53 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

{Την 1η Οκτώβρη 1949, πριν από 53 ακριβώς χρόνια, ο κινέζικος κόκκινος Λαϊκός Επαναστατικός Στρατός νικούσε οριστικά τις εθνικιστικές δυνάμεις του Τσιαγκ Κάι Σεκ και ο Μάο Τσε Τουγκ ανακήρυσσε την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας από την Πύλη της Ουράνιας Ειρήνης στο Πεκίνο. Η μεγαλύτερη επανάσταση του 20ού αιώνα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση νικούσε και σε μεγάλο βαθμό άλλαζε το ρου της ιστορίας. Ο μετέπειτα εκφυλισμός της επανάστασης μέσα από ισχυρές εσωτερικές συγκρούσεις (που εν πολλοίς συνεχίζονται και σήμερα) δεν αλλοιώνουν τη σημασία της κινέζικης επανάστασης για το παγκόσμιο απελευθερωτικό όραμα του προλεταριάτου. Εκφράζουν από μιαν άλλη πλευρά το διαρκή χαρακτήρα της επανάστασης, που δεν μπορεί να ολοκληρωθεί στα πλαίσια μιας μόνο χώρας αλλά σε παγκόσμια κλίμακα. Σήμερα δημοσιεύουμε στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δύο αποσπάσματα από το βιβλιαράκι του ΣΑΒΒΑ ΜΙΧΑΗΛ "ΚΙΝΑ, επανάσταση και αντεπανάσταση" και θα συνεχίσουμε με άλλα άρθρα με το ίδιο θέμα στη σελίδα ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ}

ΟΙ ΔΥΟ ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΤΟ ΚΚ ΚΙΝΑΣ

Η διαμάχη των βασικών "δύο γραμμών" στο ΚΚ Κίνας ξεκινάει από πολύ παλιά, παλιότερα ακόμα κι απ΄ το 1949. Παρ όλες τις κοινές πολιτικές - ιδεολογικές αφετηρίες (την κοινή μαθητεία στον Σταλινισμό και στις διαστρεβλώσεις του) οι αντιφάσεις της κινέζικης επανάστασης και τα γιγάντια προβλήματα που έχει να λύσει (το άλμα πέρα από την ιστορική καθυστέρηση και υπανάπτυξη μιας αχανούς χώρας) προκάλεσαν μια βαθιά, αγεφύρωτη πολιτική διαφοροποίηση στην ηγεσία του κόμματος, ανάμεσα σε δεξιά κι αριστερή πτέρυγα. Μετά τα αδιέξοδα από την εισαγωγή του σοβιετικού σταλινικού μοντέλου οικονομικής οικοδόμησης και διαχείρισης της δεκαετίας του ΄30 στην Κίνα της δεκαετίας του ΄50, και ιδιαίτερα μετά την αποτυχία του μαοϊκού "Μεγάλου Άλματος

Ο ΜΑΟ ΤΣΕ ΤΟΥΓΚ ανακηρύσσοντας την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας από την Πύλη της Ουράνιας Ειρήνης στο Πεκίνο.

προς τα εμπρός" και το σινοσοβιετικό σχίσμα, η διαμάχη ανάμεσα στις δύο γραμμές ήρθε εκρηκτικά στην επιφάνεια και πυροδότησε την πολιτική επανάσταση.

Η αντίθεση των γραμμών βρήκε την πιο γενικευμένη θεωρητική της έκφραση στην στάση τους απέναντι στη θεμελιακή αντίφαση των παραγωγικών δυνάμεων και των παραγωγικών σχέσεων στη μεταβατική περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Για τον Μάο και τους υποστηρικτές του, "το προβάδισμα έχουν οι παραγωγικές σχέσεις", "η ταξική πάλη απέναντι στην παραγωγή", "η πολιτική απέναντι στην οικονομία". Αντίθετα, για τον Λιού Σάο Σι, τον Ντενγκ Χσιάο Πίνγκ και τη δεξιά πτέρυγα, "το προβάδισμα έχουν οι παραγωγικές δυνάμεις" που, όπως επαναλάμβαναν ακούραστα μετά την μεταρρύθμιση του 1978, "δεν χρειάζεται να ψάχνεις να βρεις αν είναι σοσιαλιστικές ή καπιταλιστικές".

