Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

Θέμα

ΤΟ 20^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΣΕ

Ένα άρθρο της Κ. ΛΗΜΝΟΥ  για το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το οποίο είχε δημοσιευθεί στην ΕΜΕ Νο 48, το 1986. Είναι ένα καταπληκτικό ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ που αξίζει να διαβαστεί από τους φίλους και συντρόφους μας.

Σήμερα μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ το άρθρο αυτό γίνεται ποιο άμεσο, ποιο σημερινό. Γιατί όπως έχει γράψει ο σ. Σάββας Μιχαήλ «Τα καθεστώτα του λεγόμενου “υπαρκτού σοσιαλισμού” έπεσαν όχι γιατί οι μεταβατικές μετακαπιταλιστικές κοινωνίες ήταν ήδη σοσιαλιστικές ΄η κομμουνιστικές αλλά γιατί δεν μπορούσαν να γίνουν σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές από μόνες τους. Η κρίση στην οποία περιέπεσε η μετάβαση τους στο σοσιαλισμό δεν ήταν παρά η εκδήλωση του ελλείμματος του κομμουνισμού». Ας μην ξεχνάμε, εξάλλου και τα λόγια του γάλλου φιλοσόφου Alain Badiou, ο οποίος στο στοχαστικό δοκίμιο του για την κατάρρευση των κομμάτων – Κρατών που αυτοπροσδιορίζονταν  σαν κομμουνιστικά, έγραψε τα εξής: «Το θέαμα αυτής της ερείπωσης, άναρχο, συγκεχυμένο, λυπηρό – αλλά αναγκαίο και θεμιτό, γιατί ότι πέθανε οφείλει να πεθάνει – μαρτυρά όχι τον “θάνατο του κομμουνισμού”, αλλά τις φοβερές συνέπειες της έλλειψής του».

Ο σημερινός ηγέτης της σταλινικής γραφειοκρατίας του Κρεμλίνου, εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς των γραφειοκρατών, βρίσκεται αντιμέτωπος με τα τεράστια προβλήματα που έχουν συσσωρευτεί από παλιά και γιγαντώθηκαν στη διάρκεια της θητείας των γηραλέων προκάτοχων του. Ο ίδιος αναγνωρίζει ότι πρέπει πια να μπει τέλος στην αδράνεια της εικοσαετούς περίπου μπρεζνιεφικής περιόδου, που βάθυνε τη διαφθορά των ηγετικών κύκλων και όξυνε τις αντιφάσεις της σοβιετικής κοινωνίας. Αντιμετωπίζοντας άμεσα τον κίνδυνο της πολιτικής επανάστασης από τη μια και της ιμπεριαλιστικής επέμβασης από την άλλη, καταφεύγει κι αυτός στη δοκιμασμένη από τον Χρουστσόφ μέθοδο. Θυσιάζει ένα μέρος, το γηραλέο, της κάστας του για να την σώσει σαν όλο. Κάνει έντονη κριτική στην ηγεσία των προηγούμενων 20 χρόνων, καταδικάζει τη διαφθορά των ηγετικών κύκλων, επιτρέπει τη δημοσίευση ανοικτής κριτικής της ηγεσίας από τις στήλες της «Πράβδα», αποκαθιστά θύματα του Στάλιν (Κουζνετσώφ), προχωρεί σε ριζικές εκκαθαρίσεις του κομματικού και κρατικού μηχανισμού μέχρι τα ανώτατα κλιμάκια του. Παρουσιάζεται σαν ο ηγέτης της οικονομικής και πολιτικής μεταρρύθμισης, θεσμοθετημένης στο 27^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ. (σ.σ. θα δημοσιεύσουμε προσεχώς ιδιαίτερο άρθρο γι’ αυτό το Συνέδριο).

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Τριάντα χρόνια πριν από σήμερα, ο Νικήτα Χρουστσόφ μιλούσε κι αυτός για μεταρρυθμίσεις. Στο μυστικό του λόγο στο 20^ο Συνέδριο αποκάλυπτε και καταδίκαζε τα εγκλήματα του Στάλιν, την προσωπολατρία, την κατάργηση της συλλογικής ηγεσίας του ΚΚΣΕ, ανάγοντας τα σε πηγή των προβλημάτων της σοβιετικής κοινωνίας. Στην πραγματικότητα πίσω από όλες αυτές τις «μεταρρυθμιστικές» προσπάθειες βρίσκονταν, τότε όπως και τώρα, ο τρόμος της σταλινικής γραφειοκρατίας μπροστά στο απειλητικό γι’ αυτήν φάσμα της πολιτικής επανάστασης.

Το 20^ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ σήμανε το τέλος μιας εποχής ηττών της παγκόσμιας εργατικής τάξης και παντοδυναμίας του Στάλιν και την αρχή μιας νέας εποχής της πολιτικής επανάστασης και της αξεπέραστης κρίσης της σταλινικής γραφειοκρατίας. Γι’ αυτό ο Γκορμπατσόφ χαρακτηρίζει τις αποφάσεις του 20^ου Συνεδρίου σαν «μια δοκιμασία της πίστης στο λενινισμό» (σ.σ. οι σταλινικοί γραφειοκράτες μπορούν να λένε και μεγάλα λόγια αλλά πότε δε τα πιστεύουν. Μπορούν να μεταμορφώνονται ποτε σε «επαναστάτες» πότε σε άθλιους πιτσαδόρους αλλά ποτέ σε επαναστάτες κομμουνιστές», που επαγγέλονταν ο Χρουστσόφ, είχε πίσω της την όξυνση των αντιφάσεων της σοβιετικής κοινωνίας και το βάθεμα της κρίσης της παρασιτικής κάστας που σφετερίζονται τις κατακτήσεις του Οκτώβρη για να εξασφαλίζει τα πολιτικά και οικονομικά προνομία της, στο όνομα πάντα του «λενινισμού».

Η «φιλελευθεροποίηση» ήταν η καινούργια μορφή του παλιού, σταλινικού περιεχομένου, δηλαδή της αντιδραστικής, αντιμαρξιστικής θεωρίας του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα», στην οποία έμεναν και μένουν σταθερά προσκολλημένοι όλοι οι επίγονοι του Στάλιν. Κοινό γνώρισμα όλων αυτών, από το θάνατο του Στάλιν μέχρι σήμερα, είναι να ξορκίζουν το σταλινισμό, ταυτίζοντας τον με το πρόσωπο του νεκρού πατερούλη και όλα τα κακά που συνδέονταν με αυτό. Ο Γκορμπατσόφ μάλιστα αρνείται και την ίδια την έννοια σταλινισμός σαν «αντικομμουνιστικό κατασκεύασμα». «Ο «σταλινισμός» είναι μια αντίληψη κατασκευασμένη από εχθρούς του κομμουνισμού και πλατιά χρησιμοποιημένη για να δυσφημιστεί η Σοβιετική Ένωση και ο σοσιαλισμός γενικά. Τριάντα χρόνια πέρασαν από τότε που το ζήτημα να ξεπεραστεί η προσωπολατρία του Στάλιν μπήκε στο 20^ο Συνέδριο του Κόμματος. Για να πούμε την αλήθεια, οι αποφάσεις εκείνες δεν ήταν εύκολες στο κόμμα μας. Ήταν μια δοκιμασία των κομματικών αρχών και της πίστης στο λενινισμό», (Συνέντευξη Γκορμπατσόφ στην “Humanite” στις 4/2/1986 και αναδημοσιευμένη στον «Ριζοσπάστη» της 9/2/1986). Ο Γκορμπατσόφ, όπως φυσικά και ο Χρουστσόφ στο μυστικό του λόγο το 1956, όπως και κάθε γραφειοκράτης, αναφέρεται στον «τροτσκισμό» σαν «εχθρό του λενινισμού».

ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΤΣΚΙΣΜΟΣ

Ο όρος σταλινισμός χρησιμοποιήθηκε από τον Τρότσκι και το τροτσκιστικό κίνημα για να υποδηλώσει μια ποικιλία βοναπαρτισμού νέου τύπου, που αναπτύχθηκε για ιστορικούς λόγους στο καθυστερημένο και απομονωμένο πρώτο εργατικό κράτος. Ο όρος σταλινισμός αναφέρεται όχι σε ένα πρόσωπο, αλλά σε ολόκληρο το πολιτικό-ιδεολογικό σύστημα με το οποίο η παρασιτική, γραφειοκρατική κάστα, που αναρριχήθηκε στις κορυφές της σοβιετικής εξουσίας γύρω από τον Στάλιν, υπεράσπιζε τα υλικά συμφέροντα της, ειδικά μέσα από τη θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα».

