Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης

Αρχείο

Κεντρική Σελίδα

ΣΙΑΤΛ 2

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

(Μπορεί να οικοδομηθεί μια αντικαπιταλιστική Αριστερά στην Ευρώπη, χωρίς ρήξη με το ρεφορμισμό;)

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει ένα προβληματισμό, βαθιά διαλεκτικό και μαρξιστικό του συν. ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΗΤΡΟΒΓΕΝΗ για την προοπτική οικοδόμησης στην Ευρώπη, μιας Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς που θα επιδιώκει όχι ένα καλύτερο καπιταλισμό, αλλά την ανατροπή του και την αντικατάστασή του με το σοσιαλισμό και την Κομμουνιστική Κοινωνία.

Μπορεί να οικοδομηθεί μια αντικαπιταλιστική Αριστερά στην Ευρώπη, χωρίς ρήξη με το ρεφορμισμό, σβήνοντας τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στη μεταρρύθμιση και την επανάσταση; Αυτό το ερώτημα τέθηκε από εκπρόσωπο του ΜΕΡΑ και του ΕΕΚ στον Φρανσουά Βερκάμεν, στη συγκέντρωση – ενημέρωση της Ευρωπαϊκής Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς (ΕΑΑ), στο ΜΑΧ του πολυτεχνείου, που οργανώθηκε παραμονή εκλογών, με φανερό, όσο κι αποσιωπημένο σκοπό, τη στήριξη του Συνασπισμού. Η απάντηση που δόθηκε ήταν σαφής: Ρεφορμιστές και επαναστάτες πρέπει να είναι ενωμένοι, μαζί στους νέους αγώνες – φτάνει οι πρώτοι να μην μετέχουν σε νεοφιλελεύθερη συγκυβέρνηση. Ας πάρουμε τα πράγματα, όμως, με τη σειρά τους.

Οι Φρανσουά Βερκαμέν, συντονιστής των συνδιασκέψεων της ΕΑΑ και ηγετικό στέλεχος της Ενιαίας Γραμματείας της 4^ης Διεθνούς και Φρανσουά Ντιβάλ, ηγετικό στέλεχος της γαλλικής Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας (LCR), ήρθαν προεκλογικά στην Αθήνα, για να αναπτύξουν τις θέσεις της κίνησης, προσκεκλημένοι από τις εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις της Αριστεράς, που αποτελούν τους αριστερούς δορυφόρους του Συνασπισμού (ΑΚΟΑ, ΔΕΑ, ΚΕΔΑ, ΚΟΕ) αλλά επίσης και του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα.

Στην εισήγηση, αναφέρθηκε, πως η ΕΑΑ είναι μια συστράτευση αντικαπιταλιστικών κομμάτων από τις περισσότερες χώρες της ΕΕ, μια Αριστερά που αποτελείται από τρεις τάσεις, τους αντικαπιταλιστές ακτιβιστές, τους ρεφορμιστές αντινεοφιλελεύθερους και τους αντικαπιταλιστές επαναστάτες. Σύμφωνα με τον Βερκαμέν, η ενότητά τους είναι αναγκαίος όρος για την ανάπτυξη αυτής της Αριστεράς. Αναφερόμενος στη Γαλλία, είπε, ότι η επιτυχία της Λίγκας οφείλεται, αφενός στη συμμαχία τους με την Εργατική Πάλη (Lutte Ouvriere), που «παρότι σεχταριστές, είναι μια σημαντική εργατική οργάνωση στην Γαλλία», αλλά, ταυτόχρονα και στο άνοιγμα σε άλλα στρώματα, που δεν έχουν επαναστατική αναφορά (μη κυβερνητικές οργανώσεις, μετανάστες, γυναίκες, ομοφυλόφιλοι), με αποκορύφωμα την «αντιφασιστική πάλη» κατά του Λεπέν (να θυμίσουμε εδώ, ότι η LCR, στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, το 2002, κάλεσε, εμμέσως πλην σαφώς, σε ψήφο υπέρ του δεξιού Σιράκ για να μην έρθει ο Λεπέν). Οι οργανωτές προσπάθησαν να τοποθετήσουν τη συγκέντρωση στον αντίποδα της αντίστοιχης του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς (ΕΚΑ), που έγινε πριν λίγες μέρες στο Ζάππειο, υπό την αιγίδα του ΣΥΝ, μαζί με τα μεταλλαγμένα ΚΚ της Ευρώπης.