Ποια είναι η υλική βάση αυτής της αντίθεσης γραμμών; H σοσιαλιστική επανάσταση του 1949 εγκαθίδρυσε νέες ανώτερες σχέσεις εθνικοποιημένης ιδιοχτησίας - την "Χρυσαλλίδα) (Τρότσκι) των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής - σε μια χώρα μ΄ ένα επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων ακόμα χαμηλότερο κι από εκείνο της καθυστερημένης τσαρικής Ρωσίας του 1917. Στην ΕΣΣΔ, την περίοδο του Στάλιν και του Μπρέζνιεφ, αυτή η αντίφαση ανάμεσα στο ψηλότερο επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων εκλογικεύονταν από τους σταλινικούς "θεωρητικούς" και διακηρύσσονταν ότι σιγά - σιγά, με την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, το χάσμα θα έκλεινε. Η οξύτητα των κοινωνικών προβλημάτων και οι νέες παγκόσμιες συνθήκες δεν επέτρεπαν τέτοιου είδους εκλογικεύσεις στην μετεπαναστατική Κίνα. Τη στιγμή που το παλιό σοβιετικό σταλινικό μοντέλο εντατικής ανάπτυξης και γραφειοκρατικού υπερσυγκεντρωτισμού στην οικονομία έμπαινε σε κρίση στην ίδια την ΕΣΣΔ κι αποδεικνυόταν ανεφάρμοστο στην Κίνα, κανείς δεν μπορούσε να περιμένει κάποιο οργανικό, βαθμιαίο προτσές πλήρωσης του "κενού" ανάμεσα στην ανεπτυγμένη μορφή των σχέσεων ιδιοκτησίας και το υπανάπτυκτο περιεχόμενο των παραγωγικών δυνάμεων.

Ξεκινώντας από την ανωτερότητα της νέας μορφής κοινωνικής - παραγωγικής οργάνωσης, ο Μάο και οι υποστηρικτές του πάλεψαν με την εντατικοποίηση του ενεργητικού ρόλου αυτής της μορφής και με την εντατικοποίηση της ιδεολογικής πολιτικής πάλης ν΄ αναπτύξουν το κοινωνικοοικονομικό περιεχόμενο και να καλύψουν το "χάσμα". Οι μαοϊκές αντιλήψεις είχαν την ρίζα τους στις μεθόδους και τις πρακτικές της παρατεταμένης περιόδου του λαϊκού επαναστατικού πολέμου, όπου μια εργατική πρωτοπορία κινητοποιούσε τις πιο πλατιές αγροτικές μάζες σε συστηματικές καμπάνιες και πετύχαινε, με την ένταση της πάλης και μεγάλη αυτοθυσία, τους επαναστατικούς στόχους.

Ο Μάο, κριτικάροντας την αντίληψη του 1936 του Στάλιν, μίλησε για την συνέχιση της ταξικής πάλης κάτω από το καθεστώς της δικτατορίας του προλεταριάτου, για την "αδιάκοπη επανάσταση". Αναπόφευκτα, μια παρόμοια εσωτερική πολιτική που δίνει το προβάδισμα στην ταξική πάλη για τη λύση των οικονομικών προβλημάτων ακολουθείται από μιαν εξωτερική πολιτική που δίνει το προβάδισμα στην σύγκρουση με τον ιμπεριαλισμό (και μάλιστα σε μια περίοδο μέγιστης ιμπεριαλιστικής πίεσης πάνω στην Κίνα και έξαρσης των αντιαποικιακών αγώνων). Ο μαοϊκός ριζοσπαστισμός, που πήγαζε από τις απαιτήσεις της αγροτικής υπανάπτυξης και την ανάγκη ριζικών λύσεων, προεκτείνονταν σε επαναστατικό αντιιμπεριαλιστικό "τριτοκοσμισμό", με τη συνοδεία όλων των θεωριών για "τη ζώνη των θυελλών", την "περικύκλωση των (μητρο)πόλεων" κλπ.

