότι οι Χρυσαυγίτες έδρασαν και διέφυγαν ανενόχλητοι σε μια περιοχή που υπήρχαν - και λόγω των συγκεντρώσεων - δεκάδες αστυνομικοί. Ούτε ότι δεν έγινε καμία προσπάθεια καταδίωξή τους! Αργότερα και ενώ το υπουργείο διέρρευσε έντεχνα στον τύπο ότι ο Περίανδρος διέφυγε στο εξωτερικό, η ανακρίτρια της υπόθεσης δέχεται επιστολή του, με σφραγίδα από το Δρέπανο Αχαϊας. Εμφανίζεται συνέντευξή του στο περιοδικό Κρας, του Γ. Τράγκα, με πλήρες βιογραφικό και προσωπικές φωτογραφίες του, που μόνο ο ίδιος ο κατηγορούμενος μπορούσε να κατέχει. Κύκλοι μάλιστα που διατηρούν επαφές με μυστικούς κρατικούς μηχανισμούς ισχυρίζονται ότι ο Ανδρουτσόπουλος ήταν στην ουσία υπό την προστασία αυτών των μηχανισμών! Ε, βέβαια, τέτοια εθνική αποστολή είχε εξετελέσει το "παλικάρι"...

Η σημερινή δίκη είχε και ιδιαίτερη πολιτική σημασία για το σήμερα. Όχι μόνο γιατί ένα κίνημα που δεν έχει μνήμη δεν έχει και μέλλον, αλλά γιατί βρισκόμαστε εμπρός σε νέες προσπάθειες κτυπήματος των μαζικών διαδηλώσεων και των ριζοσπαστικών τάσεων. Έτσι κι αλλιώς πάντως αξίζει να υπογραμμίσουμε ότι σε κάθε περίπτωση οι τραμπούκοι απέτυχαν. Αυτοί χώθηκαν ακόμα πιο βαθιά στους υπονόμους της ιστορίας, ενώ ο Δημήτρης και οι σύντροφοί του διαμορφώνουν την ιστορία...

Χθες στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ (στο FΟRUM) οι φασίστες δημοσίευσαν την παρακάτω ανακοίνωση, την οποία δημοσίευσαν και στο Athens Indymedia.

Σήμερα στο ΙΑ΄ Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δικάζεται ΑΔΙΚΑ ο συγγραφέας, λογοτέχνης, Φιλόσοφος και αναλυτής ιστορίας και πολιτικής Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής, μα πάνω απ΄ όλα Αγωνιστής.

Έχουν κινητοποιηθεί όλα τα αποβράσματα της κοινωνίας, όλοι οι διεφθαρμένοι και τρομοκράτες που παραμένουν στο απυρόβλητο από τις διωκτικές αρχές για να δημιουργήσουν κλίμα τρομοκρατίας στα Δικαστήρια της Ευελπίδων και να μας τρομοκρατήσουν!

Τους προειδοποιούμε για μία ακόμα φορά. ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΟΥΝ! Θα είμαστε εκεί και δεν θα περάσει η τρομοκρατία των πραγματικών δολοφόνων και τρομοκρατών. ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΙΑΝΔΡΟ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟ.

http://www.xrushaugh.org/

Ο Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής.

Μία πολυσχιδής και λαμπρή προσωπικότητα. Ένας εξαιρετικά ταλαντούχος συγγραφέας, λογοτέχνης αλλά και αναλυτής ιστορίας και πολιτικής. Είναι αθλητής επίσης και υπήρξε εκδότης του περιοδικού "Χρυσή Αυγή". Μα πάνω απ' όλα είναι ένας σύγχρονος Αγωνιστής-Φιλόσοφος.

Μετά από σχεδόν 15 χρόνια ενός σπουδαίου πολιτικού αγώνα, ο Περίανδρος βρίσκεται υπό ποινική δίωξη για εγκληματικές πράξεις τις οποίες, έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι, ποτέ δεν έπραξε. Αντιμετωπίζει κατηγορίες για επίθεση εναντίον μέλους αριστερής παρακρατικής οργανώσεως.

Όλοι οι μάρτυρες αυτής της επιθέσεως έξω από τα δικαστήρια των Ευελπίδων, συμπεριλαμβανομένου του θύματος, αρχικά αρνήθηκαν ότι ο Περίανδρος ή κάποιος άλλος υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής έλαβε μέρος σε τέτοια επίθεση και δήλωσαν ότι αστυνομικοί ήταν αυτοί που τους επιτέθηκαν. Αλλά μετά από αυτές τις ομολογίες όλα τα Μ.Μ.Ε. και ειδικά μεγάλοι τηλεοπτικοί και εκδοτικοί κολοσσοί των Αριστερών συμφερόντων ξεκίνησαν εκστρατεία σπίλωσης και λασπολογίας εναντίον του Περιάνδρου, αντιλαμβανόμενοι ότι η υπόθεση αποτελούσε μία χρυσή ευκαιρία ύπουλης εξοντώσεως ενός "ενοχλητικού αγωνιστή" και σπιλώσεως ενός ολοκλήρου κόμματος. Ξεκίνησαν λοιπόν να απειλούν και να πιέζουν τις αρχές να συλλάβουν τον Περίανδρο για απόπειρα φόνου χρησιμοποιώντας ως μέσον την παντοδυναμία τους επιρροής και ελέγχου της κοινής γνώμης. Μετά από πολλές μέρες συντονισμένης καταδοτικής και εκβιαστικής δημοσιότητος προς τις αρχές και τη δικαιοσύνη από το γνωστό και μη εξαιρετέο πολιτικο-οικονομικο-εκδοτικό δικτατορικό σύμπλεγμα και αφού το θύμα μετά από συναντήσεις που δέχθηκε, ανέστρεψε τις δηλώσεις του και από "δεν μπορούσα να καταλάβω", "ήταν αστυνομικοί" κ.α. δήλωσε ξαφνικά "ναι τον γνωρίζω ήταν ο Περίανδρος", εξεδόθη ένταλμα συλλήψεως του Περιάνδρου που σήμερα βρίσκεται υπό διωγμό. Οι μάρτυρες και οι εικόνες υπάρχουν και πρέπει να αποδείξει τώρα την ανεξαρτησία της η Ελληνική Δικαιοσύνη.

