Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Του συνεργάτη μας Δημήτρη Αργυρού

Η κυβέρνηση της ΝΔ σάλπισε γενική επίθεση στα δικαιώματα και στις ανάγκες του κόσμου της ζωντανής εργασίας, αποσύροντας το συναινετικό προσωπείο της, έχοντας σαν στόχο να δικαιώσει τις επιλογές του κεφαλαίου που την επέλεξαν για πολιτικό διαχειριστή. Προωθώντας το ευέλικτο 8ωρο που θα φτάνει έως 50 ώρες την εβδομάδα(κατά τον υπουργό εργασίας) ή 65 ώρες την εβδομάδα( κατά την κομισιον), αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης , κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας και του κατώτατου μισθού. Καταργεί την «αργία- απεργία»της πρωτομαγιάς για να δείξει καλό χαρακτήρα στα αφεντικά και στις αγορές.

Ενώ για να εξασφαλίσει πάσα θυσία την εργασιακή ειρήνη δεν θα διστάσει να χοντρύνει το χαρτί του αντιτρομοκρατικού πολέμου, απομονώνοντας σαν τρομοκράτες όσες φωνές δυναμικά θα αντισταθούν ή αντιστέκονται σε αυτό καπιταλιστικό οδοστρωτήρα. Έως τα τώρα τίποτε το αξιοπερίεργο, εξάλλου τι μπορούσε να περιμένει κάποιος από μια δεξιά κυβέρνηση.

Το πιο περίεργο και το πλέον τραγικό της υπόθεσης αρχίζει από την συναίνεση που εξασφαλίζει, άκοπα σχεδόν, η ΝΔ από το γεωργοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ. Τούτο εκφράζεται και από τις πρωτοβουλίες που παίρνει η ΓΣΕΕ ανοίγοντας το εργασιακό και το ασφαλιστικό. Προτείνοντας φορολόγηση των εργατικών εισοδημάτων πέρα των 1200 ευρώ για να σωθούν τα ασφαλιστικά ταμεία . Λες και τα 1200 ευρώ είναι κανένας μεγάλος  μισθός.. Και όλα αυτά σε μια στιγμή που το δημόσιο και οι ιδιώτες χρωστάνε στο ΙΚΑ 6.2 δις ευρώ, ενώ ένας στους πέντε εργοδότες εισφοροδιαφεύγουν και η κερδοφορία των αφεντικών έχει εκτιναχτεί στα ύψη.(από 707,3 εκατ.ευρώ το 1995 σε 2.423,3 ευρώ το 2003).

Μπροστά σε αυτή την ολοκληρωτικά καπιταλιστική σιδερένια φτέρνα, το ερώτημα προβάλει επιτακτικό: που βόσκει η αριστερά;  Γιατί αδυνατεί να μετατρέψει τις φωνές αγανάκτησης  του λαού και των εργαζόμενων σε κίνημα αντίστασης και ρήξης με τις αποφάσεις του κεφαλαίου και των πολιτικών εντολοδόχων του;

Το δυστύχημα είναι ότι αυτό που  βλέπουμε σαν αριστερά δεν έχει καμία , μα καμία σχέση με αυτό που επιβάλει η πραγματικότητα. Όταν το κράτος του κεφαλαίου σαλπίζει γενικό γιουρούσι για να τα αρπάξει όλα, δεν μπορεί και δεν πρέπει  η αριστερά να παζαρεύει πόσα θα χάσει. Εξάλλου αυτή την στιγμή έχει μείνει ουσιαστικά μόνη της η αριστερά να προβάλει κάποια αντίσταση. Το παλαιό αγωνιστικό ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει παρά μόνο στις μνήμες παλιών αγωνιστών της  βάσης του ΠΑΚ και της ΠΑΣΚΕ, ενώ το σημερινό νεοταξικό ΠΑΣΟΚ όπως ξαναείπαμε κάνει αντιπολίτευση από τα δεξιά, στην δεξιά κυβέρνηση Καραμανλή.             

Για να τεκμηριώσω  αυτή την θλιβερή όπως και να΄χει άποψη, θα ασχοληθώ με το ζήτημα της πρωτομαγιάς(Θεωρώντας πως η πρωτομαγιά είναι κατά βάση μια ιδεολογική πολιτική μάχη). Αναλύοντας την στάση των αριστερών πολιτικών δυνάμεων. 

