Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης

Αρχείο

Κεντρική Σελίδα

Από τα επεισόδια χθες στο Δουβλίνο κατά της Διεύρυνσης και της Παγκοσμιοποίησης του χρηματιστικού κεφαλαίου

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ Η ΧΘΕΣΙΝΗ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΕΕ ΜΕ ΔΕΚΑ ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΜΕΛΗ!

Ευρώπη δίχως σύνορα, εκμετάλλευση χωρίς όρια. Χιλιάδες Διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την αστυνομία στο Δουβλίνο

Νέες αγορές για τη γερμανική ατμομηχανή και την κορυφή της πυραμίδας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, φθηνά εργατικά χέρια, ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών εκμετάλλευσης και ζωής όλων των εργαζομένων και έναν ιδιόμορφο μειοδοτικό διαγωνισμό μεταξύ των 25 σε ότι αφορά τις επιβαρύνσεις στο κεφάλαιο και τις εργατικές κατακτήσεις με σημείο σύγκλισης την τριτοκοσμική νομοθεσία χωρών όπως η Σλοβακία, σηματοδοτεί η διεύρυνση της ΕΕ.

Στην πολιτική ιστορία της Ευρώπη θα περάσει η χτεσινή (Σαββάτο) ημέρα, με αφορμή την επίσημη ένταξη στην ΕΕ δέκα επιπλέον χωρών και την αύξηση των μελών της από 15 σε 25. Οι χώρες που με κάθε επισημότητα χτες άφησαν πίσω τους τον προθάλαμο, αποκτώντας το δικαίωμα στο εξής να καμαρώνουν σαν ισότιμα μέλη της ΕΕ είναι οι εξής: Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία, Σλοβενία, Σλοβακία, Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία, Κύπρος και Μάλτα. Ο πληθυσμός και των δέκα αυτών χωρών, οι οποίες αν δεν υπήρχε και η Ελλάδα να παρεμβάλλεται μεταξύ τους θα ήταν οι δέκα φτωχότερες της ΕΕ, ανέρχεται στα 74 εκατομμύρια, αντιστοιχώντας στο 20% του πληθυσμού της Ένωσης. Αν όμως ο πληθυσμός τους είναι ισοδύναμος αριθμητικά με μία Γερμανία, το σύνολο των προϊόντων και υπηρεσιών που παράγουν ετησίως και οι δέκα αυτές χώρες, το ΑΕΠ τους δηλαδή, έχει πολύ μικρότερες φιλοδοξίες: Μικρότερο και από το 5% του ΑΕΠ της ΕΕ μπορεί να συγκριθεί μόνο – ως μερίδιο – με αυτό της Ολλανδίας. Παρότι λοιπόν ως σύνολο το ειδικό βάρος των δέκα νέων χωρών θα είναι απείρως υποδεέστερο της αναλογίας 10 προς 25, η ασυμμετρία που υπάρχει στο εσωτερικό τους τις διαφοροποιεί βαθιά, ξεχωρίζοντας με την πρώτη ματιά την Πολωνία των 38 εκατομμυρίων κατοίκων της οποίας το ΑΕΠ ανέρχεται στο 40% των δέκα νέων μελών, όντας ισοδύναμο με αυτό της Δανίας και υπερβαίνοντας κατά πολύ το σύνολο της ετήσιας παραγωγής παλιότερων μεν, αλλά μικρών χωρών όπως της Ελλάδας, της Φινλανδίας, της Ιρλανδίας και της Πορτογαλίας. Η χθεσινή διεύρυνση της ΕΕ, η σημαντικότερη ίσως αριθμητικά, δεν ήταν παρά η τελευταία πράξη σε ένα έργο που ξεκίνησε το 1973 όταν η Αγγλία, η Ιρλανδία και η Δανία εισέρχονταν στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα των 6 που συγκροτήθηκε το 1957 με τη Συνθήκη της Ρώμης, πήρε το σχήμα και τη μορφή που ξέρουμε τη δεκαετία του ’80 όταν το 1981 εντασσόταν η Ελλάδα και πέντε χρόνια αργότερα η Πορτογαλία και η Ισπανία, για να κορυφωθεί το 1995, με την προσχώρηση της Φινλανδίας, της Αυστρίας και της Σουηδίας. Και το φούσκωμα συνεχίζεται με τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία που κρίθηκαν μετεξεταστέες πέρυσι να περιμένουν να εξεταστούν κατά πόσο πληρούν τα κριτήρια του 2007, την Τουρκία να δοκιμάζει τα όρια αντοχής της στη διελκυστίνδα του γαλλογερμανικού άξονα – που σε ότι αφορά το μέλλον της διχάζεται βαθιά – και κάπου στο βάθος, μετά από κει που φτάνει το μάτι, να αναμένουν τα δυτικά Βαλκάνια – Αλβανία, Βοσνία, ΠΓΔ, Σερβία και Μαυροβούνιο – δίνοντας τη δική τους μάχη με το χρόνο ώστε να εξακολουθήσουν να έχουν τη σημερινή μορφή μέχρι την ημερομηνία που η υπόσχεση των Βρυξελλών για εξέταση του αιτήματος ένταξης που έχουν υποβάλλει θα γίνει πραγματικότητα.