Η δίωξη εναντίον του Περιάνδρου Ανδρουτσόπουλου έχει ξεκάθαρα πολιτικά κίνητρα, εναντίον του ιδίου του Περιάνδρου και εναντίον του Κινήματος της Χρυσής Αυγής.

Ο ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ΔΙΩΚΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΩΝ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ.

ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ-ΕΛ.ΑΣ

Τα κάτω άκρα της αστυνομίας

Τρομοκράτες με ονοματεπώνυμο

Η συζήτηση για τις προνομιακές σχέσεις των ακροδεξιών συμμοριών με τις δυνάμεις καταστολής είναι και παλιά και πλούσια. Η τελευταία φονική επιδρομή της Χρυσής Αυγής εναντίον τριών ανύποπτων νέων του Νέου Αριστερού Ρεύματος, τον περασμένο Ιούνιο απέναντι από τα δικαστήρια της Ευελπίδων, και η αδυναμία της Αστυνομίας να διαλευκάνει το έγκλημα, ξανάφερε το θέμα στην επιφάνεια. Τα εύλογα και πολύ σοβαρά ερωτήματα που δημιουργήθηκαν, με βάση τις εξελίξεις των ημερών, ακόμα δεν έχουν απαντηθεί. Ενας από τους δράστες που αναγνωρίστηκε από τα θύματα, ο Αντώνης (Περίανδρος) Ανδρουτσόπουλος, γνωστό (και τηλεοπτικό) στέλεχος της ναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, δεν έχει ακόμα εντοπιστεί. Και το ένταλμα που τον καταζητεί για απόπειρα δολοφονίας κατά συρροή, δεν εκδόθηκε παρά μόνο όταν η υπόθεση έφυγε από τα λαγωνικά της αστυνομίας και πέρασε στα χέρια της τακτικής ανάκρισης. Χρειάστηκε, δηλαδή, να κυλήσει ένας μήνας από την ημέρα που ο "Περίανδρος" αναγνωρίστηκε και μηνύθηκε για να αρχίσουν επισήμως οι έρευνες για τον εντοπισμό του. Για τους υπόλοιπους του φονικού κομάντο, τους άλλους 7-9 ροπαλοφόρους ομοϊδεάτες του Ανδρουτσόπουλου, ουδείς γνωρίζει.
Και όμως, το έγκλημα δεν ήταν "τέλειο". "Τεχνικά" η ΕΛ.ΑΣ είχε απεριόριστο έδαφος και γνώσεις για να το εξιχνιάσει σε λίγα 24ωρα. Το απόγευμα της 16ης Ιουνίου, λίγα βήματα μακριά από τα φρουρούμενα δικαστήρια, μια ολιγάριθμη ομάδα Χρυσαυγιτών (η οποία από το πρωί στριφογύριζε ανέμελα στην περιοχή και συνομιλούσε μάλιστα με ορισμένους άνδρες των ΜΑΤ) δεν υπήρχε περίπτωση να "εξατμιστεί". Την αποτελούσαν συγκεκριμένα πρόσωπα που βρίσκονταν εκείνη την ημέρα στην Ευελπίδων είτε ως κατηγορούμενοι για παλιά βιαιοπραγία της Χρυσής Αυγής, είτε ως συμπαραστάτες της οργάνωσης. Πριν ο Τύπος ξεσκεπάσει την υπόθεση, η ηγεσία της αστυνομίας -και ο κ. Ρωμαίος- είχαν δώσει το στίγμα: "Πρόκειται για διαμάχη ακροκινούμενων ομάδων"! Τα αστυνομικά όργανα που βρίσκονταν κοντά ή έφτασαν λίγα λεπτά μετά στον τόπο του εγκλήματος για λόγους που ακόμα δεν έχουν διευρευνηθεί, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποφύγουν τους αυτόπτες μάρτυρες: "Φθάνοντας στην κεντρική πύλη των δικαστηρίων βρήκα δύο θυρωρούς και τους είπα τι συνέβαινε. Ηρθε κι ένας αστυνομικός. Είπα και σ' αυτόν ότι κάποιοι απέναντι με ξύλα χτυπάνε. Ημουν σε κατάσταση πανικού. Ο αστυνομικός μου είπε 'και 'γω τι να κάνω. Μόνος μου είμαι. Πάρε το εκατό'", καταθέτει μία αυτόπτης. "Στους αστυνομικούς του περιπολικού που ήρθε, εγώ η ίδια τους είπα ότι οι δράστες είναι μέλη της Χρυσής Αυγής και κάποια κυρία άκουσα που φώναζε στους αστυνομικούς 'τώρα φύγαν απ' την οδό Ωλένου'. Οι αστυνομικοί είχαν ρωτήσει αν είδε κανείς τους δράστες. Οταν εγώ τους απάντησα ότι πρόκειται για μέλη της Χρυσής Αυγής. Οι αστυνομικοί δεν ζήτησαν από εμένα να τους δώσω τα στοιχεία μου, ούτε τους άκουσα να ζητούν τα στοιχεία από άλλους παρευρισκόμενους. Δεν είδα τους αστυνομικούς να κινούνται για την αναζήτηση των δραστών", λέει άλλη μάρτυρας.
