|
«Σχέσεις
μεταξύ θεραπευτικών ειδικοτήτων»
Του
καινούργιου συνεργάτη μας Σταύρου
Θεολόγου
Θέλοντας να ξεκινήσουμε μια
απόπειρα νέας επιστημολογικής
προσέγγισης σε όλο το φάσμα της
Θεραπευτικής και να ερευνήσουμε τις
σχέσεις και την διαντίδραση μεταξύ
των θεραπευτικών ειδικοτήτων, θα
πρέπει να ασχοληθούμε καταρχήν με
τον εργασιακό κλάδο των νοσοκόμων-νοσηλευτών
κλπ ,όντας η «ραχοκοκαλιά» των
μονάδων υγείας ,σαν η μαζικότερη
εργασιακή πλειοψηφία στην Υγεία.
Ωστόσο, το βασικό ερώτημα που τίθεται
κι από εκεί έπεται μακρά συνέχεια
είναι το «πως προέκυψε η νοσηλευτική
φροντίδα ως επάγγελμα, γνωστικό
αντικείμενο, εργασιακός κλάδος»?
Σε μια απόπειρα ιστορικής
αναδρομής στο μεσοπρόσφατο παρελθόν
έως και τον περασμένο αιώνα στις
ρίζες και αφετηρίες της νοσηλευτικής
ως «επιστήμης», βλέπουμε την
αναδυόμενη και εντεινόμενη τάση «επιστημονικοποίησης»
του γνωστικού αντικειμένου με την
πάροδο των ετών σε συνάρτηση με 1) τα
διαρκώς επεκτεινόμενα
«χωράφια» των επιμέρους κλινικών
ειδικοτήτων (βλ κι εξελίξεις σε
τεχνολογίες αιχμής, ιατρικά
μηχανήματα-συσκευές) και –μη το ξεχνάμε-2) με τον
καπιταλιστικό κοινωνικό καταμερισμό
της εργασίας.
Με μια αδρή σκιαγράφηση, θα
λέγαμε πως στον 20ο αιώνα στην
ελληνική επικράτεια παρατηρείται
μια προσπάθεια αναβίωσης της «παροχής
έμπρακτης αγάπης» των χριστιανών
μέσα από τις παραχριστιανικές
οργανώσεις οι οποίες και πήραν το
πάνω χέρι στην άσκηση της
νοσηλευτικής στις κυριότερες σχολές
αδελφών νοσοκόμων, κάτι που στο
μέλλον έπαιξε σημαντικό ρόλο στη
διαμόρφωση ή μή ,της ταξικής
συνείδησης καθώς και συνολικής
αντίληψης του νοσηλευτή για την θέση
του , έχοντας υπόψη και το ότι ήταν
κατεξοχήν γυναικείο επάγγελμα (βλ
και δυσμενή θέση της γυναίκας στο
κοινωνικό status, καθυστερημένη
χειραφέτηση, κλπ) με το αναμενόμενο
αντιδραστικό αποτέλεσμα
σήμερα . Πλέον από το 1979 με την
ίδρυση του τμ .Νοσηλευτικής στο
Καποδίστρειο και το στήσιμο των ΤΕΙ
σαν Τριτοβάθμια Ιδρύματα βλέπουμε
τις εντεινόμενες απαιτήσεις για
συνολικότερη εκπαίδευση και
κατάρτιση απέναντι
στην εξέλιξη της γνώσης.
Το ζήτημα όμως που προκύπτει
είναι, ποια τα όρια της νοσηλευτικής
επιστήμης?
Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε
εν μέρει ότι το συνολικό πεδίο της
νοσηλευτικής φροντίδας
επιδέχεται εξέλιξης, καινοτόμων
λύσεων, νέων τεχνικών φροντίδας και
νοσηλείας του πάσχοντα , πάντοτε σε
συνάρτηση όμως με την ανάπτυξη της τεχνολογίας και το
επίπεδο των διαθέσιμων τεχνικών
μέσων π χ , 1)μέχρι
πριν από 25 χρόνια, η χορήγηση iv υγρών
στον ασθενή γινόταν με την
τοποθέτηση βελόνας μόνιμα στη φλέβα
του , ενώ στη συνέχεια μαζικοποιήθηκε
η χρήση των μιας χρήσης καθετήρων από
συνθετικό υλικό –πχ abbocath , 2) η
χορήγηση υγρών iv
έγινε πολύ πιο ακριβής τα
τελευταία 20 χρόνια με τη χρήση
αντλιών χορήγησης υγρών –με
συσκευές μιας χρήσης, συστήματα alarm
κλπ) 3) μαζικοποιήθηκε η χρήση
αεροστρωμάτων και ειδικών κρεβατιών
για την πρόληψη κατακλίσεων στους
βαρέως πάσχοντες, στους εγκαυματίες
στις εντατικές μονάδες κλπ.
