Πολιτικό καφενείο

Στο Φόρουμ του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ δημοσιεύθηκε άρθρο-κριτική σε δικό μας άρθρο για το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. Η κριτική του συντρόφου που υπογράφει “Σταλινικός μέλος του τιμημένου ΚΚΕ”, βρίσκεται ΕΔΩ

Τα άρθρα που αναφέρεται βρίσκονται ΕΔΩ και ΕΔΩ

To παρακάτω κείμενο που επιμελήθηκε ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΗΧΟΣ ξεκαθαρίζει όλη αυτή τη θολούρα που διακατέχει τα μέλη και τα στελέχη του KKE.

Έχουν περάσει 48 ολόκληρα χρόνια από το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και ο σταλινισμός κυριαρχείται ολοκληρωτικά από τις αντιφάσεις που ήρθαν τότε στην επιφάνεια και από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ που σαν φυσικό επακόλουθο ακολούθησε την πορεία του. Επιβεβαιώνοντας έτσι όχι μόνο τις επισημάνσεις του Τρότσκι αλλά και του γάλου φιλόσοφου Alain Badiou, ο οποίος στο στοχαστικό δοκίμιό του για την κατάρρευση των κομμάτων – Κρατών που αυτοπροσδιορίζονταν σαν κομμουνιστικά, έκανε την εξής εύστοχη παρατήρηση: «Το θέαμα αυτής της ερείπωσης, άναρχο, συγκεχυμένο, λυπηρό – αλλά αναγκαίο και θεμιτό, γιατί ότι πέθανε οφείλει να πεθάνει – μαρτυρά, όχι τον “θάνατο του κομμουνισμού”, αλλά τις φοβερές συνέπειες της έλλειψής του».

Αγαπητέ σύντροφε “Σταλινικέ”, μετά το 20^ο Συνέδριο toy KKΣΕ και πριν φτάσουμε στο 27^ο παρακολουθήσαμε – εμείς οι παλιότεροι – γύρω στα 1976, αν δεν κάνω λάθος – το 25^ο Συνέδριο ΔΙΑΛΥΣΗΣ. Το Κρεμλίνο δεν μπορούσε με κανένα τρόπο να ασκήσει τον έλεγχό του στα «αδελφά» κόμματα, όπου κυριαρχούσαν οι «εθνικοί» δρόμοι προς το σοσιαλισμό (Ιταλικός, Γαλλικός, Ισπανικός, Βρετανικός κλπ.), που δε συμβιβάζονταν με τις ντιρεχτίβες της Μόσχας. Η κατάσταση αυτή δεν ήταν παρά η άκρα συνέπεια της αντεπαναστατικής πολιτικής του Στάλιν – μιας πολιτικής συνθηκολόγησης με τον ιμπεριαλισμό, για τη διατήρηση της ύπαρξης και των παρασιτικών προνομίων της γραφειοκρατικής κάστας. Για να εφαρμοστεί αυτή η πολιτική του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα» χρειάστηκε να στραγγαλιστεί η εργατική δημοκρατία μέσα στη Σοβιετική Ένωση και μέσα στο Κόμμα, με την εξόντωση όλης της παλιάς ηγεσίας του μπολσεβίκικου κόμματος και κάθε τίμιου κομμουνιστή που ύψωνε τη φωνή του ενάντια στη γραφειοκρατική παραμόρφωση του πρώτου εργατικού κράτους.

Για όλα αυτά όμως, τσιμουδιά δε βγάζεται σύντροφε εσύ και το κόμμα σου. Να σου θυμίσω, λοιπόν, ότι ο Στάλιν, με τη μυστική του αστυνομία (Νι-κα-βε-Ντε και αργότερα Γκε-Πε-ου), ανάλαβε την «εκκαθάριση» εκατοντάδων χιλιάδων μπολσεβίκων. Προσπάθησε με κάθε μέσο να πνίξει την πάλη που άρχισε με επικεφαλής τον αρχηγό του Κόκκινου Στρατού, Λέων Τρότσκι, αρχικά μέσα στο μπολσεβίκικο κόμμα και την Κομμουνιστική Διεθνή σαν Αριστερή Αντιπολίτευση και αργότερα με την ίδρυση της 4^ης Διεθνούς. Η πάλη αυτή, που πραγματοποιήθηκε με συνέπεια και αρχές ενάντια στο ρεύμα, απαίτησε μεγάλες θυσίες. Ο σταλινισμός πραγματοποίησε φοβερά εγκλήματα εναντίον της, που κορυφώθηκαν με τη δολοφονία του ίδιου του Τρότσκι. Αλλά δεν μπόρεσε να τη σταματήσει. Και σήμερα κάνει απειλητικά και πάλι την εμφάνισή της με την επανίδρυσή της.