Αντίθετα, ο Λιου, ο Ντενγκ και η δεξιά εθνικορεφορμιστική πτέρυγα, πρόβαλαν μια "αναπτυξιακή" ιδεολογία που επιδίωκε το ξεπέρασμα της υπανάπτυξης, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές μορφές μέσα απ΄ τις ελπίδες σε τεχνοκρατικούς "εκσυγχρονισμούς", τους μηχανισμούς της αγοράς και το άνοιγμα προς τη Δύση. Στην εξωτερική πολιτική, τούτο σήμαινε, συμπλησίαση με τον ιμπεριαλισμό, οικονομικές και πολιτικές παραχωρήσεις, ειρηνική (ταξική) συνεργασία μαζί του. Η μαοϊκή αντίληψη έχει αναμφισβήτητα προοδευτικά επαναστατικά γνωρίσματα. Η Κινέζικη Επανάσταση και η συνεισφορά του Μάο αποτελεί ισχυρή συνιστώσα και πηγή νέας γνώσης για την παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση. Η πάλη ενάντια στη δεξιά γραμμή, την τεχνοκρατία και την γραφειοκρατία έφερε ξανά στο επίκεντρο το ρόλο των μαζών ως υποκειμένου της Ιστορίας, αμφισβήτησε τον αστικό χαρακτήρα του καταμερισμού της εργασίας, επανατοποθέτησε το όλο ζήτημα του χαρακτήρα και των μεθόδων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, των σχέσεων της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, των σχέσεων της με την ταξική πάλη μέσα στο προλεταριακό κράτος και διεθνώς.

Αλλά και οι περιορισμοί, θεωρητικοί και πρακτικοί, της γραμμής του Μάο είναι σαφείς. Όχι μόνο οδήγησαν σε αδιέξοδο αλλά και άνοιξαν τον δρόμο στην επικράτηση της δεξιάς γραμμής (ιδιαίτερα μετά την εγκατάλειψη της Κομμούνας της Σαγκάης και το άνοιγμα του Μάο στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό με την επίσκεψη του Νίξον το 1972). Οι δύο γραμμές ήταν αντίθετες. Ταυτόχρονα όμως υπήρχε ενιαία μεθοδολογική βάση και κοινά κοινωνικά ερείσματα στην κινέζικη γραφειοκρατία. Και κάτω απ΄ ορισμένους όρους τ΄ αντίθετα μετατρέπονται το ένα στο άλλο. Από την σκοπιά της μεθόδου και οι δύο αντίθετες γραμμές καταργούσαν τη διαλεκτική των παραγωγικών δυνάμεων, χωρίζοντας μεταφυσικά τα αντίθετα και τοποθετώντας εκλεκτικά στη θέση του πρωταρχικού το αντίθετο που αυθαίρετα επέλεγαν.

Ο Μάο ξέκοβε και πρότασσε την πολιτική μορφή σαν καθοριστική, παραγνωρίζοντας ότι το οικονομικό περιεχόμενο είναι, σε τελευταία ανάλυση, το καθοριστικό. Αναποδογυρίζοντας ιδεαλιστικά τη σχέση βάσης - εποικοδομήματος, απολυτοποιούσε τη σχετική αυτονομία του εποικοδομήματος. Ξεκόβοντας τις τάξεις και την ταξική πάλη από την παραγωγική βάση, καθόριζε την ταξική φύση των συγκρουόμενων δυνάμεων από την πολιτική γραμμή και την ιδεολογία, από δεδομένα του εποικοδομήματος, από μορφές της κοινωνικής συνείδησης. Μ΄ αυτή την σαθρή μεθοδολογία υπήρξε η μεγαλύτερη σύγχυση στους ταξικούς όρους και στο ζήτημα των συμμαχιών στην ίδια την πολιτιστική επανάσταση και προπαντός πάνω στο ζήτημα της ταξικής φύσης της Σοβιετικής Ένωσης (και των άλλων εργατικών κρατών).

