Πολιτικό καφενείο
"Ο Μεγάλος Ανατολικός"
|
|
Πολιτικό καφενείο "Ο Μεγάλος Ανατολικός" |
|
|
Καθημερινή ανανέωση. Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005 |
|||||||
|
Υγεία
Αρχείο Δείτε εδώ όλα τα άρθρα αυτού του θέματος
|
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΥΓΕΙΑΣ & ΠΡΟΝΟΙΑΣ - ΑΡΣΥΠ
αλήθεια και …παραμύθια - το σχέδιο της κυβέρνησης Σημίτη για την υγεία - Μέσα σ΄ ένα καταιγισμό αλλαγών στην οικονομία, στα εργασιακά, στην κοινωνική πρόνοια, στο Σύνταγμα, σ’ όλα όσα χαρακτήριζαν την ελληνική κοινωνία και συχνά ήταν κατακτήσεις αγώνων ολόκληρων γενεών, ο εκσυγχρονισμός έπεσε τελικά και στην περίθαλψη, την δημόσια υγεία, την φροντίδα όλων των πολιτών που βρίσκονται σε ανάγκη. Δημοσιεύτηκε το “σχέδιο Παπαδόπουλου” για τις αλλαγές στο εθνικό σύστημα υγείας και από τις εφημερίδες και τα ΜΜΕ έγινε δεκτό με θετικά σχόλια. Οι πολίτες αγανακτισμένοι από το πάγωμα κάθε αναγκαίας επένδυσης στα νοσοκομεία, κουρασμένοι από τα φακελάκια και την παραοικονομία, στερημένοι από υπηρεσίες πρόληψης και πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, πρέπει τώρα να προετοιμαστούν να δεχθούν τον εκσυγχρονισμό δηλαδή την περικοπή των δικαιωμάτων τους στην περίθαλψη. Και όμως κυβερνητικοί παράγοντες και φυσικά οι γνωστοί κολαούζοι, θριαμβολογούν για το πόσο μοντέρνο, πόσο αποτελεσματικό, δίκαιο και μελετημένο είναι το καινούργιο σχέδιο για την υγεία. Μια προσεκτική μελέτη του “σχεδίου Παπαδόπουλου” δείχνει ακριβώς το αντίθετο: Παραμύθι 1ο: “Το σχέδιο είναι αποτέλεσμα σοβαρής μελέτης από τεχνοκράτες που πήραν υπ’ όψη τους όλα τα δεδομένα.” Ας διαβάσουμε το ίδιο το κείμενο Παπαδόπουλου: “…μετά την ψήφιση των αναγκαίων νομοθετημάτων, θα εκπονηθεί οικονομοτεχνική μελέτη για τον ακριβή προσδιορισμό και την εξειδίκευση του συνολικού κόστους και οφέλους της μεταρρύθμισης σε βραχυχρόνια και μεσο-μακροχρόνια βάση” “…Ύστερα από μελέτη, ...θα ρυθμιστούν όλα τα σχετικά με τη σύνδεση και χρήση των υποδομών του ΙΚΑ (πολυϊατρεία, νοσοκομεία, ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός κλπ) στο νέο σύστημα, καθώς και το καθεστώς των εργασιακών σχέσεων...” “Η ομογενοποίηση της δέσμης των παρεχόμενων υπηρεσιών θα γίνει σταδιακά και ύστερα από μελέτη και εκτίμηση όλων των παραμέτρων...” Το ίδιο το υπουργείο υγείας παραδέχεται δηλαδή ότι με τελειωμένο το σχέδιο δεν έχουν υπολογίσει ούτε πόσο θα κοστίσει, ούτε αν θα υπάρξει όφελος και ποιο, ούτε πως θα ενταχθεί το ΙΚΑ, ούτε φυσικά ποιες θα είναι οι υπηρεσίες που θα παρέχονται. Πολύ περισσότερο το υπουργείο υγείας αδυνατεί να απαντήσει ποια θα είναι η επίδραση του σχεδίου εκσυγχρονισμού στους δείκτες υγείας του πληθυσμού (νοσηρότητα, θνησιμότητα κλπ), ή έστω ποιοι