Η καθυστέρηση της παγκόσμιας επανάστασης, προς την οποία είχε στραμμένα τα ματιά η μπολσεβίκικη ηγεσία του Οκτώβρη, η πίεση του ιμπεριαλισμού πάνω στο απομονωμένο πρώτο εργατικό κράτος, τα τεράστια οικονομικά προβλήματα και η πολιτιστική καθυστέρηση ευνόησαν την επικράτηση μιας γραφειοκρατικής κάστας που απαλλοτρίωσε πολιτικά την κουρασμένη και απογοητευμένη σοβιετική εργατική τάξη. Ο Στάλιν χρησιμοποίησε την αναπόφευκτη λόγω των εξαιρετικά κρίσιμων συνθηκών του εμφύλιου και της ιμπεριαλιστικής εισβολής συγκεντροποίηση του κρατικού μηχανισμού και της κομματικής ηγεσίας για να πάρει στα χέρια του τον έλεγχο της Γραμματείας, του Οργανωτικού Γραφείου και της Κεντρικής Επιτροπής του Μπολσεβίκικου Κόμματος. Εκφραστής των πιο συντηρητικών, αντιθεωρητικών στοιχείων που προσαρμόζονταν εμπειρικά στις δυσκολίες της οικοδόμησης του σοσιαλισμού, συσπείρωσε γύρω του όλους εκείνους που είχαν αποκτήσει οικονομικά και πολιτικά προνομία λόγω της θέσης τους στον κρατικό και κομματικό μηχανισμό, τους στρατιωτικούς και κρατικούς αξιωματούχους, τους μικροαστούς της πόλης και του χωριού.

Ο Λένιν, ήδη από το 1922, θεωρώντας ασυμβίβαστη την ανάπτυξη της γραφειοκρατίας με τη δικτατορία του προλεταριάτου, ανέλαβε μαζί με τον Τρότσκι την πάλη ενάντια στην κομματική και κρατική γραφειοκρατία. Στη Διαθήκη του μάλιστα – που δόθηκε για πρώτη φορά στη δημοσιότητα στο 20^ο Συνέδριο – ζητούσε να απομακρυνθεί ο Στάλιν από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Κόμματος. Μετά το θάνατο του, αυτή την πάλη συνέχισε ο Λ. Τρότσκι και η Αριστερή Αντιπολίτευση. Η γραφειοκρατία, όμως, είχε κάτω από τον έλεγχο της τον κρατικό μηχανισμό και τα μέσα μαζικής προπαγάνδας. Νοιώθοντας τα συμφέροντα της – που τα εξασφάλιζε παίζοντας το ρόλο του αστυφύλακα της ανισότητας σε συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης – να απειλούνται από την κριτική του Τρότσκι και της Αριστερής Αντιπολίτευσης, πέρασε στην επίθεση.

Αμέσως μετά το θάνατο του Λένιν, στο 13^ο Συνέδριο του μπολσεβίκικου κόμματος, το 1924, άρχισε την καμπάνια ενάντια στον «τροτσκισμό», σαν κάτι διαφορετικό από τον μαρξισμό. Βασικά ήθελε να μπλοκάρει την πάλη ενάντια της. Σε αυτή την καμπάνια αναγκάστηκε να αναθεωρήσει τις αξίες του Οχτώβρη. Τον Δεκέμβρη 1924, ο Στάλιν, για πρώτη φορά, πρόβαλε την αντιμαρξιστική θεωρία του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα», διακηρύσσοντας ότι η καθυστερημένη Ρωσία θα μπορούσε να χτίσει το σοσιαλισμό με τα δικά της μέσα, χωρίς την επέκταση της επανάστασης στις ανεπτυγμένες χώρες. Η πάλη για την ιστορική συνέχεια του επαναστατικού μαρξισμού ενάντια στον σταλινικό εκφυλισμό έμεινε πια μόνο στα χέρια του Τρότσκι και της Αριστερής Αντιπολίτευσης. Σε αυτή την πάλη συσπειρώθηκαν τα καλύτερα στοιχεία του μπολσεβίκικου κόμματος της διανόησης και της σοβιετικής εργατικής τάξης.

Ο ίδιος ο Χρουστσόφ αναγκάζεται να το παραδεχτεί στη μυστική του έκθεση στο 20^ο Συνέδριο: «Τελικά, γύρω από τον Τρότσκι βρίσκονταν άνθρωποι που η καταγωγή τους δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να αναζητηθεί στην αστική κοινωνία. Ένα μέρος τους ανήκε στην ιντελλιγκέντσια του Κόμματος και ένα ορισμένο μέρος στρατολογήθηκε από τους εργάτες. Μπορούμε να κατονομάσουμε πολλά άτομα που στην εποχή τους ενώθηκαν με τους τροτσκιστές, όμως αυτά τα άτομα πήραν δραστήριο μέρος στο εργατικό κίνημα πριν από την επανάσταση, στη διάρκεια της ίδιας της σοσιαλιστικής Οχτωβριανής Επανάστασης και επίσης στο στερέωμα της νίκης της μεγαλύτερης των επαναστάσεων». (Μυστική Έκθεση του Χρουστσόφ στο 20^ο Συνέδριο – Περιέχεται στην ειδική έκδοση “Moscow Trials anthology”, New Park Publications, σελ. 19).

Το 1927, στη 10^η επέτειο της Οχτωβριανής Επανάστασης, η Αριστερή Αντιπολίτευση οργάνωσε μια μαζική διαδήλωση με πάνω «Εφαρμόστε τη Διαθήκη του Λένιν», «ενάντια στον κουλάκο, το νέπμαν και το γραφειοκράτη». Όμως οι ήττες του κινήματος, στη Γερμανία το 1923, τη Βρετανία το 1926, την Κίνα το 1927 σταθεροποίησαν την εξουσία της γραφειοκρατίας. Τον Δεκέμβρη 1927, αμέσως μετά την ήττα της Κινέζικης Επανάστασης, στο 15^ο Συνέδριο, ο Στάλιν διέγραψε τον Λ. Τρότσκι και την Αριστερή Αντιπολίτευση. Ακολούθησαν οι μαζικές διώξεις, οι εκτοπίσεις 11.000 μπολσεβίκων, η απέλαση αργότερα του Λ. Τρότσκι από την χώρα. Ακόμα και η δεξιά πτέρυγα του Μπολσεβίκικου Κόμματος (Μπουχάριν, Ρίκοφ, Τόμσκι) ήρθε το 1929 σε ρήξη με τον Στάλιν. Τα Σοβιέτ έμειναν μόνο κατ’ όνομα. Το Μπολσεβίκικο Κόμμα μεταμορφώθηκε σε όργανο της γραφειοκρατίας του Στάλιν, η μυστική αστυνομία έγινε κράτος εν κράτει.

Η ιστορική ήττα της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία το 1933 δυνάμωσε την απογοήτευση των σοβιετικών μαζών και βοήθησε τη σταλινική γραφειοκρατία να συντρίψει κάθε αντίσταση να σταθεροποιήσει οριστικά την εξουσία της. Όμως ακόμα και τότε δεν ήταν εύκολα να ξεμπερδέψει με τον μπολσεβικισμό. Χρειάστηκε να εξοντωθούν στην δεκαετία του 1930 ενάμισι εκατομμύριο Μπολσεβίκοι μαζί και όλο το ηγετικό επιτελείο της Οχτωβριανής Επανάστασης για να επιβληθεί ο βοναπαρτισμός του Στάλιν.