Η κρίση της σταλινικής γραφειοκρατίας που βγήκε στην επιφάνεια με το 20^ο Συνέδριο, σάρωσε ολόκληρη τη σχολή πλαστογράφησης της Ιστορίας, που είχε κατασκευάσει. Ο αγώνας των τροτσκιστών επαληθεύτηκε. Τα εγκλήματα του Στάλιν αποκαλύφτηκαν δημόσια. Κι αυτό σας πονάει… Η σταλινική γραφειοκρατία αναγκάστηκε να ανοίξει μόνη της τους ασκούς του Αιόλου, γιατί οι νόμοι της Ιστορίας είναι πιο δυνατοί από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς. Άρχισε να φυσά καινούργιος άνεμος. Και τότε η γραφειοκρατία, για να επιβιώσει, κατέφυγε στις ίδιες τις μέθοδες του Στάλιν που είχε η ίδια καταγγείλει. Τα σοβιετικά τανκς χτύπησαν τους Ούγγρους εργάτες, λίγους μήνες μετά το 20^ο Συνέδριο, όπως θα χτυπούσαν αργότερα και τους Τσεχοσλοβάκους και τους Πολωνούς. Τα στρατόπεδα εργασίας άρχισαν και πάλι να γεμίζουν με όσους αντιπολιτευόμενους δεν κλείνονταν στα ψυχιατρεία. Ο σταλινισμός, σαν η θεωρία και η πράξη της γραφειοκρατικής κάστας εξακολουθούσε να κυβερνά. Αλλά έφτασε κάποια στιγμή που η γραφειοκρατία εξάντλησε τους εσωτερικούς πόρους του «φωτισμένου απολυταρχισμού» της. Το 20^ο Συνέδριο ήταν ο προάγγελος του τέλους του σταλινισμού, της ιστορικής δικαίωσης και προειδοποίησης του τροτσκισμού, με την κατάρρευση της ίδιας της ΕΣΣΔ.

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

… Αποφασίστηκε ότι από 139 μέλη και αντιπροσώπους της Κ.Ε. του Κόμματος που είχαν εκλεγεί στο 17^ο Συνέδριο (1934), 98 άτομα, δηλαδή τα 70% έπρεπε να συλληφθούν και να εκτελεστούν (οι περισσότεροι γύρω στα 1937-1938). Ποια ήταν η σύνθεση των αντιπροσώπων στο 17^ο Συνέδριο; Είναι γνωστό ότι τα 80% των μελών που ψήφισαν στο 17^ο Συνέδριο μπήκαν στο Κόμμα στην περίοδο του συνωμοτισμού πριν από την Επανάσταση, καθώς και στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, αυτό σημαίνει πριν το 1921. Η κοινωνική σύνθεση της κύριας μάζας των αντιπροσώπων στο Συνέδριο ήταν εργάτες (το 60% των μελών που ψήφισαν). Γι’ αυτό το λόγο, είναι αδιανόητο ότι ένα Συνέδριο μ’ αυτή τη σύνθεση είχε εκλέξει μια Κεντρική Επιτροπή που η πλειοψηφία της αποδείχτηκαν εχθροί του Κόμματος! Ο μόνος λόγος που τα 70% των μελών της Κ.Ε. και των αντιπροσώπων των εκλεγμένων στο 17^ο Συνέδριο κατηγορήθηκαν σαν εχθροί του Κόμματος και του λαού ήταν ότι συκοφαντήθηκαν τίμιοι κομμουνιστές, ενάντια τους κατασκευάστηκαν κατηγορίες και η επαναστατική νομιμότητα υπονομεύτηκε σοβαρά.

