|
ΤΟ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ!
H
ΛAMΨH THΣ EΞEΓEPΣHΣ ΦΩTIZEI TO ΔPOMO TOY AΓΩNA
(ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ)
Tο
πνεύμα του Πολυτεχνείου, το πνεύμα
της ανυπακοής στην εξουσία, της
αντίστασης, της εξέγερσης μας εμπνέει.
H λάμψη της εξέγερσης του εξακολουθεί να φωτίζει το δρόμο
του αγώνα.
Όσο κι αν προσπάθησαν επί 30
χρόνια, με την κτηνωδία της χούντας, ή
την τρομοκρατία της Kαραμανλικής
Δεξιάς δεν μπόρεσαν να το
εξουδετερώσουν. H ΠAΣOKική
διακυβέρνηση δοκίμασε να
εξουδετερώσει το επαναστατικό του
περιεχόμενο με τη μέθοδο της
ενσωμάτωσης, μετατρέποντάς το σε
εικόνισμα, σε επίσημη ανούσια εθνική-σχολική
γιορτή.
Όμως το ρήγμα που άνοιξε με
τη Nοεμβριανή εξέγερση το 1973 και με τη
χουντική προδοσία στην Kύπρο το 1974 δεν
έχει κλείσει. Tο Πολυτεχνείο, η
μεγαλύτερη επαναστατική δράση μαζών
από το Δεκέμβρη του 1944, έχοντας
καταγραφεί στην ιστορική συνείδηση,
εξακολουθεί να συγκινεί, να
συγκλονίζει και να εμπνέει. Ο δρόμος
για Eλευθερία, Ψωμί και Παιδεία
έχει χαραχθεί ανεξίτηλα από τα
Πολυτεχνεία και τους Oκτώβρηδες.
Aντίθετα
με τους πολεμοκάπηλους (παλιούς
χουνταίους και φασιστοεθνικιστές -
αυτούς που οργάνωσαν το πραξικόπημα
στην Kύπρο κι έδωσαν το πρόσχημα στα
τουρκικά στρατεύματα να εισβάλουν)
εμείς θέλουμε και επιζητούμε
συνομιλίες και συνεννόηση με τον
τουρκικό λαό, αλλά αυτό μπορεί να
γίνει ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τους
στρατηγούς και κυβερνήτες και
καπιταλιστές εκατέρωθεν του Aιγαίου
με την ανάπτυξη μιας διεθνιστικής
συνεργασίας. Σ' αυτή την κατεύθυνση
δρα το Bαλκανικό Σοσιαλιστικό Kέντρο Kριστιάν
Pακόφσκυ με συμμετοχή ελλήνων,
τούρκων και βαλκάνιων διεθνιστών.
Mε
πολιορκητικό κριό την εξάρθρωση της «17
Nοέμβρη» η κυβέρνηση Σημίτη
εσωτερικεύει τον πόλεμο κατά της
τρομοκρατίας του Mπους και αναπτύσσει
τη δική της «αντιτρομοκρατική
εκστρατεία». Mέσα σ' αυτό το κλίμα η ΓAΔA
και ο αργηγός της Aντιτρομοκρατικής Yπηρεσίας
Σύρος αναγορεύονται σε Hρακλείς της
δημοκρατίας. Oι τραγκαουνάκηδες και
οι χαφιέδες των MME γίνονται τιμητές
και οι Bορίδηδες και οι Kρυστάλληδες
και ο λοιπός σιχαμερός εσμός
εμπειρογνώμονες στα τηλεπαράθυρα.
30
χρόνια μετά την Nοεμβριανή εξέγερση
έχει εξαπολυθεί μια μεγάλη
εκστρατεία κατασυκοφάντησης και
ενοχοποίησης της
αντιδικτατορικής πάλης, των
αριστερών και επαναστατικών ιδεών, με
ιδιαίτερη έμφαση στη συκοφάντηση του
τροτσκισμού. Στόχος τους η ανατροπή
του κοινωνικο-πολιτικού συσχετισμού
δυνάμεων που εγκαθιδρύθηκε μετά το
Πολυτεχνείο και την ανατροπή της
στρατιωτικής χούντας. Στόχος τους
είναι το δυναμικό αντιιμπεριαλιστικό
κίνημα που κάθε χρόνο επιμένει να
διαδηλώνει έξω από την αμερικανική
πρεσβεία, το κίνημα που αντιτάχθηκε
με μεγάλες αντιπολεμικές διαδηλώσεις
στον πόλεμο κατά της Γιουγκοσλαβίας,
του Αφγανιστάν και του Ιράκ. Στόχος
τους επίσης είναι ένα προληπτικό
κτύπημα του αναπτυσσόμενου κινήματος
κατά της καπιταλιστικής
παγκοσμιοποίησης.
Tο εργατικό κίνημα, η νεολαία,
η προοδευτική διανόηση και κάθε
ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος πρέπει
να αντιδράσουν σ' αυτή τη βίαιη
επιχείρηση απονομιμοποίησης των
αγωνιστών του Πολυτεχνείου και της
αντιδικτατορικής πάλης.
