ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ 2

Η μεσημεριανή συναυλία με τη Φιλαρμονική Βερολίνου στο Ηρώδειο

Ήταν μια Θαυμαστή έναρξη

Το φιλότεχνο κοινό της Αθήνας έχει να θυμάται υπέροχες βραδιές στο Ηρώδειο. Βραδιές μαγικές με καταπληκτικές συναυλίες ή παραστάσεις. Ε, λοιπόν όσοι γέμισαν το προηγούμενο Σάββατο το πρωί το Ηρώδειο για την πανηγυρική έναρξη του Ελληνικού Φεστιβάλ θα αναθεώρησαν. Και το πρωί το Ηρώδειο μπορεί να προσφέρει ανεπανάληπτες στιγμές. Αρκεί βεβαίως στη σκηνή του να βρίσκεται μια ορχήστρα όπως η καταπληκτική Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, υπό τη διεύθυνση του σερ Σάιμον Ρατλ και με σολίστ τον (και μαέστρο) Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ.

Ήταν μια σπάνια εμπειρία για τους 4.000 τυχερούς θεατές της ετήσιας καθιερωμένης συναυλίας της Ορχήστρας, σε σημαντικά μνημεία του κόσμου. Η Φιλαρμονική του Βερολίνου ιδρύθηκε την 1η Μαΐου του 1882 -και κάθε χρόνο τέτοια ημέρα το γιορτάζει.

Η Αθήνα επιλέχτηκε φέτος γι' αυτή την εορταστική συναυλία ως η διοργανώτρια πόλη των Ολυμπιακών Αγώνων. Και ο καιρός βοήθησε τα μάλα. Η συννεφιά -που αρχικά φάνταζε απειλητική- ήταν ό,τι έπρεπε για τη δίωρη συναυλία. Ο ανοιξιάτικος ήλιος μπορεί να μας προκαλούσε εγκαύματα...

Το πρόγραμμα περιελάμβανε ένα αφιέρωμα στον Μπραμς. Στο πρώτο μέρος το σύνολο ερμήνευσε το Κοντσέρτο για πιάνο Νο 1, με σολίστ στο πιάνο τον υπέροχο Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ. Ενώ στο δεύτερο μέρος ακούστηκε το κουαρτέτο για πιάνο Νο 1, στη μεταγραφή του για ορχήστρα από τον Άρνολντ Σένμπεργκ. Το πιάνο αποχώρησε και η ορχήστρα, με διευθυντή το διάσημο (και θεατρικότατο) σερ Σάιμον Ρατλ, ενθουσίασε με την πειθαρχία της το κοινό.

Ένα κοινό προφανώς μυημένο, απολύτως προσηλωμένο στη μεσημεριάτικη μουσική πανδαισία. Δεν ακουγόταν «κιχ». Μόνο τα περιστέρια απέσπασαν μερικές φορές την προσοχή μας. Ανά δυάδες στα αετώματα του Ηρωδείου «έστηναν» τη δική τους συμφωνία...

Η συναυλία του Σαββάτου, με την οποία «άνοιξε» με τον καλύτερο δυνατό τρόπο το φετινό 50ό Φεστιβάλ Αθηνών, μεταδόθηκε εκείνη την ώρα «ζωντανά» (μέσω της EBU) από πολλές ευρωπαϊκές τηλεοράσεις, ανάμεσά τους και από τη δική μας ΕΤ1. Γι' αυτό και η τέντα που στήθηκε για να προστατεύσει τους μουσικούς μπορεί να χάλασε κάπως τη μαγεία της ατμόσφαιρας του Ηρωδείου ήταν όμως απαραίτητη για την επιτυχή έκβαση της μετάδοσης. Τρεις κάμεραμαν επί σκηνής και άλλοι τέσσερις διάσπαρτοι στο αμφιθέατρο μετέδωσαν τη συναυλία.

Εξαιτίας της τηλεοπτικής μετάδοσης, το «πρωτόκολλο» ήταν αυστηρό. Οι πόρτες έκλεισαν ακριβώς στις 11.25. Αρκετοί καθυστερημένοι δεν πρόλαβαν το πρώτο μέρος. Απόλαυσαν το δεύτερο, καθώς στο ολιγόλεπτο διάλειμμα γέμισαν αισθητά οι πρώτες σειρές...