Από την
άλλη πλευρά όμως βλέπουμε και την
περαιτέρω «ιατρική» εμβάθυνση του
αντικείμενου σε επίπεδο γνώσεων σε
συνάρτηση πάντα ,με την εκπαιδευτική
βαθμίδα (ΑΕΙ Νοσηλευτικής με
μεταπτυχιακά κ διδακτορικά
προσαρμοσμένα στην κλινική έρευνα
και κλινική πράξη, η μετεκπαιδευτική
ετήσια ειδικότητα για τους
νοσηλευτές ΤΕΙ έχει κι αυτή έναν «ιατρικοκεντρικό»
χαρακτήρα) κάτι το οποίο μας
υποψιάζει τελικά για τα
πεπερασμένα όρια της νοσηλευτικής
φροντίδας και περιποίησης του
πάσχοντα , και για την αναπόφευκτη
αλλαγή «κατεύθυνσης» επαγγέλματος.
Στο σημείο αυτό παρατηρούμε τελικά-ρίχνοντας
και μια ματιά στον εκπαιδευτικό και
ακολούθως επαγγελματικό
πολυκατακερματισμό του κλάδου- πως
όσο πιο ψηλά στην εκπαιδευτική κι
επαγγελματική βαθμίδα
είναι η θέση του νοσηλευτή τόσο πιο
μακριά από τον πάσχοντα και ασθενή
βρίσκεται ο κάτοχος της θέσης αυτής (κάτι
το οποίο ερμηνεύεται από την ανάγκη
περικοπή κόστους εργασίας – βλ.
ιδιωτικά κέντρα, θα δούμε παρακάτω -
και από τις εξουσιαστικές σχέσεις
θεωρητικού διευθυντή & χειρώνακτα
διευθυνόμενου , στον δημόσιο τομέα
κυρίως , (βλ καθεστώς με διευθύντριες
– τομεάρχισσες και προϊστάμενες ).
Ο ΑΕΙ
πτυχιούχος με master , phD κλπ, δε θα
ασχοληθεί με τον ασθενή καθεαυτόν
αλλά θα παίξει έναν διοικητικό ρόλο
επικεντρωμένο στις χρεώσεις
φαρμάκων -υλικών, στην συμπλήρωση-τακτοποίηση
εγγράφων και φακέλων κλπ αλλά κυρίως
στη διοίκηση του τμήματος-μονάδας κ
συντονισμού με τις υπόλοιπες
υπηρεσίες και μονάδες του Ιδρύματος.
Ο πτυχιούχος ΤΕ θα περιοριστεί στην
χορήγηση της νοσηλείας , στην διάλυση
κ χορήγηση των iv φαρμάκων –σε
απόσταση ασφαλείας
πάντα από τον ασθενή- ενώ η
περιποίηση , φροντίδα του ασθενή θα
γίνει από τους ΔΕ νοσηλευτές (ή με
πτυχίο ΙΕΚ, ΤΕΕ κλπ).
Αυτό
έχει καταρχήν μία εξήγηση κ ερμηνεία.