H
υπεράσπιση του Γιάννη Σερίφη, του
Θεολόγου Ψαραδέλλη και των 7
διαδηλωτών που συνελήφθησαν κατά τη
διάρκεια των διαδηλώσεων στη
Θεσσαλονίκη είναι βασικό και
πρωταρχικό καθήκον. Να μην περάσει η
αστυνομική σκευωρία.
Aλλά επίσης, και ανεξάρτητα
από την αντίθεσή μας στις μεθόδους
ατομικής τρομοκρατίας που αντί να
χειραφετούν την εργατική τάξη στον
αγώνα για την απελευθέρωσή της
καλλιεργούν την παθητική αναμονή
κάποιου ουρανοκατέβατου ελευθερωτή,
πρέπει να υπερασπίσουμε τις
δημοκρατικές ελευθερίες και
δικαιώματα των κρατουμένων,
συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων
των κρατουμένων για την υπόθεση της «17
Nοέμβρη».
Για μια μερίδα
της αστικής τάξης, για τη συντηρητική
παράταξη, τη Δεξιά, για να μη
μιλήσουμε για τα χουντοφασιστικά
παρακλάδια της, το Πολυτεχνείο ήταν
μια αντικρατική κομμουνιστική
ανταρσία που έπρεπε να κατασταλεί και
που η θύμησή της πρέπει με κάθε τρόπο
σήμερα να σβηστεί. Είναι γεγονός πώς η
πιο δημοκρατική μερίδα της άρχουσας
τάξης και οι μικροαστοί δορυφόροι της,
το 1973 έμειναν παγερά ουδέτεροι
απέναντι στο κίνημα της νοεμβριανής
εξέγερσης. Ωστόσο, αργότερα με τη
μέθοδο της ενσωμάτωσης επεχείρησαν
να σβήσουν το εξεγερτικό πνεύμα του
Πολυτεχνείου και να το μετατρέψουν σε
επίσημη κρατική σχολική εορτή. Το
ΠΑΣΟΚ υπήρξε ο πρωταγωνιστής αυτής
της προσπάθειας και σε σημαντικό
βαθμό είχε επιτυχίες (όχι χωρίς τη
συνδρομή του ΚΚΕ). Ετσι, στην επέτειο
της εξέγερσης και σφαγής του
Πολυτεχνείου οι μπάτσοι και οι
στρατηγοί δολοφόνοι έρχονται να
καταθέσουν στεφάνια στα θύματά τους.
Στεφάνια στους "ήρωες" που οι
ίδιοι ή οι συνάδελφοί τους
δολοφονούσαν ως απόφοιτοι των σχολών
αστυνομίας, και στρατού - και
ταυτόχρονα επιθέσεις με ρόπαλα,
άνοιγμα κρανίων και νέα θύματα στις
πορείες για το Πολυτεχνείο. Κουμής,
Κανελλοπούλου, Καλτεζάς ήταν τα νέα
θύματα στο μακρύ κατάλογο, που ποτέ
δεν έγινε επακριβώς γνωστός, των
θυμάτων του Πολυτεχνείου το 1973.
Για τη
λεγόμενη Αριστερά, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ (με
όποια ονόματα και παραλλαγές κι αν
εμφανίστηκαν μετά το 1974) το
Πολυτεχνείο υπήρξε μια τεράστια
δεξαμενή άντλησης ανοίκειας δόξας -
δόξας αντιστρόφως ανάλογης με τη
γνωστή αρνητική τους στάση στην
κατάληψη του Πολυτεχνείου το 1973. Με
προκάλυμα τη δόξα του Πολυτεχνείου,
οι κάλπικοι αριστεροί, ου μην αλλά και
πλήθος αναρχικοί, εφόρμησαν σε
υπουργεία και δημόσιες υπηρεσίες όχι
για να ανατρέψουν αλλά για να
στρογγυλοκαθήσουν στις καρέκλες της
εξουσίας. Παρ΄ όλα αυτά, το
Πολυτεχνείο εξακολουθεί 30 χρόνια
μετά να παραμένει βαθύτατα χαραγμένο
στην ιστορική μνήμη του λαού, σημείο
αναφοράς κι οδόφραγμα αγώνων. Νέες
γενιές μαχητών εξακολουθούν να
φλογίζονται από την επαναστατική
φλόγα της νοεμβριανής εξέγερσης του
1973.
ΤΙ ΥΠΗΡΞΕ ΤΕΛΙΚΑ ΤΟ
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ;
Πρώτα - πρώτα
υπήρξε μέρος μιας παγκόσμιας
επαναστατικής διαδικασίας. Είναι
αξεχώριστο από το Μάη του ΄68 στη
Γαλλία, την Ανοιξη της Πράγας, τον
Ιταλικό Σεπτέμβρη, την Βιετναμέζικη
επανάσταση, την "επανάσταση των
γαρυφάλων" στην Πορτογαλία, την
ανατροπή της δικτατορίας στην
Ισπανία, την ήητα της αποικιοκρατίας
στην Αφρική.