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ με ένα άρθρο του συνεργάτη του ΛΕΩΝΙΔΑ ΒΑΤΙΚΙΩΤΗ αναλύει όλη αυτή τη διαδικασία που πραγματοποιείται, δίνει πληροφορίες και ξεσκεπάζει τις υποκρισίες της ΕΕ και της άρχουσας τάξης των χωρών αυτών, για να μπορέσουν οι επισκέπτες να κατανοήσουν την αντιδραστικότητα της διεύρυνσης που πραγματοποιήθηκε, λίγες ώρες πριν στην ΕΕ.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΤΟΜΗ Η ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ

Πέρα για πέρα σωστή η πρόσφατη ρήση του διευθυντή της γαλλικής Λε Μοντ, που δήλωσε ότι «αν θες να διαγνώσεις το μέλλον της Ευρώπης κοίτα ανατολικά». Υπό μία όμως αίρεση: Το βλέμμα να επιστρέψει πάλι στα δυτικά εκεί όπου θα εισρέουν τα κέρδη των ευρωπαϊκών πολυεθνικών, εκεί όπου θα τίθενται τα εκβιαστικά διλήμματα στους εργαζόμενους να δεχτούν μείωση μισθών, γιατί διαφορετικά η επιχείρηση θα μετακομίσει ανατολικά, μέχρι τελικά ακόμη και οι Γερμανοί, παραφράζοντας παλιότερη ρήση του διευθυντή της Λε Μοντ, να αναφωνήσουν «Τώρα είμαστε όλοι Σλοβένοι».

Οι πρώτοι που θα νιώσουν στο σβέρκο τους το καυτό χνώτο των εργαζόμενων της ανατολικής Ευρώπης θα είναι άλλωστε αυτοί, οι εργαζόμενοι της Γερμανίας, που το προνόμιο να βρίσκονται οδηγώντας μόνο λίγες ώρες με το αυτοκίνητό τους σε τρεις ή τέσσερις πρωτεύουσες ανατολικών χωρών θα μετατραπεί σε αχίλλειο πτέρνα των κατακτήσεων τους. Σύμφωνα πάντως με όσα παραθέτει σε άρθρο του στη Γουόλ Στριτ Τζέρναλ της περασμένης Τρίτης γερμανός δημοσιογράφος του περιοδικού Σπίγκελ, αυτό ήδη έχει συντελεστεί. Αναφέρει συγκεκριμένα: «Οι θέσεις εργασίας έχουν γίνει το νούμερο ένα εξαγωγικό αντικείμενο της γερμανικής οικονομίας. Η κυβέρνηση της Βουδαπέστης ανέφερε με μεγάλη υπερηφάνεια ότι οι γερμανικές εταιρείες παράγουν το 10% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της Ουγγαρίας {…}. Οι γερμανικές επιχειρήσεις είναι επίσης στην κορυφή των επιχειρήσεων στη Σλοβακία. Το νέο μοντέλο της Φολκσβάγκεν, Τουάρεγκ, εξ ολοκλήρου σχεδόν παράγεται στην Μπρατισλάβα. Οι εξαγωγές της Φολκσβάγκεν σύντομα θα ανέρχονται στο 20% των συνολικών εξαγωγών της χώρας. Η γερμανική βιομηχανία διαχειρίζεται 2,6 εκατομμύρια δουλειές έξω από τη Γερμανία σύμφωνα με το Ινστιτούτο Οικονομικής Ερευνας Ίφο, του Μονάχου {…}. Η ανάπτυξη αυτών των εταιρειών (κάπου αλλού στον κόσμο) και η ανάπτυξη της ανεργίας (στη Γερμανία) είναι συχνά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος».

