Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Αρχείο   

Κεντρική Σελίδα

Κάλεσμα του ΕΕΚ

Θεσσαλονίκη 2003:

ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΑΧΗ

       Ένα χρόνο μετά την ιστορική μάχη της Γένοβας και ένα χρόνο σχεδόν πριν τον επόμενο μεγάλο σταθμό του διεθνούς κινήματος  ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, την κινητοποίηση στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στη Θεσσαλονίκη, το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα ( ΕΕΚ) καλεί όλες τις μαχητικές και πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού κινήματος, των λαϊκών κινητοποιήσεων, της νεολαίας, του κόσμου του πνεύματος και της τέχνης στο αναγκαίο όσο ποτέ έργο της συνειδητής προετοιμασίας της επερχόμενης διεθνούς μάχης στη πύλη των Βαλκανίων, στη ζώνη αυτή των θυελλών.

       Είναι μια μάχη διεθνής, ταξική, πολιτική ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το κεφάλαιο, τους κρατικούς μηχανισμούς και τις κυβερνήσεις της άρχουσας τάξης, για τη χειραφέτηση από τη βαρβαρότητα που διαρκώς μας απειλεί. Μια μάχη για το μέλλον που μας αξίζει.

                                                      Α

       Είναι μια μάχη διεθνής, στην ίδια την ουσία της,   όχι μια συγκυριακή εθνική κινητοποίηση. Ο αντίπαλος αποδέκτης της κινητοποίησης είναι διεθνής- η ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση του κεφαλαίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση. Ο χαρακτήρας του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης είναι διεθνής από την ίδια τη γένεση και την προοπτική του. Η ιστορική πηγή, οι υλικές αντιφάσεις που κινούν τη σύγκρουση είναι παγκόσμιες, την ίδια στιγμή που συνδυάζονται και συμπυκνώνονται με ένα πρωτότυπο κι ανεπανάληπτο τρόπο στη κάθε χώρα και περιοχή, στη συγκεκριμένη περίπτωση στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο, την Ευρώπη.

       Η Θεσσαλονίκη πρόκειται να υποδεχτεί όχι απλώς τους ‘συμπολίτες’ και τους ‘συμπατριώτες’ αλλά τα πλήθη του ‘λαού του Σηάτλ’. Μπορεί η διατύπωση αυτή να μη ταιριάζει με τη ταύτιση του λαού με το έθνος όπως αυτή έγινε από τις αστικές επαναστάσεις, ιδιαίτερα τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 και την οποία υιοθέτησε  με τα ξύλινα κριτήριά του ο ορισμός του έθνους από τον Στάλιν το 1912. Αλλά και το ίδιο το μοντέρνο αστικό κράτος-έθνος σαν πλαίσιο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων σε καπιταλιστική βάση, χωρίς να μπορεί να ξεπεραστεί μέσα στο παρόν κοινωνικό σύστημα, έχει πια μπει σε κρίση από την ίδια την καπιταλιστική ανάπτυξη, μια κρίση που κορυφώνεται με την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, προπαντός στην παρούσα χρηματιστική φάση της. Η μαζική εισβολή του λαού του Σηάτλ στην αρένα της Ιστορίας το 1999 και εξής σημαδεύει τη ρήξη του στενού, παρωχημένου ιστορικά εθνικού πλαισίου. Για μια φορά η παράφραση της περίφημης φράσης του Λένιν από τον Μάριο Τρόντι επαληθεύεται: Η αλυσσίδα σπάζει στον πιο αδύναμο κρίκο, εκεί που η εργατική τάξη είναι ισχυρότερη. Στο ίδιο το κέντρο του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος και της ιστορικής του κρίσης.

       Το κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και τους διεθνείς θεσμούς της, τη Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου,  το ΔΝΤ και τη Παγκόσμια Τράπεζα,  τη NAFTA , την ΕΕ, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός κλπ. δεν εκφράζει απλώς την διεθνοποίηση των αντιστάσεων στις συνέπειες των αντιφάσεων του καπιταλισμού παγκόσμια, ούτε απλώς έχει αιτία την εκδήλωση αυτών των αντιφάσεων στο επίπεδο των αγορών, στη σφαίρα της κυκλοφορίας: πηγή της έχει την παγκοσμιοποίηση των αντιφάσεων του κεφαλαίου στη σφαίρα της παραγωγής και της αναπαραγωγής του και την έκρηξη αυτών των αντιφάσεων καθώς τέλειωνε ο εικοστός αιώνας. Αυτή η αντικειμενική βάση του κινήματος δεν ακυρώνεται από οποιαδήποτε υποκειμενική αδυναμία του.  Το γεγονός είναι ότι η απορρύθμιση/φιλελευθεροποίηση/ παγκοσμιοποίηση των χρηματιστικών αγορών στις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, παρόλα τα γιγάντια κοινωνικά δεινά που επισώρευσε απέτυχε: αναδύθηκε σαν απόπειρα διεξόδου από την χωρίς προηγούμενο κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου στην οποία κατέληξε η μεταπολεμική καπιταλιστική επέκταση και άνθηση και σαν στρατηγική αναχαίτισης του επαναστατικού κύμματος  ριζοσπαστικοποίησης διεθνώς που ξέσπασε μαζί με την κρίση. Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 η χρηματιστική παγκοσμιοποίηση δείχνει σημάδια εξάντλησης σε όλα τα επίπεδα. Η θύελλα των χρηματιστηριακών αναστατώσεων μετά το 1997 και των μαζικών αγώνων μετά το 1994 (εξέγερση των Ζαπατίστας) και το 1995 (Γαλλία)  ξεδιπλώνεται ακόμα πιο δυναμικά με την ορμητική  είσοδο του λαού του Σηάτλ το 1999.