επιδιώκει να είναι στο μέλλον αυτοί οι δείκτες. Από την τεχνική άποψη λοιπόν το σχέδιο Παπαδόπουλου είναι ανόητο: οι ίδιοι παραδέχονται ότι πρώτα θα γίνει νόμος και μετά θα μελετηθεί. Παραμύθι 2ο: “επιτέλους οι έλληνες θα μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση σε γιατρούς, νοσοκομεία κλπ ... θα σταματήσει το φακελάκι...” Η πραγματικότητα είναι τελείως αντίθετη. Το σχέδιο Παπαδόπουλου εισάγει πρωτοφανείς φραγμούς και διαδικαστικούς και οικονομικούς: “...Το Κέντρο Υγείας έχει τη δυνατότητα παροχής υπηρεσιών και σε μη δικαιούχους (ασφαλισμένους Ταμείων που δεν έχουν ενταχθεί στον Ο.ΔΙ.Π.Υ., αλλοδαπούς, κλπ) οι οποίοι καταβάλλουν αμοιβή κατά πράξη και με βάση προκαθορισμένο τιμολόγιο.” (το κλπ είναι οι ανασφάλιστοι και οι μακροχρόνια άνεργοι ή όπως έγραψε και ο τύπος: τέρμα το τζάμπα) “...Το “σημείο αναφοράς” (Κ.Υ. ή προσωπικός γιατρός) θα έχει την ευθύνη των παραπομπών (νοσοκομειακή περίθαλψη, γιατροί ειδικοτήτων, εργαστηριακές εξετάσεις) για κάθε δικαιούχο. Η εγγραφή του δικαιούχου σε Κ.Υ. ή σε προσωπικό γιατρό αποτελεί προϋπόθεση για την παροχή υπηρεσιών Π.Φ.Υ. Σε αντίθετη περίπτωση θα επιβαρύνεται με το πλήρες κόστος των υπηρεσιών.” “Οι χωρίς παραπεμπτικό του προσωπικού γιατρού επισκέψεις σε γιατρούς ειδικοτήτων ... καθώς και στα Νοσοκομεία και Κ.Υ. θα έχουν ως συνέπεια ο δικαιούχος να επιβαρύνεται με το 50% του κόστους των υπηρεσιών που καταναλώνει με αυτό τον τρόπο...” “Τα Νοσοκομεία θα έχουν τη δυνατότητα παροχής περίθαλψης και υπηρεσιών υγείας σε ασφαλισμένους ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών και σε ιδιώτες υψηλών εισοδημάτων, με ειδικές τιμές και ειδικό νοσήλιο...” “...Οι γιατροί του ΕΣΥ με βαθμό Διευθυντή, Αναπληρωτή Διευθυντή και Επιμελητή Α’ ... μπορούν να προσφέρουν έργο σε ιδιωτική βάση στη μονάδα που υπηρετούν ... ...Οι Πανεπιστημιακοί γιατροί μπορούν να προσφέρουν υπηρεσίες σε ιδιωτική βάση στα νοσοκομεία που απασχολούνται ... με διαφοροποιημένο τιμολόγιο. Η τιμολόγηση των υπηρεσιών διαμορφώνεται ανάλογα με το βαθμό του γιατρού...” Αυτό που προβλέπει δηλαδή το σχέδιο είναι ότι οι ανασφάλιστοι – το πιο φτωχό κομμάτι του πληθυσμού – θα πληρώνει για κάθε μορφής περίθαλψη, οι ασφαλισμένοι θα μπορούν να απευθύνονται στα νοσοκομεία ή ακόμη και σε γιατρούς ειδικευμένους πληρώνοντας ένα σημαντικό ποσοστό και όσοι θέλουν νοσοκομειακό γιατρό κατά τεκμήριο έμπειρο θα τον βρίσκουν σε ιδιωτική βάση. Επιπροσθέτως τα νοσοκομεία θα παρέχουν ιδιαίτερες υπηρεσίες σε πλούσιους ή ιδιωτικά ασφαλισμένους σε όσους δηλαδή μπορούν να πληρώσουν. Το παράνομο φακελάκι καταργείται γιατί πια γίνεται νόμιμο. Όσο πιο πεπειραμένο γιατρό θέλεις τόσο πιο πολλά θα πληρώνεις. Η σημαντικότερη αλλαγή εδώ είναι αλλαγή φιλοσοφίας για την περίθαλψη: Μέχρι σήμερα υποτίθεται ότι ο στόχος της δημόσιας περίθαλψης ήταν όταν αρρωσταίνει ο άνθρωπος να μη χρειάζεται να πληρώσει αφού και οι εργαζόμενοι καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές και όλη η οικονομική δραστηριότητα φορολογείται. Αυτή η αντίληψη τώρα καταργείται. Το φακελάκι από παράνομη δραστηριότητα γίνεται επίσημη φιλοσοφία. Είναι φανερό ότι ούτε σαν παράνομη δραστηριότητα θα εξαλειφθεί η παραοικονομία στα νοσοκομεία γιατί όταν αυξάνουν τους φραγμούς στην πρόσβαση μόνο με πλάγιους τρόπους θα μπορεί ο πολίτης να εξασφαλίσει μια σοβαρή νοσηλεία. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις μίζες που θα παίρνουν οι μάνατζερ τα καινούργια αφεντικά των νοσοκομείων, άνθρωποι που σαν προσωπική φιλοδοξία και φιλοσοφία έχουν την μεγιστοποίηση του κέρδους, που εν λευκώ και χωρίς κανένα κοινωνικό έλεγχο θα διαχειρίζονται τις εκατοντάδες δισεκατομμυρίων των νοσοκομείων κάθε χρόνο, με επίσημη αποστολή την μείωση του κόστους της περίθαλψης. Το σχέδιο “Παπαδόπουλου” προβλέπει ένα (1) διοικητή = μάνατζερ σε κάθε νοσοκομείο και τρεις (3) αρχιμάνατζερ σε κάθε υγειονομική περιφέρεια (κάπου 150 άτομα σ’ όλη την χώρα). Αυτοί υποτίθεται θα είναι άνθρωποι με σπουδές και ειδίκευση στην διαχείριση υπηρεσιών περίθαλψης. Ας παραβλέψουμε προς στιγμή ότι διεθνώς μανατζαρισμένη περίθαλψη σημαίνει φτηνότερες και χειρότερες υπηρεσίες – όπως στις ΗΠΑ που αν δεν έχεις πανάκριβη ιδιωτική ασφάλεια πεθαίνεις σα το σκυλί στ’ αμπέλι, αλλά και ασφαλισμένος να είσαι ο γιατρός έχει συνεχώς το βραχνά μη και προτείνει κάποια ακριβή εξέταση ή θεραπεία. Ας αναρωτηθούμε κατ’ αρχή που τους είχανε κρυμμένους τους 150 ειδικούς και τόσο καιρό δεν τους χρησιμοποιούσανε; γιατί αυτοί οι φοβεροί μάνατζερ δεν είχαν προσληφθεί τόσα χρόνια να βοηθήσουν στην καλύτερη διαχείριση των νοσοκομείων; - Μα φυσικά γιατί δεν υπήρχε το κατάλληλο πλαίσιο για τις υπέρογκες αμοιβές που ζητούσαν. Και τι αμοιβές θα τους δώσουν τώρα; -Μα φυσικά την εν λευκώ διαχείριση των τεράστιων κονδυλίων για τα νοσοκομεία. Το χειρότερο είναι ότι οι μάνατζερ μάς είναι γνωστοί από τον ιδιωτικό τομέα. Είναι αυτοί που αυξάνουν κατακόρυφα την ανεργία, αυτοί που μπορούν να πουλήσουν κάθε άχρηστη ανοησία, αυτοί που έχουν κατορθώσει να κερδίζουν από το κλείσιμο επιχειρήσεων, αυτοί που σαν τραπεζίτες έχουν βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη κάθε ελληνικής οικογένειας. Σ’ αυτά τα υποδείγματα κοινωνικής αναλγησίας θέλει ο εκσυγχρονισμός να παραδώσει τώρα την διοίκηση των υπηρεσιών υγείας. Αν ο Υπουργός Παπαδόπουλος νομίζει ότι πρέπει να αναθέσει την ευθύνη της διαχείρισης των νοσοκομείων σε ανθρώπους ειδικούς και με