|
Γεώργιος
Παπανδρέου: ο
Γέρος της
Αγγλοκρατίας
Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει
ένα εξαιρετικό άρθρο του ΘΑΝΑΣΗ
ΚΑΠΠΟΥ σχετικά με τον
λεγόμενο «Γέρο της Δημοκρατίας» που
ήταν απλά ο Γέρος της Αγγλοκρατίας
όπως «νέος» της Αμερικανοκρατίας
είναι ο εγγονός του Giorgakis Παπανδρέου. (Δημοσιεύθηκε στο «ΠΡΙΝ»).
Ο Γεώργιος Παπανδρέου ήταν μία από
τις πιο επιφανείς προσωπικότητες του
αστικού φιλελευθερισμού. Με μακριά
πολιτική καριέρα, η οποία ξεκίνησε το
1915 ως Νομάρχης Λέσβου και
ολοκληρώθηκε με τον «ανένδοτο αγώνα»
κατά της Δεξιάς το 1963 και την
αποστασία το 1965, ο Γεώργιος
Παπανδρέου καταγράφεται στην ιστορία
της σύγχρονης Ελλάδας ως ένας από
τους πιο δραστήριους παράγοντες της
εγχώριας άρχουσας τάξης.
Ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα
από τη βενιζελική παράταξη τον
Αύγουστο του 1915, ενώ το 1922 μετά τη
Μικρασιατική καταστροφή, πέρασε στην
πλευρά του Πλαστήρα - Γονατά. Μέχρι τα
πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1940
αλλάζει αρκετά πολιτικά στρατόπεδα
και κυβερνητικές θέσεις (υπουργός
Εσωτερικών, Παιδείας, αποχώρηση από
το κόμμα των Φιλελεύθερων και ίδρυση
του Δημοκρατικού Κόμματος) και στις
αρχές του 1942 συλλαμβάνεται από τους
Ιταλούς και φυλακίζεται για ένα
τρίμηνο στις φυλακές Αβέρωφ. Οι
συνεχείς πολιτικές του μετακινήσεις
ήδη από τα μέσα της πολιτικής του
σταδιοδρομίας δείχνουν με σαφήνεια
το ...λαμπρό μέλλον το οποίο θα
ακολουθήσει ο Γεώργιος Παπανδρέου,
θέλοντας να εξυπηρετήσει κατά τον
καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα των
Άγγλων, των Αμερικανών και των
ντόπιων συνεργατών τους.
Τον Απρίλιο του 1944 ξεκινάει ένα από
τα πιο «λαμπερά» κομμάτια της
πολιτικής ιστορίας του Γεώργιου
Παπανδρέου, το οποίο παίρνει σάρκα
και οστά με το σχηματισμό της
κυβέρνησης στις 26 Απριλίου του 1944 στο
Κάιρο και ολοκληρώνεται το Δεκέμβρη
του 1944 με την εισβολή των Άγγλων στην
Ελλάδα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στην
πρώτη κυβέρνηση του Καΐρου, που
χαρακτηρίστηκε «μονομελής» και «διμελής»,
ο Γεώργιος Παπανδρέου εκτός από
πρωθυπουργός ήταν ταυτόχρονα και
υπουργός Εξωτερικών, Οικονομικών,
Στρατιωτικών, Δικαιοσύνης και Άμυνας.
Ακολουθεί η συμφωνία του Λιβάνου (Μάιος
1944), η κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (Μάιος
1944) και η συμφωνία της Καζέρτας (Οκτώβριος
1944). Ο Γ. Παπανδρέου γίνεται το ύψιστο
σύμβολο στον αγώνα κατά των
κομμουνιστών και συμβάλλει
ουσιαστικά στην εδραίωση της
κυριαρχίας των Άγγλων στην Ελλάδα.
Αναφέρουμε χαρακτηριστικά μερικά
παραδείγματα που δείχνουν την
υποτέλεια του Γ. Παπανδρέου προς τους
Άγγλους. Στις 02-05-1944 σε ομιλία του προς
τους αξιωματικούς του Πολεμικού
Ναυτικού στην Αλεξάνδρεια, κάνει λόγο
για τη «βρωμιά του ΕΑΜ» και ύστερα από
τρεις μέρες ο Τσόρτσιλ δηλώνει ότι «αυτή
είναι μία πραγματικά περίφημη δήλωση
κατά του Ε.Α.Μ. Φυσικά, προς το παρόν,
πρέπει να επόμεθα του Παπανδρέου αλλά
πρέπει επίσης και να τον σπρώχνουμε
στην επίθεση» (από το σημείωμα του
Τσόρτσιλ προς τον Άγγλο Υπουργό
Εξωτερικών, Ήντεν στις 05-05-1944).