Πρώτον, ο κλασσικός διαχωρισμός
θεωρητικού-χειρώνακτα (διευθυντή-διευθυνόμενου)
που διαπερνά το καπιταλιστικό
σύστημα παραγωγής βρίσκει κι εδώ την
επιβεβαίωσή του. Εξάλλου, αυτό
συμβαίνει κ στον ιατρικό κλάδο , όπου
ο ειδικευόμενος κατά κύριο λόγο ,ίσως
ενίοτε κ ο επιμελητής Β, αναλαμβάνουν
κ διεκπεραιώνουν την περιφερειακή «λάντζα»
με τον άρρωστο -λήψη ιστορικού (?),
διαχείριση φακέλου, εργαστηριακές
εξετάσεις, προετοιμασία για χ/ο ή
οποιαδήποτε επεμβατική πράξη,
δευτερεύουσες αρμοδιότητες και μες
στο χ/ο, ενώ ο διευθυντής αποφασίζει
για την κατεύθυνση της θεραπείας και
ασχολείται με την «λεπτοδουλειά» την
κρίσιμη ώρα –στο χ/ο ή όπου αλλού-
δρέποντας τις δάφνες (κι όχι μόνο
ενίοτε...) στο τέλος , ύστερα από το
πέρας της αγωγής και νοσηλείας. Στον
νοσηλευτικό κλάδο , συμπερασματικά,
θα λέγαμε ότι όσο ανεβαίνει η βαθμίδα
εκπαίδευσης και εξέλιξης του
εργαζόμενου τόσο απομακρύνεται από
τον ασθενή.
Κατά
δεύτερον, θα μπορούσαμε να
ισχυριστούμε δύο ακόμα ερμηνείες που
σε κάποιο σημείο τέμνονται και
συναντούνται . Η ίδια η εξέλιξη της
γνώσης, των γνωστικών, τεχνικών-θεωρητικών
ορίων της κάθε επιστήμης επιμέρους
είναι που αναπροσαρμόζει και
αναδιατάσσει τα όρια και τα πεδία
δράσης μεταξύ των κλινικών
επαγγελμάτων, σε συνδυασμό όμως και
υπό την καθοδήγηση του
καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής,
των δυνάμεων της αγοράς, των
φαρμακοεταιρειών, και των στενών
επιμέρους συμφερόντων συντεχνιακών
επαγγελματικών ομάδων. Ποιά
κοινωνική ανάγκη πχ, δημιούργησε την
στενά υπερεξειδικευμένη ειδικότητα
του χειριστή εξωσωματικής
κυκλοφορίας (perfusionist) που χειρίζεται κ
όλες τις συσκευές (assist devices)
υποβοήθησης της καρδιάς ? Ποιά
κοινωνική ανάγκη εξυπηρετεί το
δίπολο ειδικεύσεων των
φυσιοθεραπευτών και των φυσιάτρων?
Σε ποιό βαθμό ανταποκρίνονται
κλινικά θεραπευτικά απέναντι στον
πάσχοντα ο κοινωνικός λειτουργός, ο
κλινικός ψυχίατρος, ο κλινικός
ψυχολόγος, ο συμβουλευτικός
ψυχολόγος, ο εργοθεραπευτής, ο
νοσηλευτής με ψυχιατρική ειδικότητα
? Ή σε ό,τι αφορά τον νοσηλευτικό
κλάδο, ποιόν εξυπηρετούν οι νέες
ειδικεύσεις του παρασκευαστή
αιματολογικού εργαστηρίου, ή του
παρασκευαστή βιοχημικού εργαστηρίου
, ή του νοσηλευτή χ/ου, ή του νοσηλευτή
αναισθησιολογικού (βλ.ΙΕΚ,ΤΕΕ,ΤΕΛ). Ή
του νοσοκόμου τραυματιοφορέα, του
νοσοκόμου εργαστηριακών απαντήσεων,
ή του νοσοκόμου βοηθού θαλάμου?
Ή ειδίκευση της
γναθοχειρουργικής για ποιόν λόγο
ήταν ως πρόσφατα «στα χωράφια» των
οδοντίατρων κ τώρα αποκτάται σαν
ξέχωρη ιατρική ειδικότητα?
Κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι
εμφανής η
τάση περιορισμού του κόστους
εργασίας και αμοιβών με την εκχώρηση
ευθυνών και διενέργεια παρεμβάσεων
στον ασθενή από χαμηλότερης βαθμίδας
εκπαίδευσης στελέχη (σε εντατικές
μονάδες και χειρουργεία του
ιδιωτικού τομέα οι νοσηλευτές από
ΙΕΚ ,ΤΕΕ, ΤΕΛ πιάνουν έναν ικανό
αριθμό).
Παρατηρούμε λοιπόν μία σειρά
από εξελίξεις ευρύτερα που
συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, που
επηρεάζουν κ τον εν λόγω μαζικό κλάδο.