Φυσικά, η μυστική έκθεση δεν αναφέρεται σε αυτά. Ο Χρουστσόφ δεν λέει τίποτε για τις μαζικές δολοφονίες από την Γκε Πε Ου τροτσκιστών τη δεκαετία του ’20 και του ’30 μέσα και έξω από τη Σοβιετική Ένωση. Δε λέει τίποτα για τη δολοφονία το 1937 του Ίγκνας Ραις, πρώην πράκτορα της Γκε Πε Ου που κατάγγειλε τα εγκλήματα της προσχώρησε στην Τέταρτη Διεθνή, τη δολοφονία του Λέων Σεντώφ, γυιού του Τρότσκι, το 1938, τη δολοφονία του Ρούντολφ Κλέμεντ, γραμματέα της Τέταρτης Διεθνούς, το 1938, άλλων στελεχών του τροτσκιστικού κινήματος και τέλος τη δολοφονία του 1940 του Λέων Τρότσκι, συναρχηγού του Λένιν στην Οχτωβριανή Επανάσταση, ιδρυτή και αρχηγού του Κοκκίου Στρατού και ιδρυτή της Τέταρτης Διεθνούς. Δεν λέει τίποτα για την προδοσία της Γενικής Απεργίας του 1936 στη Γαλλία και της Ισπανικής Επανάστασης.

Σάρκα από τη σάρκα του πατερούλη Στάλιν, έχει την ίδια με εκείνον στάση, νοιώθει το ίδιο μισός για τον τροτσκισμό και την πάλη του για τη συντριβή της γραφειοκρατίας και τη νίκη της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Γι’ αυτό αποφεύγει να αναφερθεί στα ζητήματα που έβαζε η ιστορική πάλη του τροτσκισμού στην δεκαετία του ’20, την περίοδο δημιουργίας της σταλινικής γραφειοκρατίας. Είναι ανίκανος να εξηγήσει το πώς ανέβηκε ο Στάλιν, πως απέκτησε τις τρομερές εξουσίες του, γιατί έκανε τα φοβερά εγκλήματα του, γιατί τότε θα πρέπει να μιλήσει για τις ιστορικές ρίζες της κάστας του. Δεν μπορεί γιατί η γραφειοκρατία συνολικά είναι ένα κοινωνικό παράσιτο, που βγήκε από τη διάθλαση των νόμων του καπιταλισμού σε αυτό το απομονωμένο, καθυστερημένο και περικυκλωμένο από τον ιμπεριαλισμό πρώτο εργατικό κράτος. Γι’ αυτό η έκθεση αναφέρεται στα εγκλήματα του Στάλιν – και όχι όλα – μέσα στη Σοβιετική Ένωση μετά το 1934.

Ιδεολογικά, ο Χρουστσόφ, όπως και ο Γκορμπατσόφ σήμερα, παραμένει σταθερά προσκολλημένος στο δόγμα, που λανσάρισε ο Στάλιν, του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα». «Όταν ο σοσιαλισμός σε μια μόνη χώρα θεμελιακά οικοδομήθηκε…όταν οι ιδεολογικοί αντίπαλοι του κόμματος είχαν από καιρό ηττηθεί πολιτικά, τότε άρχισαν οι διώξεις ενάντια τους». (Μυστική Έκθεση, σελ. 17). Στην πραγματικότητα, ολόκληρο το περιεχόμενο της μυστικής έκθεσης του Χρουστσόφ δεν είναι τίποτε άλλο παρά η δικαίωση της ιστορικής πάλης του τροτσκισμού ενάντια στο σταλινισμό.

Η ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Ο Στάλιν υπήρξε μέχρι το θάνατο του Λένιν μια ασήμαντη μετριότητα. Όπως ο ίδιος ο Χρουστσόφ ομολογεί στη μυστική του έκθεση: «Δεν είναι ψέμα το ότι το 99% των παρόντων είχαν ακούσει και ήξεραν πολύ λίγα πράγματα για τον Στάλιν πριν το 1924, όταν ο Λένιν ήταν γνωστός σε όλους… Ελάχιστος ήταν ο ρόλος του στην Επανάσταση και τον εμφύλιο… Είχε ελάχιστη γνώση για την πραγματική κατάσταση στη χώρα, ιδιαίτερα στις επαρχίες. Δεν είχε ιδέα για τη δύσκολη κατάσταση στη γεωργία. Ποτέ δεν συνάντησε κανέναν εργάτη της πόλης και του κολχόζ. Αντίθετα με τον Λένιν που δεχόταν αντιπροσωπείες αγροτών και μιλούσε σε εργοστασιακές συγκεντρώσεις, επισκεπτόταν χωριά και μιλούσε σε εργοστασιακές συγκεντρώσεις, επισκεπτόταν χωριά και μιλούσε με τους χωρικούς, ο Στάλιν απομονώθηκε από τον λαό και δεν πήγε Ποτε πουθενά. Η τελευταία φορά που επισκέφθηκε κάποιο χωριό ήταν τον Γενάρη του 1928 στην Σιβηρία». (΄ο.π.π., σελ. 38-39).

Αντιπροσωπεύοντας με τον αντιθεωρητισμό του την πιο συντηρητική μερίδα του Π. Γ. του μπολσεβίκικου κόμματος, έγινε αρχικά ο φυσικός ηγέτης εκείνων των μελών του Κόμματος που κατείχαν διοικητικά πόστα, είχαν κουραστεί από τον εμφύλιο, και την οικονομική εξαθλίωση και ήθελαν ησυχία για να μπορούν να απολαύσουν τα μικρά ακόμα προνόμια τους. Ο Στάλιν εκπροσωπώντας τα υποχρεώθηκε σιγά σιγά να προσαρμοστεί στις «επιθυμίες» τους. Τις έκφρασε απόλυτα με το δόγμα του «σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα», που άγγιξε τις πιο ευαίσθητες χορδές του ρώσικου εθνικισμού και έγινε αμέσως αποδεκτό από τη γραφειοκρατία. Έγινε η σημαία της στην πάλη ενάντια στις παραδόσεις του Μπολσεβικισμού, για τις οποίες πάλευε ο Τρότσκι και η Αριστερή Αντιπολίτευση. «Ο Στάλιν κατόρθωσε να παίξει το ρόλο του σαν νεκροθάφτης του μπολσεβικισμού μόνο και μόνο γιατί είναι ο ίδιος παλιός μπολσεβίκος. Χρειαζόταν αυτό το εξωτερικό στη γραφειοκρατία για να πνίξει τις μάζες και να τσακίσει το κουκούλι μιας σπαρτιατικής παράδοσης. Μα οι θερμιδωριανοί δεν έχουν ομοιογένεια. Το ανώτερο στρώμα των προνομιούχων αποτελείται από ανθρώπους που είναι ακόμα οι ίδιοι δεμένοι με τις παραδόσεις του μπολσεβικισμού. Το καθεστώς δεν μπορούσε να στηρίζεται σ’ αυτό τον ενδεχόμενο σχηματισμό». (Λ. Τρότσκι: «Τα Εγκλήματα του Στάλιν», εκδ. ΑΛΛΑΓΗ, σελ. 291).

Μετά την εξόντωση όσων είχαν κάποια σχέση με τον μπολσεβικισμό ήρθε η σειρά των διοικητικών, των καριεριστών που θα μπορούσαν, κατά τον Στάλιν, να απειλήσουν την εξουσία του. Ο κύκλος γύρω του διαρκώς στένευε. Είχε χάσει πια τον έλεγχο της πολιτικής του. Η ίδια η γραφειοκρατία είχε χάσει τον έλεγχο των αμυντικών αντανακλαστικών της. Κάθε κύμα διωγμών επιβάλλονταν από την πορεία του προηγουμένου κύματος. Έτσι πρέπει να εξηγηθούν οι μαζικές δολοφονίες, τα ψέματα, οι απάτες του σταλινικού καθεστώτος. Ιδιαίτερα μετά τη βίαιη κολλεχτιβοποίηση, ο Στάλιν αισθανόταν τη θέση του επισφαλή. Δεν είχε εμπιστοσύνη σε κανέναν πια. Η δολοφονία του Κύρωφ, από ανθρώπους της μυστικής του αστυνομίας άνοιξε τον κύκλο αίματος των μαζικών δολοφονιών και των σκηνοθετημένων Δικών της Μόσχας. Η παντοδυναμία του Στάλιν ήταν η παντοδυναμία της βίας γενικά, της αντεπαναστατικής βίας ενάντια στις μάζες. Ο κύκλος έκλεισε γύρω του αφήνοντας μόνο τον εαυτό του σαν ισόβιο, μοναδικό χαρισματικό ηγέτη του σοβιετικού λαού.