Με τον ίδιο παραστατικό τρόπο αναφέρει δύο ακόμη παραδείγματα, που αξίζει να τα μεταφέρουμε, μόνο και μόνο για να γίνει σαφές πως η κατάργηση των οικονομικών συνόρων και των εμποδίων στη κίνηση κεφαλαίων δεν αποτελεί ένα τεχνικό ζήτημα, αλλά στρέφεται εναντίον των εργατικών κατακτήσεων. «Πάρτε την Μπασφ για παράδειγμα. Από το 1980 μέχρι το 2002 ο αριθμός των εργαζόμενων στο εξωτερικό αυξήθηκε περίπου κατά 20% ή 6.000 ενώ ο αριθμός των θέσεων εργασίας στη Γερμανία μειώθηκαν  σχεδόν στο μισό – κόπηκαν κατά 34.000. Ή σκεφτείτε τη Ζίμενς: Μεταξύ 1980 και 2002, ο αριθμός των ανθρώπων που απασχολούνταν στη Γερμανία μειώθηκε στους 175.000 από 235.000, μία μείωση της τάξης του 26%. Την ίδια περίοδο ο αριθμός των εργαζομένων στο εξωτερικό αυξήθηκε κατά 128% στους 248.000. Η Ζίμενς τώρα απασχολεί περισσότερους εργαζόμενους στο εξωτερικό παρά στη Γερμανία».

Τα ίδια οφέλη από τη διεύρυνση προς τα ανατολικά επισημαίνουν και οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς της ίδιας ημέρας. «Οι χώρες της διεύρυνσης προσφέρουν μια μεγάλη δεξαμενή καλά εκπαιδευμένης, χαμηλού κόστους εργασίας {…}. Το κόστος εργασίας ανά ώρα ανέρχεται περίπου στο ένα πέμπτο των επιπέδων της ΕΕ, δημιουργώντας μεγάλες ευκαιρίες για επενδύσεις σε κλάδους όπως είναι η αυτοκινητοβιομηχανία που επιλεκτικά έχει δημιουργήσει μεγάλα δείγματα νέας παραγωγής στην κεντρική Ευρώπη. Τώρα, ο ανταγωνισμός από αυτά τα νέα εργοστάσια αναγκάζει τους δυτικοευρωπαίους να αυξήσουν την παραγωγικότητά τους ή να διακινδυνεύσουν να χάσουν τις δουλειές τους στην Ανατολή». Το παράδειγμα που ανέφερε η Γουόλ Στριτ Τζέρναλ της Πέμπτης από την πρώτη κιόλας σελίδα της ήταν πέρα για πέρα αντιπροσωπευτικό. Συγκεκριμένα ανέφερε ότι οι 224 εργαζόμενοι σε εργοστάσιο της Ζίμενς, προκειμένου να αποτρέψουν τη μεταφορά του στην Ουγγαρία, αποδέχτηκαν τη σημαντική αύξηση των ωρών εργασίας από τις 35 που ίσχυαν, την κατάργηση του δώρου Χριστουγέννων και του επιδόματος αδείας και μια σειρά από άλλα δικαιώματά τους που αθροιστικά ισοδυναμούν με μείωση κόστους κατά 30%. Στόχος που δεν τέθηκε αυθαίρετα, μια και ακριβώς τόσα θα κέρδιζε η εταιρεία αν μετέφερε το εργοστάσιο στη Βουδαπέστη!

