- Η ΕΕ μπορει να μεταρρυθμιστει τοσο, οσο και ο καπιταλισμος. Η ευρωενωσιακη Ευρωπη ειναι μια προσθετη μορφη κυριαρχιας του κεφαλαιου, μια θεσμικη δικτατορια, η οποια καταβροχθιζει τα τελευταια υπολειμματα της αντιπροσωπευτικης αστικης δημοκρατιας. Για παραδειγμα, δεν υπαρχει πλεον ουτε η σκια συμμετοχης του πολιτη στις διαδικασιες αποφασεων της ΕΕ. Η ΕΕ ειναι ενα κεντρο του καπιταλισμου κατω απο την ηγεμονια του γερμανικου κεφαλαιου. Ο εχθρος βρισκεται στην ιδια μου τη χωρα. Για να μπορεσει το κεφαλαιο στην ΕΕ να οικοδομησει πληρως το δικο του καπιταλιστικο κεντρο, οργανωνει εναν ιμπεριαλιστικο στρατο της ΕΕ, ο οποιος μελλοντικα θα επεμβαινει σε παγκοσμιο επιπεδο εκει οπου οι ανθρωποι εξεγειρονται και εκει οπου βλαπτονται τα συμφεροντα του κεφαλαιου.

- Η ριζοσπαστικη Αριστερα πρεπει να ασκει ριζοσπαστικη και εξυπνη κριτικη και να μην πεφτει στην πιο ηλιθια παγιδα: αυτην της υποτιθεμενης εποικοδομητικοτητας. Φερουμε την ευθυνη για την καλυτερη δυνατη κριτικη, οργανωση και δραση και οχι για να προσφερουμε "εναλλακτικη λυση" στο κεφαλαιο. Η δικη μας μεγαλειωδης "εναλλακτικη λυση" θα ηταν να οδηγησουμε στο εγχειρημα της ΕΕ στην ανατροπη! Οσο δεν το καταφερνουμε τελειως, θα πρεπει να παρεμποδισουμε την απορυθμιση και στρατιωτικοποιηση των κοινωνιων μας οσο περισσοτερο δυναμικα μπορουμε. Πρεπει, ταυτοχρονα, να διεθνοποιησουμε την αντισταση μας για να καταστρεψουμε τις ριζες του καπιταλισμου παγκοσμια. Η ΕΕ ειναι μονο μια μορφη εκφρασης της κυριαρχιας του καπιταλισμου.