Η δικογραφία που προέκυψε από την -πράγματι φιλότιμη- δουλειά της 9ης τακτικής ανακρίτριας, περιέχει σημαντικές ενδείξεις για τα "τεχνικά" σφάλματα των αστυνομικών. Ενώ, όπως όλοι θυμόμαστε, η ΕΛ.ΑΣ (και η κυβέρνηση) αγνοούσαν πεισματικά -και παρά τις αποκαλύψεις του Τύπου- την ταυτότητα των εγκληματιών, στην πραγματικότητα είχαν στα χέρια τους διάφορα "λαβράκια". Ο ίδιος ο επικεφαλής των "μέτρων τάξης" εκείνο το πρωϊνό της 16ης Ιουνίου, είχε ενημερώσει εγκαίρως τους εγκεφάλους της υπηρεσίας του: "Την ίδια μέρα στο ίδιο κτίριο συνέπεσε να εκδικάζεται υπόθεση έξι μελών της Χρυσής Αυγής. Σε συμπαράσταση των κατηγορουμένων μελών της Χρυσής Αυγής παρευρίσκοντο και άλλα 10 περίπου άτομα του ιδίου χώρου", καταθέτει ο Ι. Παπατσίμπας. Από ανώνυμο τηλεφώνημα, λίγο μετά τη φονική επίθεση, η αστυνομία οδηγήθηκε στην "ανακάλυψη" ενός από τους συμπαραστάτες-Χρυσαυγίτες. Και εκείνος (Ιωάννης Βούλδης, ονομάζεται, και ήταν μαζί με τους συνοδευόμενους από τη διμοιρία του αρχιφύλακα Κ. Τριπολίτη συναγωνιστές του έως τη συμβολή Μουστοξύδη και Ευελπίδων) τους είπε όλα σχεδόν τα ονόματα και τα στοιχεία των τσαμπουκάδων φίλων του. Αν τον ρωτούσαν, θα μπορούσε να τους περιγράψει με λεπτομέρειες, το ντύσιμο, την κόμμωση, το ύψος και το βάρος του καθενός κομάντο. Τα ονόματα του "Περίανδρου" Ανδρουτσόπουλου, του αδελφού του Νίκου, του Χαράλαμπου Κουσουμβρή και των άλλων "υπερπατριωτών", ήταν, επομένως, στη διάθεση της ΕΛ.ΑΣ πολύ νωρίς. Ταυτόχρονα, η Ασφάλεια θα μπορούσε να πάρει περιγραφές του μπουλουκιού των Χρυσαυγιτών και από τους άνδρες των ΜΑΤ που τους συνόδευσαν εκτός δικαστηρίων -μισή μόνον ώρα πριν την επίθεση. Αν συνδύαζε αυτές τις περιγραφές με τα τηλεοπτικά βίντεο που υπήρχαν άφθονα στη δημοσιογραφική πιάτσα, και με τις καταθέσεις των αυτοπτών (που όπως είπαμε αγνόησε συστηματικά) θα είχε φτάσει πολύ εύκολα στους φονιάδες.
Αντ' αυτού, η ΕΛ.ΑΣ, ανέκρινε τον μικρό αδελφό του Κουσουμβρή, Χρυσόστομο-Χαρίλαο, που έλεγε -με την άνεσή του- διάφορα ψέματα: ότι ήταν διακοπές με μια κοπέλα που δεν θυμάται πώς τη λένε, σε ένα μέρος που δεν μπορεί ακριβώς να το περιγράψει κ.ο.κ. Δεν αξιοποίησε τον πατέρα ενός μετανοημένου Χρυσαυγίτη που βρισκόταν για συμπαράσταση του γιου στα δικαστήρια για την παλιά υπόθεση. Κι ας είχε καταθέσει ο γιος στο Αστυνομικό Τμήμα Κυψέλης ότι εκείνη τη μέρα στα δικαστήρια "όπου παρευρέθηκε ο συνήγορός μου και ο πατέρας μου, μέλη της εν λόγω οργάνωσης προέβησαν σε προπηλακισμό και φραστικές επιθέσεις κατά του πατέρα μου, λέγοντας 'ο γιός σου είναι προδότης, μας πούλησε'". Τις ίδιες ώρες, το πανελλήνιο έμενε εμβρόντητο, όταν -πάλι ο Τύπος το έφερε στο φως- βρέθηκε ένας αστυφύλακας που ήταν παρών, απειλήθηκε και ο ίδιος από τους "Περίανδρους", και ο οποίος όλως περιέργως δεν εμφανίστηκε στην υπηρεσία του για να βοηθήσει στην εξιχνίαση της υπόθεσης, ούτε η υπηρεσία του ήξερε ότι το καφενείο, στο οποίο συνέβησαν τα γεγονότα, ανήκε στη σύζυγό του. Αν διαβάσει κανείς τις προανακριτικές καταθέσεις των αυτοπτών μαρτύρων, ανθρώπων (συγγενών και φίλων) του "αποστασιοποιημένου" αστυφύλακα, και τις συγκρίνει με όσα είπαν στην τακτική ανακρίτρια, θα καταλάβει το λάκκο στη φάβα. Το μόνο που ενδιέφερε τους αστυνομικούς -όπως προκύπτει από τις καταθέσεις και όλων των άλλων περιοίκων μαρτύρων- ήταν να αποδειχθεί ότι την ώρα του φονικού οι δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ είχαν προλάβει να απομακρυνθούν από την πλατεία Δεληγιάννη. Γιατί, συνεπώς, να ενοχλήσει τον αυτόπτη αστυφύλακα;
Αδιαφορία, συμπτώσεις, ή "ας ανοίξουν και μερικά κεφάλια αναρχοκομμουνιστών, αφού εμείς έχουμε δεμένα τα χέρια"; Ωσπου να κατανοήσουμε επ' ακριβώς το μηχανισμό συγκάλυψης, θα έχει ξεχαστεί ο "Περίανδρος", οι φίλοι του, αλλά και οι υψηλοί προστάτες τους. Σε ποιο μελλοντικό ακροατήριο θα εξακριβωθεί η ταυτότητα των δραστών, όταν τις πρώτες ώρες μετά την επίθεση, μάρτυρες, αλλά και αστυνομικοί που είχαν προσωπικές επαφές με το μπουλούκι των Χρυσαυγιτών μισή ώρα πριν, αγνοήθηκαν; Από τη δικογραφία φαίνεται καθαρά ότι οι φονιάδες είναι οι 8-10 Χρυσαυγίτες από το μπουλούκι των περίπου 15 που ήταν στα δικαστήρια. Αυτοί ήταν από τις πρώτες ώρες γνωστοί στην ΕΛ.ΑΣ. Γιατί δεν μπήκε στα σπίτια τους; Γιατί δεν εξέδωσε αμέσως εντάλματα; Γιατί δεν έκανε τον κόπο να καλέσει για έναν (ακόμα) καφέ τον φίρερ της ναζιστικής γκρούπας, Νίκο Μιαχαλολιάκο; Γιατί έδωσε τόση αξία στην ανάληψη της ευθύνης από το φάντασμα ενός κάποιου Εθνικού Αγώνα Δράσης - που δήθεν δεν έχει σχέση με την "αδελφή οργάνωση της Χρυσής Αυγής", αλλά απλώς καθαρίζει για την τιμή των σωμάτων ασφαλείας;