ευέλικτη εξουσία, τότε πρέπει να καθιερώσει σαφή και ισχυρά συστήματα κοινωνικού ελέγχου και ακόμη συγκεκριμένους και ουσιαστικούς θεσμούς δημοκρατίας και συμμετοχής των εργαζομένων στις διαδικασίες των νοσοκομείων. Το υπουργείο φιλοδοξεί να αναθέσει τον έλεγχο σε κάποιας μορφής “ράμπο” – ελπίζουμε ότι δεν θεωρεί τα νοσοκομεία κάτι σαν “Βιετνάμ”. Ο πολίτης πρέπει να αναλογιστεί αν οι άλλοι “ράμπο” (=το σώμα ελεγκτών δημόσιας διοίκησης, το σώμα δίωξης οικονομικού εγκλήματος, η ΥΠΕΔΑ κλπ) τον κάνουν να νιώθει ασφαλέστερος και σε δικαιότερο σύστημα διοίκησης. Οι μάνατζερ είναι το 3ο παραμύθι της “χρηστής και αποτελεσματικής διαχείρισης.” Το δημόσιο δεν είναι ιδιωτική επιχείρηση και δεν διοικείται με τη λογική του μικρού ή μεγάλου μαγαζιού. Πολύ περισσότερο δεν είναι επιχείρηση και δεν επιδέχεται ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια η δημόσια υγεία. Παραμύθι 4ο: “η ποιότητα της ιατρικής στο ΕΣΥ θα είναι καλύτερη, οι ιατρικές πράξεις πιο έγκυρες, η έρευνα ουσιαστική” Ας δούμε πάλι το σχέδιο κατά λέξη: “…έμφαση στις Πολιτικές που ενισχύουν την ιατρική, η οποία βασίζεται στην Τεκμηριωμένη Γνώση… … αξιολογεί το παραγόμενο έργο των μονάδων υγείας με βάση ποσοτικούς και ποιοτικούς δείκτες… … Θεσπίζεται η Χάρτα των Δικαιωμάτων του Ασθενούς μέσω της οποίας κατοχυρώνεται η αξιοπρεπής και έγκαιρη αντιμετώπιση του ασθενούς και το δικαίωμα του στην τεκμηριωμένη πληροφόρηση… …Καταργείται το σημερινό καθεστώς της αδιάκριτης και χωρίς κριτήρια και αξιολόγηση ανάθεσης προγραμμάτων έρευνας. Οι διαθέσιμοι πόροι του Υπουργείου για έρευνα, θα κατευθύνονται σε θέματα ανάπτυξης πολιτικής της υγείας, οργάνωσης, διοίκησης και ποιότητας των υπηρεσιών Δημόσιας Υγείας…”. Πρέπει όμως να βλέπουμε και πίσω από τις λέξεις γιατί η υγεία δεν είναι χρηματιστήριο να τα βολεύεις με δείκτες αξιολόγησης, τεκμηριωμένη πληροφόρηση και πολιτικές οργάνωσης. Ποιος θέλει άραγε ο γιατρός του και ο νοσηλευτής του να τον βλέπει με το ίδιο επαγγελματικό μάτι που τον αντιμετωπίζει ο ασφαλιστής του; ποιος θέλει να αγοράζει υπηρεσίες υγείας σα ν’ αγοράζει αυτοκίνητο, μετοχές ή κομπιούτερ; Όταν ο άνθρωπος αρρωσταίνει για να γιατρευτεί χρειάζεται εκείνη η ανθρωπιά στην σχέση με τον θεραπευτή (γιατρό, νοσοκόμο κλπ) που δεν εξασφαλίζεται με ποσοτικούς δείκτες, ούτε με γελοία ερωτηματολόγια “σας αρέσει καλύτερα ο ευαγγελισμός ή το ιατρικό κέντρο;!”, ούτε με το απλό γεγονός ότι τα δικαιώματα θα νομοθετηθούν. Σήμερα, όπως κατάντησε το ΕΣΥ, οι ασθενείς πασχίζουν να αγοράσουν με το φακελάκι την ανθρωπιά ή να νοικιάσουν ένα καλό κρεβάτι στο νοσοκομείο. Με τη νομιμοποίηση της ιδιωτικής ιατρικής μέσα στα νοσοκομεία θα αλλάξει κάτι; ή μήπως θα αλλάξει κάτι με τους δείκτες