Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης

Αρχείο

Κεντρική Σελίδα

ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ 2002 : Ο θερμός Νοέμβρης της Ευρώπης

Του Σάββα Μιχαήλ

        Πάντα οι μαζικές διαδηλώσεις των εκατοντάδων χιλιάδων και των εκατομμυρίων στους δρόμους της Ευρώπης συνοδεύουν και σημαδεύουν μεγάλες καμπές της Ιστορίας της: την ήττα του Φασισμού το 1945, τον Μάη του 1968 στη Γαλλία, το θερμό φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς στην Ιταλία, τις πτώσεις των δικτατοριών στη Νότια Ευρώπη το 1974-75.

       Πιο πρόσφατα, το ορμητικό κίνημα ενάντια στη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση ξανάφερε τον ανατρεπτικό άνεμο στην ευρωπαϊκή ήπειρο,  με τους 350.000 διαδηλωτές της μάχης της Γένοβας το 2001, τη διαδήλωση των 500.000 στη Βαρκελώνη το Μάρτιο του 2002 και τώρα, το Νοέμβριο του 2002 στη Φλωρεντία, με τη συγκλονιστική διαδήλωση 1.000.000 εργατών, νεολαίας και κοινωνικών κινημάτων ενάντια στον ετοιμαζόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο κατά του Ιράκ.

       Στη διαδήλωση κυριαρχούσε ηλικιακά η νέα γενιά και ταξικά το προλεταριάτο, με τη μαζική παρουσία των COBAS , την πρωτοπόρα παρουσία των εργατών της διαλυόμενης ΦΙΑΤ και τη συμμετοχή, σε αντίθεση με τη Γένοβα, της αριστερής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών, της CGIL που είχε αναλάβει και τη περιφρούρηση. Στην απέραντη λαοθάλασσα που δονούνταν από τα παρτιζάνικα-κομμουνιστικά τραγούδια του ιταλικού κινήματος κυριαρχούσαν οι κόκκινες σημαίες. Μαζί τους εντυπωσιακή και η παρουσία της σημαίας της ηρωικής και μαρτυρικής Παλαιστίνης και τα πανώ ενάντια στον πόλεμο, για την υπεράσπιση του λαού του Ιράκ ενάντια στους ιμπεριαλιστές επιδρομείς. Στην καρδιά της Ευρώπης, την παραμονή ενός βάρβαρου πολέμου, οι ιταλικές και ευρωπαϊκές λαϊκές μάζες δείχνανε σε εχθρούς και φίλους ότι οι λαοί της Παλαιστίνης και του Ιράκ δεν είναι μόνοι. Ο εργατικός - λαϊκός χαρακτήρας της κινητοποίησης γίνονταν ακόμα πιο έκδηλος με τις ολόπλευρες εκδηλώσεις συμπαράστασης, με την θερμότατη  αλληλεγγύη που έδειξαν προς τους διαδηλωτές οι κάτοικοι της πανέμορφης κόκκινης Φλωρεντίας.

     Η διαδήλωση αυτή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από τους επαναστάτες μαρξιστές και τους κοινωνικούς αγωνιστές απλώς σαν μια ακόμη κινητοποίηση πλάι σε άλλες, μια ποσοτική πρόσθεση χωρίς νέα ποιοτικά γνωρίσματα και, προπαντός, χωρίς συνέπειες στη ταξική πάλη σε διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο. Πρέπει να ειδωθεί στο ιστορικό της πλαίσιο, στην όλη κίνηση των αγώνων της τελευταίας περιόδου μετά το Σηάτλ του 1999. Δεν μπορεί να αποκοπεί από την όλη ιστορική διαδικασία, στιγμή της οποίας είναι, κι ούτε να συγκριθεί εξωτερικά, νεκρά, με άλλες κινητοποιήσεις π.χ. τη Γένοβα του 2001, που από μια άποψη είναι ο άμεσος προκάτοχός της.

      Δεν τίθεται, κατά τη γνώμη μας, θέμα αντιπαράθεσης ανάμεσα σε μια «συγκρουσιακή» Γένοβα και μια «ειρηνική» Φλωρεντία, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Πρέπει να δούμε τη κίνηση από το ένα στο άλλο, κίνηση που δεν είναι άλλο, όπως έλεγε κι ο γερο-Χέγκελ, παρά η υπάρχουσα αντίφαση.