Στις 22.9.1944 ο Γ. Παπανδρέου τηλεγραφεί
προς τον Τσόρτσιλ, επισημαίνοντάς του
τα παρακάτω: «Δύναμαι να σας
διαβεβαιώσω ότι η σταθερότης της
ελληνικής κυβερνήσεως θα διατηρηθεί
πλήρως κατά τας επικείμενους
κρίσιμους στιγμάς. Δεν γνωρίζω τους
λόγους δια την απουσία της Βρετανίας.
Μόνον η άμεσος παρουσία εντυπωσιακών
Βρετανικών δυνάμεων εις την Ελλάδα
και ως τας τουρκικάς ακτάς θα ήτο
δυνατό να μεταβάλει την κατάστασιν.
Από την επικοινωνία μου μετά του
αρχιστρατήγου των Συμμαχικών
Δυνάμεων, γνωρίζω ότι υπάρχουν
δυσκολίες επί του θέματος αυτού.
Πάντως, αι επιτυχίες εις τον πόλεμον
αυτόν εις τόσον πολλάς αποστολάς, τας
οποίας άλλοι εθεώρουν
απραγματοποιήτους, δικαιολογούν την
ελπίδα της μαρτυρικής Ελλάδας πως η
άμεσος και αποφασιστική επέμβασις θα
διορθώσει την κατάστασιν». Μέσα από
το συγκεκριμένο τηλεγράφημα,
φαίνεται καθαρά και χωρίς
περιστροφές το κατά πόσο ο Γεώργιος
Παπανδρέου ως πρωθυπουργός των
Ελλήνων, ήταν διαθέσιμος να
εξυπηρετήσει τα συμφέροντα και τις
επιδιώξεις των Άγγλων.
Μετά την υπογραφή των συμφωνιών του
Λιβάνου και της Καζέρτας, την
ουσιαστική υπαγωγή των δυνάμεων του
ΕΛΑΣ υπό τις διαταγές των Άγγλων και
του Σκόμπυ, αλλά και με το
ψευδεπίγραφο πρόσχημα της
οικονομικής βοήθειας και συντήρησης
του ελληνικού λαού από την οργάνωση
Εμ-Ελ κατά το πρώτο εξάμηνο μετά την
απελευθέρωση από τους Γερμανούς, ο
ουσιαστικός συμβουλευτικός ρόλος του
Γεώργιου Παπανδρέου προς τους
Άγγλους έλαβε τέλος. Έπρεπε το
συντομότερο δυνατό να περάσουμε στο
πρακτικό μέρος της αγγλικής
επικυριαρχίας.
Στις 18 Οκτώβρη 1944, ο Παπανδρέου μαζί
με τον Σκόμπυ φτάνουν στην Αθήνα.
Είναι δύσκολο, όσο και να προσπαθεί
κάποιος να καταλάβει ποιος συνόδευε
ποιον...
Στον πανηγυρικό που θα εκφωνήσει την
ίδια μέρα στο Σύνταγμα θα δηλώσει: «Πιστεύομεν
εις την Λαοκρατίαν. Και λαοκρατίαν
δεν σημαίνει μόνον δικαίωμα ψήφου.
Σημαίνει επίσης δικαίωμα ζωής,
δικαίωμα ευημερίας, δικαίωμα
πολιτισμού... Νέος κόσμος θα υψωθεί
από τα ερείπια». Όμως μοναδικός
σκοπός του Γεώργιου Παπανδρέου,
κυρίως μέσω της κυβέρνησης Εθνικής
Ενότητας αλλά και με τη συνδρομή των
Άγγλων, ήταν ο αφοπλισμός των
δυνάμεων του ΕΛΑΣ και η καταστολή
κάθε εγχειρήματος που στόχευε στη
λαϊκή κυριαρχία για την Ελλάδα.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου παραιτείται
την 1η Ιανουαρίου 1945 και ύστερα από
δύο μέρες ορκίζεται νέα κυβέρνηση με
πρωθυπουργό τον Νικόλαο Πλαστήρα, η
οποία θα κλείσει με τη συμφωνία της
Βάρκιζας το Φεβρουάριο του 1945 έναν
κύκλο με τεράστιες απώλειες για το
μαζικό λαϊκό κίνημα και θα ανοίξει
ουσιαστικά το δρόμο για τη εποποιία
του ΔΣΕ.
|