Μέρες του '92

Ηταν το ιστορικό πρωινό της 10ης Δεκεμβρίου 1992. Στο κέντρο της Αθήνας, ένα εκατομμύριο "νέοι μακεδονομάχοι" μόλις είχαν σπάσει το ρεκόρ μαζικότητας που κατείχε η πρώτη επέτειος του Πολυτεχνείου. Παρά τους ήπιους τόνους των επίσημων αγορητών, πολεμοχαρή συνθήματα του τύπου "στα όπλα - στα όπλα, να πάρουμε τα Σκόπια" και "η λύση είναι μία, σύνορα με τη Σερβία" δονούν την ατμόσφαιρα. Εμπνευσμένοι από το όλο κλίμα, μια εκατοστή διαδηλωτές αποφασίζουν, μια και τα σύνορα πέφτουν κάπως μακριά, να κάνουν την αρχή με τον "εσωτερικό εχθρό". Είναι μέλη της ναζιστικής οργάνωσης "Χρυσή Αυγή", που μόλις έχει αποφασίσει να χαμηλώσει κάπως τα χιτλερικά της λάβαρα για να κολυμπήσει, όπως το ψάρι στο νερό, στο διάχυτο εθνικιστικό κλίμα των ημερών. Ο σκληρός πυρήνας, μια τριανταριά άτομα, είναι οπλισμένος με ρόπαλα του μπέιζ- μπολ, σιδερολοστούς και άλλα συναφή εργαλεία. Ορισμένοι κουβαλούν αυτοσχέδιες ασπίδες, βαμμένες στα εθνικά χρώματα. Επικεφαλής της ομάδας κρούσης, μας πληροφορεί ο `Ελεύθερος' (11/12/92), ήταν "ένας νεαρός με στρατιωτικό κράνος, χακί στολή παραλλαγής και βαμμένο το πρόσωπό του με μαύρη μπογιά (φούμο)".
Πρώτος στόχος των νεοναζί ήταν η ΑΣΟΕΕ, που τελούσε υπό κατάληψη εναντίον του "νόμου Σουφλιά". Με τα νώτα τους καλυμμένα από τη λαοθάλασσα του συλλαλητηρίου, οι Χρυσαυγίτες δεν χάνουν καιρό: στις 11.45 π.μ. σπάζουν το λουκέτο της εξώπορτας, εισβάλλουν στο προαύλιο και, με την ιαχή "λαός - στρατός - εθνικισμός" και "1, 2, 3, γαμιέται η αναρχία", επιτίθενται κατά των συγκεντρωμένων φοιτητών. Η πολιορκία του κτιρίου συνεχίζεται μέχρι τις μιάμιση, όταν -ύστερα από παρέμβαση της πρυτανείας- μια διμοιρία των ΜΑΤ κάνει διακριτικά την εμφάνισή της σε κάποια απόσταση. Καθώς ο συγκεντρωμένος κόσμος έχει αρχίσει να διαλύεται, το τάγμα εφόδου του Μιχαλολιάκου εγκαταλείπει κι αυτό την Πατησίων. Λίγο πριν τις 2 μ.μ., πενήντα Χρυσαυγίτες κάνουν έφοδο στην κατάληψη στέγης που βρίσκεται στη συμβολή των οδών Λέλας Καραγιάννη και Δροσοπούλου, στην Κυψέλη. Σπάζουν την είσοδο και μπουκάρουν, τραυματίζοντας την ηλικιωμένη Μαρία Ζαφειροπούλου. "Πόρτες, έπιπλα, τζάμια έγιναν ένα από την πρωτοφανή μανία των νεοναζί", συνεχίζει το ρεπορτάζ του `Ελεύθερου'. "Με ένα καπνογόνο, στη συνέχεια, προσπάθησαν να βάλουν φωτιά, χωρίς όμως να το κατορθώσουν". Πριν φύγουν, ζωγραφίζουν με σπρέι στον τοίχο το σήμα της οργάνωσης.
Η τελευταία πράξη παίχτηκε στη γωνία Αγαθουπόλεως και Σταυροπούλου. Αφού πρώτα έκανε ρημαδιό το μπαράκι "Μάγος του Οζ", η ναζιστική συμμορία εντόπισε δυο περαστικούς νέους με "ύποπτη" εμφάνιση. Μέσα σε δευτερόλεπτα, ο 26χρονος φοιτητής Γιώργος Σαπουνάς κι ο 27χρονος εργάτης Θανάσης Υφαντής, μέλη κι οι δυο της αριστερής Οργάνωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση (ΟΣΕ), βρέθηκαν στο έδαφος με τα καδρόνια να ανεβοκατεβαίνουν στα κεφάλια και τα κορμιά τους. Θα σωθούν -με άσχημα κατάγματα- την τελευταία στιγμή, χάρη στην επέμβαση των περιοίκων και την εμφάνιση μιας διμοιρίας ΜΑΤ στο βάθος του δρόμου. Η άφιξη των αστυνομικών σημαίνει και το τέλος των "επεισοδίων". Τα περισσότερα από τα μέλη της "Χρυσής Αυγής" καταφεύγουν τρέχοντας στα γραφεία τους, στη γειτονική οδό Κεφαλληνίας. Με ανακοίνωσή του, το γραφείο τύπου της οργάνωσης αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για τα γεγονότα, φροντίζοντας να διορθώσει κάποιες `ανακρίβειες' των ΜΜΕ: "Τα μέλη της Χρυσής Αυγής", εξηγεί, "δεν συνεπλάκησαν με κανένα ανύποπτο και κανέναν διαδηλωτή, παρά μόνο με οργανωμένα αντεθνικά στοιχεία"...
Και η Αστυνομία; Τυπικά, ήταν απλώς αναποτελεσματική. "Την ώρα που οι διμοιρίες των ΜΑΤ γυρνούσαν από 'δώ κι από 'κεί, ψάχνοντας -και μη βρίσκοντας- τους νεοναζί, εκείνοι χτυπούσαν σε κοντινές περιοχές, εντελώς ανενόχλητοι", επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Μάνος Τσαγκαράκης στη `Νίκη' της επομένης. Λιγότερο διακριτική στις διατυπώσεις της, η συντονιστική επιτροπή της ΑΣΟΕΕ θα καταγγείλει την "προστατευτική στάση" των οργάνων της τάξης απέναντι στους νεοναζί που επέδραμαν στη σχολή. Χαρακτηριστική είναι επίσης τόσο η επίσημη ανακοίνωση της ΕΛΑΣ, που επιρρίπτει την ευθύνη των γεγονότων σε ... αναρχικούς (γενικά), όσο και το γεγονός ότι, στη διάρκειά τους, το μεγαλύτερο μέρος της αστυνομικής δύναμης είχε σταλεί να πολιορκήσει την κατάληψη στέγης της οδού Χέιδεν... Πιο αποκαλυπτικό, όμως, υπήρξε το φινάλε της υπόθεσης. Καταδιώκοντας καθ' υπόδειξη των αυτοπτών μαρτύρων τους παραλίγο δολοφόνους των δυο μελών της ΟΣΕ, άνδρες των ΜΑΤ και της "Ομάδας Ζ" καταφέρνουν να συλλάβουν 9 Χρυσαυγίτες με τα εργαλεία της "δουλειάς" (ασπίδες και ρόπαλα) ανά χείρας. Μεταφέρονται σιδεροδέσμιοι στο 7ο και 8ο αστυνομικό τμήμα και (ώ του θαύματος!) αφήνονται ελεύθεροι, χωρίς να κρατηθούν καν τα στοιχεία τους. Οι μηνύσεις που υποβάλλουν τις επόμενες μέρες τα θύματα "κατ' αγνώστων" θα καταλήξουν, ως εκ τούτου, στο αρχείο. Στο αστυνομικό δελτίο της ημέρας, μοναδικός συλληφθείς αναφέρεται έτσι ένας 17χρονος μαθητής, που πιάστηκε έξω από την ΑΣΟΕΕ να μοιράζει "αντεθνικές" προκηρύξεις. Αμείλικτο, το δικαστήριο θα τον καταδικάσει σε δωδεκάμηνη φυλάκιση για "διέγερση πολιτών σε αμοιβαία διχόνοια".