που σαν ταχυδακτυλουργοί θα παίζουν οι μάνατζερ; Τεκμηριωμένη γνώση είναι αυτή που παράγουν οι μεγάλες εταιρείες φαρμάκων και ιατρικής τεχνολογίας ή είναι τεκμηριωμένη η γνώση που θα παράγει η έρευνα που θα χρηματοδοτείται αν συμφωνεί με την πολιτική του εκάστοτε υπουργείου; Ανθρωπιά, αλλά και καλύτερη χρήση και εφαρμογή της επιστημονικής γνώσης, μπορεί να υπάρξει μόνο αν οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία και τα κέντρα υγείας – όλοι, όχι μόνο οι γιατροί – μπορέσουν με συλλογικότητα και ομαδική εργασία να αναπτύξουν μηχανισμούς αυτοελέγχου που θα αναπτύσσουν την επιστήμη, θα έχουν τον άρρωστο στο επίκεντρο, θα περιορίζουν τα σφάλματα και θα αποβάλλουν όλους όσους κερδοσκοπούν ή αδιαφορούν. Παραμύθι 5ο: “…η επιστημονική και οικονομική αναβάθμιση των εργαζόμενων στο χώρο της υγείας…” Από τις 34 σελίδες του “σχεδίου Παπαδόπουλου” στο προσωπικό αφιερώνονται 6 σειρές, το παρακάτω ευχολόγιο: “…Δίδεται ιδιαίτερη έμφαση στην αναβάθμιση και αξιοποίηση του νοσηλευτικού, παραϊατρικού και διοικητικού προσωπικού, ως βασικού παράγοντα στη λειτουργία των νοσοκομείων και των Κ.Υ. Αναγνωρίζεται έτσι ο σημαντικός λειτουργικός τους ρόλος και αναδεικνύεται η κοινωνική διάσταση της προσφοράς τους, αλλά και η μεγάλη συμβολή που έχουν στη διαμόρφωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών…”. Κανένα συγκεκριμένο μέτρο για αυτούς που με τις χειρότερες συνθήκες νοσηλεύουν τους αρρώστους στα νοσοκομεία μέρα και νύχτα. Για τους γιατρούς αφιερώνεται πολύ περισσότερος χώρος αλλά τρία είναι τα σημαντικά ζητήματα: 1ον καταργούνται όλες (έστω κι αν ήταν λίγες ) οι εγγυήσεις δημοκρατικής λειτουργίας της επιστημονικής υπηρεσίας – επιστημονικές επιτροπές, εκλεγμένοι εκπρόσωποι κλπ. 2ον καθιερώνεται σκληρός μανατζερο-κομματικός κλοιός σε διορισμούς, προαγωγές και εξέλιξη. 3ον επιτρέπεται η άσκηση ιδιωτικής ιατρικής μέσα στα νοσοκομεία στους παλαιότερους ιατρούς – όχι στους νεώτερους γιατί κάποιος πρέπει να βγάλει και την δουλειά. Με τον τρόπο αυτό το υπουργείο υγείας επιβραβεύει τις χειρότερες συμπεριφορές που είχαν εμφανιστεί – φακελάκια, γλείψιμο, ρουσφέτια – και αποθαρρύνει όσους με κάποια σεμνότητα και σοβαρότητα έκαναν τη δουλειά τους. Παραμύθι 6ο: γίνεται εξυγίανση των οικονομικών των νοσοκομείων και ορθολογική κατανομή των δαπανών. Στο σχέδιο του υπουργείου υγείας αναφέρονται έξι (6) νέες δαπάνες για την περίθαλψη. Στην 4η θέση βρίσκονται τα αστικά Κέντρα Υγείας, προτελευταία είναι η πρωτοβάθμια φροντίδα, τελευταία θέση φυλάχτηκε για κτίρια και προσλήψεις. Ας δούμε τις τρεις πρώτες δαπάνες όπως ακριβώς τις περιγράφει το σχέδιο: “...1. Αμοιβές για στελέχωση των Πε.Σ.