      Στη Γένοβα, η αντιδραστική δεξιά κυβέρνηση Μπερλουσκόνι που μόλις είχε συντρίψει εκλογικά τη θλιβερή «Ελιά» της Κεντροαριστεράς νόμισε ότι είχε τις πολιτικές προϋποθέσεις να δώσει ένα προληπτικό τρομοκρατικό πλήγμα κατά του κινήματος ενάντια στη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, για λογαριασμό και με τη πλήρη πολιτική-οργανωτική στήριξη της σπείρας της G 8, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του διεθνούς κεφαλαίου. Το όργιο τρομοκράτησης των διαδηλωτών από τον εσμό των καραμπινιέρων, με κορυφαία στιγμή την στυγνή δολοφονία του νεαρού συντρόφου Κάρλο Τζουλιάνι, η άσκηση εμφυλίου πολέμου σε ευρωπαϊκό έδαφος μέσα σε μια πόλη χωρισμένη από απαγορευμένες κόκκινες ζώνες, μέσα σε μια Ευρώπη-Φρούριο κι ένα πλανήτη-φυλακή, ουσιαστικά εγκαινίαζε τον περιβόητο παγκόσμιο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» δυό μήνες πριν τη μοιραία 11^η Σεπτεμβρίου στις ΗΠΑ.

       Η Φλωρεντία, ενάμισι περίπου χρόνο αργότερα, επιτρέπει μια βασική εκτίμηση: παρά την πρωτοφανή, συντονισμένη σε διεθνή κλίμακα επιχείρηση κρατικής τρομοκρατίας κατά του κινήματος ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που παρουσιάζονταν από τους καπιταλιστές, τα Κράτη και τα ΜΜΕ τους σαν «ορδή βανδάλων και τρομοκρατών», παρά τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ισοπέδωσης του Αφγανιστάν κι ένα νέο πόλεμο που ετοιμάζεται από τις ίδιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κατά του Ιράκ, παρά τη συστηματική καμπάνια δυσφήμισης, απομόνωσης κι εξόντωσης κάθε ανατρεπτικής τάσης και οργάνωσης όπου γης, το κίνημα όχι μόνο δεν «τα δίπλωσε» αλλά και γιγάντωσε, συνδέθηκε με ευρύτερες δυνάμεις του οργανωμένου εργατικού κινήματος, έκανε δικά του μεγάλα εργατικά ζητήματα, ιδιαίτερα στην Ιταλία το περιβόητο άρθρο 18 για τις απολύσεις και τη κατάρα της μαζικής ανεργίας και προπαντός κινητοποίησε πρωτοφανείς μάζες μέσα στις ίδιες τις μητροπόλεις του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού στις μεγαλύτερες διαδηλώσεις από τον καιρό του Βιετνάμ ενάντια στον πόλεμο που γεννάει η κρίση του συστήματος.

      Στην ίδια την Ιταλία του Μπερλουσκόνι, μετά τη Γένοβα, υπήρξε μια μεγάλη ριζοσπαστικοποίηση που εκδηλώθηκε με διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, κινητοποιήσεις, Γενικές Απεργίες όπου πήραν μέρος εκατομμύρια εργαζομένων κι ανέργων και προπαντός μια νέα γενιά αγωνιστών. Αυτή η εκρηκτική ανάπτυξη κι επίδειξη δύναμης του μαζικού κινήματος, η ίδια η δύναμη της εργατικής τάξης, έφερε στο φως τη σαθρότητα του καθεστώτος και δημιούργησε τους πολιτικούς όρους για να είναι ειρηνική η κινητοποίηση της Φλωρεντίας. Ο Μπερλουσκόνι κι οι πληρωμένοι κοντυλοφόροι του, μαζί κι η αξιογέλαστη Οριάνα Φαλάτσι, κάνανε τα πάντα μέχρι και λίγες μέρες πριν τη συνάντηση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στη Φλωρεντία και την αντιπολεμική διαδήλωση που ακολούθησε για να τρομοκρατήσουν ή και να απαγορεύσουν την εκδήλωση – κι αναγκάστηκαν να αναδιπλωθούν. Απλά, δεν τους έπαιρνε να επιτεθούν. Γι’ αυτό κι ανέκρουσαν πρύμνα και περίμεναν να καταλαγιάσει η υπόθεση για να επανεμφανιστούν και με το πιο θρασύδειλο τρόπο να δείξουν ότι δεν τα παρατάνε κι είναι έτοιμοι να συνεχίσουν τη καμπάνια κρατικής τρομοκρατίας: με επιδρομές μέσα στη νύχτα συλλάβανε και στείλανε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας 22 Ιταλούς συντρόφους του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης  από τη Νότια Ιταλία, με βαριές κατηγορίες ανάλογες με εκείνες των «μολυβένιων χρόνων», μόνο που τώρα δεν συνδέονται με πράξεις ατομικής τρομοκρατίας αλλά με τις κινητοποιήσεις ενάντια στο ΝΑΤΟ στη Νάπολη και τους G 8 στη Γένοβα... Πράγματι, «η πάλη συνεχίζεται», la l utta continua , κι από τις δυο πλευρές των ταξικών οδοφραγμάτων.                     