Αναμφίβολα πρόκειται για ωμό εκβιασμό και όχι για υποθετικό σενάριο! Φαίνεται έτσι ότι το ευρωπαϊκό κεφάλαιο βγαίνει πολλαπλά ωφελημένο από τη διεύρυνση της ΕΕ. Γιατί, όχι μόνο δίνει μια διέξοδο στην πτώση των κερδών του μεταφέροντας παραγωγικές εγκαταστάσεις στις γειτονικές χώρες, αλλά ταυτόχρονα βάζει και το μαχαίρι στο λαιμό των ίδιων των εργαζόμενων της δυτικής Ευρώπης, πιέζοντάς τους να μετριάσουν τις απαιτήσεις τους και να δεχτούν την καρατόμηση των δικαιωμάτων τους με αντάλλαγμα να συνεχίσουν να έχουν δουλειά! Έτσι ερμηνεύεται και η κατά 51% απορριπτική γνώμη που εξέφρασαν πρόσφατα οι Γερμανοί σε ότι αφορά τα οφέλη από τη διεύρυνση της ΕΕ. Το ποσοστό αυτό μάλιστα ήταν ακόμη πιο υψηλό στις ανατολικές περιοχές της χώρας που συνορεύουν με την Πολωνία και την Τσεχία, ενώ στα δυτικά, όπου το θέμα της διεύρυνσης έμπαινε πιο ακαδημαϊκά, τα ποσοστά απόρριψης ήταν χαμηλότερα.

Η δυνατότητα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να επενδύει απρόσκοπτα στις δέκα νέες αυτές χώρες δεν θα συνθλίψει μόνο τα εργατικά δικαιώματα. Αλλά θα δώσει και το εναρκτήριο λάκτισμα για να ξεκινήσει σε ολόκληρη την Ευρώπη ένας μειοδοτικός διαγωνισμός όπου θα συμμετάσχει κάθε κράτος μέλος της ΕΕ και ως έπαθλο θα έχει νέες επενδύσεις. Σε αυτή την κούρσα θα θυσιαστούν τα δημόσια έσοδα και το κράτος θα υπηρετεί όλο και πιο απροκάλυπτα το κεφάλαιο. Δύο παραδείγματα είναι ενδεικτικά. Το πρώτο αφορά τη φορολογία των επιχειρήσεων. Εδώ την αρχή την έκανε η Σλοβακία που μειώνοντας μεμιάς πέρυσι τη φορολογία των επιχειρήσεων και φτάνοντάς την στο 19% ώθησε και άλλες γειτονικές της χώρες να πράξουν το ίδιο. Ακόμη και την Αυστρία! Το επίδικο αντικείμενο εδώ δεν είναι φυσικά η δημοσιονομική ισορροπία και η ευρωστία του αστικού κράτους, όσο οι κοινωνικές παροχές που κάθε φορά περιορίζονται με το πρόσχημα των τεράστιων ελλειμμάτων. Το ντόμινο που ξεκίνησε έτσι από τη Σλοβακία απειλεί τις κατακτήσεις των εργαζόμενων όλης της Ευρώπης γιατί στις δικές τους τσέπες θα μεταφερθεί το έλλειμμα των κρατικών ταμείων. Μια ματιά άλλωστε αν ρίξουμε στην κλίμακα των φορολογικών συντελεστών των ευρωπαϊκών χωρών είναι εμφανές ότι η σύγκλιση θα γίνει προς τα κάτω και ότι οι νέες χώρες θα αποτελέσουν το παράδειγμα προς μίμηση. Στη μια άκρη αυτής της κλίμακας βρίσκεται η Γερμανία με φορολογικό συντελεστή που φτάνει το 38%. Ακολουθούν η Ελλάδα, η Ισπανία, η Μάλτα και η Ολλανδία με 35%, η Ιταλία και η Αυστρία με 34% και η Γαλλία, το Βέλγιο και η Πορτογαλία με 33%. Στο 33% βρίσκεται επίσης και ο ευρωπαϊκός μέσος όρος καθώς στην άλλη πλευρά της κλίμακας βρίσκονται οι μπανανίες, όπου οι φορολογικές επιβαρύνσεις βρίσκονται ακόμη και στο 0%, είναι ανύπαρκτες δηλαδή, όπως συμβαίνει στην Εσθονία. Ακολουθούν η Κύπρος με 10%, η Ιρλανδία με 13%, η Λιθουανία με 15%, η Ουγγαρία με 16%, η Πολωνία, η Σλοβακία και η Λετονία με 19%, το Λουξεμβούργο με 22%, η Σλοβενία με 25%, η Σουηδία και η Τσεχία με 28%, η Φινλανδία με 29%, και τέλος η Αγγλία και η Δανία με 30% που αποτελούν τη γέφυρα με την παλιά Ευρώπη της υψηλής φορολογίας του κεφαλαίου.