Ο ιδεαλισμός στη μέθοδο οδήγησε στον μεγαλύτερο υποκειμενισμό και βολονταρισμό στην πολιτική και στην οικονομία, στα αποτυχημένα "Μεγάλα Άλματα", στις απόπειρες κατάργησης της διαφοράς ανάμεσα σε χειρωνακτική και πνευματική εργασία μέσα σε μια χώρα, ακόμα και μέσα σε μια επαρχία και σ΄ ένα εργοστάσιο στα χρόνια της Πολιτιστικής Επανάστασης, με σκοταδιστικές διώξεις των διανοούμενων, ξενοφοβία και θρησκευτική προσωπολατρία. Η σύγχυση κάθε ταξικού όρου έθρεψε τις εθνικιστικές ανάγκες της κινέζικης γραφειοκρατίας κι έφερε την αντιδραστική θεωρία των "δύο υπερδυνάμεων" - και την προέκτασή της τη "θεωρία των τριων κόσμων" του Ντενγκ Χσιάο Πίνγκ.

Ο Ντενγκ, από τη μεριά του, ξέκοβε και πρότασσε ένα ταξικά ουδέτερο οικονομικό περιεχόμενο, αδιαφορώντας για τις κοινωνικές μορφές ανάπτυξης (ή οπισθοδρόμησής) του και τον αποφασιστικό ρόλο της πολιτικής οργάνωσης της μεταβατικής κοινωνίας κάτω από τη δικτατορία του προλεταριάτου. Και ο Μάο και ο Ντενγκ έμεναν προσκολλημένοι στην αντίληψη του Στάλιν για τις παραγωγικές σχέσεις σαν εξωτερικού περιβλήματος των παραγωγικών δυνάμεων, ενεργητικού για τον πρώτο, παθητικού και ουδέτερου για τον δεύτερο. Η σταλινική αντίληψη αυτή μπήκε σε αναγκαία κριτική και επανεξέταση από τους σοβιετικούς θεωρητικούς, που τονίζουν ότι οι παραγωγικές σχέσεις δεν είναι κάποιο εξωτερικό δοχείο αλλά η εσωτερική διάρθρωση της κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης. Αγνοώντας αυτή τη διαλεκτική, ο Μάο ξέκοβε τις παραγωγικές σχέσεις "από την πραγματική κατάσταση των παραγωγικών δυνάμεων, από την πρακτική δραστηριότητα των ανθρώπων κι ο Ντενγκ ξέκοβε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων από την ανάπτυξη των κοινωνικών ανταγωνισμών - που ξέσπασαν τελικά εκρηκτικά στην Κίνα του 1989.

Η κοινωνικοοικονομική ανάπτυξη είναι ένα ενιαίο, μεταβαλλόμενο όλο, μια ενότητα και μάλιστα μια ενότητα αντιθέτων. "Οι παραγωγικές δυνάμεις και οι κοινωνικές σχέσεις, οι μεν και οι δε, είναι δύο διαφορετικές πλευρές της ανάπτυξης του κοινωνικού ατόμου". Οποιοσδήποτε μεταφυσικός διαχωρισμός οδηγεί σε ολέθρια αποτελέσματα στην πολιτική και στην οικονομία, στη σοσιαλιστική επανάσταση και στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Η αγνόηση της διαλεκτικής των παραγωγικών δυνάμεων και των παραγωγικών σχέσεων έχει μεθοδολογικές και ιστορικές ρίζες. Eίναι αδύνατο να συλληφθεί επιστημονικά, μαρξιστικά, αν αυτή η ιστορική - υλιστική διαλεκτική αποκοπεί από το νόμο της ανισόμερης και συνδυασμένης ανάπτυξης, τον ακρογωνιαίο λίθο της θεωρίας της Διαρκούς Επανάστασης. Η ίδια η αντίφαση ανάμεσα στο ψηλό επίπεδο των σχέσεων ιδιοκτησίας και το χαμηλό επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων στην Κϊνα (όπως πρωτύτερα στην Ρωσία) δεν είναι πρωτογενής αλλά παράγωγη. Γεννήθηκε από την αντίφαση ανάμεσα στις παγκόσμιες παραγωγικές δυνάμεις και στις ιστορικά ξεπερασμένες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής στην ιμπεριαλιστική Δύση, που συνεχίζει να ελέγχει την παγκόσμια οικονομία.