*   *   *   *

         Και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, οι διοργανωτές; Μήπως ο θρίαμβος της διαδήλωσης αλλά κι η αναμφισβήτητη επιτυχία των εκδηλώσεων - συζητήσεων που προηγήθηκαν -ενώ οι διοργανωτές περίμεναν 20.000 συνέρευσαν σχεδόν 40.000- επιβεβαιώνουν και δικαιώνουν το πολιτικό πλαίσιο του εγχειρήματος και τους επιδιωκόμενους σκοπούς των διοργανωτών, μιας συμμαχίας της σοσιαλδημοκρατίας κι «ανακυκλωμένων» ΚΚ της Δυτικής Ευρώπης με αυτόνομα δίκτυα, μη κυβερνητικές οργανώσεις κι οργανώσεις της Άκρας Αριστεράς σαν την γαλλική LCR και το αγγλικό SWP ;

        Μήπως όσοι ασκήσαμε ή και ασκούμε κριτική, συχνά οξύτατη, από τα αριστερά στο Φόρουμ θα έπρεπε να ρίξουμε «νερό στο κρασί μας» και να προσχωρήσουμε στον θεσμό σαν «κριτικές» αλλά μετανοιωμένες Μαγδαληνές, εντυπωσιασμένοι ή και «συγκινημένοι», όπως είπαν κάποιοι μαοϊκοί, από την επιτυχία;

        Η επιτυχία δεν απαλείφει την αντίφαση, την κάνει οξύτερη. Τη στιγμή που το κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, ιδιαίτερα στην Ιταλία, αποκτά κι αναδεικνύει τα προλεταριακά ταξικά χαρακτηριστικά ηγεμονικά σε σε μια ευρύτατη συμπαράταξη των πιο πολύχρωμων ρευμάτων κοινωνικής κριτικής κι αντίστασης, οι διοργανωτές επιμένουν να επιβεβαιώνουν την προσήλωσή τους στην κεντροαριστερή Χάρτα του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε. Απευθύνονται πάνω από τάξεις στους «πολίτες», μιλώντας θολά για έναν «άλλο κόσμο που είναι εφικτός», «ένα κόσμο της διαφορετικότητας, της ελευθερίας και του αμοιβαίου σεβασμού», όπως λέει και το αντιπολεμικό κάλεσμα του ΕΚΦ, χωρίς ποτέ να δηλώνεται η ανάγκη της ρήξης και της ανατροπής του καπιταλισμού, η ανάγκη ενός κόσμου χωρίς τάξεις, καταπίεση και Κράτη, ο πανανθρώπινος κόσμος του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού. Ο εξανθρωπισμός του απάνθρωπου, η μεταρρύθμιση του καπιταλισμού ενάντια στις νεο-φιλελεύθερες και μόνο «υπερβολές» του παραμένει ο κεντρικός προσανατολισμός του Φόρουμ.