Το δεύτερο παράδειγμα αφορά τη λεγόμενη «απορρύθμιση» που θα επέλθει και συγκεκριμένα την κατάργηση οποιωνδήποτε ελέγχων, έτσι ώστε το κεφάλαιο να λειτουργεί εντελώς ασύδοτα. «Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ», έγραφαν οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς της Τρίτης «ήδη κατατάσσει την Εσθονία, τη Λετονία, τη Σλοβενία και τη Δημοκρατία της Τσεχίας πάνω από την Πορτογαλία και την Ελλάδα σε όρους ανταγωνιστικότητας. Τα πρώην κομμουνιστικά κράτη έχουν καλές επιδόσεις στην ελαστικότητα, καθώς ο δρόμος για να γκρεμίσουν τον κομμουνισμό έχει δημιουργήσει ένα πιο ανοιχτό ρυθμιστικό περιβάλλον απ’ αυτό που υπάρχει στις περισσότερες χώρες της ΕΕ. Για να ξεκινήσει μια εταιρεία στην Πολωνία χρειάζεται τρεις άδειες, όταν στη Γαλλία χρειάζεται πέντε και στην Ιταλία δέκα, λέει το παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ». Το πρόβλημα εδώ σχετικά με τις κανονιστικές ρυθμίσεις δεν εντοπίζεται στο τέρας της γραφειοκρατίας και τις ταλαιπωρίες που υπομένουν κατά τη συναλλαγή τους με το δημόσιο τα λογιστήρια ή τα παιδιά που κάνουν εξωτερικές δουλειές στις επιχειρήσεις. Το πρόβλημα όσων κατακεραυνώνουν το αυστηρό καθεστώς ελέγχων είναι ότι έτσι δεν μπορούν να ξεκινήσουν δικές τους δουλειές οι αεριτζήδες και οι απατεώνες. Οι παιάνες και τα εγκώμια στη νέα οικονομία, την επιχειρηματικότητα και το ρίσκο δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ύστατη καταφυγή σε ένα μοντέλο ανάπτυξης που ανθεί στο δηλητηριασμένο έδαφος της κρίσης υπερσυσσώρευσης και των οριακών περιθωρίων κέρδους το οποίο θα λειτουργεί χωρίς πόθεν έσχες, χωρίς άδειες από την επιθεώρηση εργασίας, χωρίς μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων, χωρίς ελέγχους από την εφορία, το ΙΚΑ ή το ΤΕΒΕ, χωρίς γνωμοδοτήσεις αρμόδιων υπουργείων, χωρίς τίποτε απ’ όλα αυτά. Οι επιδόσεις λοιπόν που έχουν σε αυτό τον τομέα τα νεοσύστατα «ληστρικά» στο χαρακτήρα τους παραπάνω κράτη, αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση για τα ανεπτυγμένα ευρωπαϊκά, που σταδιακά θα αρχίσουν να τις υιοθετούν υπό το πρόσχημα να μη μείνουν πίσω από τον ανταγωνισμό με αυτές τις χώρες.