Τα Μικρά των Μεγάλων -και όχι μόνο

Σημειώσεις ή έργα που δεν επιθυμούν να μεγαλώσουν; Το παιχνίδι του καλλιτέχνη, μία άσκηση ύφους σε καθημερινή πρακτική αλλά και η ανάγκη να διασχίσει το χέρι μία ελάχιστη απόσταση επιφάνειας στην οποία δεν επιθυμεί να αποδείξει στον εαυτό του, άρα και στους άλλους. Η όποια ταπεινότης τού μεγέθους απαντά στη διασφαλισμένη πληρότητα η οποία, κατά περίεργο τρόπο (για τους αμελέτητους των φροϋδικών ερμηνειών και ανοιγμάτων) συνάδει, με την ουσιαστική ωριμότητα.

* Μικρές σκέψεις, για τα μικρά έργα του Ιάσονα Μολφέση, απλωμένα ασφυκτικά στις πυκνές έξοχες διαδρομές που οργάνωσε στην γκαλερί «Μήλο». Ημερολόγια του πρωινού ή του απομεσήμερου, ταξιδιωτικά, μυθιστορίες και βιώματα, αποκαλύψεις και μυστικά, ένα σύνολο στιγμάτων, σημείων και γραμμών, διαφόρων και διαφορετικών υλικών, ύφους συγγενούς και περιεχομένου. Η απόλαυση του καλλιτέχνη, η απόλαυση του θεατή. Δίχως φιλολογία, δίχως φιλαυτία, δίχως αναμονή για ό,τι θα προκύψει, δεδομένου ότι το μεγάλο έργο έχει επιτευχθεί, σ' αυτό το μικρό, το τόσο δα μέγεθος.

* Μία άλλη εξαιρετική παρουσία, ο σκηνοθετημένος εγκιβωτισμός σκέψεων και γραφών του Κύριλλου Σαρρή στην γκαλερί «Νέες Μορφές». Διάταξη που παραπέμπει σε προετοιμασία αρχειοθέτησης, σελίδες βιβλίων που αποκτούν εγκυρότητα και δημιουργούν στο θεατή ένα είδος δράσης ερμηνειών και παρερμηνειών. Πού και πώς συναντιέται η άκρα ποιητικότητα με ένα είδος εκτιθέμενης ιδέας ως προς τη μορφή της ευρυμάθειας ή πώς η παρουσίαση μίας αρχειοθετημένης γνώσης γίνεται αντικείμενο σχολίου από την ποιητικότητα ή πώς μια ποιητική χειρονομία δροσίζει τη γνώση που παρατίθεται. Η έκθεση του Σαρρή ανήκει στο είδος που κεντρίζει τη σκέψη του θεατή. Από μέρους του, χρειάστηκε να παρατεθούν άπειρες σημειώσεις ζωγραφικού και γραπτού λόγου που συνθέτουν ένα είδος βιβλίου για μια τέχνη, έξω από χρονικά όρια.

* Και εδώ, τελειώνουμε με τα μικρά των μεγάλων και προχωρούμε σε άλλα μικρά μεγέθους έργα καλλιτεχνών, όπως παρουσιάζονται αυτές τις μέρες σε εκθέσεις στις αθηναϊκές γκαλερί. Η Ελένη Μιχαήλου, γκαλερί «7», οργανώνει τις σημειώσεις της στη σκιά και το φως, στις διαδρομές στο σπίτι και το ανοικτό τοπίο. Τα παλαιότερα κουτιά, παιδικοί τάφοι, βαλιτσάκια με κούκλες, απαντούν στο εύρημα του οίκου εντός του οποίου συναντά τον ύπνο, το θάνατο αλλά και τον ήλιο, ενώ το νέο στοιχείο της δουλειάς ανοίγεται σε τοπία όπου και πάλι υπάρχει η συνάντηση με το πεπερασμένο, το μνημείο, την άνοιξη και το φως που διαπερνά μία νεκρόπολη. Το τέλος και η αρχή, ο θάνατος και η γέννηση, ζητήματα τόσο γνωστά όσο και ο κόσμος, επανέρχονται στα ερμητικά έργα της Μιχαήλου που επιτρέπουν ανοίγματα στα ξέφωτα της ταπεινής ακουαρέλας.

* Η έννοια του σπιτιού υπάρχει και στη δουλειά της Χριστίνας Δάρρα, με απολύτως εξωστρεφείς, φαινομενικά, όρους. Στην γκαλερί Millefiori, ο άνθρωπος της Δάρρα, διακοσμεί το σπίτι, φτιάχνει εικόνες, καταπιάνεται με μορφές κόμικς που αναπαριστούν ζώα και παιδιά. Η διακοσμητικότητα στα όρια του κιτς και η μοναξιά, επίσης.