        Όπως τόνιζε από τη πρώτη του παράγραφο το κάλεσμα του Φόρουμ για τη προετοιμασία της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης των Κοινωνικών Κινημάτων, «ένας από τους στόχους κλειδιά του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ είναι να βοηθήσει να αναπτυχθούν δίκτυα ακτιβιστών, κινητοποιήσεις κι αγώνες σε ευρωπαϊκό επίπεδο για να αλλάξουμε τον προσανατολισμό των εθνικών και ηπειρωτικών [ευρωπαϊκών] θεσμών». Η Ραφαέλλα Μπολίνι που είναι μέλος του Συντονιστικού του ΕΚΦ σε συνέντευξή της στη διάρκεια του Φόρουμ γαι τους σκοπούς του έδωσε έμφαση στην «ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη διαδικασία ευρωπαϊκής οικοδόμησης και ολοκλήρωσης» ( Quarto   Stato 7/11/02).

        Είναι σαφέστατο ποιά είναι η κυρίαρχη αντίληψη των διοργανωτών για το ρόλο του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στην ευρωπαϊκή ήπειρο: να ενσωματωθεί στις διαδικασίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης δίνοντάς της μια μεταρρυθμιστική κατεύθυνση με στόχο μιαν «άλλη Ευρώπη», μια «κοινωνική Ευρώπη», καλύπτοντας έτσι το «έλλειμμα δημοκρατίας στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση».

        Αλλά αν θέτει με οξύτητα ένα ζήτημα η οικοδόμηση του ιμπεριαλιστικού μπλοκ του ευρωπαϊκού κεφαλαίου αυτό δεν είναι ο «εκδημοκρατισμός» του, όπως λέει η ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά κι οι αριστεροί δορυφόροι της, ούτε η υπεράσπιση /περιχαράκωση του αστικού Κράτους-Έθνους, όπως ισχυρίζονται οι σταλινο-εθνικιστές του ΚΚΕ και του «μ-λ» χώρου. Δεν είναι η αστική δημοκρατία, με ή χωρίς μια «δημοκρατική επανάσταση» το ζητούμενο. Είναι η σοσιαλιστική επανάσταση κι η ενοποίηση της Ευρώπης από τα κάτω, από τους εργαζόμενους, σε σοσιαλιστικές βάσεις.

       Από την άποψη του προγραμματικού στρατηγικού στόχου, λοιπόν, όσοι παλεύουν για την δεύτερη, την επαναστατική διεθνιστική προοπτική, δεν μπορεί παρά να βρίσκονται σε σύγκρουση με τον αντίθετο προγραμματικό στόχο και το όλο εγχείρημα που εξυπηρετεί η μεταμόσχευση του Πόρτο Αλέγκρε σε ευρωπαϊκό έδαφος: τον εγκλωβισμό του κινήματος, τον θεσμικό έλεγχό του και τη δορυφοροποίηση της άκρας Αριστεράς της Ευρώπης στα σχέδια της Κεντροαριστεράς στην ΕΕ για τη αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης.

       Η «πορτοαλεγκροποίηση» του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στην Ευρώπη δεν είναι χωρίς αντιφάσεις- και γεννήθηκε μέσα από αντιφάσεις. Ας μην ξεχνάμε ότι η απόφαση για τη σύγκληση του ΕΚΦ στη Φλωρεντία πάρθηκε στο Πόρτο Αλέγκρε τον περασμένο Φεβρουάριο μέσα από μια σκληρή σύγκρουση ανάμεσα στο Ιταλικό Κοινωνικό Φόρουμ και την γαλλική ATTAC . Η σύγκρουση δεν αφορούσε απλώς το ποιός θα έχει το πάνω χέρι αλλά κι ένα κεντρικότατο ζήτημα: τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Η ΑΤΤΑ C τηρεί μια φιλοϊμπεριαλιστική στάση ενώ οι Ιταλοί υποστηρίζουν ένα μαχητικό αντιπολεμικό κίνημα (χωρίς να υπερβαίνουν τα όρια του πατσιφισμού). Τελικά επικράτησαν οι Ιταλοί και η ιδρυτική πράξη του ΕΚΦ έγινε στη Φλωρεντία, συνοδευόμενη από τη μεγαλύτερη αντι-πολεμική διαδήλωση μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