Την ίδια τύχη είχαν όχι μόνο τα μέλη της Κ.Ε. αλλά και η πλειοψηφία των αντιπροσώπων στο 17^ο Συνέδριο του Κόμματος. Από 1.966 αντιπροσώπους με κανονική ή συμβουλευτική ψήφο, οι 1.108 συνελήφθησαν με τις κατηγορίες αντεπαναστατικών εγκλημάτων… (σχεδόν όλοι αυτοί οι ηγέτες εκτελέστηκαν αργότερα γιατί ήρθαν σε συμφωνία με τον ιμπεριαλισμό (sic) από το 1918! (Από τη Μυστική έκθεση του Κρούστσεφ στο 20^ο Συνέδριο)

Ο Στάλιν υπέγραψε ο ίδιος 44.000 θανατικές καταδίκες και ευθύνεται συνολικά για 1.600.000 εκτελέσεις. Ανάμεσά τους ήταν και πολλοί ηγέτες ξένων κομμουνιστικών κομμάτων που βρίσκονταν στη Μόσχα. Ο Κόκκινος Στρατός αποκεφαλίστηκε. Μεταξύ 1937 – 1939 εκτελέστηκαν από 20.000 μέχρι 40.000 αξιωματικοί του. Πολλοί απ’ αυτούς (όπως ο Τουχατσέφσκι, ο Γιακίρ, ο Ουμπόρεβιτς, ο Έιντεμαν, ο Κόρκ, κ.ά,) ήταν στρατιωτικές μεγαλοφυΐες που είχαν διακριθεί στην Επανάσταση και στον εμφύλιο πόλεμο. ‘

Το πρώτο μαζικό κύμα διωγμών άρχισε στη δεκαετία του 1930 και επαναλήφθηκε μετά τον πόλεμο. Στα 1934 έγινε η δολοφονία του Κίροφ από πράκτορες της Γκε Πε Ου με στόχο να φορτωθεί το έγκλημα η αντιπολίτευση. Η ενοχή αποδόθηκε σε 7 μέλη της ομάδας Ζηνόβιεφ, παλιά μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Αλλά «δεν μπορούσαν να δικαστούν από έλλειψη επαρκών δεδομένων». Γι’ αυτό και η γραφειοκρατία προχώρησε σε καινούργια αμαγάλματα.

Στις 19 του Αυγούστου 1936 οργανώθηκε η πρώτη δίκη της Μόσχας, η δίκη των 16 (Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Έβντοκίμοφ, Μπακάγιεφ, Σμιρνόφ, Ντρέιτσερ κλπ.), που κατηγορούνταν για τη δημιουργία του «ενοποιημένου τροτσκιστο-ζηνοβιεφικού Κέντρου». Αυτό το «Κέντρο», αφού ξεπάστρεψε τον Κίροφ, οργάνωσε τη δολοφονία του Στάλιν καθώς και των Βοροσίλοφ, Ζντάνοφ, Καγκάνοβιτς, Κόσιορ, Όρντζονίκιτζε και Ποστίσεφ. Η κατηγορία στηρίχτηκε αποκλειστικά στις «ομολογίες» των κατηγορουμένων.

Ο σπουδαιότερος μάρτυρας κατηγορίας ενάντια στον Τρότσκι και τον Σεντόφ ήταν ο Γκόλτζμαν, ένα παλιό μέλος του κόμματος, που «αποκάλυψε» ότι συνάντησε τον Σεντόφ, το Νοέμβρη του 1932 στην Κοπεγχάγη. Σύμφωνα με αδιάσειστα στοιχεία, ο Σεντόφ βρισκόταν εκείνη την ημέρα στο Βερολίνο γιατί οι αρχές αρνήθηκαν να του θεωρήσουν το διαβατήριο για να επισκεφτεί τους γονείς του. Και τον συνάντησε – είπε ο Γκόλτζμαν – στο ξενοδοχείο «Μπρίστολ» της Κοπεγχάγης – ένα ξενοδοχείο που είχε κατεδαφιστεί από το 1917! ΤΑ ΑΙΣΧΗ ΣΑΣ σύντροφε ΣΤΑΛΙΝΙΚΕ!

Οι καταθέσεις των τριών άλλων μαρτύρων κατηγορίας, Μπέρμαν, Ντάβιντ και Όλμπεργκ, απίστευτες και αντιφατικές, ανέτρεψαν η μια την άλλη και δεν άφησαν τίποτε όρθιο από την κατάθεση του Γκόλτζμαν. Η πολιτική βάση της κατηγορίας ήταν η συμμαχία με τον Μικάδο και την Γκεστάπο από το 1932 – η Γκεστάπο φτιάχτηκε, φυσικά, μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία! Συν της άλλοις και φρικτά ανιστόρητοι σύντροφέ μου!