Απέναντι σε αυτά είναι σημαντικό να
δούμε πως διαμορφώθηκαν οι
αντιλήψεις και με ποια σημεία
εκκίνησης και από ποιες αιτίες, όπως
κ ποιο είναι
το κυρίαρχο ρεύμα που τρέχει.
Και βλέπουμε λοιπόν πως τα
τελευταία 15 χρόνια περίπου μια νέα
γενιά νοσηλευτών κυρίως από ΤΕΙ αλλά
και από ΑΕΙ εισήλθε στην Υγεία κ
επέδρασε ριζικά στη διαμόρφωση της
άποψης για την αυτονομία της
Νοσηλευτικής ως αυτόνομης επιστήμης.
Ορθολογικοποίησε τις διαδικασίες,
την «παραγωγική διαδικασία» μες στις
μονάδες υγείας, επιστημονικοποίησε
τα κριτήρια των παρεμβάσεων ,
εισήγαγε και μαζικοποίησε τα
πρωτόκολλα για κάθε είδος πράξης μες
στη μονάδα υγείας απέναντι στον
πάσχοντα. (Σε όλα αυτά βοήθησε και η
ξέχωρη αυτονόμηση πλέον με τον νόμο
του 1983 για το ΕΣΥ της Νοσηλευτικής
υπηρεσίας μέσα στα ιδρύματα ).
Έπαιξε ρόλο στην εμβάθυνση του
ιατροκεντρικού περιεχομένου του
προγράμματος σπουδών στις σχολές,
στα μεταπτυχιακά, κ έδωσε μεγάλη βάση
στην κλινική έρευνα. Ως εδώ πάμε καλά
.(άλλωστε μην ξεχνάμε και ο ίδιος ο
καπιταλισμός έφερε την «ορθή σκέψη»
στον σύγχρονο κόσμο.) Όλα αυτά όμως
οδήγησαν και στην
προσπάθεια ανοίγματος των ορίων
δράσης και της επέκτασης των
δικαιοδοσιών και των καθηκόντων των,
απέναντι στον πάσχοντα ,αντιπαραθετικά
με τον ιατρικό κλάδο. Μόνο που έτσι
τίθεται τελικά το ερώτημα
αναπόφευκτα. Υπάρχει η αυτονομία της
Νοσηλευτικής ως επιστήμης? Κατά τη
γνώμη μας, όχι φυσικά . Θα λέγαμε ότι
η Νοσηλευτική ορίζεται ως τομέας
εφαρμογής, όπου ο λειτουργός Υγείας
κάνει πράξη τα αποτελέσματα της
κρίσης, αξιολόγησης και διάγνωσης
για τον πάσχοντα και στη συνέχεια
διεξάγει την θεραπευτική αγωγή και
διαδικασία. (ακόμα και αυτό το
κομμάτι της « κλινικής διάγνωσης»
θέλοντας να αντιγράψουν αυτοί
που έριξαν στην πιάτσα την ιδέα της
Νοσηλ. Επιστήμης, επινόησαν την «νοσηλευτική
διάγνωση», όπου εκεί ο νοσηλευτής
καταγράφει κ αναγνωρίζει την
απάντηση του πάσχοντα στα συμπτώματα
της πάθησης – πχ ο ασθενής έβηξε,
έκανε ταχύπνοια, σπασμούς - χωρίς
όμως να δικαιούται από τον νόμο,
δυστυχώς γι αυτούς, να φέρει άποψη
για τις αιτίες των συμπτωμάτων).
Στο σημείο αυτό πρέπει να
θίξουμε όμως και τον ρόλο που παίζει
η γνώση κι η κατάκτηση κομματιών της
από κάποιους και πως αναζωπυρώνει
ακόμα και τον ενδοεργασιακό εμφύλιο
στον κλάδο. Αναφέρουμε τον
ελιτισμό που εμφανίζουν
συγκεκριμένες κλινικές ομάδες
νοσηλευτών απέναντι στο σύνολο λόγω
της συγκεκριμένης «υψηλής ταχύτητας»
ειδίκευσης που έχουν. (βλ
νοσηλευτές Καρδιοχειρουργικής
Μονάδας, ΜΕΘ, Μονάδας Μεταμόσχευσης
Μυελού Οστών, Ογκολογικής Μονάδας ,Ψυχιατρικού
τμήματος κλπ) . Και σαν απόδειξη των
παραπάνω είναι οι κάθε λογής
εταιρείες που εμφανίζονται στην
πιάτσα τα τελευταία δέκα, χρόνια. Και
που σαν έναν από τους στόχους που
έχουν είναι και η επιστημονική
κατοχύρωσή τους σαν φορείς, και η
επιστημονική οντότητα που κουβαλάνε.