Στο κλίμα του σαρκασμού στα όρια του κιτς, η δουλειά της πρωτοεμφανιζόμενης Βίκης Γεργιοπούλου στην γκαλερί «24». Ζωγραφική καλή και ενδιαφέρων ψυχισμός μίας θεματολογίας που στέκεται στο σώμα που καταρρέει μαζί με το μυαλό. Γέροντες με όλα τους τα απαραίτητα, έως και την κούκλα τους και παιδιά που μάλλον δεν παίζουν με κούκλες.

* Μικρές φόρμες με χρήση του αναδιπλωμένου χαρτιού δουλεύει ο Άρης Στοΐδης. Ο χώρος της γκαλερί «3» όπου η έκθεσή του, δέχεται ομάδες κουτιών από πλεξιγκλάς. Μικροί διαφανείς κύβοι που λειτουργούν σαν θεατρικοί χώροι εντός των οποίων υπάρχει δράση και αφήγηση. Το σκηνικό μια λευκή επιφάνεια χαρτιού, ο Στοΐδης χρησιμοποιεί την παλιά κινέζικη τεχνική της δισδιάστατης επιφάνειας του χαρτιού που παίρνει και τρίτη διάσταση, οργανώνεται ζωγραφικά αλλά δημιουργεί χώρο. Εκεί παίρνουν τη θέση τους ανθρωπάκια τα οποία μπορούν να αντέξουν ακόμη και να διηγηθούν ιστορίες, χάριν του θεατή.

Λεπτή και ποιητική η δουλειά, ένα είδος σπιτιού της κούκλας, όπου η κλωστή αντικαθιστά τη γραμμή και το φως, εγκλωβίζεται στις πτυχώσεις του χαρτιού, χάνει τη γοητεία της όταν ο λιλιπούτειος διάφανος χώρος, γιγαντώνεται και μεταβάλλεται σε ένα κατασκευαστικής λογικής έργο.

* Τέλος, μια έκθεση ημερολογιακού χαρακτήρα είναι της Λίνας Μπέμπη στην γκαλερί «Μέδουσα». Φωτογραφίες προσωπικές αλλά και καρτ-ποστάλ της δεκαετίας τού '50, επεξεργάζονται ζωγραφικά στον υπολογιστή, αποκτούν αστραφτερή όψη και παίζουν με έναν άκρατο αισθησιασμό και αισθητισμό της εικόνας. Τα έργα της Μπέμπη μιμούνται ένα είδος καλοφτιαγμένης και ευχάριστης τέχνης, από εκείνη που ο καθένας επιθυμεί να βάλει απέναντι από το κρεβάτι του. Τη δεύτερη νύχτα, βέβαια, μπορεί να ανακαλύψει τον εφιάλτη που κρύβεται στη λαμπερή τους επιφάνεια.

ΥΓ. Απολύτως απαραίτητη η επίσκεψη στις εκθέσεις Ιάσονα Μολφέση και Κύριλλου Σαρρή.

Πώς πέρασαν τριάντα χρόνια ελληνικής παρουσίας (και απουσίας) στη Γιουροβίζιον. Κόντρες και απρόοπτες συμμετοχές

Μετά την πρόκριση Ελλάδας και Κύπρου στη Γιουροβίζιον!

Αναζητώντας «ηλίθιο τραγούδι»...

Όχι, η Γιουροβίζιον δε γιορτάζει φέτος τα γενέθλιά της, όσο κι αν η άφιξη του Saki στην Κωνσταντινούπολη δικαιολογεί διεθνείς πανηγυρικούς εορτασμούς...

Όμως, το 2004 σηματοδοτεί όντως μια ελληνική επέτειο στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού. Είναι έτσι και μια αφορμή για αναδρομή που αποκαλύπτει πολλές άγνωστες και μάλιστα διασκεδαστικές λεπτομέρειες.