Όπως χαρακτηριστικά λέει ο Χρουστσόφ: «Όποιος καθόταν δίπλα στον Στάλιν ακόμα και σε μια φιλική επίσκεψη, δεν ήξερε αν την επομένη στιγμή θα γύριζε στο σπίτι του ΄η στη φυλακή». (΄ο.π.π., σελ. 40). Όπως τονίζει ο Χρουστσόφ στη μυστική του έκθεση, ο Στάλιν μετέτρεψε σε ανώτερη μορφή τέχνης τους ύμνους στο πρόσωπο του. Η προσωπολατρία ήταν η άλλη πλευρά αυτής της παράλογης μηχανής τρομοκρατικής βίας που στήθηκε. Στη «Σύντομη Βιογραφία» του, που εκδόθηκε το 1948 και τη διόρθωσε ο ίδιος, μετέτρεψε το βιβλίο αυτό και την Οκτωβριανή Επανάσταση σε έναν ύμνο στον εαυτό του. Ακόμα και του Λένιν ο ρόλος υποβαθμιζόταν προκειμένου να προβληθεί ο δικός του.

«Διόρθωσε όλα τα κομμάτια που δεν τον ανέβαζαν στα ύψη. Για παράδειγμα: Στην αρχική του μορφή το βιβλίο έλεγε: ο Στάλιν «είναι ο Λένιν του σήμερα». Διορθώθηκε ως εξής από τον ίδιο: «Ο Στάλιν είναι ο άξιος συνεχιστής του έργου του Λένιν, ΄η, όπως λέγεται μέσα στο Κόμμα μας, ο Στάλιν είναι ο Λένιν του σήμερα». (Μυστική Έκθεση, σελ. 37). Όπως ήταν φυσικό, αυτός ο «λαμπρός ηγέτης» με τα τόσα χαρίσματα και τις υπεράνθρωπες δυνατότητες, έπρεπε να είναι ανεξέλεγκτος, να αποφασίζει για όλα μόνος του.

Δολοφονώντας τον μπολσεβικισμό ο Στάλιν κατάργησε και τη συλλογική ηγεσία. Η Κ.Ε. και το Π.Γ. μετατράπηκαν πια σε διακοσμητικά όργανα, που απλά μιλούσε στο όνομα τους. Αυτή είναι η αδυσώπητη λογική του γραφειοκρατικού εκφυλισμού. Η εξουσία πέρασε από το Κόμμα σε μια συγκεντρωτική γραφειοκρατία και από αυτήν στην ανώτερη κλειστή εξουσία με κατάληξη μόνον στον Στάλιν. «Όλα τα γεγονότα αποδείχνουν ότι ο Στάλιν δρούσε στο όνομα της Κ.Ε. χωρίς να ζητά τη γνώμη των μελών της Κ.Ε. ούτε καν του Π.Γ. Συχνά ούτε καν τους ενημέρωνε για τις προσωπικές του αποφάσεις που αφορούσαν πολύ σπουδαία κομματικά και κυβερνητικά ζητήματα». (Μυστική Έκθεση, σελ. 19).

Δεν συγκαλούσε βέβαια, ούτε Συνέδριο. Μεταξύ του 18^ου και του 19^ου Συνεδρίου μεσολάβησαν 13 χρόνια!... «Μετά το τέλος του πολέμου πέρασαν 7 χρόνια για να συγκληθεί Συνέδριο. Σπάνια συγκαλούνταν σύνοδοι της Κ.Ε. Αρκεί να αναφέρουμε ότι σε όλα τα χρόνια του Πατριωτικού Πολέμου δεν έγινε ούτε μια σύνοδος της Κ.Ε. Είναι αλήθεια ότι έγινε μια προσπάθεια να συγκληθεί μια σύνοδος της Κ.Ε. τον Οκτώβρη 1941, όταν τα μέλη της Κ.Ε. από όλη τη χώρα κλήθηκαν στη Μόσχα. Περίμεναν 2 μέρες για την έναρξη της συνόδου, αλλά μάταια. Ο Στάλιν ούτε και ήθελε να συναντήσει και να μιλήσει στα μέλη της Κ.Ε. Αυτό το γεγονός δείχνει ποσό αποθαρρυμένος ήταν ο Στάλιν τους πρώτους μήνες του πολέμου και με πόση υπεροψία και περιφρόνηση μεταχειριζόταν τα μέλη της Κ.Ε.» (Μυστική Έκθεση, σελ. 20).

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Όπως έλεγε ο Τρότσκι, ο Στάλιν έδωσε στη βουλιμία μιας προνομιούχας κάστας την πιο απαίσια έκφραση. Το ψέμα, η απάτη, η παραποίηση της ιστορίας που χρησιμοποιήθηκαν σε τόση έκταση αρχικά αποδείχτηκαν ανεπαρκή μέσα για να δικαιολογήσουν τις διώξεις όσων αντιστέκονταν στην αυθαιρεσία της γραφειοκρατίας. Χρειάζονταν οι κατηγορίες για «εγκλήματα εναντίον του σοβιετικού λαού». Σε όλη την ΕΣΣΔ, στη δεκαετία του ’30 ανακαλύπτονταν από τη μυστική αστυνομία του Στάλιν εστίες «τροτσκισμού, σαμποτάζ, κατασκοπείας». Όλοι οι αντιπολιτευόμενοι, οι δυσαρεστημένοι, αλλά και οι συγγενείς, οι φίλοι, οι γνωστοί τους ήταν ενοχλητικοί για τη γραφειοκρατία και έπρεπε να τουφεκιστούν. Η δολοφονία του Κύρωφ το 1934 από πράκτορες της Γκε Πε Ου έδωσε το κάλυμμα για να αρχίσει το κύμα μαζικών διώξεων και εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων μπολσεβίκων.

«Στην περίοδο μετά το 17^ο Συνέδριο, πολλά επιφανή στελέχη, ηγέτες και μέλη του Κόμματος, εργάτες τίμιοι και αφοσιωμένοι στην υπόθεση του Κομμουνισμού έπεσαν θύματα του δεσποτισμού του Στάλιν». (΄ο.π.π., σελ. 17). «Από τα 139 μέλη (τα 80% αυτών ήταν εργάτες) που εκλέχτηκαν στη Κ.Ε. στο 17^ο Συνέδριο του Μπολσεβίκικου Κόμματος τα 70% συνελήφθησαν σαν “εχθροί του λαού” και τουφεκίστηκαν (οι περισσότεροι στα 1937-1938). Αλλά όχι μόνο η Κ. Ε. Και οι αντιπρόσωποι στο 17^ο Συνέδριο είχαν την ίδια τύχη. Από 1966 αντιπροσώπους, 1.108 συνελήφθησαν με κατηγορίες για αντεπαναστατικά εγκλήματα». (΄ο.π.π., σελ. 21). «Το κύμα μεγάλωσε τρομακτικά μετά το τέλος του 1936, όταν με τηλεγράφημα τους οι Στάλιν και Ζντάνοφ διόρισαν σαν λαϊκό κομισάριο Εσωτερικών τον Γιέζωφ, στη θέση του Γιαγκόντα “που στάθηκε ανίκανος να ξεμασκαρέψει το τροτσκιστοζηνοβιεφικό μπλοκ». (΄ο.π.π., σελ. 22). «Μεταξύ 1936-1937 οι συλλήψεις για “αντεπαναστατικά εγκλήματα δεκαπλασιάστηκαν”».

Στις 19 Αυγούστου 1936 οργανώθηκε η πρώτη Δίκη της Μόσχας, η δίκη των 16 (Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Εβδοκίμωφ, Μπακάγιεφ, Σμιρνώφ, Ντέιτσερ, κλπ), που κατηγορούνταν για τη δημιουργία του ενοποιημένου «τροτσκιστο-ζηνοβιεφικου κέντρου», το οποίο οργάνωσε τη δολοφονία του Κύρωφ και προετοίμαζε τη δολοφονία του Στάλιν, καθώς και των Βοροσίλωφ, Ζντάνοφ, Καγκάνοβιτς, Κοσιόρ, Ορντζονίκιτζε και Ποστίσεφ. Η κατηγορία στηρίχτηκε αποκλειστικά στις «ομολογίες» των κατηγορουμένων. «Και πως είναι δυνατό να ομολογούν άνθρωποι εγκλήματα που δεν είχαν κάνει; Με ένα και μόνον τρόπο: με τη χρησιμοποίηση μεθόδων φυσικής πίεσης, βασανισμού, με το να φέρνουν τους ανθρώπους στο σημείο να χάνουν τις αισθήσεις τους, να σταματάει η λειτουργία της σκέψης, να χάνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια τους. Μ’ αυτό τον τρόπο εξασφαλίζονταν οι “ομολογίες”». (σελ. 27).

