Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα ένα άρθρο του ΣΑΒΒΑ ΜΙΧΑΗΛ, το οποίο είχε δημοσιευθεί στην εφημερίδα ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ στις 22 Δεκέμβρη του 1990. Είναι ένα άρθρο που δηλώνει: ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ και ταυτόχρονα προειδοποιεί: "Οσο δεν υπάρχει η κάθαρση της Ιστορίας από τα αριστερά τόσο θα κινδυνεύουμε από τα δεξιά".

Ας σκίζουν τα ιμάτιά τους οι Καϊάφες του σταλινισμού. Κανέναν δεν συγκινούν πια. Ποιον μπορούν να πείσουν ο "Ριζοσπάστης" και η ανεκδιήγητη Ρούλα Κουκούλου κι ο Φλαράκης, όταν ισχυρίζονται ότι είναι "θύματα σκοτεινών συνωμοσιών και αστικών επιθέσεων" με τις αποκαλύψεις για την εξορία και αυτοκτονία του άλλοτε κραταιού Νίκου Ζαχαριάδη; Στην αρχή, η σταλινική ηγεσία ήθελε να τις περάσει στα μουγκά. Η είδηση, από το πρώτο συγκλονιστικό δημοσίευμα στην Κομσομόλσκαγια Πράβντα, πνίγηκε στα ψιλά του "Ριζοσπάστη". Το σκάνδαλο όμως βοά. Σαν ηλεκτρικό ρεύμα διαπέρασε τις συνειδήσεις των εργαζομένων, προπαντός των παλιών αλλά και των νέων, πρώην, απερχόμενων ή εν ενεργεία μελών του ΚΚΕ.

Χαρακτηριστική - όσο και εύστοχη - ήταν η αντίδραση ενός μέλους του ΚΚΕ, που το γράμμα του, θέλοντας και μη, δημοσίευσε στη στήλη της αλληλογραφίας ο "Ριζοσπάστης" στις 18 Δεκεμβρίου. Αξίζει να το αναδημοσιεύσουμε εξ ολοκλήρου, παρόλο που κινδυνεύει ο άγνωστός μας επιστολογράφος να "καεί" (τα λαγωνικά του Περισσού και οι αστυνομικοί Σαϊνηδες σαν τον Τσολάκη οσφραίνονται παντού "τροτσκιστικούς δάκτυλους" κι αντικομματικά στοιχεία"). Ιδού λοιπόν το γράμμα:

"Αγαπητέ "Ριζοσπάστη"

Το γράμμα αυτό το προσυπογράφει όλη η εργατική τάξη. Οι ερωτήσεις του είναι απαιτήσεις όλου του εργατικού και λαϊκού κινήματος, ανεξαρτήτως πολιτικής ένταξης, οργάνωσης και τάσης. Το θέμα δεν είναι απλώς η τύχη του Ζαχαριάδη και η ιστορική αλήθεια για τη ζωή και το θάνατό του. Το θέμα είναι η τύχη ολόκληρου του εργατικού κινήματος και η ιστορική αποτίμηση του σταλινικού παρελθόντος που συνεχίζει να δηλητηριάζει, μέσα στην κατάρρευσή του, το παρόν και να υπονομεύει το μέλλον. Η σταλινική γραφειοκρατία του Περισσού, όλων των σπαρασσόμενων πτερύγων - "συντηρητικών" και "ανανεωτικών", δεινοσαύρων και ανδρουλακικών περιστερών - είναι ο ζωντανός δεσμός με αυτό το παρελθόν, η χρεοκοπημένη προέκτασή του στο σήμερα. Γι΄ αυτό και περιφρουρεί το απαραβίαστο των μυστικών της, των παλιών και πιο πρόσφατων σταλινικών εγκλημάτων.