(Καρδιολογικός Νοσηλευτικός Τομέας,
Τομέας Επείγουσας κι εντατικής
Νοσηλευτικής του ΕΣΝΕ, Πανελλήνιος
Σύλλογος Νοσηλευτών Χειρουργείου,
Σύλλογος Νοσηλευτών Νεφρολογίας κλπ,)
Και αφού έπαιξαν αυτόν τον ρόλο
της πρωτοπορίας στη διαμόρφωση «γραμμής»
μες στον κλάδο, αναπτύχθηκε φυσικά
και ακόλουθα το μικρόβιο του
συντεχνιασμού και των αντιδραστικών
κριτηρίων. Έχουν καταγραφεί 3-4
προσπάθειες μόνο την τελευταία
δεκαετία για ξεχωριστή εργασιακή
συνδικαλιστική οργάνωση
του κλάδου (ΠΑΣΥΝΟ, ΠΑΝΟΣΥ, ΠΑΣΟΝΟΠ
κλπ) αντιπαραθετικά προς την ΠΟΕΔΗΝ
και τα πρωτοβάθμια εργασιακά
σωματεία αλλά και προσπάθεια για
ξεχωριστή επιστημονική κατοχύρωση κ
οργάνωση στα του οίκου μας (ΕΣΝΕ, και
η πρόσφατη Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδας
που φιλοδοξεί να ενσαρκώσει τον
συλλογικό επιστημονικό-
επαγγελματικό φορέα του κλάδου σε
όλη την επικράτεια ).
Κατά ένα μέρος, στο σημείο
εκκίνησης αυτού του αντιδραστικού
τελικά συλλογισμού υπάρχουν κάποια
ψήγματα αλήθειας. Αυτή η γενιά διείδε
ότι παίζει έναν πιο ενεργό ρόλο στην
κατεύθυνση της «παραγωγής» κ ζήτησε
«να παίξει μπάλα» παραπάνω. Στο
σημείο εκκίνησης αυτός ο συλλογισμός
είναι σωστός.
Οι
άμεσοι παραγωγοί του κοινωνικού
πλούτου πρέπει να έχουν άποψη για το
πώς θα καταναλωθεί ο πλούτος αυτός,
να έχουν ισότιμη πρόσβαση σε αυτόν,
και να ελέγχουν το πώς θα παράγεται
και να ξέρουν ποια συγκεκριμένη
κοινωνική αξία χρήσης, ή
ανταλλακτική αξία θα έχει.
Με
αυτή την έννοια , ο κλινικός
λειτουργός Υγείας θα πρέπει να
αξιολογεί , να κρίνει για την
θεραπευτική αγωγή και να
διεκπεραιώνει φυσικά ο ίδιος τη
νοσηλεία, φροντίδα, περίθαλψη του
πάσχοντα ώστε να έχει μία πλήρη και
διαρκή εικόνα για την υγεία του. Δε
νοείται να πλησιάζει σε ασθενή ο
λειτουργός Υγείας και να μην
γνωρίζει τι φάρμακο του χορηγεί,
γιατί του το χορηγεί, και
από πού πρέπει να το χορηγεί (iv.im.
p.os.,sc). Με αυτό το πρίσμα οπτικής, και
με όλα τα παραπάνω στοιχεία για τις
αναδιατάξεις των ορίων μεταξύ
κλινικών επαγγελμάτων και
ειδικοτήτων κλπ,
θα λέγαμε ότι πρέπει να μιλάμε σε
μια επαναστατική απελευθερωτική
κοινωνία με κ με ένα εναλλακτικό
όραμα για την Υγεία για το κλινικό
επάγγελμα-λειτούργημα του Θεραπευτή,
που θα καταργεί στην πράξη το δίπολο
θεωρητικού-διευθύνοντα &
χειρώνακτα – διευθυνούμενου και θα
είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος των
πράξεων του κι όχι απλά εκτελεστής
εντολών και αποφάσεων άλλων, την
ιδιότητα αυτή που θα συμπυκνώνει
στην πράξη τα καθήκοντα του γιατρού
και του νοσηλευτή.