-        Ο συνασπισμός και το ΣΥ.ΡΙΖ.Α, μαζί με το «κίνημα των κινημάτων», το ελληνικό κοινωνικό φόρουμ, αλλά και το ΣΕΚ θα γίνουν οι θλιβεροί «χειροκροτητές» του Πολυζωγόπουλου και της ΓΣΕΕ. Και όλα αυτά στο όνομα της ενότητας, την ίδια στιγμή ακριβώς που αυτές οι ηγεσίες και οι συγκεκριμένες συνδικαλιστικές δομές( που σε καμία των περιπτώσεων δεν είναι ουδέτερες), κατακερματίζουν και διασπούν τους εργαζόμενους και την εργατική τάξη, διώχνοντας την από τα συνδικάτα . Πρόκειται για ένα ανόητο  ατελέσφορο πολιτικό φορμαλισμό που φτάνει στα όρια του οργανωσιακού φετιχισμού.

-        Το ΚΚΕ κάτω και από την πίεση μιας εργατικής και αγωνιστικής βάσης δημιούργησε το ΠΑΜΕ για να διαχωριστεί από τις εκφυλισμένες ηγεσίες του επίσημου εργατικού κινήματος. Και καλά έκανε.  Όμως αυτή την εργατική δυναμική την περιχαράκωσε και την στράγγισε  στα στενά κομματικά όρια. Και πως θα μπορούσε να κάνει διαφορετικά,  πάντα το ΚΚΕ ήταν ένα κόμμα που έλεγχε και έπνιγε την τάση της χειραφέτησης της εργατικής τάξης και των καταπιεσμένων Όποια ομοσπονδία κι’ εάν ελέγχει το ΠΑΜΕ-ΕΣΑΚ υπογράφει συμβάσεις εργασίας μέσα στα όρια της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης,   εξορίζοντας το σύνθημα για 1200 ευρώ βασικό μισθό στο στάδιο της λαϊκής οικονομίας.(αυτό κι’εάν είναι ανέκδοτο). Ενώ όπου μπορούσε να κοντράρει τον ελληνικό καπιταλισμό, κερδίζοντας οικονομικά οφέλη για τους εργαζόμενους, υποτάχτηκε στις αναγκαιότητες της εθνικής ανάπτυξης και στις στρατηγικές του συμμαχίες με τα μεσοστρώματα. Π.χ το σωματείο οικοδόμων στην φάση των ολυμπιακών αγώνων. Τελευταία δε παρατηρείται ένας απερίγραπτος εκφυλισμένος γραφειοκρατισμός , π.χ  το φαινόμενο μεταφερομένων ψηφοφόρων του ΚΚΕ που ψηφίζουν σε διαφορετικά σωματεία για να τους βγαίνουν τα «κουκιά»(παράδειγμα το σωματείο εμποροϋπάλληλων και λοιπών ιδιωτικών υπάλληλων και το σωματείο των ΟΤΑ στην περιοχή των Ιωαννίνων). Έτσι η  «ταξική» πρωτομαγιά του ΠΑΜΕ σε καμία περίπτωση δεν είναι η απάντηση στο ενσωματωμένο εορταστικό χάπενινγκ του υπουργείου εργασίας και της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Απεναντίας αποτελούν δυο διαφορετικές όψεις της τάσης υποταγής και ενσωμάτωσης των εργαζόμενων.

-        Ο μ-λ χώρος στην συντριπτική του πλειοψηφία του βγαίνει από τα δεξιά στο ΠΑΜΕ στηρίζοντας αυτή την μεταφυσική ιδέα περί ενότητας του συνδικαλιστικού κινήματος , στηρίζοντας το υπάρχον εκφυλισμένο και απαξιωμένο συνδικαλιστικό κίνημα. Μια στάση που έχει τα αιτία της στην ρεφορμιστική αντίληψη των σταδίων και στην έμμονη τους σε αντιλήψεις του παραδοσιακού σταλινικού κομμουνιστικού κινήματος που έχει φάει τα ψωμιά του.   

-        Φυσικά υπάρχει και  η πολιτική γραμμή μιας  ταξικής - ανεξάρτητης πρωτομαγιάς. Πρόκειται για μια πολιτική αντίληψη που πιστεύει πως για να ενώσουμε αγωνιστικά  τον κόσμο της εργασίας θα πρέπει πρώτα να τον «διασπάσουμε» και να τον  απελευθερώσουμε από τις πολιτικές δυνάμεις και τις συνδικαλιστικές δομές που τον διασπούν και τον εκμεταλλεύονται. Μια πολιτική γραμμή που όπου μπορεί εκφράζεται μέσα από σωματεία, εργατικές συσπειρώσεις και παρατάξεις. Μια πολιτική αντίληψη που έχει στόχο να εκφράσει(και όχι να αντιπροσωπεύσει) με ανυπότακτο, μάχιμο και συγκρουσιακό τρόπο την τάση της ανατροπής και της απελευθέρωσης από τα πολύπλοκο μηχανισμό έλεγχου – προσταγής και εκμετάλλευσης του κεφαλαίου. Για να εκφράσει την ενιαία διαλεκτική διαδικασία της αντίστασης-ρήξης- ανατροπής. Για να αναδείξει την αναγκαιότητα  ενός  πραγματικά νέου, καινοτόμου ανατρεπτικού αριστερού και  εργατικού κινήματος  που θα αγωνίζεται:

1)       Για ένα ταξικό εργατικό πόλο που θα στηρίζεται σε σωματεία που θα τα διοικούν ουσιαστικά και τυπικά  οι ίδιοι  οι  εργαζόμενοι μέσω των γενικών συνελεύσεων και όχι οι πάσης φύσεως σωτήρες του προλεταριάτου.- Για ένα πόλο της αντικαπιταλιστικής – αντιιμπεριαλιστικής αριστεράς που θα στοχεύει στην υπέρβαση του παγκόσμιου καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας και την καθολική απελευθέρωση των καταπιεσμένων  σε όλα τα επίπεδα της ζωής. Για μια επαναστατική ηγεσία που δεν έχει αποστολή να καθοδηγεί τα προλεταριακά υποκείμενα αλλά να ενοποιεί σε ένα ανώτερο επίπεδο την τάση χειραφέτησης τους. Σαν μια δύναμη άρνησης που καταστρέφει ό,τι χωρίζει την εργατική τάξη από τον εαυτό της. Μετατρέποντας την τάση χειραφέτησης των καταπιεσμένων σε μια διαρκή επαναστατική αναστοχαστικότητα.  Μακριά από τους οργανωσιακό κομφορμισμό του άθαφτου νεκρού, του σταλινισμού και τον θεωρησιακό φορμαλισμό κάποιων τροτσκιστών που πιστεύουν ότι σε κάθε εποχή χρησιμοποιούνται τα ίδια εργαλεία. Το καθήκον της  επαναστατικής ηγεσίας σε αυτή την περίπτωση είναι να μαθαίνει από την ανατρεπτική δράση της  εργατικής τάξης όταν  αυτή δρα σαν «τάξη για τον εαυτό της»  αλλά και να μαθαίνει την εργατική τάξη σαν «τάξη καθεαυτή» να υπερβαίνει τα στενά όρια του οικονομικού αγώνα και να λογιάζετε τους αντικειμενικούς όρους της ύπαρξης του.     

2)       Για την πλήρη απασχόληση σε όλους τους εργαζόμενους, με μισθούς που θα ικανοποιούν τις σύγχρονες  ανάγκες μας- Για πλήρη ισότιμα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα στους μετανάστες -Για ένα εργατικό και πανκοινωνικό έλεγχο στο τι και πως παράγεται- Για μια πολύπλευρη ανάπτυξη που θα βασίζεται στην ποιότητα ζωής και στην ισορροπία ανθρώπου – φύσης και όχι στο κέρδος των καπιταλιστών.

3)       Για την έξοδο της χώρας από την ΕΕ και ΝΑΤΟ – για την διάλυση όλων των ιμπεριαλιστικών οργανισμών- Για τις ενωμένες σοσιαλιστικές-κομμουνιστικές δημοκρατίες της Ευρώπης.

4)       Για την κατάργηση των  τρομονόμων και των ειδικών συνθηκών κράτησης- για την ακύρωση των πολιτικών δικών για τη 17Ν και τον ΕΛΑ και των καταδικαστικών αποφάσεών τους σαν δίκες και αποφάσεις που στηρίχθηκαν σε παράνομο ειδικό καθεστώς και στους αντισυνταγματικούς τρομονόμους – για την απέλαση των ξένων πρακτόρων (CIA, Scotlad Yard) που εγκαταστάθηκαν στη χώρα μας με πρόσχημα την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και την κατάργηση όλων των διμερών αντιτρομοκρατικών συμφωνιών.

5)       Για τον κοινό αγώνα σε Ελλάδα- Βαλκάνια – Τουρκία ενάντια σε κεφάλαιο – ιμπεριαλισμό -κυβερνήσεις- ΗΠΑ- ΕΕ. Για να νικήσει η αντίσταση στο ΙΡΑΚ και η Ιντιφάντα στην Παλαιστίνη.

6)       Για την αναγνώριση του δικαιώματος στην αυτοδιάθεση των λαών και στο να ονομάζονται όπως αυτοί θέλουν – για την δημιουργία μιας κοινής και ενιαίας χάρτας εργατικών – κοινωνικών- ασφαλιστικών δικαιωμάτων σε όλη την βαλκανική χερσόνησο. Αγώνας για μια ενιαία σοσιαλιστική-κομμουνιστική  βαλκανική ομοσπονδία- για Κύπρο ενιαία δημοκρατική, εργατική και αντικαπιταλιστική δίχως ξένα στρατεύματα (ΕΛΔΥΚ,ΤΟΥΡΔΥΚ) και πολυεθνικές.