Παιδιά για όλες τις βρομοδουλειές

Δεν είναι λίγοι αυτοί που εκτιμούν πως οι αγαστές σχέσεις της αστυνομίας με τις εγχώριες φασιστικές οργανώσεις οφείλονται εν πολλοίς στη βοήθεια που τα μέλη των τελευταίων σπεύδουν να προσφέρουν στα σώματα καταστολής, κάθε φορά που ξεσπούν επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας. Μολονότι το φαινόμενο των "αγανακτισμένων πολιτών" δεν περιορίζεται βέβαια στους Χρυσαυγίτες και τους λοιπούς ομοϊδεάτες τους (κατά καιρούς έχουν διαπρέψει σ' αυτό το ρόλο και νεολαίοι των εκάστοτε κυβερνητικών κομμάτων), το φασιστικό παρακράτος αποτελεί αναμφίβολα τον τακτικότερο από τους συμπαραστάτες των ΜΑΤ στο πεδίο της "μάχης".
Η διετία 1994-95 υπήρξε ιδιαίτερα πλούσια σε δείγματα τέτοιας αγωνιστικής συμπαράταξης. Οταν το βράδυ της 6ης Ιουνίου 1994 μερικές δεκάδες αναρχικοί κατέλαβαν το ΕΜΠ διαμαρτυρόμενοι για την (πολλοστή) επίσκεψη του Λεπέν στη χώρα μας, ισάριθμοι Χρυσαυγίτες έσπευσαν να δώσουν ένα χεράκι στα σώματα ασφαλείας που τους πολιορκούσαν. Οταν ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Στ. Παπαθεμελής ρωτήθηκε για το συμβάν, αποποιήθηκε κάθε ευθύνη: "αρμόδιοι", δήλωσε, "είναι οι εισαγγελείς και όχι η Αστυνομία" (!). Η ίδια τακτική (της πάπιας) υιοθετήθηκε και τον επόμενο Απρίλιο, όταν ο αντιπρύτανης της Παντείου Αιμ. Μεταξόπουλος κατήγγειλε ότι οι "αγανακτισμένοι" φασίστες τον γρονθοκόπησαν μπροστά στα μάτια των αστυνομικών, που απλώς φρόντισαν να στρέψουν το βλέμμα τους αλλού ("Ε" 16/4/95). Το αποκορύφωμα ήρθε με τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1995. Τα ξημερώματα της 15ης, κατά τα μεθεόρτια μιας κάπως επεισοδιακής φοιτητικής πορείας, άνδρες των ΜΑΤ συνέλαβαν κατόπιν εντολής έξω από το ΕΜΠ οκτώ νεαρούς ακροδεξιούς που πετροβολούσαν τους ταμπουρωμένους στο ίδρυμα διαδηλωτές. Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις, στο αυτόφορο όλοι οι αστυνομικοί-μάρτυρες κατηγορίας θα αρνηθούν να αναγνωρίσουν οποιονδήποτε από τους συλληφθέντες, με αποτέλεσμα την πανηγυρική αθώωσή τους. Δυο μέρες αργότερα, ενώ το Πολυτεχνείο πολιορκείται ξανά από την αστυνομία και τις κάμερες των ζωντανών συνδέσεων, η "Χρυσή Αυγή" επεμβαίνει μαζικά. Μερικές δεκάδες μέλη της, συντεταγμένα σε στρατιωτικό σχηματισμό, συνοδεύονται από τις δυνάμεις των ΜΑΤ και της Ομάδας Ζ από το Μουσείο μέχρι την πύλη της Τοσίτσα, για να δώσουν ένα χεράκι στην καταστολή των αναρχικών. Επί τρία τέταρτα περίπου (2.50-3.30 πμ) θα προσπαθούν -μάταια- να εισβάλουν στο ίδρυμα, υπό τα επιδοκιμαστικά βλέμματα των αστυνομικών που απολαμβάνουν, αμέριμνοι, το διάλειμμά τους...

Οι προστάτες των προστατών

Η προσπάθεια των ακροδεξιών ομάδων να βρουν προσβάσεις στην Αστυνομία δεν περιορίζεται στην παρακρατική τους δράση (ως "αγανακτισμένων πολιτών") δίπλα σε κάθε κατασταλτική επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. Πολύ συχνά στα έντυπά τους εξυμνούν την Αστυνομία και κολακεύουν τους άνδρες και τους αξιωματικούς της, εμφανιζόμενοι ως οι μοναδικοί προστάτες του "διωκόμενου κλάδου".