     Η διαμάχη πέρασε σε άλλους τόνους και στις συζητήσεις στη Φλωρεντία, όπου όμως η ATTAC δεν μπορούσε να παίζει το πρώτο βιολί. Φυσικά η πιο δεξιά πτέρυγα του κινήματος δεν παραιτήθηκε των προσπαθειών της. Π.χ. στην ετοιμασία της τελικής Ευρωπαϊκής Συνέλευσης των Κοινωνικών Κινημάτων και του αντιπολεμικού ψηφίσματος, ο «αυτόνομος» Αυστριακός Λέο Γκάμπριελ πίεζε (χωρίς να τα καταφέρει) να ριχτεί το βάρος στη καταδίκη του Σαντάμ Χουσεϊν κι όχι στην αντίθεση στη σχεδιαζόμενη ιμπεριαλιστική επιδρομή. Με ένα ανάλογο τρόπο στο όνομα της καταδίκης των Ταλιμπάν, οι δεξιοί Κεντροαριστεροί στο Πόρτο Αλέγκρε είχαν καταφέρει να συγκαλύψουν την ιμπεριαλιστική θηριωδία στο Αφγανιστάν. Στη Φλωρεντία απέτυχαν.

      Το ζήτημα του πολέμου έχει διαπεράσει και διαχωρίσει σε αντίθετες τάσεις όλο το κίνημα και όλες τις πτέρυγες του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Στην επόμενη περίοδο η διαπάλη θα πάρει ακόμα μεγαλύτερη ένταση και θα φουντώσουν τόσο οι φυγόκεντρες όσο κι οι κεντρομόλες τάσεις.

*   *   *

       Νέα καθήκοντα μπαίνουν σε όσες δυνάμεις αντιτάσσονται από τα αριστερά στις προσπάθειες δεξιού αποπροσανατολισμού και θεσμικού εγκλωβισμού του κινήματος. Μια απλή αντιπαράθεση του κινηματισμού των πρώτων χρόνων του κινήματος «του λαού του Σηάτλ» στην τωρινή θεσμοποίησή του είναι λιγότερο κι από ανεπαρκής. Έφτασε στα όριά της και καταρρέει. Η φαινομενική επικράτηση της θεσμικής εκπροσώπησης μέσω των Φόρουμ και των ελίτ που κινούν τα νήματά τους  σπρώχνει διάφορους, ακόμα κι εκείνους που στέκονταν αντίθετοι μέχρι τώρα, να προσαρμοστούν, να μετατραπούν σε αριστερή ασφαλιστική δικλείδα των εντάσεων στο εσωτερικό των Φόρουμ, σε τοπικό, εθνικό ή διεθνικό επίπεδο.

        Άλλοι επιμένουν σε ένα σεχταριστικό γύρισμα της πλάτης στο γεγονός ότι μαζικά χιλιάδες αγωνιστές στρέφονται σε τέτοιες εκδηλώσεις όπως είναι η Φλωρεντία.

         Το ΚΚΕ καταφέρνει να συνδυάσει τα χειρότερα στοιχεία και των δυο στάσεων, το σεχταρισμό και τον οπορτουνισμό. Από τη μια παρευρίσκεται σαν «παρατηρητής» σε όλες τις διαδικασίες θεσμοποίησης, από την άλλη  στη διαδήλωση π.χ. βρίσκει ότι το καλύτερο που μπορούσε να κάνει ήταν να σηκώσει πανό καταγγέλλοντας τους οργανωτές της διαδήλωσης, το Φόρουμ! Μετά, στο Ριζοσπάστη ευλόγησε, ως συνήθως, τα γένια του κατακεραυνώνοντας την ανίερη συμμαχία «σοσιαλδημοκρατίας και τροτσκιστών». Το ΕΕΚ δεν αρνείται, αντίθετα κριτικάρει αυστηρά το γεγονός ότι οργανώσεις που αναφέρονται, έστω κι ολοένα πιο αόριστα, στον Τροτσκισμό, όπως η γαλλική LCR και το αγγλικό SWP κι οι Έλληνες ομοϊδεάτες τους, στηρίζουν απο τα αριστερά το όλο δεξιόστροφο εγχείρημα. Το ΚΚΕ, όμως, γιατί περιορίζει τα πυρά του στους σοσιαλδημοκράτες και τους τροτσκιστές και δεν λέει κουβέντα για τα ευρωπαϊκά ΚΚ που παίζουν τον ίδιο και χειρότερο ρόλο; Χωρίς π.χ. το Κόμμα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης του Φ. Μπερτινότι θα γινόταν η Φλωρεντία; Μήπως η αντίθεση του ΚΚΕ στο Φόρουμ εξαντλείται στην αντίθεσή του στον Συνασπισμό που έγινε ο διαπρύσιος υποστηρικτής του Φόρουμ κι ο εν Ελλάδι νούντσιός του; Μήπως θα ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη;