Εξηγούμαστε: Η Ελλάδα συμμετέχει στην Γιουροβίζιον τα τελευταία 30 χρόνια ακριβώς. Σε μερικές από τις προηγούμενες 18 διοργανώσεις ως το 1974, συμμετείχαν μεν έλληνες τραγουδιστές, εκπροσωπούσαν, όμως, άλλες... χώρες. Πρώτος ο Τζίμης Μακούλης, το 1961, τραγούδησε για την Αυστρία (τερμάτισε δε 15ος). Μετά η Νάνα Μούσχουρη, το 1963, στην αρχή της διεθνούς καριέρας της, εκπροσώπησε το Λουξεμβούργο (8η). Θα ακολουθήσει το 1965 η Γιοβάννα, για την Ελβετία. Και ύστερα είναι η σειρά της Βίκυς Λέανδρος: Θα εκπροσωπήσει το Λουξεμβούργο δύο φορές: το 1967 θα 'ρθει 4η και το 1972 θα πάρει το πρώτο βραβείο με το «Apre tois» (ή «Μόνον εσύ).

**Η Ελλάδα θα εκπροσωπηθεί στον διαγωνισμό επισήμως μια χρονια σημαδιακή: τον Απρίλιο του 1974, η δικτατορία Ιωαννίδη κρατάει στη φυλακή από «δίκτυα ανατρεπτικής δράσεως» του παράνομου ΚΚΕ, μέχρι τον υπουργό του Παπαδόπουλου, Μπαλόπουλο, για το περίφημο σκάνδαλο με τα κρέατα της Αργεντινής. Είναι ο μήνας των θεαματικών αποδράσεων του «ληστή με τις γλαδιόλες», Θόδωρου Βενάρδου, και της απαίτησης της ελληνικής εκκλησίας να απαγορευθεί η ταινία «Jesus Christ Super Star» γιατί «εμφανίζει τον Χριστό και τους Αποστόλους ως ανήθικους και αλλοπρόσαλλους χίπις», όταν στο Μπράιτον της Αγγλίας φτάνει η ελληνική αποστολή που θα συμμετάσχει στον 19ο διαγωνισμό της Γιουροβίζιον. Η Ελλάδα παίζει το «τουριστικό» της χαρτί στον διαγωνισμό, χρησιμοποιώντας, είναι αλήθεια, το πιο ισχυρό ίσως όνομα που θα μπορούσε εκείνη την εποχή: Μαρινέλλα, μπουζούκι και... «Κρασί, θάλασσα και το αγόρι μου» (Γ. Κατσαρού - Πυθαγόρα).

Μαζί με την πρώτη συμμετοχή, δημοσιοποιείται και η πρώτη διαμαρτυρία. Με επιστολή τους στις εφημερίδες, οι Απόστολος Καλδάρας, Δήμος Μούτσης, Μίμης Πλέσσας, Γιάννης Σπανός, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Γιώργος Χατζηνάσιος και Ζακ Ιακωβίδης προβάλλουν το «ιστορικό» της «ανάθεσης» και αναρωτιούνται : «Εις τον ημερήσιον και περιοδικόν τύπον εδημοσιεύθη ότι το τραγούδι που εκπροσωπεί επισήμως την Ελλάδα εις τον διαγωνισμόν της "Eurovision" επελέγη μεταξύ δέκα τραγουδιών, κατόπιν σχετικού διαγωνισμού που είχε προκηρύξει το ΕΙΡΤ. Οι υπογράφοντες συνθέτες βεβαιούμεν ότι ουδέποτε ελάβαμε γνώσιν του προαναφερθέντος διαγωνισμού. Θα ήταν σκόπιμο ίσως όπως το ΕΙΡΤ ανακοινώση ποίοι κ.κ. συνάδελφοι έλαβαν μέρος εις αυτόν. Εν αναμονή απαντήσεως, ευχόμεθα κάθε επιτυχία εις τους συναδέλφους μας». Η ευχή δεν έπιασε: Η Ελλάδα ήρθε 13η ανάμεσα στις 19 χώρες που έλαβαν μέρος εκείνη τη χρονιά. Το τραγούδι, βέβαια, έγινε επιτυχία στην Ελλάδα και παραμένει γνωστό μέχρι σήμερα, έστω και ως ανέκδοτο.

Πώς απάντησε ο Χατζιδάκις

**Το 1975, πρώτη χρονιά της μεταπολίτευσης, η Ελλάδα απέχει απ' τον διαγωνισμό. Επανέρχεται το '76, με μια συμμετοχή-έκπληξη: Ο Μάνος Χατζιδάκις -στο τιμόνι τότε της ραδιοφωνίας της ΕΡΤ- ζητάει από την Μαρίζα Κωχ να εκπροσωπήσει την Ελλάδα και, από κοινού, αποφασίζουν ότι το τραγούδι θα αφορά ένα ακόμη φλέγον θέμα και θα έχει αναφορές στην ελληνική μουσική παράδοση. Με επωδό το ηπειρώτικο «γύρισμα» «Παναγιά μου, Παναγιά μου / παρηγόρα την καρδιά μου», η Κωχ τραγουδάει από σκηνής Γιουροβίζιον τα πρόσφατα -τότε- πάθη της Κύπρου: «Κι αν δείτε γη φρεσκοσκαμμένη/ δε θα 'ναι απ' άλλες εποχές / σταυροί θα είναι φυτεμένοι / θα 'ναι τα μύρια χαλάσματα του χτες».