Το υπόβαθρο
αυτής της παγκόσμιας επαναστατικής
έκρηξης ήταν η ποιοτική αλλαγή στους
οικονομικούς όρους, που σηματοδότησε
η ανατροπή της μεταπολεμικής
κεϋνσιανής οικονομικής άνθισης. Το 1971
ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Νίξον
υποχρεώθηκε να καταργήσει τους
θεμελιώδεις όρους των Συμφωνιών του
Μπρέτον Γουντς, που μαζί με τις
Συμφωνίες της Γιάλτας εξασφάλιζαν το
μεταπολεμικό στάτους. Οσο κι αν οι
οικονομικοί όροι δεν επιδρούν άμεσα,
αλλά έμμεσα στην ταξική πάλη, δεν
παύει να αποτελεί γεγονός ότι τελικά
οι αλλαγές στους οικονομικούς όρους
προσδιορίζουν την ταξική πάλη.
Αλλωστε, όπως το εξήγησε ο Μαρξ, πίσω
από την οικονομική κρίση, την κρίση
των πραγμάτων, εκδηλώνεται η κρίση
των κοινωνικών σχέσεων, οι κοινωνικές
τάξεις και τα αντίθετα ταξικά
συμφέροντα.
Στην Ελλάδα
ήδη είχαν συντελεστεί τεράστιες
αλλαγές στις τάξεις που ανέτρεπαν
όλους τους παλιούς συσχετισμούς
δυνάμεων. Η εκβιομηχάνιση του 1963 - 75, η
τρίτη και σημαντικότερη
εκβιομηχάνιση στην Ελλάδα μετά από
την εκβιομηχάνιση επί Τρικούπη και
εκείνη του 1930, έφερνε στο προσκήνιο
ένα φρέσκο βιομηχανικό προλεταριάτο,
οργανωμένο σε μεγάλες βιομηχανικές
μονάδες, χωρίς τα στίγματα των ηττών
του παρελθόντος, νέα στρώματα "εργατών
με λευκά κολάρα" και μια πολυπληθή
φοιτητική και σπουδαστική μάζα.
Η ανάπτυξη
μιας βιομηχανικής μπουρζουαζίας, που
από το 1963 είχε προσανατολιστεί στην
ευρωπαϊκή αγορά άλλαζε επίσης τους
συσχετισμούς δυνάμεων στο εσωτερικό
της άρχουσας τάξης που από την εποχή
του εμφύλιου πόλεμου είχε υποχρεωθεί
να τηρεί φιλοαμερικάνικη πολιτική. Η
όξυνση της αντίθεσης Ευρώπης -
Αμερικής είχε την αντανάκλασή της
στην Ελλάδα της αμερικανοκίνητης
δικτατορίας του έμμισθου πράκτορα
της CIA Παπαδόπουλου. Η ανάπτυξη της
διεθνούς κρίσης μετά το 1971 είχε
ισχυρό αντίκτυπο στην ασταθή Ελλάδα.
Η χούντα υποχρεώθηκε να πάρει τα
πρώτα αντιπληθωριστικά μέτρα στις 24
Δεκέμβρη 1972 και πρόσθετα μέτρα στις 30
Μάρτη 1973.
Ολα άρχισαν να
αποκτούν σπασμωδικούς ρυθμούς. Στο
χρηματιστήριο σε μια φάση άρχισαν να
σχηματίζονται ουρές εκατοντάδων
μέτρων. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις
που ήδη είχαν αρχίσει από τον Οκτώβρη
του 1972, άρχισαν να κλιμακώνονται. Το
Φλεβάρη 1973 οι φοιτητές καταλαμβάνουν
τη Νομική Σχολή στο κέντρο της Αθήνας.
Η χούντα νοιώθει το έδαφος να φεύγει
κάτω από τα πόδια της. Η κρίση της
βαθαίνει. Ηδη το Μάη δυσαρεστημένοι
φιλοβασιλικοί αξιωματικοί
οργανώνουν το λεγόμενο "κίνημα του
Ναυτικού".
Ο δικτάτορας
Παπαδόπουλος αντιδρά με δημοψήφισμα
κατάργησης της μοναρχίας τουν Ιούλιο
του 1973. Λίγο αργότερα απελευθερώνει
τους πολιτικούς κρατούμενους απ΄ τις
φυλακές και τα ξερονήσια και
επιχειρεί να νομιμοποιήσει το
καθεστώς του διορίζοντας μια "πολιτική"
κυβέρνηση υπό τον Μαρκεζίνη. Το τότε
ΚΚΕ (εσωτ.) ερωτοτροπεί με τη
Μαρκεζινοποίηση, το ΚΚΕ ζυγίζει τα
πράγματα και τελικά μένει παράμερα.
Είχε προηγηθεί η άρνηση των αστών
πολιτικών (Κανελλόπουλος, Μαύρος, κλπ)
να δεχτούν την πολιτικοποίηση της
δικτατορίας.
