ΕΝΩΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Αλεξόπουλος Τάκης   συνδικαλιστής

Η Πρωτομαγιά, το ραντεβού των εργατών του κόσμου στους δρόμους του αγώνα, αποκτά σήμερα ένα νέο περιεχόμενο και αξία μέσα στις συνθήκες προχωρημένης σήψης και παρακμής του καπιταλισμού, που απειλεί να ξαναφέρει την ανθρωπότητα στην κατάσταση της βαρβαρότητας.

Mέσα σ' αυτές τις συνθήκες ο πολιτικός αγώνας για το 8ωρο και σταθερές εργασιακές σχέσεις, έχει έλθει ξανά στο επίκεντρο οξύνοντας την πάλη ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη, ανάμεσα στους καταπιεσμένους και στους καταπιεστές.

Η απίστευτη οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κρίση σε παγκόσμιο και εθνικό επίπεδο, παίρνει τη μορφή του πολέμου και της ακραίας επιθετικότητας στην περιφέρεια· αλλά και τις οξείες μορφές της ανεργίας, της ακρίβειας και της πείνας στις ίδιες τις μητροπόλεις του καπιταλισμού.

Oι απόπειρες του παγκόσμιου κεφαλαίου να ξεφύγει από την κρίση του έχουν ναυαγήσει και η ηγεμονία του οφείλεται όχι σε κάποια προχωρημένη νεότητα αλλά στην κρίση ηγεσίας της εργατικής τάξης, στην αδυναμία της να συγκροτήσει το επαναστατικό υποκείμενο που θα οδηγήσει στην απελευθέρωση της ίδιας από τα δεσμά της σκλαβιάς αλλά και στην απελευθέρωση συνολικά της κοινωνίας.

Η αποτυχία του καπιταλισμού είναι καθολική και εμφανής, κατ’ αρχάς στα τρία κεντρικά σημεία της διεθνούς πολιτικής αρένας. Στην αποτυχία του να επιβληθεί στο Ιράκ και στην φλεγόμενη Μέση Ανατολή, με την κυβέρνηση των κουΐσλιγκ να αντιμετωπίζει από την πρώτη ημέρα της εκλογής της, την γενική κατακραυγή και απαξίωση. Η παλινόρθωση στις χώρες του πρώην υπαρκτού-ανύπαρκτου σοσιαλισμού, όχι μόνο δεν μπορεί να προχωρήσει και να ολοκληρωθεί, όχι μόνο δεν μπορεί να δώσει με την επαναποικιοποίηση ανάσα ζωής στον ασθμαίνοντα καπιταλισμό, αλλά απειλεί να τον συμπαρασύρει στην άβυσσο. Η επίσης ασθμαίνουσα πολυδιαφημισμένη παγκοσμιοποίηση έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο οικονομικό πονοκέφαλο, με τις ισχυρότερες οικονομίες της Αμερικής και της Ευρώπης βουτηγμένες στην ύφεση, να περιμένουν την σωτηρία από μια «υπό απελευθέρωση» χώρα, την Κίνα. Οι συνθήκες της γενικευμένης παρακμής, δεν αφήνουν ανέγγιχτη την Ελλάδα. Αντίθετα προκαλούν ισχυρούς τριγμούς συνθλίβοντας όλους τους θεσμικούς πυλώνες του συστήματος. Την εκκλησία, τους δικαστές, τα ΜΜΕ, την πολιτική εξουσία.

Την ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας καλείται ξανά να πληρώσει η εργατική τάξη. Το ανθρώπινο κόστος, η τιμή της εργατικής δύναμης επαναδιαπραγματεύεται με την διάλυση των εργασιακών σχέσεων όπως τις είχαμε γνωρίσει. Οι σταθερές εργασιακές σχέσεις, το 8ωρο και πενθήμερο καταργούνται προς όφελος της ευελιξίας. Το μοίρασμα της φτώχιας με την διεύρυνση της μερικής απασχόλησης, η ακραία εκμετάλλευση των μεταναστών, η διάλυση του κράτους πρόνοιας και της κοινωνικής ασφάλισης βρίσκονται στο κέντρο της πολιτικής του παγκόσμιου κεφαλαίου.

Αυτό που συνομολογείται πλέον από όλες τις εργατικές οργανώσεις και από κάθε πλευρά της εργατικής πολιτικής, είναι η άμεση ανάγκη ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού και εργατικού κινήματος. Η ανασυγκρότηση και αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος όμως, δεν πρόκειται να έρθει από τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, καθώς έχουν μετατραπεί σε κρατικούς θεσμούς, σε ιμάντες μεταφοράς της κυβερνητικής και εργοδοτικής πολιτικής. Δηλητηριάζουν επί χρόνια την εργατική αντίσταση προπαγανδίζοντας μέσω των κοινωνικών διαλόγων της υποταγής και της ταξικής συνεργασίας, την ανοχή στην διάλυση της ασφάλισης και της δημόσιας υγείας, την ανοχή στους μισθούς της πείνας, την ακρίβεια και την ανεργία, για χάρη της ανάπτυξης, της παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων. Η ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, δεν πρόκειται να έρθει ούτε από τους θιασώτες του «καπιταλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», και τα συνθήματα του εφικτού άλλου κόσμου που λανσάρει ο ΣΥΝ, ούτε με την μορφή της λαϊκής οικονομίας και εξουσίας του ΚΚΕ

Κατά την άποψή μας η πάλη για την ανασυγκρότηση των συνδικάτων θα μπορούσε να κωδικοποιηθεί  σε τρεις άξονες.

Πρώτον, την πάλη για την αναγέννηση της εργατικής δημοκρατίας στα συνδικάτα. Της λειτουργίας τους με όρους συλλογικών διαδικασιών και αποφάσεων ώστε να ξαναδημιουργηθούν συνδικάτα στα χέρια των ίδιων των εργατών.

Δεύτερο, την απαγκίστρωση και ανεξαρτησία των συνδικάτων από την κυβερνητική και εργοδοτική επιρροή. Aνεξαρτησία των συνδικάτων από τα κόμματα και τις συνδικαλιστικές παρατάξεις της αστικής τάξης.