Είναι οι διεθνείς αντιφάσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού, στο στάδιο της ιμπεριαλιστικής του παρακμής, που έσπασαν τη διεθνή καπιταλιστική αλυσίδα πρώτα στον πιο αδύνατό της κρίκο, τη Ρωσία το 1917 εγκαινιάζοντας την παγκόσμια επανάσταση και τη μετάβαση στον παγκόσμιο σοσιαλισμό. Είναι αυτές οι αντιφάσεις στο ίδιο παγκόσμιο επαναστατικό προτσές που έσπασαν ξανά την αλυσίδα στην Κίνα το 1949. Η διεθνής ανισόμερη ανάπτυξη του καπιταλισμού έφερε την διάλυση των προκαπιταλιστικών δομών στην Κίνα και τα δεινά της μισοαποικιακής εξάρτησης. Από τη μια έδωσε την αρχική ώθηση στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων του κινέζικου καπιταλισμού, για να βάλει από την άλλη φραγμούς σ΄ αυτή την ανάπτυξη μ΄ όλα τα δεσμά της πολλαπλής εξάρτησης από διάφορα αντιμαχόμενα μητροπολιτικά κέντρα του ιμπεριαλισμού. Ο ιμπεριαλισμός αναπαρήγαγε την υπανάπτυξη και καλλιεργούσε τις πιο βάρβαρες μορφές εκμετάλλευσης, ιδιαίτερα στην αγροτική ενδοχώρα.

Η αντιφατική σχέση κι αλληλεπίδραση με τον ιμπεριαλισμό έδωσε τον εθνικό αστικό δημοκρατικό χαρακτήρα στην Κινέζικη Επανάσταση. Συνάμα, όμως, όπως ανάλυσαν ο Τρότσκι και η Ρωσική Αριστερή Αντιπολίτευση, ο νόμος της συνδυασμένης ανάπτυξης συνέπλεξε τις καπιταλιστικές και τις προκαπιταλιστικές σχέσεις καθώς και τους δεσμούς της ντόπιας μπουρζουαζίας (με το ξένο κεφάλαιο. Η ιμπεριαλιστική καταπίεση, έτσι, δεν άμβλυνε αλλά όξυνε την ταξική πάλη ανάμεσα στην κινέζικη μπουρζουαζία με την κομπραδόρικη και την εθνική της συνιστώσα) και τους εργάτες και αγρότες. Η αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού και η αντιμετώπιση του αγροτικού προβλήματος απαιτούσαν την ρήξη και την ανατροπή της κινέζικης μπουρζουαζίας από το προλεταριάτο, επικεφαλής της αγροτικής λαοθάλασσας. Από την ίδια την εσωτερική της λογική, η ιστορική απελευθέρωση της Κίνας απαιτούσε η επανάσταση να γίνει διαρκής κι από δημοκρατική να μετεξελιχτεί σε σοσιαλιστική, κάτω από την δικτατορία του προλεταριάτου.