Υπάρχει, όμως, μια ισχυρή τάση για ενοποίηση των δυο ευρωπαϊκών κινήσεων, του ΕΚΑ και της ΕΑΑ – που έτσι κι αλλιώς συνυπάρχουν στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ. Ο ΣΥΝ είναι ένθερμος υποστηρικτής αυτής της ενότητας, ενώ ο Βερκαμέν δηλώνει, ότι η βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ΕΑΑ και το ΕΚΑ είναι η προοπτική συγκυβερνήσεων με τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία. Τώρα, γιατί αυτό δεν ισχύει για τον ΣΥΝ, με το επιβαρημένο παρελθόν, το στίγμα της συγκυβέρνησης Τζανετάκη, τα κατά καιρούς ανοίγματα στο ΠΑΣΟΚ, τη συγκυβέρνηση με το νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ σε δήμους και συνδικάτα, αλλά μόνο για την πληθυντική Αριστερά της Γαλλίας ή τώρα και για τον Μπερτινότι της ιταλικής Επανίδρυσης, παρατηρητή της ΕΑΑ, μέλους του ΕΚΑ και, μέχρι πρόσφατα, ίνδαλμα της Ενιαίας Γραμματείας, το ξέρει μόνον ο Βερκαμέν.

Ιδού ένα απόσπασμα από σχετικό άρθρο του ηγετικού στελέχους της Ενιαίας Γραμματείας, στο διεθνές περιοδικό της Ιντερνάσιοναλ Βιουπόιντ, στο τεύχος του Φεβρουαρίου 2004: «Στην Ελλάδα υπάρχει μια καταπληκτική αλλαγή, που μπορεί να μετατοπίσει την πολιτική κατάσταση προς τα αριστερά. Ο Συνασπισμός (μακρινός απόγονος του ΚΚΕ εσωτερικού) κατέληξε σε ένα εκλογικό μπλοκ με ένα σημαντικό τμήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΑΚΟΑ, ΔΕΑ, ΚΕΔΑ, ΚΟΕ, Κίνηση Αριστερών Πολιτών). Αυτό είναι συνδυασμός δύο παραγόντων, της ριζοσπαστικοποίησης του Συνασπισμού και της αποσεχταροποίησης τμήματος της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Για πρώτη φορά, στη θλιβερή ιστορία της ελληνικής Αριστεράς, οι διασπάσεις και ο σεχταρισμός μετατράπηκαν σε μια αξιόπιστη εναλλακτική λύση στο ΚΚΕ».

Αυτά πριν τις εκλογές. Μετά όμως, από την καταϊδρωμένη είσοδο του ΣΥΝ στη Βουλή και αφού ο ΣΥΝ «άδειασε» τους ριζοσπάστες συνεταίρους (βλέπε σχετική αρθρογραφία στην Αυγή και στην Εποχή), στο Κυριακάτικο Φύλλο της Εποχής στις 14 Μαρτίου 2004, φιλοξενείται ο Βερκαμέν επιμένοντας, ότι «η ΕΑΑ περιλαμβάνει δυο ομόκεντρους κύκλους {…} όπως το RGA (Δανία), το SSP (Σκοτία), την LCR (Γαλλία), το μπλοκ της Αριστεράς (Πορτογαλία) κ.ά., κι από την άλλη, οργανώσεις με τις οποίες ο διάλογος είναι χρήσιμος και εφικτός, όπως ο Συνασπισμός, η Επανίδρυση, το καταλανικό EuiA, το αυστριακό και το Γερμανικό ΚΚ. Είμαστε ρεαλιστές, {…} θα υπάρξουν αντιπαραθέσεις, {…}, αλλά οι δεσμοί που αναπτύσσονται θα θέσουν όρια σε τέτοιου είδους καταστροφικά ξεσπάσματα». Ενώ, την ίδια μέρα, στην Ελευθεροτυπία, ο Βερκαμέν δηλώνει: «Η ΕΑΑ αποτελείται από κόμματα της ριζοσπαστικής και επαναστατικής Αριστεράς, που εκπροσωπούνται στα κοινοβούλια των χωρών τους και στο ευρωκοινοβούλιο και τα οποία συντονίζονται μεταξύ τους¨, τονίζοντας, πως «η μόνη βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ΕΑΑ και το ΕΚΑ είναι η προοπτική συγκυβερνήσεων με τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία». Για να συνεχίσει: «Είμαι σχεδόν σίγουρος, πως στην Ιταλία μια κεντροαριστερή κυβέρνηση, ακόμα και με υπουργό τον Μπερτινότι, της Επανίδρυσης, θα καθοδηγείται από τον Πρόντι και τους σοσιαλφιλελεύθερους».

Είναι σαφές, λοιπόν, πως εδώ δεν έχουμε μια ευρωπαϊκή Αριστερά με στόχο την επανάσταση αλλά μια πολύχρωμη πολιτική κίνηση – αριστερή βαλβίδα εκτόνωσης στην Ευρώπη και στο κίνημα της αντικαπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης – που κύριο στόχο του έχει να εξαλείψει το δίλημμα «μεταρρύθμιση ή επανάσταση», ενσωματώνοντας το κίνημα στην αστική κοινοβουλευτική διαδικασία.

* Ο Γιώργος Μητροβγένης είναι οδοντίατρος, υποψήφιος Δήμαρχος με τη "ΜΑΧΟΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΔΑΦΝΗ"  και υποψήφιος του ΜΕΡΑ στις βουλευτικές εκλογές. Είναι επίσης στέλεχος του ΕΕΚ Τροτσκιστές.

02/04/2004