ΝΕΕΣ ΑΓΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Ραγδαία επιδείνωση των συνθηκών ζωής των ανατολικοευρωπαίων εργαζόμενων

Για την κορυφή της πυραμίδας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου που θα ωφεληθεί τα μέγιστα από τη διεύρυνση, η ένταξη των δέκα νέων χωρών αντιπροσωπεύει και τη μεγένθυση της αγοράς στην οποία δυνητικά απευθύνονται οι ευρωπαϊκές πολυεθνικές κατά 20%, όσος είναι και ο πληθυσμός των χωρών αυτών. Η αγοραστική τους ικανότητα είναι αναμφισβήτητα πολύ μικρότερη από την ικανότητα που έχουν οι κάτοικοι της δυτικής Ευρώπης. Η αύξηση όμως του ΑΕΠ αυτών των χωρών κατά 3,5% μέσο όρο το 2003, όταν στην ΕΕ των 15 ήταν πολύ μικρότερο, υποδεικνύει την παρουσία τμημάτων έστω αγοράς με μεγάλη ικανότητα απορρόφησης. Και συνολικά όμως δεν παύουν οι δέκα αυτές χώρες να είναι μια σχετικά παρθένα αγορά για τις τράπεζες για παράδειγμα που βλέπουν το ποσοστό δανειακής επιβάρυνσης των κατοίκων τους να είναι μόλις 30%, όταν στην ΕΕ των 15 είναι 100%, για την αυτοκινητοβιομηχανία που βλέπει στην Πολωνία να έχει ΙΧ το 21% των κατοίκων όταν στην Ευρώπη το αντίστοιχο ποσοστό είναι 49%, τις εταιρείες πληροφορικής που βλέπουν στην Πολωνία πάλι να έχει προσωπικό υπολογιστή το 11% όταν στην ΕΕ έχει το 34%, για τις τηλεπικοινωνιακές, τις κατασκευαστικές και τις φαρμακευτικές εταιρείες επίσης που ο ανταγωνισμός στην βαλτωμένη οικονομικά ΕΕ των 15 έχει εδώ και χρόνια ξεπεράσει τα όρια του κανιβαλισμού σχετικά με τα δεκαδικά ψηφία των μεριδίων αγοράς. Με αυτή την έννοια, η ενσωμάτωση ακόμη και αυτών των ημιαγροτικών χωρών είναι ένα φιλί ζωής για τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό.