Η ΕΚΡΗΞΗ
Και τότε ήρθε
η προαναγγελθείσα έκρηξη. Είχε
προαναγγελθεί από την κατάληψη της
Νομικής, τις διαδηλώσεις της νεολαίας
σε διάφορες ευκαιρίες και επίσης από
εργατικές κινητοποιήσεις. Παρά τη
μπότα του αστυνομικού - στρατιωτικού
κράτους, οι τυπογράφοι των ημερήσιων
εφημερίδων και της Ολυμπιακής σπάνε
το αντιαπεργιακό φράγμα. Στα τέλη του
Αυγούστου απεργούν οι εργαζόμενοι
στα τρόλλεϋ. Στα τέλη Οκτώβρη το
προσωπικό της ΔΕΗ.
Η κατάληψη του
Πολυτεχνείου άρχισε μετά από μια
συγκέντρωση φοιτητών 5 σχολών στις 11 π.μ.
την Τετάρτη 14 Νοεμβρίου. Αίτημα
ελεύθερες εκλογές και όχι διορισμένα
διοικητικά συμβούλια. Την Τετάρτη το
βράδυ αρκετοί εργάτες, κυρίως
οικοδόμοι, στο κτίριο Γκίνη
συγκροτούν την εργατική συνέλευση.
Για τρεις ημέρες η καρδιά της Αθήνας,
η καρδιά της Ελλάδας χτυπά στο
Πολυτεχνείο. Μέρα - νύχτα
οργανώνονται διαδηλώσεις. Ο
ραδιοσταθμός που άρχισε να
λειτουργεί εκπέμπει εξεγερτικά
μηνύματα. Προκηρύξεις τυπώνονται και
ρίχνονται στους δρόμους "Κάτω η
χούντα", "Ψωμί - παιδεία -
ελευθερία", "Εξω οι αμερικάνοι",
"Γενική Απεργία", "Εργάτες,
αγρότες, φοιτητές". Η αστυνομία
αδυνατεί να καταστείλει το κίνημα.
Αλλά στο εσωτερικό του φοιτητικού και
νεολαιϊστικου κινήματος διεξάγεται
μια έντονη πάλη. Ποιον δρόμο πρέπει να
ακολουθήσει το κίνημα;
Δύο βασικές
γραμμές αναμετρήθηκαν. Από τη μια η
γραμμή που ήθελε να χρησιμοποιήσει το
φοιτητικό κίνημα ως μέσο πίεσης για
"εκδημοκρατισμό", ως
διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια των
αστών δημοκρατών που έβλεπαν με
αμηχανία ή φόβο το ογκούμενο κίνημα
εξέγερσης. Συνεπέστεροι "μαχητές"
αυτής της γραμμής ήταν οι σταλινικοί
και των δύο φραξιών του ΚΚΕ. Από την
πρώτη στιγμή, από την Τετάρτη 14
Νοεμβρίου, τα μέλη της Αντι-ΕΦΕΕ (ΚΝΕ),
όπως ο μετέπειτα "αστέρας" Στ.
Λογοθέτης αγωνίζονταν για να μη γίνει
η κατάληψη. Αργότερα, στην "Πανσπουδαστική"
(Νο 8) και στο ραδιοσταθμό "Φωνή της
Αλήθειας" που εξέπεμπε από την
Ανατολική Ευρώπη θα καταγγείλουν την
κατάληψη του Πολυτεχνείου ως έργο 300
προβοκατόρων του Ρουφογάλλη (αρχηγού
της ΚΥΠ) και του Παπαδόπουλου!
Η άλλη γραμμή,
που παλεύτηκε ήταν η γραμμή της
ανεξάρτητης αντιδικτατορικής και
αντικαπιταλιστικής εξέγερσης. "Κάτω
η Χούντα", "Γενική Απεργία",
συνθήματα επαναλαμβανόμενα από
δεκάδες χιλιάδες στόματα έσπερναν
τρόμο όχι μόνο στην τυραννία των
συνταγματαρχών αλλά και σ΄ όλη την
αστική τάξη που έβλεπε το φάσμα ενός
νέου Κόκκινου Δεκέμβρη. Αυτή η
πολιτική, παρά τις αδυναμίες, την
ανωριμότητα, σύγχιση, όπως για
παράδειγμα η εκτίμηση ότι "η
επάνάσταση άρχισε", και ορισμένα
σεχταριστικά λάθη, παλεύτηκε κυρίως
από τους Τροτσκιστές, μέσα στη
Συντονιστική Επιτροπή της Κατάληψης,
μέσα στην εργατική συνέλευση, και στο
μαζικό κίνημα στους δρόμους της
Αθήνας.
Η κάθοδος των
τανκς τις πρώτες ώρες της νύχτας της 17ης
Νοεμβρίου αποσκοπούσε να καταπνίξει
εν τη γενέσει του το ανεξάρτητο
επαναστατικό κίνημα, πριν απλωθεί στα
εργοστάσια και στις εργατικές
συνοικίες. Η χούντα δολοφόνησε πολλές
δεκάδες, ίσως εκατοντάδες, αλλά ήταν η
αρχή του τέλους της. Σε λίγες μέρες ο
αρχιδικτάτορας Παπαδόπουλος
ανατρέπεται από τον αρχηγό της ΕΣΑ,
Ιωαννίδη, που κι αυτός θα ανατραπεί
τον Ιούλιο, μετά το προδοτικό
πραξικόπημα στην Κύπρο.
ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 1973
ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΚΑΙ
ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
(Τα στοιχεία που δημοσιεύουμε σήμερα
είναι από το περιοδικό "ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ",
όργανο της ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ
ΕΝΩΣΗΣ, προκατόχου του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ (ΕΕΚ) -
ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ, που κυκλοφορούσε
παράνομα τον καιρό της δικτατορίας)
20 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973
*
Η
κατάληψη του Πολυτεχνείου άρχισε από
μια συγκέντρωση των 5 Σχολών, στον
περίβολό του, στις 11 το πρωί της
Τετάρτη; 14 του Νοέμβρη. Οι σταλινικοί
των επιτροπών προσπάθησαν να
διαλύσουν τη συγκέντρωση. Παρ΄ όλα
αυτά, η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε
ενάντια στους σταλινικούς.
*
Δεύτερη
απόπειρα για διάλυση της
συγκέντρωσης έγινε στις 2 το απόγευμα.
Οι σταλινικοί τράβηξαν τις σχολές του
Πολυτεχνείου στις αίθουσες για τις
Γενικές Συνελεύσεις, αφήνοντας στον
περίβολο 150 φοιτητές του
Πανεπιστημίου. Αυτοί οι φοιτητές
κράτησαν με τη μαχητικότητά τους τη
συγκέντρωση μέχρι που ξαναβγήκαν οι
φοιτητές του Πολυτεχνείου. Οι
συνελεύσεις στις περισσότερες Σχολές
ήταν συνοπτικές. Τρεις Σχολές κήρυξαν
απεργία. Η μια απ΄ αυτές κήρυξε
δυναμική απεργία. Ίσως δεν
φανταζόντουσαν πόσο δυναμικά θα
εξελισσόταν η απεργία αυτή.
*
Τρίτη
απόπειρα για τη διάλυση της κατάληψης,
αυτή τη φορά έγινε κατά τις 5.30 το
απόγευμα. Μερικοί σταλινικοί
θεώρησαν πράξη ωριμότητας το να
εγκαταλείψουν οι φοιτητές το
Πολυτεχνείο. Μάλιστα, οδήγησαν με
πραξικοπηματικό τρόπο τους φοιτητές
μιας Σχολής από τη Γενική τους
Συνέλευση στα σπίτια τους. Πολλοί
φοιτητές αναρωτιόντουσαν αν αυτοί οι
άνθρωποι είναι ή όχι χαφιέδες.
*
Κατά
τις έρευνες που έγιναν στα γραφεία
του κυβερνητικού Επίτροπου βρέθηκαν:
1) Μια πέτσινη ζώνη με τον αγκυλωτό
σταυρό και το χιτλερικό αετό στην
αγκράφα. Είχε χρονολογία 1940> 2)
Εκθέσεις στο Υπουργείο Παιδείας για
την κατάσταση στο Πολυτεχνείο και
εισηγήσεις για τον τρόπο
αντιμετώπισής της. 3) Καταλόγους των
φοιτητών του Πολυτεχνείου με
κόκκινους σταυρούς και άλλα σημάδια
μπροστά από τα ονόματα. Υπήρχε και
υπόμνημα για το τι σήμαιναν αυτά τα
σημάδια (κομμουνιστές, επικίνδυνοι
κλπ).
*
Είχαμε
πιάσει στα FM το μήκος κύματος της
αστυνομίας. Από κει, εκτός από τις
πολλές πληροφορίες για την εξέλιξη
των μαχών, για τις κινήσεις των τανκς
και για το τι σκόπευαν να κάνουν,
μάθαμε ότι η αστυνομία έχει
διασπαστεί.
*
Σε
εράνους που γινόντουσαν στους γύρω
δρόμους και κυρίως στην Πατησίων, οι
περαστικοί και οι επιβάτες των
λεωφορείων έδιναν πεντακοσάρικα και
χιλιάρικα. Εκτός από τους εράνους,
τεράστιες ποσότητες από τρόφιμα,
γλυκίσματα, φάρμακα, συγκεντρώθηκαν.
Όταν η Πατησίων και οι γύρω δρόμοι
γαζωνόντουσαν από τις σφαίρες της
Πολιτικής Άμυνας, υπήρχαν άνθρωποι με
εφόδια που έτρεχαν προς το
Πολυτεχνείο, διαγράφοντας ζιγκ-ζαγκ
για ν΄ αποφύγουν τις σφαίρες.
*
Σ΄
όλη τη διάρκεια των οδομαχιών, το
βράδυ της Παρασκευής, οι τραυματίες
μεταφερόντουσαν μέχρι τις πόρτες του
Πολυτεχνείου, μέσα σε βροχή από
σφαίρες. Από την είσοδο στην Πατησίων
μέχρι τον όροφο της Αρχιτεκτονικής,
όπου είχε εγκατασταθεί νοσοκομείο,
υπήρχε μία πλατειά γραμμή από αίμα. Οι
τραυματίες μεταφερόντουσαν
διαμελισμένοι ανάμεσα από τους
φοιτητές και τους εργάτες του
Πολυτεχνείου. Αντί να πέσει το ηθικό
τους χειροκροτούσαν και φώναζαν: "Είσαστε
ήρωες".