- Η αντικειμενικη κατασταση ειναι η εξεις: τιποτε δεν αλλαξε ουσιαστικα και τιποτε δεν εμεινε το ιδιο. Υπηρχε ηδη πριν απο τον πολεμο εναντιον του Ιρακ ο πολεμος των καπιταλιστικων κεντρων εναντιον της περιφερειας, που δεν ξεκινησε ουτε με τον πολεμο του Βιετναμ, ουτε με το αμερικανοπνευστο πραξικοπημα εναντιον της εκλεγμενης σοσιαλιστικης κυβερνησης στη Χιλη, στις 11 Σεπτεμβριου 1973. Προκειται, ακριβως οπως προηγουμενα, για την πληρη υποταγη των δυο "μοναδικων πηγων πλουτου" - οπως ο Μαρξ τις ονομασε -, την ανθρωπινη εργασια και τη φυση, κι αυτη ειναι η κινητηρια δυναμη του καπιταλισμου. Προκειται για γεωστρατηγικα συμφεροντα στην Κεντρικη Ασια και τον Καυκασο. Προκειται, επισης, για το πετρελαιο στην Κασπια Θαλασσα. Προκειται για το οτι ο αμερικανικος ιμπεριαλισμος θελει να κυριαρχει μονος του και να στιγματιζει καθε κοινωνικη αντισταση ως "τρομοκρατια", μεχρι να κυριαρχησει στον κοσμο η ησυχια νεκροταφειου. Καινουργιο ειναι τωρα - και σε καθε περιπτωση στην Ευρωπη -, η μεταξυ αλλων βαρβαρη δημοσιοτητα με την οποια εκφραζονται αυτα τα συμφεροντα, χωρις να ξεσπα μια επανασταση. Πολλοι πιθανοι επαναστατες φανταζουν αποσβολωμενοι απο το σοκ. Νεο ειναι οτι ενας πολεμος μπορει να προαναγγελθει και να πραγματοποιηθει. Νεο ειναι το ποσο επιθετικη και σχεδον μονο στρατιωτικη ειναι η διεθνης πολιτικη που εφαρμοζεται. Για μια μελλοντικη τοσοδουλα Παλαιστινη χτιζεται αυτη τη στιγμη ενα τοιχος φυλακης υψους οχτω μετρων. Το Ιρακ διαμελιζεται. Ενας πολεμος εναντιον του Ιραν προετοιμαζεται. Καινουργιο ειναι το πως αυτη η βαρβαρη, δολοφονικη επιθετικοτητα "εισερχεται" προς τα εξω και προς τα μεσα στα ευρωπαικα κρατη. Το κρατος φανταζει να γινεται παντοδυναμο. Η κοινωνικη ασφαλεια ξεσκιζεται. Η δημοσια πολιτικη ζωη στρατιωτικοποιειται. Η αντιπροσωπευτικη δημοκρατια σε λιγο δεν θα ειναι τιποτε περισσοτερο απο μια βιτρινα αστυνομοκρατικων σχεσεων. Παλαιοτερα κομματια διαφωτισμου των ευρωπαικων κοινωνιων πισωγυριζουν εξυπνα. Γινονται μελη των κυβερνησεων στην καταπτωση τους προς τη βαρβαροτητα.

- Μονοπολισμος ΄η πολυπολισμος, κανενα απο τα δυο δεν ειναι ουσιαστικη εναλλακτικη λυση για μια Αριστερα της κοινωνικης επαναστασης. Αλλα εχει μια σημασια για τη στρατηγικη και την τακτικη του αγωνα μας εναντιον του κεφαλαιου και γι αυτο οι αντιθεσεις μεταξυ των καπιταλιστικων κεντρων, οπως μεταξυ των ΗΠΑ και της ΕΕ, ειναι μερικες φορες χρησιμες. Υπαρχουν τριβες και αντιθεσεις. Αυτο εχει μερικες φορες ενα διαφωτιστικο χαρακτηρα και αναδεικνυει δυναμεις, στο βαθμο που η Αριστερα σκεφτεται και δρα χειραφετητικα και οχι εθνικα, εθνικιστικα - τοτε δεν ειναι πια Αριστερα.

- Στο προβλεπομενο μελλον δεν θα υπαρξει πολυπολικος κοσμος, αλλα ενα καπιταλιστικο κεντρο, οι ΗΠΑ, που θα υπερτερει στρατιωτικα απο τα αλλα. Οι ΗΠΑ ομως, οταν κανουν πολεμους, οταν καταπνιγουν εξεγερσεις ΄η οταν λαφυραγωγουν, πρεπει να ξεφορτωνονται ενα μερος του ιμπεριαλιστικου φορτιου στους συμμαχους τους ΄η σε αλλα ιμπεριαλιστικα κεντρα, οπως η ΕΕ. Για παραδειγμα, οταν προκειται για το διαμελισμο του Ιρακ, ΄η την προετοιμασια του πολεμου κατα του Ιραν, οταν δηλαδη δολοφονουνται ανθρωποι και καταστρεφεται η φυση.