Με τον ίδιο πρόχειρο και γεμάτο αντιφάσεις τρόπο σκηνοθετήθηκαν και οι επόμενες δίκες. Στις 23 – 30 του Γενάρη 1937 έγινε η δεύτερη δίκη της Μόσχας, η δίκη των 18 (Ράντεκ, Πιατάκοφ, Σερεμπριάκοφ, Σοκόλνικοφ, Μουράλοφ, κλπ.), για ένα «εφεδρικό κέντρο τρομοκρατίας» που σε συνεργασία με τους ναζήδες οργάνωνε εκτροχιασμούς τραίνων, εκρήξεις, σαμποτάζ! Τύφλα ν’ άχει η δική μας Αντιτρομοκρατική!

Τον Ιούνη του 1937 πραγματοποιούνται μαζικές εκκαθαρίσεις στην ηγεσία του Κόκκινου Στρατού. Στις 2 με 13 του Μάρτη 1938 σκηνοθετείται η Τρίτη δίκη της Μόσχας, η δίκη των 21 (Μπουχάριν, Ρίκοφ, Ρακόφσκυ, Κρεστίνσκι, Γιαγκόντα, Τσερνόφ κλπ.). Η κατηγορία περιστράφηκε γύρω από τη δημιουργία ενός «Μπλοκ των δεξιών και των τροτσκιστών». Η ψευτιά και η σκηνοθεσία αποτελούσαν την ίδια την ουσία της σοβιετικής γραφειοκρατίας. Στα λόγια, αγωνίζονταν για τον κομμουνισμό. Στην πραγματικότητα αγωνίζονταν για το εισόδημά της, τα προνόμιά της, την εξουσία της. Με τον τρόμο και τη μοχθηρία ενός κοινωνικού νεόπλουτου εξόντωνε όλους τους αντιπολιτευόμενους. Για να δικαιολογήσει αυτή την τρελή τρομοκρατία στο λαό, αναγκάζονταν να αποδίδει στα θύματά της ακόμα πιο θηριώδη και φανταστικά εγκλήματα. Αυτή ήταν φίλε ΣΤΑΛΙΝΙΚΕ η κοινωνική βάση των εγκλημάτων της Μόσχας, όπως κατήγγειλε ο Λέων Τρότσκι στις «Απαντήσεις στα ερωτήματα της ετυμηγορίας Ντιούι», Κείμενα 1937-1938).

Αναλύοντας έως τις ρίζες της ολόκληρη αυτή τη σκηνοθεσία τρόμου, ο Τρότσκι αποκαλύπτει σε όλο τον κόσμο την αλήθεια για τις δίκες της Μόσχας. Το Σεπτέμβρη του 1937 βγαίνει η τελική απόφαση της Επιτροπής Ντιούι που συστάθηκε με πρωτοβουλία του ίδιου του Τρότσκι και μετά από πλήρη έρευνα για τις δίκες απόδειξε όλη την ψευτιά και τη σκηνοθεσία του Στάλιν και της Γκε Πε Ου, και την αθωότητα των κύριων κατηγορουμένων των δικών, του Λέων Τρότσκι και του γιού του Λέων Σεντόφ.

Είκοσι χρόνια μετά, στο 20^ο Συνέδριο, η ίδια η γραφειοκρατία αναγκάστηκε να ομολογήσει όλα αυτά τα εγκλήματα.

(Δες εδώ από τη «Μυστική Έκθεση» του Κρούστσεφ: http://anatolikos.com/istoria/20o33.htm )

Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι εκκαθαρίσεις επεκτάθηκαν και μέσα στους κόλπους της γραφειοκρατίας. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η γνωστή «υπόθεση Λένινγκραντ», θύματα της οποίας έπεσαν ανώτερα στελέχη της κομματικής οργάνωσης του Λένινγκραντ.