*
Παρ΄
όλες τις εκκλήσεις απ΄ το ραδιοπομπό
του Πολυτεχνείου για τη μεταφορά των
τραυματιών, οι μπάτσοι απαγόρευαν στα
ασθενοφόρα να πλησιάσουν. Παρ΄ όλα
αυτά, για μια στιγμή όλη η Πατησίων
είχε γεμίσει από ιδιωτικά αυτοκίνητα
γιατρών. Εκτός απ΄ τις σφαίρες, η
αστυνομία επιτέθηκε εναντίον τους με
δακρυγόνα. Λίγη ώρα πριν από την
είσοδο των τανκ, δύο τραυματίες, που
δεν είχαν προφτάσει να μεταφερθούν με
ασθενοφόρο, είχαν πεθάνει.
*
Όταν
ένα τανκ όρμησε στην είσοδο του
Πολυτεχνείου, κάποιος απ΄ τον
περίβολο έτρεξε και ανέβηκε σε μια
απ΄ τις κολώνες της πόρτας, όπου
ανεβοκατέβαζε τα χέρια του σαν πουλί.
Όταν η είσοδος γκρεμίστηκε, χάθηκε
μέσα στα ερείπια, και πολτοποιήθηκε
όπως και πολλοί άλλοι αγωνιστές που
δεν πρόφτασαν να απομακρυνθούν.
*
Κατά
την έξοδο από το Πολυτεχνείο, ένας
λοκατζής μπήκε επικεφαλής μιας
ομάδας διαδηλωτών και ρίχνοντας με το
αυτόματο στον αέρα έσπασε τον κλοιό
των αστυνομικών και έβγαλε τους
διαδηλωτές μέχρι τα Εξάρχεια. Άλλοι
φοιτητές λέγανε την άλλη μέρα ότι
αυτόν τον Λοκαντζή τον δολοφόνησε η
αστυνομία.
*
Τη
στιγμή της επίθεσης, ένας ταγματάρχης
σκότωσε εν ψυχρώ έναν έφεδρο και έναν
φαντάρο που αρνήθηκαν να
πυροβολήσουν στους φοιτητές.
*
Οι
πιο πολλοί απ΄ αυτούς που βγήκαν απ΄
το Πολυτεχνείο διανυκτέρευσαν σε
διαμερίσματα στη γύρω περιοχή. Οι
άνθρωποι τους δέχτηκαν με μεγάλη
ευχαρίστηση και βρίζοντας τη χούντα
και την αστυνομία. Σε μερικά
διαμερίσματα διανυκτέρευσαν 30 - 40
άτομα.
ΠΡΟΚΗΡΥΞΕΙΣ
Οι
προκηρύξεις που τυπώθηκαν στους
πολύγραφους του Πολυτεχνείου με
πρωτοβουλία των Τροτσκιστών
είναι:
ΕΛΛΗΝΕΣ
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ, οι φοιτητές ξεκίνησαν
έναν αγώνα ενάντια στη χούντα, για τα
δίκαια αιτήματά τους. Όλοι όμως οι
εργαζόμενοι αντιμετωπίζουμε βασικά
προβλήματα. Η χούντα προσπαθεί να μας
πάρει το ψωμί και να μας αφαιρέσει το
δικαίωμα στη δουλειά δημιουργώντας
μαζική ανεργία και ελπίζοντας έτσι να
φορτώσει πάνω μας τα βάρη της
οικονομικής κρίσης. Όλοι πρέπει να
αγωνιστούμε για την ανατροπή της
χούντας. Αυτό είναι Προϋπόθεση για
την επίλυση κάθε βασικού αιτήματος. Η
φοιτητική απεργία δίνει το
παράδειγμα.
Εργάτες, η
χούντα πρέπει να ανατραπεί τώρα.
Απομονώστε την, μείνετε μακρυά από
τις χουντοεκλογές που είναι διέξοδος
και στήριγμά της. Παλέψτε για τη
διοργάνωση της Γενικής Απεργίας, το
μοναδικό όπλο για να ανατρέψουμε τη
χούντα.
ΚΑΤΩ ΟΙ ΧΟΥΝΤΟΕΚΛΟΓΕΣ
ΑΠΟΧΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ
ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΤΕ ΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
Κάτω από την
πίεση των προβλημάτων που επισώρευσε
η εξαετής διακυβέρνηση της χούντας,
οι στρατοκράτες αισθάνονται την
ανάγκη να προχωρήσουν σε μια κατά
μέτωπο επίθεση ενάντια στο βιοτικό
επίπεδο των λαϊκών τάξεων και στις
πολιτικές τους ελευθερίες. Τα μέτρα
που πήρε η χούντα (απολύσεις
κρατουμένων, ψευτοκυβέρνηση
Μαρκεζίνη κλπ.) αποτελούν φαινομενική
υποχώρηση και αποσκοπούν στην
εξαπάτηση των Λαϊκών μαζών. Στην
πραγματικότητα αποτελούν ελιγμό για
την προετοιμασία μιας στυγνής και
ύπουλης αντεπίθεσης.
ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ
ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ
ΚΑΤΩ η ΧΟΥΝΤΑ ΤΩΡΑ
ΝΑ ΕΝΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ
ΜΕ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ TH ΓΕΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ
ΚΑΤΩ ΟΙ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ ΧΟΥΝΤΟΕΚΛΟΓΕΣ
ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ
20 Νοέμβρη 1973
Το φοιτητικό
κίνημα, που φούντωσε την Τετάρτη 14 του
μήνα, φτάνοντας στα αιματηρά γεγονότα
της Παρασκευής, του Σαββάτου και της
Κυριακής, ήταν η επιφάνεια με την
οποία εμφανίστηκε το εργατικό κίνημα.
Η κατάληψη του Πολυτεχνείου
ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια ενός
φοιτητικού κινήματος. Στο
Πολυτεχνείο, άρχισε να λειτουργεί σε
εμβρυακή μορφή ένα εργατικό Σοβιέτ.
Οι εργάτες, κυρίως οικοδόμοι, που
μπήκαν μέσα στο Πολυτεχνείο από την
πρώτη νύχτα, συγκάλεσαν Συνέλευση,
έκλεξαν Επιτροπή. Την πρώτη μέρα η
Συνέλευση μεταξύ άλλων έγκρινε ένα
κείμενο που τυπώθηκε στους
πολύγραφους της Σχολής σε 500 αντίτυπα.
(Στο άρθρο των σελίδων 2-3 αναφέρουμε
περισσότερες λεπτομέρειες για το
κείμενο αυτό, που εισηγήθηκε ένας Τροτσκιστής,
αλλά που δυστυχώς αυτή τη στιγμή δεν
βρίσκεται στα χέρια της σύνταξης).
Την επόμενη
μέρα, αποφασίστηκε να σταλούν
αντιπροσωπείες σε διάφορα εργοστάσια
για κινητοποίηση της τάξης. Επίσης
στάλθηκαν εργατικοί αντιπρόσωποι στη
Συντονιστική Επιτροπή, που διεύθυνε
την κατάληψη και τον αγώνα.
Όσο σύντομη κι
αν ήταν η ζωή της Εργατικής
Συνέλευσης, η σημασία της ήταν μεγάλη.
Ηταν ένα σύμβολο των μορίων οργάνωσης
της εργατικής τάξης, που θα
δημιουργηθούν στο μέλλον. Δεν πρόλαβε
να εξελιχθεί γιατί την πρόλαβαν τα
αιματηρά γεγονότα. Το εμβρυακό αυτό
εργατικό σοβιέτ, εμφανίζει την
ιστορία και ξαναγεννιέται μέσα στην
επανάσταση που άρχισε. Οι εργάτες και
οι άλλοι καταπιεζόμενοι θα αναλάβουν
οι ίδιοι τη διακυβέρνηση της χώρας με
αιρετούς και άμεσα ανακλητούς
αντιπρόσωπους, μια μορφή
διακυβέρνησης σοβιετική, καθολική,
μια μορφή χίλιες φορές
δημοκρατικότερη και απ΄ τα πιο
δημοκρατικά ακόμα όργανα
διακυβέρνησης της αστικής τάξης. Πολύ
σωστά η αντίδραση είδε μέσα στα
γεγονότα που ξετυλίχτηκαν το φάσμα
μιας νέας Κομμούνας. Αλλά πολύ
σύντομα θα αισθανθεί μέσα απ΄ τα νέα
γεγονότα που θάρθουν τη συντριπτική
μπότα της νέας σοβιετικής
επανάστασης. Του νέου Οκτώβρη.
(Τα κείμενα
αναδημοσιεύονται από την ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ
Νο 46, του Α΄ Δεκαπενθήμερου του
Δεκέμβρη 1973, που όπως εξηγεί σε
υποσημείωση κυκλοφόρησε λίγες μέρες
αργότερα λόγω των γεγονότων).
ΦΟΙΤΗΤΙΚΑ
(ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ, Νο 48, Α΄ Δεκαπενθήμερου
του Γενάρη 1974)
ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΚΑΝ
ΜΕΤΑ ΤΙΣ 25 ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ
Τη δεύτερη
βδομάδα μετά το πραξικόπημα της
χούντας Νο 2, ένας μεγάλος αριθμός από
συγγενείς των σκοτωμένων και
συλληφθέντων στα γεγονότα του
Πολυτεχνείου, πέρασε μπροστά από το
Πολυτεχνείο. Ο καθένας φορούσε μαύρο
περιβραχιόνιο και έριχνε ένα
μπουκέτο λουλούδια που κρατούσε στα
χέρια, μπροστά στην κεντρική πύλη.
Λίγο πιο πέρα, καμιά 50ριά περίπου
περάσανε από μια άλλη πύλη: της
κλούβας.
- Την ίδια
βδομάδα 40 περίπου φοιτητές
καταλάβανε ένα τρόλεϊ, που περνούσε
μπροστά απ΄ το Πολυτεχνείο. Μαζί με
τους επιβάτες φωνάζανε συνθήματα. Ένα
απ΄ αυτά, ήταν: "Φάγαμε αυτόν/ τον
Παπαδόπουλο/ θα φάμε κι εσάς". Ο
οδηγός του τρόλεϊ συνέχισε κανονικά
το δρομολόγιο της γραμμής σαν να μην
συνέβαινε τίποτα.