Οσο έντονα και με δραματικό τρόπο θα νιώσουν τις συνέπειες της διεύρυνσης οι εργαζόμενοι χωρών όπως η Γερμανία και η Αυστρία, άλλο τόσο αρνητικά θα τις βιώσουν και τα λαϊκά στρώματα των δέκα αυτών χωρών. Αρχικά πρέπει να δούμε ότι πρόκειται για τη διεύρυνση που στοίχισε πιο φθηνά στις Βρυξέλλες από οποιαδήποτε άλλη στο παρελθόν. Πληρώνοντας ακριβά τις αυταπάτες για το χαρακτήρα της ΕΕ που έχει η πλειοψηφία αυτών των χωρών, δεν θα δει να εισρέουν τα ποσά που πράγματι εισέρευσαν (ανεξαρτήτως που κατέληξαν) στις χώρες του Νότου για παράδειγμα, ώστε να καμφθεί η ανοιχτή δυσπιστία των εργαζόμενων απέναντι στην ΕΟΚ τότε, και εξακολουθούν ακόμη και τώρα να εισρέουν, αποτελώντας εξ ολοκλήρου κεφαλαιακές εισροές. Ενδεικτικά αναφέρουμε, μόνο και μόνο για τη σύγκριση, ότι αν ακόμη και τώρα οι κατά κεφαλή εισροές που έρχονται στην Ελλάδα φθάνουν τα 437 ευρώ ετησίως και αυτές στην Ιρλανδία τα 418, στην Πολωνία μόνο για τα επόμενα τρία χρόνια θα ανέρχονται σε 67 ευρώ. Η προσαρμογή έτσι των εργαζόμενων των δέκα νέων χωρών θα έχει το βίαιο και απότομο χαρακτήρα του σοκ, μια και δεν θα υπάρξουν μεταβατικές περίοδοι και αντισταθμιστικά οφέλη. Η διαδικασία αυτή δεν περιλαμβάνει μόνο την προλεταριοποίηση εκατομμυρίων αγροτών που θα πρέπει να εγκαταλείψουν τις μικρές καλλιέργειες που στόχευαν στην αυτοσυντήρηση κατά βάση, αδυνατώντας πλέον να αντεπεξέλθουν στην πλημμυρίδα των αδασμολόγητων στο εξής εισαγωγών από τη Δύση. Ούτε την επίταση της εκμετάλλευσης των εργαζόμενων, καθώς μικροί και μεγάλοι καπιταλιστές των δέκα μικρών χωρών από την επομένη κιόλας θα ξεσηκώσουν στο μέτρο του δυνατού τις μορφές εκμετάλλευσης της Φολκσβάγκεν. Πολύ πιο άμεσα θα δουν να επιδεινώνεται το επίπεδο ζωής τους από την άνοδο του κόστους ζωής, όπως αυτό θα αναπροσαρμοστεί με βάση το δυτικό σύστημα τιμών και στην προοπτική υιοθέτησης του ευρώ. Οτι περίπου συνέβη και στην Ελλάδα που σε μια δεκαετία οι τιμές των εσπεριδοειδών πολλαπλασιάστηκαν, εκεί θα γίνει σε λίγες ημέρες. Στην Πολωνία για παράδειγμα η τιμή της ζάχαρης, αναμένεται να αυξηθεί κατά 70% και ήδη οι Πολωνοί μαζεύουν από τα μπακάλικα πακέτα με ζάχαρη…

Όξυνση Αντιθέσεων: Νέοι ανταγωνισμοί δίπλα στους παλιούς

Η διεύρυνση της ΕΕ με δέκα νέα μέλη ρυθμίζει από την αρχή τις πολιτικές ισορροπίες στη γηραιά ήπειρο. Ο πρώτος χαμένος είναι η Ρωσία, που βλέπει τις οκτώ αυτές χώρες να ξεφεύγουν ακόμη και από την οικονομική της επιρροή. Υιοθετώντας πλέον το σύστημα δασμών και εμπορικών προτιμήσεων των Βρυξελλών, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διέθετε η Μόσχα λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας αυτόματα εξαφανίζονται. Έτσι στα δυτικά της σύνορα το στρατιωτικό σιδηρούν παραπέτασμα που είχαν ορθώσει οι Αμερικανοί με την ένταξη στο ΝΑΤΟ αυτών των χωρών, επικαλύπτεται τώρα με ευρώ, για να γίνει εντελώς αδιαπέραστο. Αρνητικές συνέπειες θα έχει η διεύρυνση της ΕΕ όμως και για όσες ανατολικοευρωπαϊκές και βαλκανικές χώρες μείνουν εκτός, καθώς προνομιακές εμπορικές συμφωνίες που είχε για παράδειγμα η Σλοβενία με τα απομεινάρια της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας πλέον καταργούνται και στη θέση τους θα εφαρμοστούν οι δασμολογικές ρυθμίσεις της ΕΕ. Κατά συνέπεια, οι διεθνείς όροι ανταλλαγών επιδεινώνονται για χώρες όπως είναι η Σερβία, το Μαυροβούνιο ή η ΠΓΔΜ, μαζί και η θέση τους στο διεθνή καταμερισμό.