- Κατα βαση ειναι παντα θετικο, οταν οι ανθρωποι αντιστεκονται εναντια στην εκμεταλλευση και την καταπιεση. Και καθε κινημα εναντιον του ιμπεριαλιστικου πολεμου ειναι μια προοδος. Ως Ριζοσπαστικη Αριστερα ομως, ξεκιναμε απο το ενα κακο, οπως ο πολεμος, μπορει τελικα να εξαφανιστει οταν εξαφανιστει και ο καπιταλισμος. Το γερμανικο κινημα ειρηνης ηγεμονευοταν απο τους σοσιαλδημοκρατες, απο ρεφορμιστικες δυναμεις, που πιστευουν οτι ο καπιταλισμος μπορει να δαμαστει και οτι η ΕΕ ειναι ενα φιλανθρωπικο εγχειρημα, μια εξαιρεση. Αγαπη των μιντια στη Γερμανια ειναι η Αττακ, που θελει μονο να εκσυγχρονισει τον καπιταλισμο με το φορο Τομπιν και οχι να τον καταργησει. Μαζι τους, το γερμανικο κινημα ειρηνης, περιειχε και λαιφ-σταιλ αναρχικους, πνευματιστες, οικοφασιστικα και αντισημιτικα στοιχεια. Η δουλεια μας ως ριζοσπαστικη Αριστερα ειναι να πολωσουμε αυτο το κινημα και να κερδισουμε τους ανθρωπους που στις αξιες τους ανηκει, για παραδειγμα, η κοινωνικη ισοτητα. Εαν δεν το καταφερουμε, αυτο το γερμανικο κινημα ειρηνης, συμπεριλαμβανομενης και της Αττακ, θα γινει μονο ενα επικινδυνο εγχειρημα καπιταλιστικης ενσωματωσης.

- Κανονι! Υπαρχει μονο ατολμη αντισταση στα συνδικατα που ειναι δεμενα με το Σοσιαλδημοκρατικο Κομμα. Στη ριζοσπαστικη Αριστερα, ο αγωνας κατα της καταστροφης της κοινωνικης προνοιας βρισκεται σε υπαναπτυκτο επιπεδο. Η μακροχρονη δημαγωγια, οτι δηθεν το κρατος φαλιρισε, οτι δεν υπαρχει τιποτε για να μοιραστει, επιδρα. Η διαρκης εκκληση να "σφιξουμε κι αλλο το ζωναρι" σκεπαζει την αληθεια του ποσο επιτυχης ηταν τα τελευταια χρονια ο ταξικος αγωνας απο τα πανω και ποσο μαζικα γεμισε ο τελευταιος τα ταμεια των πολυεθνικων με κερδη.

- Οσο υπαρχουν ανθρωποι, παντα θα υπαρχει ελπιδα. Ο ανθρωπος ειναι ενα κοινωνικο ον, γεματος με συχνα καταπιεσμενες δυνατοτητες για την απελευθερωση και την αναπτυξη του. Το οτι το κεφαλαιο φοβαται αυτες τις δυνατοτητες, το βλεπουμε για παραδειγμα στη Γερμανια, οπου τα κυριαρχα μιντια, δηλαδ΄΄η οι κυριαρχοι των μιντια, αποσιωπουν ΄η λογοκρινουν σχεδον ολες τις ειδησεις, ειτε προκειται για τις εξεγερσεις ΄η τις απεργιες των ακληρων στη Λατινικη Αμερικη ΄η στις ΗΠΑ, ειτε για τις μεγαλες αντιπολεμικες διαδηλωσεις στην Ελλαδα, ειτε για τις μαχητικες αντιδρασεις στη Γαλλια. Αυτα τα γεγονοτα ειναι αχτιδες φωτος που μας τραβουν εξω απο το δρομο προς τη βαρβαροτητα. Γι αυτο χρειαζομαστε αριστερα μιντια, ανεξαρτητα απο το κεφαλαιο και το κρατος, καθως και την οργανωση των διαφορετικων συμφεροντων, των αγωνων σε επιμερους κομματια της κοινωνιας, προς μια κοινη αντισταση εναντιον του καπιταλισμου και του ιμπεριαλισμου.