Ακόμα και με τον εκάστοτε υπουργό Δημόσιας Τάξης δεν διστάζει να ταυτιστεί η "Χρυσή Αυγή". Ειδικά για τις δηλώσεις Παπαθεμελή περί ειδικού αστυνομικού σώματος φύλαξης συνόρων, η ναζιστική εφημερίδα επικροτεί με ενθουσιασμό: "Οι δηλώσεις αυτές δείχνουν μια διάθεση αντιμετωπίσεως του μεγάλου προβλήματος και η εφημερίδα μας δεν μπορεί παρά να τις κρίνει θετικές" (24.9.93).
Το μοναδικό κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, το οποίο μένει στο απυρόβλητο, είναι βέβαια η ΕΛ.ΑΣ: "Για όλη αυτή την αισχρή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, ο ελληνικός λαός έχει ήδη απονείμει ευθύνες. Ευθύνες κατά τη γνώμη μας δεν πρέπει να αποδοθούν στην Αστυνομία αφού η πλειοψηφία των ανδρών της εκτελεί το καθήκον τους" (10.11.95).
Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ακόμα και στις -ελάχιστες- περιπτώσεις που η Αστυνομία δυσκόλεψε τις κινήσεις της, η φασιστική ομάδα ξέρει να συγχωρεί: "Οταν είδαμε κάποιους αλήτες το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου (1995) να καίνε ελληνικές σημαίες, αγανακτισμένοι αποφασίσαμε να απαντήσουμε. Φυσικά εμποδιστήκαμε από δυνάμεις της Αστυνομίας - όχι πως οι αστυνομικοί φέρουν καμιά ευθύνη, απλά έτσι διέταξαν οι υψηλοί προστάτες των καλόπαιδων του συστήματος" (25.10.96). Αυτή η "συντροφική" ανοχή φτάνει μέχρι το σημείο να δικαιολογούνται ακόμα και οι συλλήψεις: "Τον παλμό των Εθνικιστών δεν πτόησε στο παραμικρό η σύλληψη πέντε συναγωνιστών μας από την Αστυνομία (κατά πληροφορίες μας ύστερα από άνωθεν εντολές και πιέσεις)" (29.3.1996).
Ο ομογάλακτος της "Χρυσής Αυγής", ο "Στόχος", καλλιεργεί συστηματικά την ίδια θεωρία των "καλών" αστυνομικών που υποφέρουν από τους "κακούς" ανωτέρους τους. Η μόνιμη επωδός στα περισσότερα άρθρα που αναφέρονται στην εγκληματικότητα των ξένων είναι το περιβόητο σύνθημα "λύστε τα χέρια της Αστυνομίας". Και, φυσικά, όταν οι αστυνομικοί αναλαμβάνουν δράση ( πυροβολώντας, π.χ. κάποιον πολίτη), ο "Στόχος" είναι ο πρώτος που τους υπερασπίζει, ειρωνευόμενος όσους ζητούν καλύτερη εκπαίδευση των ανδρών της ΕΛ.ΑΣ: "Ο "Στόχος" είναι ταγμένος στο πλευρό της Αστυνομίας -οφείλει, όμως, σήμερα, να πει πως η ηγεσία της δεν εκπαιδεύει σωστά τα όργανά της. Την αλήθεια των λόγων του "Στόχου" αποδεικνύει το πρόσφατο περιστατικό, όπου ένας -"ανεκπαίδευτος" προφανώς, αστυνομικός- πυροβόλησε τον πολίτη που πήγε να πνίξει τον συνάδελφό του. Αν είχε εκπαιδευτεί κανονικά, όμως, θα μάθαινε πως -σύμφωνα με τις απαιτήσεις των κουλτουριάρηδων, των προοδευτικών και των λοιπών τοιούτων- οι αστυνομικοί μπορούν να πυροβολήσουν μόνον αν τους σκοτώσουν" (30.6.93).
Από τη συνταγή δεν λείπει και ολίγος λαϊκισμός: "Είδατε ποτέ κανακάρη 'επώνυμου' να πάει στην Αστυνομία; Μόνο τα παιδιά τα δικά μας -τα φτωχαδάκια- πάνε, γι' αυτό και όλοι έχουν παραπεταμένους τους Αστυνομικούς" (19.9.91).
Και καταλήγουμε, βεβαίως, στην ανοιχτή πρόταση να συγκροτηθούν ομάδες αυτοδικίας μέσα στην ΕΛ.ΑΣ: "Δυο δυο την εβδομάδα πέφτουν πλέον τα παιδιά μας -οι Αστυνομικοί- οι οποίοι βρίσκονται ανυπεράσπιστοι μπροστά στους τρομοκράτες, μια κι εκείνοι προστατεύονται από τον Τύπο και τους πολιτικάντηδες: Οργάνωση αστυνομικών εναντίον των φονιάδων" (21.9.94).