Έτσι «ομολόγησαν» τις «προδοσίες» τους και εκτελέστηκαν μέλη του μπολσεβίκικου κόμματος από το 1905, με 10 χρόνια καταναγκαστικά έργα επί τσάρου, μέλη του Π. Γ., που ηγήθηκαν στην Οκτωβριανή Επανάσταση. «Το 1937 ο Στάλιν δικαιολογούσε αυτό το κύμα μαζικής τρομοκρατίας με το πρόσχημα ότι όσο προχωρούμε προς το σοσιαλισμό, ο ταξικός πόλεμος οξύνεται. Ο Στάλιν ισχυριζόταν ότι αυτό ήταν το δίδαγμα της Ιστορίας και του λενινισμού». (΄ο.π.π., σελ. 27). « Η τακτική της NKVD ήταν να προετοιμάζει λίστες που οι κατηγορίες και οι ποινές της ήταν σχεδιασμένες από πριν. Ο Γιέζωφ έστελνε αυτές τις λίστες προσωπικά στον Στάλιν για να εγκρίνει τις τιμωρίες. Το 1937-38, 383 τέτοιες λίστες που περιείχαν τα ονόματα χιλιάδων μελών του Κόμματος, των Σοβιέτ, της Κομσομόλ, του Στρατού, στάλθηκαν για έγκριση στον Στάλιν. Τις ενέκρινε όλες». (΄ο.π.π., σελ. 26).

«Ο Γιέζωφ δεν θα μπορούσε να δράσει χωρίς διαταγές του Στάλιν. Ο ίδιος ο Στάλιν έστειλε τηλεγράφημα στο Λαϊκό Κομισάριο Εσωτερικών και στους επικεφαλής της NKVD, ότι στο όνομα της Κ. Ε. του Μπολσεβίκικου Κόμματος, επιτρέπεται η χρήση μεθόδων φυσικής πίεσης και μάλιστα η χρήση τους να είναι υποχρεωτική στους αμετανόητους. Γιατί, αφού τις χρησιμοποιούν οι αστικές μυστικές υπηρεσίες, να μην τις χρησιμοποιούν και οι σοσιαλιστικές;». (΄΄ο.π.π., σελ. 27).

Στις 27-30 Γενάρη 1937, στήθηκε η δεύτερη Δίκη της Μόσχας, η Δίκη των (Ράντεκ, Πιατάκωφ, Σερεμπριάκωφ, Σοκόλνικωφ, Μουράλοφ, κλπ), για ένα «εφεδρικό κέντρο τρομοκρατίας», που οργάνωνε σαμποτάζ, με τη βοήθεια των ναζήδων! Ακολούθησε στις 2-13 Μάρτη 1938 η τρίτη Δίκη της Μόσχας, η Δίκη των 21 (Μπουχάριν, Ρίκοφ, Κρεστίτσκι, Γιαγκόντα, Τσερνώφ, κλπ). Η κατηγορία αφορούσε τη δημιουργία ενός μπλοκ «δεξιών και τροτσκιστών». Οι αποκαλύψεις του Χρουστσόφ, για τον τρόπο που σκηνοθετήθηκαν αυτές οι Δίκες επιβεβαίωσαν μέχρι κεραίας την πάλη του Λέων Τρότσκι. Το ψέμα, η απάτη, ο τρόμος, η σκηνοθεσία, συστατικά στοιχεία αυτών των Δικών – ξεσκεπάστηκαν στα μάτια όλου του κόσμου τον Σεπτέμβρη 1937 με το πόρισμα της Επιτροπής Ντιούι, που συστάθηκε με πρωτοβουλία του Λέων Τρότσκι, απαρτίζονταν από προσωπικότητες αδιαμφισβήτητου κύρους και διενέργησε πλήρη έρευνα πάνω σε όλες τις κατηγορίες. Αποδείχτηκε η αθωότητα των κύριων κατηγορουμένων Λέων Τρότσκι και Λέων Σεντώφ.

«Η ψευτιά και η σκηνοθεσία αποτελούν την ίδια την ουσία της σοβιετικής γραφειοκρατίας. Στα λόγια αγωνίζεται για τον κομμουνισμό. Στην πραγματικότητα αγωνίζεται για το εισόδημα της, τα προνόμια της, την εξουσία της. Με τον τρόμο και τη μοχθηρία ενός κοινωνικού νεόπλουτου εξοντώνει όλους τους αντιπολιτευόμενους. Για να δικαιολογήσει αυτή την τρελή τρομοκρατία στο λαό, αναγκάζεται να αποδίδει στα θύματα της ακόμα πιο θηριώδη και φανταστικά εγκλήματα. Αυτή είναι η κοινωνική βάση των εγκλημάτων της Μόσχας…», (Λ. Τρότσκι: «Απαντήσεις στα ερωτήματα της ετυμηγορίας Ντιούι», Κείμενα 1937-1938).

Οι διώξεις και τα εγκλήματα συνεχίστηκαν και μετά τον πόλεμο. Ο Χρουστσόφ αποκαλύπτει στον μυστικό του λόγο (σελ. 32) την σκηνοθεσία και την απάτη της «υπόθεσης Λένινγκραντ». Εκτελέστηκαν βασικοί συντελεστές της άμυνας του Λένινγκραντ απέναντι στα ναζιστικά στρατεύματα, Βοζνιεζένσκι, Κουζνετσώφ, Ροντιονώφ, Ποντικώφ, κ.α. Ο Κουζνετσώφ υπήρξε εκλεγμένος γραμματέας της Κ. Ε. του ΚΚΣΕ, υπεύθυνος επιθεωρητής των οργάνων κρατικής ασφάλειας. Τον αποκατέστησε λίγο πριν το 27^ο Συνέδριο ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Μέχρι το θάνατο του εκτελούσε ο Στάλιν όσους έπεφταν σε δυσμένεια. Αποκαλύπτει ο Χρουστσόφ την εκτέλεση με εντολή του ίδιου του Στάλιν το 1951 και 1952 πολλών επιφανών στελεχών του ΚΚΣΕ με την κατηγορία της συμμετοχής σε εθνικιστική οργάνωση της Γεωργίας…

Είναι γνωστή επίσης η περίφημη «συνωμοσία των γιατρών», που γλίτωσαν τη ζωή τους, γιατί δεν πρόλαβε ο Στάλιν να τους εκτελέσει. Όπως αποκαλύπτει ο Χρουστσόφ: «Ο Στάλιν είπε στον υπουργό Κρατικής Ασφάλειας, Ιγνάτιεφ: “Αν δεν πετύχεις ομολογίες από τους γιατρούς, θα σε κοντύνω κατά ένα κεφάλι”. Ο Στάλιν προσωπικά έδωσε οδηγίες στους ανακριτές για τις μέθοδες που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσουν. Αυτές οι μέθοδες ήταν απλές: “χτυπά, χτυπά και ξαναχτύπα”. (΄ο.π.π., σελ. 34).

Ο ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ

Τον Ιούνη 1937 άρχισαν οι μαζικές εκκαθαρίσεις στην ηγεσία του Κόκκινου Στρατού. Τα συμφέροντα της άμυνας της χώρας θυσιάστηκαν στο βωμό των συμφερόντων της διευθυντικής κάστας με επικεφαλής τον Στάλιν. Ο Τουχατσέφσκι, αρχηγός του Κοκκίου Στρατού, ο Γιακίρ, στρατιωτική μεγαλοφυΐα, ο Ουμπόρεβιτς, επιφορτισμένος μαζί με τον Γιακίρ για την άμυνα των δυτικών συνόρων, ο Αϊντεμαν, υπεύθυνος της οργάνωσης που εξασφάλιζε τον ενεργητικό σύνδεσμο μεταξύ του στρατού και του υπόλοιπου πληθυσμού, ο Πούντα ικανότατος, διεθνούς κύρους στρατηγός, ο Φέλντμαν, επιφορτισμένος με την επίβλεψη της διοίκησης, ο Πριμάκωφ, αρχηγός του Κοκκίου Ιππικού – όλοι αυτοί είχαν διακριθεί στον Εμφύλιο και είχαν στηρίξει την Επανάσταση. Εκτελέστηκαν σαν «προδότες», «εχθροί του λαού».