Η στάση απέναντι στο θέμα Ζαχαριάδη συμπυκνώνει κι αποκαλύπτει τον στυγνό κυνισμό όχι μερικών ατόμων, άμεσα μπλεγμένων κι άμεσα συνενόχων στην υπόθεση, αλλά του γραφειοκρατικού μηχανισμού στο σύνολό του. Ενός μηχανισμού που μπορεί να υψώνει στα ύψη έναν Ζαχαριάδη. Να τον αναδεικνύει σε παντοδύναμο γενικό γραμματέα και αυθέντη επί 25 χρόνια. Να του γράφει ύμνους, σαν εκείνον που τον χαιρέτιζε, με την γραφίδα του Ρίτσου, όταν επέστρεφε απ΄ το Νταχάου "με το αμπέχωνο της παγκόσμιας λευτεριάς". Να τον καθαιρεί, στη συνέχεια, ρίχνοντάς τον στα τάρταρα. Να τον κατηγορεί σαν "χαφιέ" και "πράκτορα ξένων μυστικών υπηρεσιών". Να τον καταδικάζει, με κομματική απόφαση, σε εξορία στη Σιβηρία. Να κωφεύει στις απεγνωσμένες εκκλήσεις και τις απελπισμένες απειλές του ότι θα αυτοκτονήσει αν δεν τον αφήσουν να φύγει από τον τόπο της εξορίας. Να κρύβει επί 17 χρόνια το γεγονός ότι αυτοκτόνησε. Να μην θέλει καν να γραφτεί το όνομά του στην ταφόπετρα. Να θάβει κυριολεκτικά το όλο δράμα. Κι όταν αυτό ξεθάβεται, μέσα από τους σεισμούς που συγκλόνισαν και συγκλονίζουν τη Σοβιετική Ένωση, την Ανατολική Ευρώπη κι όλο τον κόσμο, να ισχυρίζεται ότι ο σάλος οφείλεται σε "αστικές συνωμοσίες κατά του Κόμματος" κι ότι το "Κόμμα, βέβαια, θα βγάλει τα συμπεράσματά του", δηλ. ποτέ.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες και συνάμα δομικό υλικό του μηχανισμού, θύτης και τελικά θύμα του. Εξοντώθηκε όπως εξόντωσε άλλους. Καθαιρέθηκε όπως καθαίρεσε άλλους. Βγήκε χαφιές όπως έβγαλε χαφιέδες άλλους. Εξορίστηκε όπως εξόρισε άλλους. Τον δολοφόνησαν με το ίδιο του το χέρι όπως δολοφόνησε άλλους. Μόνο που το τέλος του ήταν ακόμα χειρότερο κι από κείνο που επεφύλαξε σε άλλους. Αθλιότερο από το τέλος του αρχειομαρξιστή Γεωργοπαπαδάκου που τον έσφαξε με φαλτσέτα, με τα ίδια του τα χέρια. Ζοφερότερο από το τέλος που επέβαλε στον Καραγιώργη, σταζοφερά υπόγεια του Βουκουρεστίου. Κυριολεκτικά τον φάγανε σαν σκυλί, ρίχνοντάς του φόλα και υποχρεώνοντάς τον να την καταπιεί μόνος του. Η χαιρεκακία είναι ασυμβίβαστη με την ιδιότητα του κομμουνιστή. Δε νιώθουμε τέτοια ποταπά αισθήματα για το τέλος του Ζαχαριάδη. Νιώθουμε οργή για την σταλινική κόλαση, όπου μαρτύρησαν πρώτα-πρώτα οι ίδιοι οι τροτσκιστές, μαζί με αναρίθμητους άλλους αγωνιστές του εργατικού κινήματος. Οργή όχι μόνο για το παρελθόν αλλά και για τους ενόχους που θέλουν να το συγκαλύψουν σήμερα, κι έτσι να το διαιωνίσουν.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ. Η αλήθεια, όπως μας δίδαξε ο Λένιν, είναι πάντα επαναστατική. Η εργατική τάξη είναι η μόνη τάξη που δεν φοβάται την αλήθεια, αλλά αντίθετα την χρειάζεται, για την αυτοχειραφέτησή της. Η αλήθεια ποτέ δεν εξυπηρετεί τον ταξικό εχθρό και τον αντικομμουνισμό. Το αντίθετο. Είναι η συγκάλυψή της, η στρέβλωσή της, αυτή που δίνει πολεμοφόδια στις αστικές επιθέσεις. Αυτοί που επιμένουν ακόμα και τώρα να την κρύβουν είναι οι ίδιοι γραφειοκράτες που ευθύνονται για τα παλιά δεινά και τους νέους κινδύνους, οι ένοχοι των παλιών ηττών της επανάστασης και οι υπεύθυνοι για την άμεση παλινορθωτική απειλή που επικρέμεται πάνω από τη χώρα του Οκτώβρη, πάνω από την ίδια την Οκτωβριανή επανάσταση.

Για ν΄ αποκρούσουμε τους κινδύνους και να αδράξουμε τις νέες επαναστατικές ευκαιρίες αυτές που, συν τοις άλλοις προμηνύει η Άνοιξη των μαθητών μέσα στο χειμώνα, ο γαλλικός Μάης μέσα στον ελληνικό Δεκέμβρη - απαιτούμε την ιστορική αλήθεια. Την αλήθεια ολόκληρη κι όχι μόνο για τον Ζαχαριάδη. Την αλήθεια για όλα τα εγκλήματα και τα θύματα του σταλινισμού. Για τον τροτσκιστή ηγέτη και παλιό γραμματέα του ΚΚΕ Παντελή Πουλιόπουλο. Για όλους τους συκοφαντημένους, καταδιωγμένους και δολοφονημένους τροτσκιστές κι άλλους αριστερούς, για τα ίδια τα προδομένα κι αδικοχαμένα μέλη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, για την τύχη των πολιτικών προσφύγων.

14/01/2003