Ως αποτέλεσμα – όχι μόνο του περιορισμού της Ρωσίας αλλά και του γεγονότος ότι υπάρχουν νέα μεγέθη στα οποία η ΕΕ υπερτερεί των ΗΠΑ,  όπως το ΑΕΠ μια και αυτό των 25 φτάνει τα 12,5 τρις. Δολάρια ενώ των ΗΠΑ τα 11,7 – η διεύρυνση ευνοεί και αναβαθμίζει τη θέση του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού στον παγκόσμιο ανταγωνισμό του με τις ΗΠΑ, την Κίνα και την Ιαπωνία. Δεδομένου μάλιστα ότι ανάλογες διαδικασίες περιφερειακής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης, που επιχειρούν να αντιμετωπίσουν την κρίση υπερσυσσώρευσης που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70, κερδίζουν έδαφος σε όλο τον κόσμο, η διεύρυνση της ΕΕ είναι ένα επιπλέον βήμα στον κατακερματισμό της υδρογείου, στην περιφερειοποίησή της – μια τάση που όχι μόνο αντιβαίνει στην τάση διεθνοποίησης της ανθρώπινης εργασίας αλλά και τη διαστρέφει εγκλωβίζοντάς τη σε νέα σύνορα. Ο εγκλεισμός αυτός μάλιστα κάνει συχνά κουρέλι ακόμη και τα ανταλλάγματα που δίνει η αστική τάξη στους εργαζόμενους για να εξασφαλίσει την ελευθερία κυκλοφορίας των εμπορευμάτων της. Ετσι, το δικαίωμα ελεύθερης διακίνησης των εργαζομένων που τυπικά παραχωρούνταν στους εργαζόμενους όλων των χωρών που εντάσσονταν στην ΕΕ, τώρα, η Γερμανία και η Δανία που διατηρούν το δικαίωμα να στέλνουν τα κεφάλαιά τους σε όποια χώρα επιθυμούν, αποφάσισαν να μην το παραχωρήσουν για μια μεταβατική μεν αλλά πολυετή περίοδο, για να μη γεμίσουν οι χώρες τους μετανάστες.

Το κόστος που καταβάλλει ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός για την οικονομική επέκταση των πολυεθνικών του στις δέκα αυτές χώρες είναι η διάβρωση των κέντρων αποφάσεών του, από τις όχι απλά φιλοατλαντικές αλλά αμερικανόδουλες κυβερνήσεις των οκτώ κρατών της ανατολικής Ευρώπης. Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης είναι η δημιουργία διευθυντηρίου από το γαλλογερμανικό άξονα με ολίγον από Αγγλία. Και να μην υπήρχαν όμως οι οκτώ μικροί φιλοαμερικανοί, πάλι θα ήμασταν μάρτυρες της αυτονόμησης του γαλλογερμανικού παράγοντα. Η απαλλαγή του από τα βαρίδια της ομοφωνίας όπως επιχειρείται να θεσμοθετηθεί στο νέο Σύνταγμα, έρχεται να εκφράσει το τέλος του μήνα του μέλιτος του «ευρωπαϊκού γάμου» και την όξυνση των ενδοαστικών ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων στο πλαίσιο της ενωμένης κατά τ’ άλλα Ευρώπης. Σύμπτωμα της ίδιας τάσης – της αντιδραστικοποίησης – είναι η στρατιωτικοποίηση της ΕΕ, ενώ το παράδειγμα της Κύπρου είναι εξόχως αντιπροσωπευτικό για τις φυγόκεντρες τάσεις που θα αναπτύσσονται στο εξής (διευκολύνοντας και την πάλη για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση από την ΕΕ) οδηγώντας σε αποκλίνουσες κατευθύνσεις ακόμη και αστικά συμφέροντα.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΣΤΟ ΔΟΥΒΛΙΝΟ

Επεισόδια ξεκίνησαν όταν περίπου 2000 άτομα (σύμφωνα με τα ιρλανδικά μέσα ενημέρωσης ) συγκεντρώθηκαν στο Phoenix Park (μάλλον κοντά στην προεδρική κατοικία) ,η αστυνομία κάλεσε τους διαδηλωτές να αποχωρήσουν. Ένα μέρος των διαδηλωτών συνέχισε να πλησιάζει τις γραμμές των μπάτσων και να τους ρίχνει νερά και χαρτιά και οι μπάτσοι απάντησαν με αντλίες νερού. Τα μέσα ενημέρωσης μιλάνε για περίπου 25 συλλήψεις.

03/05/2004