ΣΤΟ ΟΡΙΟ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ. Από την επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ προς τους υπουργούς Δημόσιας Τάξης και ΜΜΕ σχετικά με τα επεισόδια που προκάλεσαν ακροδεξιά στοιχεία με την ανοχή της αστυνομίας κατά την ημερίδα "Βενιζέλος, Ατατούρκ" στη Θεσσαλονίκη (30/10/97): "Στη Θεσσαλονίκη συζητείται ευρέως ότι ακροδεξιές οργανώσεις δραστηριοποιούνται στα σώματα ασφαλείας. Επικεφαλής και πρωτεργάτες των επεισοδίων ήταν στελέχη τέτοιων οργανώσεων και κανείς δεν συνελήφθη. Αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων, μιλώντας σε συγκέντρωση ανδρών της Ειδικής Δύναμης που θα ήταν σε υπηρεσία στη συγκεκριμένη εκδήλωση, τους κάλεσε να μην προβούν σε συλλήψεις, διότι οι συγκεντρωμένοι δεν είναι εχθροί και απείλησε ότι σε αντίθετη περίπτωση θα υπάρξουν κυρώσεις. Πώς προτίθεται να αντιμετωπίσει το φαινόμενο αυτό ο κ. υπουργός Δημόσιας Τάξης;".

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ (Ι). Σε συνέντευξή του προς τον Νίκο Χατζηνικολάου μετά την αποκάλυψη του χουντογλεντιού, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης επιβεβαιώνει την ύπαρξη σχέσεων μεταξύ αστυνομίας και "Χρυσής Αυγής":
"Ερ: [...] Ακούγονται πολλά για μια συγκεκριμένη οργάνωση, τη 'Χρυσή Αυγή'. Πρόκειται για οργανωμένη ομάδα μέσα στην ΕΛ.ΑΣ;
Ρωμαίος: [...] Δεν δείχνει να είναι οργανωμένη ομάδα. Αλλά ότι κάποιοι από αυτούς κάποιες διασυνδέσεις έχουν με οργανώσεις, αυτό φαίνεται. Αλλά είναι μεμονωμένες περιπτώσεις.
Ερ: Και η οργάνωση για την οποία μιλούμε είναι η 'Χρυσή Αυγή';
Ρωμαίος: Ναι!" ("Εθνος" 17/11/97).

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ (ΙΙ). Νέα σχετική τοποθέτηση του υπουργού μετά τη δολοφονική απόπειρα κατά του φοιτητή Κουσουρή και των συντρόφων του σε συνέντευξή του στον Γιώργο Καρελιά: "Ασφαλώς και υπάρχουν τέτοια (εν. ακροδεξιά) στοιχεία (στην αστυνομία). Αλλά χωρίς να θέλω να μειώσω τη σημασία τους, θέλω να παρατηρήσω ότι υπάρχουν και μέσα στη Βουλή. [...] Αλλά μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι την ώρα που συνέβη το γεγονός απέναντι από τα δικαστήρια υπήρχαν διμοιρίες αστυνομικών που είδαν το περιστατικό και όλοι, από τον επικεφαλής ως τον τελευταίο αστυνομικό, ήθελαν να το κουκουλώσουν; Αυτό δεν είναι δυνατόν. [...] Ο χώρος της 'Χρυσής Αυγής' μας έχει απασχολήσει. [...] Από αστυνομικής πλευράς, μέχρι σήμερα - εννοώ μέχρι να συμβεί αυτή η επίθεση στο φοιτητή- δεν είχαμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα, που θα μας επέβαλλε να κάνουμε μια οργανωμένη επιχείρηση" ("Ε" 28/6/98).