Η έναρξη της παγκόσμιας επανάστασης στη Ρωσία το 1917 έδωσε ισχυρή ώθηση στο επαναστατικό κίνημα της Κίνας και την κινέζικη εργατική τάξη που εκδηλώθηκε στο κίνημα του 1919, την ίδρυση και ανάπτυξη του ΚΚ Κίνας και τη Δεύτερη Κινέζικη Επανάσταση του 1925-27. Οι ήττες, όμως, κι η υποχώρηση της προλεταριακής επανάστασης στην Ευρώπη, η απομόνωση κι ο γραφειοκρατικός εκφυλισμός στην ΕΣΣΔ και η άνοδος του Σταλινισμού είχαν καταστροφικές συνέπειες στην Κίνα. Ο Στάλιν και η γραφειοκρατία του, πολεμώντας τον Τρότσκι και τη θεωρία της διαρκούς επανάστασης με τη θεωρία και την πράξη του "σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα", νεκρανάστησαν την μενσεβίκικη θεωρία των "σταδίων", υπέταξαν και διέλυσαν το ΚΚ Κίνας στο αστικό εθνικιστικό κουομιτάνγκ του Τσαγκ Κάι Σεκ - που δεν άργησε να σφάξει την κινέζικη εργατική τάξη και την επανάσταση. Η ήττα της επανάστασης του 1925-27 είχε, με τη σειρά της, βαριές συνέπειες διεθνώς, και πρώτα - πρώτα στην ίδια την ΕΣΣΔ. Αποκορυφώνοντας μια περίοδο αλλεπάλληλων ηττών της παγκόσμιας επανάστασης, άφησε την ΕΣΣΔ απομονωμένη και δημιούργησε το έδαφος για την παραπέρα σταθεροποίηση της θερμιδωριανής γραφειοκρατίας του Στάλιν και την ήττα, με γραφειοκρατικά - αστυνομικά μέσα, της μπολσεβίκικης Αριστερής Αντιπολίτευσης.

Για την ίδια την Κίνα, η ήττα του 1927 θα πληρωθεί όχι μόνο με την εγκατάσταση της βάρβαρης βοναπαρτιστικής δικτατορίας του Τσάνγκ αλλά και με την γιαπωνέζικη ιμπεριαλιστική εισβολή και κατοχή. Ο Τρότσκι έγραφε: "Η τραγική εμπειρία της Κίνας είναι ένα μεγάλο μάθημα για τους καταπιεζόμενους λαούς. Η Κινέζικη Επανάσταση του 1925-27 είχε όλες τις δυνατότητες να νικήσει. Μια ενοποιημένη και μετασχηματισμένη Κίνα θα αποτελούσε αυτήν την εποχή ένα ισχυρό φρούριο της ελευθερίας στην Απω Ανατολή. Ολόκληρη η τύχη της Ασίας και σ΄ ένα βαθμό όλου του κόσμου, θα μπορούσε να ήταν διαφορετική. Αλλά το Κρεμλίνο, που δεν έχει εμπιστοσύνη στις κινέζικες μάζες και επιδιώκει τη φιλία των στρατηγών, χρησιμοποίησε όλο του το βάρος για να υποτάξει το κινέζικο προλεταριάτο στην μπουρζουαζία και έτσι βοήθησε τον Τσαγκ Κάι - Σεκ να συντρίψει την κινέζικη επανάσταση. Απογοητευμένη, διασπασμένη και εξασθενημένη, η Κίνα ήταν εκτεθειμένη στη γιαπωνέζικη εισβολή".

Ποδοπατώντας τα μαθήματα του 1927, ο Στάλιν συνέχισε να προσπαθεί να δέσει το ΚΚ Κίνας στο άρμα του Τσαγκ και στις ανάγκες των συμφωνιών του με τους "Συμμάχους" ιμπεριαλιστές στη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, και προπαντός στο τέλος του. Η γραμμή του Στάλιν - υποστηριζόμενη μέσα στο ΚΚ Κίνας από την ομάδα των Λιού Σάο Σι και του Ντενγκ Χσιάο Πινγκ - απαιτούσε τη στήριξη της "εθνικής κυβέρνησης" του Τσαγκ. Η ηγεσία του Μάο έσπασε αποφασιστικά, αν και εμπειρικά, απ΄ αυτή τη γραμμή, στήριξε το λαϊκό πόλεμο στην αγροτική επανάσταση, σύντριψε το διαλυόμενο Κουομιτάνγκ και έφερε στην εξουσία το κινέζικο προλεταριάτο, με την σοσιαλιστική επανάσταση του 1949. Η θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης επιβεβαιώθηκε ξανά θριαμβευτικά.