Σύμφωνα με μαρτυρία της τραγουδίστριας, η ελληνική συμμετοχή δεν έφτασε ποτέ στις τηλεοράσεις των ανατολικών χωρών λόγω παρεμβολών της Τουρκίας στο κύκλωμα μετάδοσης. Αλλά και οι Ευρωπαίοι δεν την αντιμετώπισαν καλύτερα. Πάλι στην 13η θέση βρεθήκαμε...

Πολλοί διαμαρτυρήθηκαν ότι «αυτή δεν ήταν μια επιλογή στο πνεύμα της Γιουροβίζιον». Το σχετικό σχόλιο του Χατζιδάκι, όπως δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες της εποχής, είναι αφοπλιστικό : «Διάβασα πολλές επικρίσεις εναντίον της Ραδιοφωνίας, για το ότι δεν εναρμονίστηκε με το επίπεδο της Γιουροβίζιον και για το ότι δεν έγινε "δημοκρατικότερα" η επιλογή, ώστε να "πετύχουμε"». Πουθενά δεν διάβασα τη μόνη, τη μία και τη σωστή άποψη. Ότι δεν διαθέτουμε ηλίθιο τραγούδι και είμαστε μια χώρα που έχει τεράστια και αξιόλογη μουσική παράδοση. Λάβαμε μέρος διότι έπρεπε να δηλώσουμε παρουσία. Διαλέξαμε ένα τραγούδι που μας ταιριάζει και δεν μας έκαμε, εκ των υστέρων, να ντραπούμε. Αν πετυχαίναμε, ίσως να ντρεπόμουνα, μιας κι εγώ προσωπικά ως υπεύθυνος πρώτη φορά συνειδητοποίησα το επίπεδο του θορυβώδους αυτού διαγωνισμού».

**Τα επόμενα χρόνια θα επανέλθουμε σε τραγούδια πιο «ταιριαστά» στο λάιτ ευρωπαϊκό πνεύμα και σε αμφισβητούμενους προκριματικούς διαγωνισμούς. Μάλιστα με το πρώτο απ' αυτά, θα κερδίσουμε και την καλύτερη μέχρι σήμερα θέση μας στον διαγωνισμό. Το 1976 το «Μάθημα σολφέζ» (Γ. Χατζηνάσιου- Σ. Τηλιακού), με την αφρόκρεμα της ελληνικής ποπ για την εποχή εκείνη (Πασχάλης, Ρόμπερτ Ουίλιαμς, Μπέσσυ Αργυράκη και Μαριάννα Τόλη), θα έρθει 5ο.

Το 1978, στο ξεκίνημα της προσωπικής της καριέρας, η Τάνια Τσανακλίδου υποδύεται στη σκηνή του «Palais des Congress» του Παρισιού τον -πρόσφατα χαμένο- «Τσάρλι Τσάπλιν» (Σ. Τσιλίκη - Γ. Ξανθούλη). Τερματίζει 8η, όπως άλλωστε και η Ελπίδα την επόμενη χρονιά, τραγουδώντας με χιτώνες για μιαν άλλη ιστορική προσωπικότητα, τον «σούπερ σταρ» Σωκράτη (Δ. Γεωργιάδη - Σ. Τσώτου).

**Το 1980 θα πάει στη Χάγη η Άννα Βίσση και τα κουτσομπολιά της εποχής θα φτάσουν να μιλήσουν για σχετική προτροπή του ίδιου του... Κωνσταντίνου Καραμανλή, που εκείνες τις μέρες διεκδικεί για πρώτη φορά το αξίωμα του προέδρου της δημοκρατίας. Το «Ωτοστόπ» (Τζ. Νακασιάν - Ρ. Σοφού) θα τερματίσει 13ο, αλλά η τραγουδίστρια θα βρει το δρόμο της στην ελληνική ποπ... Ανάμεσα στα τραγούδια που υπερσκέλισε προκειμένου να συμμετάσχει ήταν και δύο που έμελλαν να κάνουν μεγαλύτερη επιτυχία από το δικό της στην Ελλάδα: το «Πάρε ένα κοχύλι απ' το Αιγαίο» του Κώστα Χατζή: το έλεγε στα προκριματικά ο Δάκης και το «Έτσι απλά σ' αγαπώ» του Λάκη Παπαδόπουλου (στα προκριματικά το έλεγε η Γλυκερία, επιτυχία το έκανε η Ελπίδα).