«Μεταξύ 1937 και 1938: 20.000 έως 35.000 αξιωματικοί του Κόκκινου Στρατού εξοντώθηκαν. 90% των στρατηγών και 80% των συνταγματαρχών δολοφονήθηκαν από την NKVD 3 στρατάρχες, 13 διοικητές στρατιάς, 57 διοικητές σώματος, 110 διοικητές μεραρχίας, 220 διοικητές ταξιαρχίας, όλοι οι φρούραρχοι των Στρατιωτικών Περιφερειών εκτελέστηκαν από αποσπάσματα της NKVD». Ο αποκεφαλισμός της ηγεσίας του Κόκκινου Στρατού είχε τρομερές συνέπειες. Όχι μόνο χάθηκαν σημαντικά στρατιωτικά στελέχη, αλλά η ίδια η συνοχή του Κόκκινου Στρατού καταστράφηκε. «Αυτή η πολιτική του μεγάλης κλίμακας διωγμού ενάντια στα στρατιωτικά στελέχη υπονόμευσε και την στρατιωτική πειθαρχία γιατί οι αξιωματικοί όλων των βαθμίδων και ακόμα και στρατιώτες σε πυρήνες του Κόμματος και της Κομσομόλ είχαν διδαχτεί να “ξεμασκαρεύουν” τους ανώτερους τους σαν κρυφούς εχθρούς». Η άμυνα της Σοβιετικής Ένωσης αδυνάτισε τρομερά και μόνο η φοβερή αυτοθυσία της σοβιετικής εργατικής τάξης που υπερασπίζονταν τις κατακτήσεις του Οχτώβρη έσωσε την Σοβιετική Ένωση από την καταστροφή, όταν οι χιτλερικές στρατιές εισέβαλαν τελικά στο σοβιετικό έδαφος.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

Στις 23 Αυγούστου 1939 υπογράφτηκε η περίφημη συμφωνία μη επίθεσης ανάμεσα στη Γερμανία του Χίτλερ και τη Σοβιετική Ένωση. Η συμφωνία αυτή όχι μόνο δεν απέτρεψε την εισβολή των χιτλερικών ορδών στη Σοβιετική Ένωση, όπως πίστευε ο Στάλιν, αλλά αντίθετα την έκανε ακόμα πιο καταστροφική. Ο Χίτλερ δεν έκρυψε Ποτε τις προθέσεις του να ξανακατακτήσει τις χαμένες για τον ιμπεριαλισμό αγορές της Σοβιετικής Ένωσης. Η συμφωνία δεν τον δέσμευε. Του εξασφάλιζε μόνο την πολύτιμη εκείνη τη στιγμή συμμαχία του Στάλιν ενάντια στους Αγγλογάλλους και ταυτόχρονα του έδινε τη δυνατότητα να προετοιμάσει καλύτερα την επίθεση του και να καταλάβει το σοβιετικό στρατό εξ απρόοπτου. Ήξερε ότι ο Στάλιν θα τηρούσε τη συμφωνία κατά γράμμα.

Στις 25 Νοέμβρη 1939, ο Χίτλερ δήλωνε: «Όσο ο Στάλιν βρίσκεται στην εξουσία, είναι σίγουρο ότι η Ρωσία θα μείνει πίστη στη Συνθήκη που κάναμε. Η πολιτική της στάση μπορεί να αλλάξει μετά από χρόνια οικοδόμησης της εσωτερικής της δύναμης, ιδιαίτερα αν ο Στάλιν ανατραπεί ΄η πεθάνει». (Ομιλίες του Φύρερ on Naval Affairs, 1939). Ο Στάλιν έμεινε πραγματικά τόσο πιστός στη Συμφωνία με τον Χίτλερ, ώστε δεν πίστευε ούτε τις προειδοποιήσεις των μυστικών υπηρεσιών για την επικείμενη εισβολή στη Σοβιετική Ένωση. Όπως αποκαλύπτει ο Χρουστσόφ στη μυστική του έκθεση: «Πολλά γεγονότα από την προπολεμική περίοδο έδειχναν καθαρά ότι ο Χίτλερ επρόκειτο να αρχίσει έναν πόλεμο ενάντια στο σοβιετικό κράτος και ότι είχε συγκεντρώσει μεγάλες ένοπλες μονάδες κοντά στα σοβιετικά σύνορα. Ντοκουμέντα που έχουν δημοσιευτει τώρα δείχνουν ότι στις 3 Απρίλη 1941 ο Τσόρτσιλ διαμέσου του πρεσβευτή του στην ΕΣΣΔ, Κριπς, προειδοποίησε προσωπικά τον Στάλιν ότι οι Γερμανοί είχαν αρχίσει να ανασυντάσσουν τις ένοπλες μονάδες τους με σκοπό την επίθεση στη Σοβιετική Ένωση.

Επίσης, στα γραπτά του ο Τσόρτσιλ επιβεβαίωσε ότι προειδοποίησε τον Στάλιν και επέστησε την προσοχή του στον κίνδυνο που τον απειλούσε. Ο Τσόρτσιλ το τόνισε αυτό επανειλημμένα μετά τις 18 Απρίλη. Όμως, ο Στάλιν δεν πήρε υπόψη του αυτές τις προειδοποιήσεις. Κι ακόμα περισσότερο, ο Στάλιν διέταξε να μην δίνεται καμιά εμπιστοσύνη σε πληροφορίες αυτού του είδους για να μην προβοκάρουν στρατιωτικές επιχειρήσεις. Πρέπει να τονίσουμε ότι πληροφορίες αυτού του είδους που αφορούσαν την απειλή γερμανικής ένοπλης εισβολής στο σοβιετικό έδαφος προέρχονταν επίσης και από τις δίκες μας στρατιωτικές και διπλωματικές πηγές. Όμως, επειδή η ηγεσία ήταν αντίθετη σε μια τέτοια πληροφορία, αντιμετωπίζονταν με φόβο και επιφύλαξη.

Έτσι, για παράδειγμα, η πληροφορία που στάλθηκε από το Βερολίνο στις 6 Μάη 1941 από το σοβιετικό διπλωματικό ακόλουθο, Βοροντσώφ, προειδοποιούσε για την εισβολή των χιτλερικών δυνάμεων στην ΕΣΣΔ στις 14 Μάη 1941 διαμέσου της Φιλανδίας, των χωρών της Βαλτικής και της Λατβίας. Στην αναφορά του της 22 Μάη 1941 ο στρατιωτικός ακόλουθος στο Βερολίνο, Κλωπώφ ανακοίνωσε ότι η επίθεση του γερμανικού στρατού σχεδιάζεται για τις 15 Ιούνη αλλά είναι πιθανό να αρχίσει τις πρώτες μέρες του Ιούνη…». (Μυστική Έκθεση., σελ. 28).

Ο Στάλιν δεν πήρε υπόψη του καμιά από αυτές τις σοβαρές προειδοποιήσεις και αρνήθηκε να επιτρέψει να γίνουν οι αναγκαίες στρατιωτικές προετοιμασίες για την άμυνα της χώρας, ακόμα και όταν έμαθε ότι στα γερμανό-σοβιετικά σύνορα οι χιτλερικοί είχαν συγκεντρώσει 147 μεραρχίες. «Λίγο πριν την εισβολή ο αρχηγός της Ειδικής Στρατιωτικής Μονάδας, Κίρπονος, (αργότερα σκοτώθηκε στο μέτωπο) έγραψε στον Στάλιν ότι ο γερμανικός στρατός βρισκόταν στον ποταμό Μπουγκ, προετοιμάζοντας μια επίθεση και πρότεινε να οργανωθεί μια ισχυρή άμυνα, 300.000 άνθρωποι να εκκενώσουν την περιοχή των συνόρων και να οργανωθούν χαρακώματα για τους στρατιώτες. Η Μόσχα απάντησε ότι αυτό θα ήταν προβοκάτσια ότι δεν θα έπρεπε να γίνουν προπαρασκευαστικά αμυντικά έργα, ότι δεν έπρεπε να δοθεί στον Χίτλερ οποιοδήποτε πρόσχημα για την έναρξη στρατιωτικής δράσης ενάντια μας». (΄ο.π.π., σελ. 29).