Βέβαια,
κάτι τέτοιο στο σήμερα ακούγεται
ανεδαφικό και ουτοπικό, ωστόσο
πρέπει να ανοίξει αυτή η συζήτηση στο
μέλλον, για όλο το φάσμα της
Θεραπευτικής.
Εν προκειμένω, μπορούμε να
μιλάμε για την κατάργηση του «ιατροκεντρικού»
μοντέλου άσκησης της θεραπευτικής ,
όπως επίσης της εξουσιαστικής σχέσης
γιατρού-ασθενή, ή και νοσοκόμας-ασθενή.
Αντίθετα δε, είμαστε με την
λειτουργία της θεραπευτικής ομάδας ,
όπου διασφαλίζεται η διακριτότητα
των ρόλων και των ευθυνών μεταξύ των
συναφών ειδικοτήτων κ ο ασθενής
είναι ανήμερος ανά πάσα στιγμή για
την κλινική του πορεία και αυτός θα
αποφασίζει για την ζωή του.
Στο μεταξύ, μπορούμε να
παρεμβαίνουμε σε αυτό το
αντιδραστικό ρεύμα των νοσοκόμων –νοσηλευτών
με μία σειρά από αιτήματα πάλης που
απαντάνε στις υγειονομικές ανάγκες
του σήμερα όπως:
1) Μία ενιαία πανεπιστημιακή νοσηλευτική σχολή, τετραετούς
διάρκειας τουλάχιστον. Να κλείσουν
όλα τα ΙΕΚ, ΤΕΕ, διετείς σχολές.
Κατάργηση όλων των
πολυκατακερματισμών στο γνωστικό
αντικείμενο.
2) Υποχρεωτική ετήσια ειδικότητα
για όλους, με τον ταυτόχρονο διορισμό
σε κενή οργανική θέση. Μαζικά
μεταπτυχιακά με δωρεάν ελεύθερη
πρόσβαση για όλους, εμβάθυνσης και
έρευνας .
3) Θέσπιση 4ης βάρδιας στο ωράριο
εργασίας, καταρχήν στις εντατικές
μονάδες. Πενθήμερο-εξάωρο-30ωρο
4) Εκλογή διευθυντή νοσηλ.υπηρεσίας,
τομεάρχη, προϊστάμενου με
αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες από
όλους.
5) 1500 ευρώ βασικός μισθός για τον
πρωτοδιοριζόμενο υγειονομικό.
Επιπλέον επίδομα για Μονάδα, χ/ο,
Επείγοντα.
Πέρα από αυτά θεωρούμε
αυτονόητο πως συμμετέχουμε στις
μαζικές διαδικασίες του
πρωτοβάθμιου σωματείου του
νοσοκομείου μας και παράλληλα
συμμετέχουμε κριτικά σαν
παρατηρητές με την «γραμμή» μας στα
συντεχνιακά αντιδραστικά
εγχειρήματα των τελευταίων μηνών (ΠΑΣΟΝΟΠ,ΕΝΕ
κλπ) τα οποία τείνουν να «πάρουν το
κλίμα» κ να έχουν απήχηση στην
νοσηλευτική πλειοψηφία.
Το σύνολο των παραπάνω απηχεί σε
γενικές γραμμές την εισηγητική
τοποθέτηση στο τριήμερο της ΑΡΣΥΠ
που έγινε στις αρχές Νοεμβρίου.
Απόψεις επεξεργασμένες
για την δράση μας στο εργασιακό –
συνδικαλιστικό επίπεδο έχουν
κατατεθεί στην ιστοσελίδα μας επίσης
πιο ειδικά. Και γι αυτόν τον λόγο
δεν επαναλαμβάνονται εδώ.
Καλοδεχούμενες οι ενστάσεις ,
παρατηρήσεις, αντιρρήσεις και
συμπληρώσεις που καταγράφηκαν μεν,
σχηματικά, στο τριήμερο, μα θα ήταν
καλύτερο να επαναδιατυπωθούνε εγγράφως και
να συμπεριληφθούνε ενιαία εκ νέου σε
ένα τελικό σουλουπωμένο κείμενο που
θα διανεμηθεί αναμεταξύ μας by mail.
|