Η Βίσση θα ξαναπάει στον διαγωνισμό το 1982, όμως για λογαριασμό της Κύπρου. Με το τραγούδι «Μόνο η αγάπη», το οποίο δεν θα κάνει καμία αίσθηση στην Ελλάδα, θα κερδίσει την 5η θέση.

**Αφού μεσολαβήσει μια ακόμα 8η θέση για λογαριασμό της Ελλάδας (Γιάννης Δημητράς «Φεγγάρι καλοκαιρινό», 1981), ξεκινά η... σοσιαλιστική αντίσταση. Οι αρμόδιοι της νέας κυβέρνησης Παπανδρέου προτίμησαν την αποχή ('82, αλλά και '84, και '86 ) ή αρκέστηκαν σε ανόρεχτες συμμετοχές. Το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού μειώθηκε και ανάλογα ήταν τα αποτελέσματα (μεταξύ 10ης και 19ης θέσης).

**Φαντάζομαι δεν θυμούνται πολλοί την Κρίστυ Στασινοπούλου και την μπαλάντα του Αντώνη Πλέσσα «Μου λες» (1983). Εσωτερικός «τζόγος» θα γίνει το '87 με τη συμμετοχή του συγκροτήματος Μπανκ «Stop» και το 1991, όταν οι Σοφία Βώσσου και Ανδρέας Μικρούτσικος (οι ραδιοφωνικοί Ποτούλα και Πίπης...) προαναγγέλλουν τη νίκη τους. Όταν η «Άνοιξη» τους θα καταλήξει στη 13η θέση θα αρχίσουν να μιλούν για διεθνείς συνωμοσίες εναντίον του έθνους...

Με Κλεοπάτρα και Ρακιντζή

**Αντίστροφα, το 1992 θα 'ρθει η πιο αθόρυβη καλή θέση που έχει κερδίσει η Ελλάδα στον διαγωνισμό. Με σήμα το αστέρι της Μακεδονίας -είναι οι «δύσκολες» μέρες του Μακεδονικού- η Κλεοπάτρα θα βρεθεί στην 5η θέση, τραγουδώντας ένα τραγούδι με σαφές ελληνικό χρώμα του -πρόσφατα χαμένου- Χρήστου Λαγού: «Όλου του κόσμου η ελπίδα».

**Με μια εκπροσώπηση της Κύπρου θ' αρχίσει το '87 η «ελληνική» καριέρα της Αλέξιας, αλλά και το '92 της Ευρυδίκης. Το '98 η Κύπρος θα στείλει τον νεαρότατο Μιχάλη Χατζηγιάννη και το 2002 τους «One».

**Η «ανάσταση» του ενδιαφέροντος κοινού, καλλιτεχνών και «αρμοδίων» για την ελληνική συμμετοχή θα ξεκινήσει μόλις το 2001. Κάτι ο θόρυβος για την πρώτη ξενόγλωσση συμμετοχή -το «Die for you» των «Αντίκ» προκάλεσε μέχρι δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη- κάτι η 3η θέση, κάτι το ανατέλλον ρεύμα των κουτσομπολίστικων εκπομπών, κατάφεραν να ξανακάνουν τον διαγωνισμό «θέμα της ημέρας».

**Το σκηνικό θα επαναληφθεί τα τρία τελευταία χρόνια, πάντα σε αγγλική διάλεκτο... Με την Πέγκυ Ζήνα να αμφισβητεί την επιλογή του Μιχάλη Ρακιντζή, τη Μαντώ να γίνεται θέμα για το ντεκολτέ της και τον Σάκη Ρουβά να επιβάλλεται του ακριβοπληρωμένου «τάλεντ σόου» της ΕΡΤ, για «εθνικούς» προφανώς λόγους...

Πώς το έλεγε το '76 ο Μάνος; «Δεν διαθέτουμε ηλίθιο τραγούδι και είμαστε μια χώρα που έχει τεράστια και αξιόλογη μουσική παράδοση»;

 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ – ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΙΩΑΝΝΑ

 15/05/2004