«Την παραμονή της εισβολής του χιτλερικού στρατού στο έδαφος της Σοβιετικής Ένωσης, κάποιος Γερμανός πέρασε τα σύνορα μας και ανέφερε ότι ο γερμανικός στρατός είχε διαταγές να αρχίσει την επίθεση στη Σοβιετική Ένωση τη νύχτα της 22 Ιούνη στις 3 το πρωί. Ο Στάλιν το πληροφορήθηκε αυτό αμέσως αλλά ακόμα κι αυτή η προειδοποίηση αγνοήθηκε».

«Όταν τα φασιστικά στρατεύματα εισέβαλαν τελικά στο σοβιετικό έδαφος και άρχισαν οι σοβιετικές επιχειρήσεις, η Μόσχα έδωσε τη διαταγή το γερμανικό πυρ να μην ανταποδοθεί. Γιατί; Γιατί ο Στάλιν παρά τα προφανή γεγονότα σκεπτόταν ότι ο πόλεμος δεν είχε ακόμα αρχίσει, ότι αυτό

ήταν μόνο μια προβοκατόρικη πράξη κάποιων απείθαρχων μονάδων του γερμανικού στρατού, και ότι η αντίδραση θα μπορούσε να χρησιμεύσει σαν ένας λόγος έναρξης του πολέμου από τους Γερμανούς».

Όλη αυτή η γραφειοκρατική τύφλα του Στάλιν είχε σαν αποτέλεσμα τεράστιες απώλειες σοβιετικών δυνάμεων, απώλειες που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. «Το αποτέλεσμα ήταν από τις πρώτες κιόλας ώρες και μέρες ο εχθρός να καταστρέψει στην περιοχή των συνόρων μας ένα μεγάλο μέρος των αεροπορικών μας δυνάμεων, του πυροβολικού και άλλων στρατιωτικών εφοδίων. Εξόντωσε πολλά στρατιωτικά στελέχη μας και αποδιοργάνωσε τη στρατιωτική ηγεσία μας, με συνέπεια να μη μπορέσουμε να εμποδίσουμε το στρατό να προχωρήσει βαθιά στη χώρα». Στη «σύντομη βιογραφία» του Στάλιν το 1948, την οποία, όπως αποκαλύπτει ο Χρουστσόφ διόρθωσε ο ίδιος, αυτοχαρακτηριζόταν σαν «ο μεγαλύτερος ηγέτης, ο τελειότερος στρατηγός όλων των εποχών και όλων των εθνών». (΄ο.π.π., σελ. 37).

Σε κάποιο σημείο μάλιστα αυτού του βιβλίου έγραψε ο ίδιος: «Η στρατιωτική μεγαλοφυΐα του Στάλιν φάνηκε στην άμυνα και την επίθεση. Η μεγαλοφυΐα του Στάλιν τον έκανε ικανό να μαντεύει τα σχέδια του εχθρού και να τον νικά. Οι μάχες στις οποίες ο σύντροφος Στάλιν καθοδηγούσε τα σοβιετικά στρατεύματα είναι λαμπρά παραδείγματα επιχειρησιακής στρατιωτικής ικανότητας». (΄ο.π.π., σελ. 37). «Θα ήταν λάθος να ξεχάσουμε ότι μετά την πρώτη σοβαρή καταστροφή και ήττα στο μέτωπο, ο Στάλιν σκέφτηκε ότι έφτασε το τέλος. Σε ένα από τους λόγους του εκείνες τις μέρες έλεγε: “Όλα όσα δημιούργησε ο Λένιν τα χάσαμε για πάντα”. Μετά από αυτό, ο Στάλιν στην πραγματικότητα για πολύ καιρό δεν διηύθυνε τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και σταμάτησε να κάνει οτιδήποτε. Ξανάρχισε να ηγείται πραγματικά μόνο όταν τον επισκέφτηκαν ορισμένα μέλη του Π. Γ. και του είπαν ότι ήταν αναγκαίο να κάνει αμέσως κάποια βήματα για να βελτιώσει την κατάσταση στο Μέτωπο. Όμως, δεν μιλάμε μόνο για τη στιγμή που άρχισε ο πόλεμος, που οδήγησε στην σοβαρή αποδιοργάνωση του στρατού μας και επέφερε σοβαρές απώλειες. Ακόμα και όταν ο πόλεμος είχε πια αρχίσει, η νευρικότητα και η υστερία που έδειξε ο Στάλιν, που ανακατεύονταν στις πραγματικές στρατιωτικές επιχειρήσεις προκάλεσε σοβαρές απώλειες στον στρατό μας. Σε όλη τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου, δεν επισκέφτηκε ποτε κανένα τμήμα του Μετώπου ούτε καμιά απελευθερωμένη πόλη εκτός από μια μικρή βόλτα στα υψώματα του Μοζάϊκ όταν η κατάσταση σταθεροποιήθηκε στο μέτωπο – πράγμα στο οποίο αφιερώθηκαν πολλά λογοτεχνικά έργα και ζωγραφικοί πίνακες. Ταυτόχρονα ο Στάλιν ανακατευόταν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και έδινε διαταγές που δεν έπαιρναν υπόψη την πραγματική κατάσταση στο Μέτωπο, με αποτέλεσμα σοβαρές απώλειες». (΄ο.π.π., σελ. 30)

Είχε φροντίσει βέβαια πριν από τον πόλεμο, ο «μεγάλος στρατηγός όλων των εποχών και όλων των εθνών», να αποκεφαλίσει τον Κόκκινο Στρατό. Η άμυνα της χώρας θυσιάστηκε στο βωμό των συμφερόντων της διευθύνουσας παρασιτικής κάστας και της γραφειοκρατικής τύφλας του Στάλιν.

Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Η πολιτική της σταλινικής γραφειοκρατίας απέναντι στο διεθνές προλεταριάτο ήταν εγκληματική. Έχοντας εγκαταλείψει οριστικά το στόχο της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης μετάτρεψε τα τμήματα της Κομιντέρνας σε βοηθητικά όργανα της διπλωματίας της. Από τα Κομμουνιστικά Κόμματα απαιτούσε τυφλή υποταγή, στρατιωτική πειθαρχία. Ο ίδιος ο Στάλιν και η μυστική του αστυνομία εξόντωσαν πολλούς ηγέτες ξένων κομμουνιστικών κομμάτων που βρίσκονταν στη Μόσχα στη διάρκεια των μεγάλων διωγμών της δεκαετίας του ’30.

Για όλα τα τμήματα της Κομιντέρνας το τακτικό καθήκον της υπεράσπισης της ΕΣΣΔ αντικαταστάθηκε από την δικηγορίστικη τυφλή υπεράσπιση όλων των πράξεων των σοβιετικών κυβερνήσεων. Ο Στάλιν δεν ανεχόταν καμιά διαφωνία από κανέναν, επί ποινή θανάτου. Οι ίδιες οι ανάγκες των ντόπιων κινημάτων δεν υπολογίζονταν. Όταν ο Τίτο αρνήθηκε να δεχτεί το ξεπούλημα της Γιουγκοσλάβικης Επανάστασης, ο Στάλιν αποφάσισε να τελειώνει με τον Τίτο και την Γιουγκοσλαβική Επανάσταση. «Θα κουνήσω το μικρό μου δαχτυλάκι και δεν θα υπάρχει πια Τίτο». (σελ. 34) είπε κάποτε στον Χρουστσόφ, ο οποίος αποκαλύπτει επίσης ότι «ο Στάλιν έπαιξε έναν επαίσχυντο ρόλο στο ζήτημα του Τίτο». (σελ. 34).

Βέβαια, η ιστορία που είναι πιο ισχυρή από οποιονδήποτε γραφειοκρατικό – αστυνομικό μηχανισμό διέψευσε τον Στάλιν. Η Γιουγκοσλαβική Επανάσταση νίκησε ενάντια του. Οι αποκαλύψεις, όμως, του 20^ου Συνεδρίου φέρνουν στο φως το βρώμικο ρόλο του πρωτεργάτη της Γιάλτας και του Πότσδαμ απέναντι στα επαναστατικά κινήματα. Αυτή ήταν η ακραία συνέπεια της θεωρίας του σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα, της όποιας πιστοί οπαδοί παραμένουν και οι επίγονοι του Στάλιν. Διακηρύσσοντας ότι μπορεί να ολοκληρωθεί η μετάβαση στο σοσιαλισμό ακόμα και στον κομμουνισμό κατά τον Στάλιν, σε μια και μόνη χώρα, με τα δικά της και μόνο μέσα, στρατηγικός στόχος γίνεται πια η εξασφάλιση της διεθνούς ισορροπίας, του status quo. Τα επαναστατικά κινήματα θυσιάζονται στο βωμό της ειρηνικής συνύπαρξης και των συμμαχιών με τις προοδευτικές μερίδες της μπουρζουαζίας ενάντια στις φιλοπόλεμες.