Στις ανατολικές χώρες, ο Στάλιν έβλεπε σε κάθε πιθανό αντίπαλο μέσα στο κίνημα, έναν πράκτορα «του Τρότσκι και της Γκεστάπο». Το 1949 απαγχονίζεται σαν πράκτορας της Γκεστάπο στην Ουγγαρία ο Λάσλο Ράικ, ήρωας της αντίστασης, φυλακισμένος από τους ναζήδες και αργότερα κλεισμένος στο περίφημο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μπέλσεν. Στην Ανατολική Γερμανία, εξοντώνονται σαν πράκτορες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού πολλοί κομμουνιστές (Μέρκερ, Μπάουερ, Γκολντχάμερ, Έντε κλπ.). Στη Βουλγαρία γίνεται η δίκη του Κοστόφ – στελέχους του Κ.Κ. Βουλγαρίας από το 1920! – που κατηγορείται μεταξύ των άλλων εγκλημάτων και για υπονόμευση του βουλγαροσοβιετικού εμπορίου…

Η σταλινική γραφειοκρατία, μέσα στην κρίση της, προσπαθεί να τρομοκρατήσει τις γραφειοκρατίες των ανατολικο-ευρωπαϊκών χωρών για να τις βάλει κάτω από τον απόλυτο έλεγχό της. Στην Πολωνία, ο Γκομούλκα και η ομάδα του φυλακίζονται (θα αποφυλακιστούν μετά το θάνατο του Στάλιν). Στην Πράγα γίνεται η περίφημη δίκη Σλάνσκι, όπου βγήκε στην επιφάνεια όλος ο αντισημιτισμός του Στάλιν και της κλίκας του. Το κύμα της μαζικής τρομοκρατίας που εξαπολύθηκε τότε σ’ όλη την Ανατολική Ευρώπη κράτησε μέχρι το θάνατο του στυγνού Βοναπάρτη.

* * *

Η πρώη ΕΣΣΔ κατέρρευσε. Η κομμουνιστική προοπτική όμως παραμένει η μόνη λύση στην κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Όπως γράφει κι ο σ. Σάββας Μιχαήλ, που έγραψε και το κείμενο για το 27^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, «Η θεωρητική επανεκπαίδευση της μαρξιστικής πρωτοπορίας, μετά έναν αιώνα χρεοκοπημένου ρεφορμισμού και μετά την άθλια κατάληξη του σταλινικού μεσαίωνα, έχει ως αναγκαία αφετηρία τη ρήξη με τη μεταφυσική και τη γραμμική αντίληψη της Ιστορίας και την επανεύρεση/ανάπτυξη της υλιστικής-ιστορικής διαλεκτικής, του αυθεντικού μαρξισμού, που είναι αιρετικά ορθόδοξος κι ορθόδοξα ανορθόδοξος.

Ο Τρότσκι είναι ο αναντικατάστατος οδηγός. Την ίδια στιγμή που διεξήγαγε την πιο ασυμβίβαστη πάλη ενάντια στη γραμμική αντίληψη της Ιστορίας και τον επαναστατικό φαταλισμό, έγραφε, σε μια δύσκολη ιστορική φάση, το 1907: «Θα επιβιώσουμε! Όταν τα κόκαλα όλων των μεγάλων έργων που τώρα συντελούνται από τους άρχοντες του αιώνος τούτου, τους υπηρέτες τους και τους υπηρέτες των υπηρετών τους, θα έχουν γίνει σκόνη, όταν κανένας δεν θα ξέρει τους τάφους πολλών τωρινών κομμάτων μ’ όλα τους τα κατορθώματα – η Υπόθεση που εμείς υπηρετούμε θα κυβερνά τον κόσμο, και το Κόμμα μας, που τώρα γκρεμίστηκε καταγής, θα έχει διαλυθεί μέσα στην ανθρωπότητα, που για πρώτη φορά θα είναι αφέντης του εαυτού της.

Η Ιστορία είναι ένας τρομακτικός μηχανισμός που υπηρετεί τα ιδανικά μας. Το έργο της είναι βραδύ, βάρβαρα βραδύ, αμείλικτα σκληρό, κι όμως αυτό το έργο προχωράει. Πιστεύουμε σ’ αυτό. Μόνο που ορισμένες στιγμές, όταν αυτό το σαρκοβόρο τέρας πίνει το ζωντανό αίμα των καρδιών μας που τις χρησιμοποιεί για τροφή, θα θέλαμε να κραυγάσουμε με όλη μας τη δύναμη: Ότι είναι να κάνεις, κάνε το γρήγορα!»

* * *

Όμως αγαπητέ σύντροφε θα επανέλθω πολύ γρήγορα για να δώσω μια εικόνα της στάσης του «τιμημένου ΚΚΕ» πριν και μετά το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ.

Συνέχεια

18/03/2004

AddFreeStats.com Free Web Stats in real-time !