     Παραμονές της συνάντησης της Φλωρεντίας, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος είχε κάνει επίθεση φιλίας στο ΚΚΕ, προτείνοντας του πρώτα - πρώτα τη συνεργασία τους στα πλαίσια του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Ότι ο ΣΥΝ χρειάζεται το Φόρουμ και τις Φλωρεντίες δεν υπάρχει αμφιβολία.  Θα θελε πολύ να παίξει το ρόλο του Κόμματος του Μπερτινότι, που λειτουργεί σήμερα στην Ιταλία και την Ευρώπη σαν διαιτητής στις αντίθετες μερίδες του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης και σαν γέφυρα ανάμεσα στην άκρα Αριστερά και τη καθεστωτική Αριστερά, ακόμα και τη Κεντροαριστερά. Το πόσο αριστέρεψε ο ΣΥΝ με το Φόρουμ, φάνηκε αμέσως μετά το βάφτισμά του στη κολυμβήθρα του Σιλωάμ της Φλωρεντίας: υποστήριξε με τη συντριπτική πλειοψηφία της ΚΠΕ του το ιμπεριαλιστικό σχέδιο Ανάν γαι τη Κύπρο! Το υπό την ηγεμονία του ΣΥΝ Φόρουμ στην Ελλάδα, κάτω από τέτοιους πολιτικούς όρους, δεν μπορεί παρά να εγκλωβίζει το κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στα πολιτικάντικα παιχνίδια ενός αστικού πολιτικού συστήματος σε κρίση.

       Το ΕΕΚ απορρίπτει και την οππορτουνιστική προσαρμογή στο Φόρουμ, σε διεθνές, ευρωπαϊκό κι ελληνικό επίπεδο, αλλά και τη σεχταριστική αγνόηση του δυναμικού των χιλιάδων αγωνιστών που στρέφονται σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Στη Φλωρεντία πήγαμε και μιλήσαμε σε στρογγυλό τραπέζι που οργάνωσε η αριστερή πτέρυγα της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης «Για μια Επαναστατική και Σοσιαλιστική Εναλλακτική Λύση ενάντια στην Ευρώπη του Κεφαλαίου», μαζί με ομιλητές από το Proggeto Comunista της Επανίδρυσης και από τη Σοσιαλιστική Συμμαχία της Βρετανίας. Εκεί, συν τοις άλλοις, προτάθηκε και η συγκρότηση ενός επαναστατικού μαρξιστικού πόλου σύγκλισης ανατρεπτικών ρευμάτων και κριτικών αντισυστημικών τάσεων μέσα στο διεθνές κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου.

        Στη Φλωρεντία, προπαντός στη διαδήλωση, το ΕΕΚ συμμετείχε και συμπορεύτηκε μαζί με τους συντρόφους της ΔΡΑΣΕ στη βάση της δικής μας ανεξάρτητης διεθνιστικής αντικαπιταλιστικής κι αντιιμπεριαλιστικής γραμμής. Το πανώ της ΔΡΑΣΕ ήταν από τα ελάχιστα που στρέφονταν κατά της ΕΕ του κεφαλαίου. Μαζί με τους συντρόφους της Αυτόνομης Εργατικής Πρωτοβουλίας και το πανώ τους για την απελευθέρωση του Γιάννη Σερίφη, βάλαμε όσο μπορούσαμε πιο πλατιά και το ζήτημα της κρατικής τρομοκρατίας στην Ελλάδα.

       Θα συνεχίσουμε. Επόμενος μεγάλος σταθμός: η Θεσσαλονίκη του 2003.

02/12/2002