Με αυτό το πνεύμα έγινε και στην Ελλάδα η Βάρκιζα και η προδοσία της Ελληνικής Επανάστασης, με το ίδιο πνεύμα της πρωταρχικότητας των αναγκών της σοβιετικής διπλωματίας, ο Γκορμπατσόφ, άξιος συνεχιστής του Στάλιν, σε μια άλλη όμως εποχή, έφτασε στο σημείο να υποστηρίξει τον δικτάτορα Μάρκος ενάντια στις επαναστατημένες φιλιππινέζικες μάζες.

ΟΙ ΕΠΙΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

Η μυστική έκθεση του Χρουστσόφ αποκαλύπτει και καταδικάζει τα εγκλήματα του Στάλιν, την προσωπολατρία που επέβαλε, την κατάργηση της συλλογικής ηγεσίας. Καταλήγει όμως να τον δικαιώνει ιστορικά. «Ο Στάλιν ήταν πεισμένος πως ότι έκανε ήταν αναγκαίο για την υπεράσπιση των συμφερόντων της εργατικής τάξης ενάντια στις συνωμοσίες των έχθρων και την επίθεση της ιμπεριαλιστικής τάξης. Το έβλεπε από τη σκοπιά του συμφέροντος της εργατικής τάξης, του συμφέροντος της νίκης του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Δεν μπορούμε να πούμε ότι όλα αυτά ήταν πράξεις ενός συγχυσμένου δεσπότη. Θεωρούσε ότι αυτό θα έπρεπε να γίνει προς το συμφέρον του Κόμματος, των εργατικών μαζών, στο όνομα της υπεράσπισης των νικών της επανάστασης. Σ’ αυτό βρίσκεται όλη η τραγωδία!». (΄ο.π.π., σελ. 41, οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας).

Έτσι ο Στάλιν αναγορεύεται από τον Χρουστσόφ σε τραγικό ιστορικό πρόσωπο που κατέστρεψε το Μπολσεβίκικο Κόμμα και εξόντωσε ενάμισι εκατομμύριο Μπολσεβίκους «από τη σκοπιά του συμφέροντος της νίκης του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού»! Η ακαταμάχητη λογική των γραφειοκρατών φροντίζει πάντα να ταυτίζει τα δικά της υλικά συμφέροντα με τα συμφέροντα του σοσιαλισμού. Έτσι μπορεί να επιδίδεται σε κάθε είδους έγκλημα στο όνομα πάντα του σοσιαλισμού. Λίγο μετά το 20^ο Συνέδριο, ο Χρουστσόφ έστειλε τα τανκς στην Ουγγαρία να χτυπήσουν τους εξεγερμένους ενάντια στην γραφειοκρατία εργάτες, να διαλύσουν τα Εργατικά Συμβούλια στο όνομα «των συμφερόντων του σοσιαλισμού»!!! Η δημοκρατική μεταρρύθμιση που επαγγέλθηκε, η επιστροφή στον Λένιν που ζήτησε, έληξαν άδοξα κάτω από τις ερπύστριες των τανκς. Έφεραν όμως στην επιφάνεια τη βαθιά κρίση της γραφειοκρατίας λόγω των συσσωρευμένων αντιφάσεων που είχαν την πηγή τους από τη μια στην επί δεκαετίας γραφειοκρατική κακοδιαχείριση της σοσιαλιστικής οικονομίας και το πνίξιμο της εργατικής δημοκρατίας και από την άλλη στην ανάπτυξη της Πολιτικής Επανάστασης ενάντια στην γραφειοκρατία.

Η προλεταριακή εξέγερση τον Ιούνη 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο ήταν ο προάγγελος ανάλογων κινητοποιήσεων σε όλα τα παραμορφωμένα εργατικά κράτη και μέσα στην ίδια τη Σοβιετική Ένωση. Ο θάνατος του Στάλιν το 1953 επιτάχυνε αυτές τις εξελίξεις. Η σταλινική γραφειοκρατία αναγκάστηκε να θυσιάσει το νεκρό αρχηγό της για να σώσει τον εαυτό της σαν κάστα. Οι αποκαλύψεις του Χρουστσόφ για τα εγκλήματα του Στάλιν επιχειρούσαν να αποσείσουν κάθε ευθύνη από το υπόλοιπο γραφειοκρατικό στρώμα, που τόσο στενά και πειθαρχικά είχε συνεργαστεί με τον Στάλιν τα προηγούμενα χρόνια. Εξάλλου, οι συνθήκες μεταπολεμικά είχαν αλλάξει και οι γραφειοκράτες του Κρεμλίνου, πιστοί στο δόγμα της ειρηνικής συνύπαρξης με τον ιμπεριαλισμό, ήθελαν να παρουσιάσουν ένα «φιλελεύθερο» πρόσωπο, που θα διευκόλυνε τη συνεργασία με τον Ιμπεριαλισμό.

Οι αποκαλύψεις του Χρουστσόφ, αποτελώντας στην πραγματικότητα την ιστορική δικαίωση της πάλης του τροτσκισμού ενάντια στο σταλινισμό, αποκάλυπταν πάνω από όλα τη βαθιά κρίση της σταλινικής γραφειοκρατίας, μπροστά στο απειλητικό φάσμα της Πολιτικής Επανάστασης. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή πολύτιμος αρωγός της στάθηκε ο Παμπλικός ρεβιζιονισμός, που έβλεπε όχι την κρίση αλλά τη δυνατότητα αυτομεταρρύθμισης της γραφειοκρατίας και επαναστατικοποίηση των σταλινικών κομμάτων κάτω από την πίεση των μαζών.

Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, ο Πάμπλο εξακολουθεί να «προσδοκά» από τη σταλινική γραφειοκρατία και παραμένει υπηρέτης της. Στο πρόσωπο του Γκορμπατσόφ, στο πρόγραμμα του 27 Συνεδρίου (σ.σ. θα το δημοσιεύσουμε τις επόμενες ημέρες) του ΚΚΣΕ, βλέπει την αρχή μιας νέας εποχής «δημοκρατικής μεταρρύθμισης» και «ανανέωσης»… Ενάντια σε όλους τους ρεβιζιονιστές – και τους όψιμους μέσα στην Τέταρτη Διεθνή σήμερα – οι δυνάμεις του τροτσκισμού παγκόσμια, κάτω από τη σημαία της Διεθνούς Επιτροπής της Τέταρτης Διεθνούς συνεχίζουν την πάλη για τη συντριβή του αντεπαναστατικού σταλινισμού, για τη νίκη της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης.

Κανένας Γκορμπατσόφ, όσες μεταρρυθμίσεις κι αν υποσχεθεί, όπως και κανένας Χρουστσόφ πριν από αυτόν, δεν είναι ικανός να εμποδίσει την πολιτική επανάσταση ενάντια στην γραφειοκρατία. Η ανάπτυξη της παγκόσμιας επανάστασης θα σαρώσει τη σταλινική γραφειοκρατία, εξαφανίζοντας τους όρους από τους οποίους βγήκε.

«Η επανάσταση θα ανοίξει όλα τα μυστικά συρτάρια, θα αναθεωρήσει όλες τις δίκες, θα αποκαταστήσει τους συκοφαντημένους, θα στήσει μνημεία στα θύματα, θα ρίξει αιώνιο ανάθεμα στους δήμιους. Ο Στάλιν θα εξαφανιστεί από τη σκηνή κάτω από το βάρος των εγκλημάτων του σαν ο νεκροθάφτης της επανάστασης και η πιο απαίσια μορφή της Ιστορίας». (Λ. Τρότσκι: «Τα εγκλήματα του Στάλιν», εκδ. «ΑΛΛΑΓΗ», σελ. 34).

Το άρθρο δημοσιεύτηκε το Φλεβάρη του 1986 στο περιοδικό Επαναστατική Μαρξιστική Επιθεώρηση.

03/03/2004