Υ., και των Ανωνύμων Εταιριών του, καθώς και τις δαπάνες λειτουργίας τους 2. Αμοιβές Διοικητών Νοσοκομείων 3. Αμοιβές και λειτουργικά έξοδα των νέων στελεχών του ΟΔΙΠΥ, (εκτός από αυτούς που θα αντληθούν από το Δημόσιο και τους Ασφαλιστικούς Οργανισμούς)...” Τη μερίδα του λέοντος θα την μοιραστούν δηλαδή οι μάνατζερ και οι διάφορες ιδιωτικές εταιρείες συμβούλων κλπ, όλος αυτός ο συρφετός που οραματίστηκε, εκπόνησε και επέβαλε στην κυβέρνηση το νέο σχέδιο για την δημόσια υγεία. Και που θα βρεθούν τα χρήματα για να πληρωθούν όλοι αυτοί; Υπάρχει πρόβλεψη στο σχέδιο: “...Η κάλυψη των νέων δαπανών θα προκύψει:
Τα παραπάνω σημεία 1, 2, 5, 6 και 8 του σχεδίου αφορούν σε μια “ορθολογική” διαχείριση των χρημάτων πλην όμως, ακόμα και αν υπάρχει σαν πρόθεση, αυτό υπονομεύεται από την παντελή έλλειψη μηχανισμών ελέγχου των μάνατζερ. Η κυβέρνηση υποκύπτοντας στην μόδα θεωρεί ότι “το μανατζάρισμα” από μόνο του σημαίνει οικονομία. Οικονομία όμως μπορεί ο “μάνατζερ” να παρουσιάσει και με την περικοπή υπηρεσιών προς τους πολίτες. Αυτό είναι μέσα στις προθέσεις του σχεδίου αφού και ειδική πρόσβαση προβλέπει για “πολίτες υψηλών εισοδημάτων” και ξεκάθαρα δηλώνει ( σημείο 4) ότι προσβλέπει σε νοσηλεία ασθενών με ιδιωτική ασφάλεια (ποιοι άραγε θα πρέπει να έχουν τέτοια ασφάλεια για να μπουν στα νοσοκομεία;) Το χειρότερο είναι ότι ο “Οργανισμός Διαχείρισης Πόρων Υγείας” (Ο.ΔΙ.Π.Υ.) που θα συγκεντρώνει όλα τα χρηματικά ποσά των μεγάλων ασφαλιστικών ταμείων για την περίθαλψη, ιδρύεται σαν νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου χωρίς δηλαδή τις ασφαλιστικές δικλείδες που υπάρχουν για την διαχείριση στο δημόσιο και πολύ περισσότερο χωρίς την κρατική εγγύηση για την οικονομική του βιωσιμότητα. Πουθενά μέσα στο “σχέδιο Παπαδόπουλου” δεν φαίνεται ότι ο δημόσιος προϋπολογισμός θα συνεχίσει να χρηματοδοτεί την περίθαλψη των ασφαλισμένων αν οι πόροι των ασφαλιστικών ταμείων δεν επαρκούν. Επειδή τελικά δέσμευση προς την Ευρωπαϊκή Ένωση είναι η μείωση των δημοσίων δαπανών, 2 είναι οι τρόποι που η κυβέρνηση επιλέγει για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα: Η επιδείνωση της ασφαλιστικής θέσης των εργαζομένων και η άμεση δική τους χρηματική συμμετοχή στις υπηρεσίες περίθαλψης. Αυτή είναι και η ουσία του “σχεδίου Παπαδόπουλου”. Σε τελευταία ανάλυση:
αρσι 31-8-2000
|
ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΙΑΝΟΥ ΣΥΝΘΕΣΑΙΖΕΡ Για μικρούς, αρχάριους Για μεγάλους, προχωρημένους ΕΙΔΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟΣ ΓΙΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΕΚΜΑΘΗΣΗ Από τον Μουσικοσυνθέτη ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΗΧΟ τηλ. 0109515573 κινητό 0946205678
|
|||||
|
|||||||
|
|
|
|
||
|
από Μάιο 2002 |