Μετά από λίγο
καταφθάσανε αυτοκίνητα της ΕΣΑ και
περιπολικά. Όλα μαζί καταδιώξανε το
τρόλεϊ, μα ο οδηγός δεν έλεγε να
σταματήσει. Ο λόγος; απλώς ο οδηγός
και εισπράκτορας δεν θέλανε να
καθυστερήσουν το δρομολόγιο. Έτσι
τουλάχιστον είπαν αργότερα. Τελικά,
κι όταν το τρόλεϊ ακινητοποιήθηκε, 30
περίπου επιβάτες - διαδηλωτές
κατέληξαν στην φυλακή.
- Την δεύτερη
και τρίτη εβδομάδα, ορισμένα βράδια
και κατά τις 8-9/ ώρα που ο κόσμος
φεύγει απ΄ τη δουλειά του/ σε διάφορες
περιοχές γύρω απ΄ το Πολυτεχνείο
περιπολικά ρίχνανε δακρυγόνα.
Προφανώς φοβόντουσαν ή είχανε
πληροφορίες για συγκεντρώσεις.
- Την Τετάρτη 12
του Δεκέμβρη, μπροστά στην
Αμερικανική Πρεσβεία φανερώθηκε άρμα
μάχης. Τα κυνηγετικά της Ασφάλειας
οσφρίστηκαν ύποπτες κινήσεις στην
περιοχή, και οι προστατευόμενοι
έσπευσαν να προστατέψουν τους
προστάτες.
- Η χούντα του
Παπαδόπουλου, μετά τα γεγονότα του
Πολυτεχνείου, έκλεισε το
Πανεπιστήμιο μέχρι τις 10 Δεκέμβρη. Η
χούντα Νο 2 θέλησε να συντομέψει αυτό
το διάστημα και άνοιξε τις Σχολές
νωρίτερα γιατί, όπως νόμισε, οι "καλοί
φοιτητές" που είναι η συντριπτική
πλειοψηφία", θα πηγαίνανε στα
μαθήματά τους. Αποτέλεσμα:
Πολυτεχνείο, Γεωπονική, και λίγο
αργότερα η Ιατρική, απεργήσανε μέχρι
που πρόωρα η χούντα έκλεισε το
Πανεπιστήμιο για να αποφύγει όσο
μπορούσε την προγραμματισμένη για
τις 17 συγκέντρωση - μνημόσυνο.
- Για τις 17
Δεκέμβρη/ ένας μήνας μετά τα γεγονότα
του Πολυτεχνείου/ είχε
προγραμματιστεί μνημόσυνο για τα
θύματα. Τελικά, τίποτε δεν έγινε. Οι
σταλινικοί, μπήκανε όπως πάντα
εμπόδιο στην κινητοποίηση της μάζας,
με την καινούργια δικαιολογία ότι η
συγκέντρωση είχε προγραμματιστεί
μετά από προβοκάτσια της αστυνομίας,
που ήθελε ευκαιρία για να χτυπήσει.
Ενώ μέχρι πριν τον Νοέμβρη έλεγαν ότι
οι μάζες κοιμόνται, τώρα με την όψιμη
βιασύνη να τις προστατέψουν απ΄ τη
χούντα, προσπαθούν συνειδητά να
αποτρέψουν κάθε κινητοποίηση. Η
αστυνομία βέβαια χαίρεται ιδιαίτερα
γι΄ αυτή την πολιτική τους. Όχι όμως
και οι φοιτητές ούτε οι εργάτες.
Σήμερα, 30 χρόνια μετά, είναι
κοινοτυπία να λέει κανείς ότι "τα
ιδανικά του Πολυτεχνείου, δεν
εκπληρώθηκαν" κλπ., κλπ. Φυσικά δεν
εκπληρώθηκαν. Κι όχι μόνο αυτό. Οι
κάπηλοι του Πολυτεχνείου, την όποια
συμμετοχή τους στο κίνημα την
εξαργύρωσαν με καρέκλες στην εξουσία.
Τι πιο θλιβερό θέαμα από την κατάντια
του Λογοθέτη, της Δαμανάκη, του
Λαλιώτη και των άλλων!
30 χρόνια μετά, η αστική
δημοκρατία έχει σαπίσει ως το μεδούλι.
Αλλά το πλήρωμα του χρόνου, φαίνεται
να έχει έρθει. Η παγκόσμια
χρηματιστηριακή θύελλα, τα κραχ και η
ύφεση στην παγκόσμια οικονομία
εγκυμονούν νέες επαναστατικές
εκρήξεις όπως στην Αργεντινή στη
Βολιβία ( η αντίσταση στο Ιράκ, το
Αφγανιστάν) και αλλού. Τα Πολυτεχνεία,
οι Μάηδες και οι Κόκκινοι Οκτώβρηδες
είναι ξανά εδώ.
|