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΕΠΠΑΣ. Περισσότερο σίγουρος από τον υπουργό Δημόσιας Τάξης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος αποκλείει διαπλοκές μεταξύ αστυνομικών και νεοναζιστικών οργανώσεων: "Αυτό δεν προκύπτει από πουθενά. Γιατί να κάνουμε τόσο τολμηρές υποθέσεις, οι οποίες κάθε άλλο παρά βοηθούν αυτή την ώρα; Είναι άδικο, όμως, ιδίως αυτή την περίοδο που γνωρίζετε ποιες είναι οι εξελίξεις, να αποδίδουμε με τέτοιο εύκολο τρόπο -μέσα από υποθέσεις, δημιουργώντας εντυπώσεις- κατηγορίες κατά της αστυνομίας" (17/6/98).

ΦΩΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ. Από δήλωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΝ μετά την αποκάλυψη του βίντεο με το χουντογλέντι: "Τα όσα καταγράφει η δημοσιογραφική έρευνα πιστοποιούν την ύπαρξη ακροδεξιών θυλάκων στο χώρο των σωμάτων ασφαλείας και αποδεικνύουν για άλλη μια φορά την ανάγκη εκδημοκρατισμού τους. Υπάρχουν στεγανά στα σώματα ασφαλείας που πρέπει να σπάσουν" ("Ε" 11/11/97).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ. Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Αξιωματικών της ΕΛ. ΑΣ αποκηρύσσει μετά βδελυγμίας την ύπαρξη διασυνδέσεων μεταξύ αστυνομίας και νεοναζιστών, αναγνωρίζει ωστόσο τα φιλικά αισθήματα που τρέφουν οι χρυσαυγίτες προς τα σώματα ασφαλείας: "Τέτοιες ομάδες δεν έχουν σχέση με την Αστυνομία, όπως παρουσιάζεται. Μπορεί οι άνθρωποι αυτοί, ας πούμε 'Χρυσή Αυγή' και τα λοιπά, όταν βλέπουν αστυνομικούς, να φαίνεται ότι διάκεινται ευμενώς προς αυτούς, αλλά κατηγορηματικά δηλώνω ότι δεν έχουμε καμία σχέση με αυτούς, ούτε θέλουμε να έχουμε. Εγώ πιστεύω ότι αποκλείεται να είναι αναμεμειγμένοι σε τέτοιες ομάδες έστω και μεμονωμένοι αστυνομικοί" ("Αθηναϊκή" 20/6/98).


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Γιάννη Βούλτεψη "Υπόθεση Λαμπράκη" (εκδ. Αλκυών, Αθήνα 1998). Επανέκδοση του βιβλίου-ντοκουμέντο, με προσθήκη ενός δεύτερου τόμου. Οι σχέσεις ναζιστικών και ακροδεξιών οργανώσεων με το προδικτατορικό παρακράτος και την ηγεσία της Αστυνομίας.

Αδόλφος Χίτλερ "Ο αγών μου" (εισαγωγή Ηλία Τσιριμώκου - Ηλία Ηλιού, μετάφραση Ανδρέα Πάγκαλου - Δημήτρη Κωστελένου). Αυτοβιογραφία και πολιτικό πρόγραμμα ταυτόχρονα, το Mein Kampf περιέχει κάμποσες σελίδες αποκαλυπτικές για τα πρώτα βήματα του μελλοντικού φίρερ: πώς, δηλαδή, ο "αυστριακός δεκανέας" απασχολούνταν τα πρώτα μεσοπολεμικά χρόνια από το Α2 του βαυαρικού στρατού σαν κοινός χαφιές, εντεταλμένος να διεισδύει σε "ενδιαφέροντες" πολιτικούς χώρους και να παρακολουθεί τις κινήσεις τους.

Νεολαία Ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη (YRE) "Το ημερολόγιο του ρατσισμού" (Αθήνα, Ιούνης 1998). Συνοπτικό χρονικό των φασιστικών επιθέσεων της περιόδου 1991-1998. Διάσπαρτες αναφορές στη διασύνδεση των εγχώριων φαιοχιτώνων με τους φύλακες του νόμου και της τάξης.


ΔΕΙΤΕ

Ζ του Κώστα Γαβρά (1968). Η συνεργασία αστυνομίας και φασιστικού παρακράτους στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του '60, όπως ήρθε στο φώς μετά τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Λούνα Παρκ (Luna Park) του Πάβελ Λουνγκίν (1992). Ενας αφελής νεαρός νεοναζί στη σημερινή Ρωσία ανακαλύπτει τη στενή διασύνδεση ανάμεσα στο "χώρο" του και τις μυστικές υπηρεσίες.

Ντάνιελ (Daniel) του Σίντνεϊ Λιούμετ (1983). Αναδρομή στα χρόνια της μακαρθικής τρομοκρατίας, μέσα από τις αναμνήσεις των παιδιών των Ρόζενμπεργκ. Σκηνές με παρακρατικές επιδρομές ακροδεξιών "πατριωτών" ενάντια στους αμερικανούς αριστερούς και τις οικογένειές τους, με την πλήρη κάλυψη και ανοχή των σωμάτων ασφαλείας.

Ο Μισισιπής καίγεται (Mississippi burning) του Αλαν Πάρκερ (1988). Ενας αντιρατσιστής πράκτορας του FBI ανακαλύπτει τη μαζική συμμετοχή της αστυνομίας του αμερικανικού Νότου στα τοπικά παραρτήματα της Κου Κλουξ Κλαν και στα εγκλήματά τους.

10/06/2003