        Η σπείρα του κινήματος ξετυλίχτηκε σε πλανητική κλίμακα, από την Ουάσιγκτον στη Μελβούρνη κι από τη Πράγα και τη Νίκαια στο Κεμπέκ, το Μπουένος Άϋρες, το Γκέτεμποργκ και τη Γένοβα.

        Από κάθε άποψη η Γένοβα, τον Ιούλιο του 2001, με προανάκρουσμα  λίγο πριν τη κινητοποίηση στο Γκέτεμποργκ, σηματοδοτεί μια τομή. Οι άρχουσες τάξεις της Β.Αμερικής και της Ευρώπης- με τη θλιβερή συμπαράταξη του Πούτιν, του «8ου» ακόλουθου του G 7- αναγνωρίζουν  τη μείζονα απειλή που αντιπροσωπεύει για τα  καπιταλιστικά συμφέροντα το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και αναπτύσσουν συντονισμένα μια διπλή στρατηγική ανάσχεσης: από τη μια, οι κατασταλτικοί κρατικοί μηχανισμοί συντονίζουν επιχειρήσεις ενός γενικευμένου οιωνεί «εμφυλίου πολέμου», που αρχίζει να συσσωρεύει τους πρώτους νεκρούς μαζί με πάμπολλους τραυματίες, φυλακισμένους, ηλεκτρονικά φακελωμένους, βασανισθέντες στα κρατητήρια, απελαθέντες  κλπ. κλπ., κι από την άλλη προωθείται η θεσμική ενσωμάτωση των «υπεύθυνων» συνομιλητών και «εξανθρωπιστών» της παγκοσμιοποίησης σε αντιπαράθεση με τους  «φανατικούς» επαναστάτες, τους ατίθασους, ανυπάκουους  και βίαιους που συλλήβδην δαιμονοποιούνται στο φάσμα του λεγόμενου Black Bloc και ταυτίζονται με «τρομοκράτες». Ο μετά την 11 Σεπτεμβρίου διεθνής ιμπεριαλιστικός «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», που κήρυξε ο Μπους ο Μικρός, αποκορυφώνει αυτές τις τάσεις. Την ίδια στιγμή που το Αφγανιστάν ισοπεδώνεται και ο παλαιστινιακός λαός στην ηρωϊκή Τζενίν θάβεται στα ερείπια, το κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης μαζί κι όλα τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων στην Αμερική και την Ευρώπη μπαίνουν στο στόχαστρο. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος  στο εξωτερικό εσωτερικεύεται σε προετοιμασίες εμφυλίου πολέμου στο εσωτερικό των Μητροπόλεων. Η Γένοβα ήταν η πρώτη εμφάνιση της Πόλης-Φυλακής σε κατάσταση πολιορκίας μέσα σε μιαν Ευρώπη-Φρούριο στον κόσμο της όψιμης παγκοσμιοποίησης του παρηκμασμένου καπιταλισμού.

       Μαζί με το ρόπαλο έρχεται και το καρότο: η ρεφορμιστική AT TAC της Μοντ Ντιπλοματίκ και της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας και προπαντός   το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλλέγκρε που σχηματίστηκε με πρωτοβουλία της ΑΤΤΑ C και των ρεφορμιστών του ΡΤ της Βραζιλίας από τη μια αναγνωρίζονται ως «υπεύθυνοι συνομιλητές» του μεγαλοχρηματιστή Σόρος, του πρώην αντιπροέδρου της Παγκόσμιας Τράπεζας Στίγκλιτς κι όλης της «πεφωτισμένης» κεφαλαιοκρατίας μέσα και έξω από τους διεθνείς θεσμούς της κι από την άλλη αυτο-ανακηρύσσονται σε «αποκλειστικό» (;)  «γνήσιο» (!;) «εκπρόσωπο» (!!;;)  όλου του διεθνούς κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης (που την ονομάζουν μόνο «νεο-φιλελεύθερη» για να χωρούν στη συμμαχία και οι πεφωτισμένοι αστοί με τα Κεντροαριστερά τους σχήματα).

      Όρος ένταξης στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ και στο υπό κατασκευήν Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ είναι η αποδοχή της ρεφορμιστικής πλατφόρμας που  υπογράφηκε από μια σειρά κοινωνικά κινήματα και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις στο Πόρτο Αλλέγκρε τον Φεβρουάριο του 2002  κι όπου ρητά αποκηρύσσεται μετά βδελυγμίας «κάθε χρήση βίας για πολιτικούς σκοπούς» και δηλώνεται η πλήρης στήριξη και νομιμοφροσύνη απέναντι στο αστικό κοινοβουλευτικό σύστημα. Αξίζει να ξαναθυμίσουμε ότι πριν καν υπογραφεί αυτή η Χάρτα-«σούπα»  εφαρμόστηκε στην πράξη από τους διοργανωτές του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ που έδιωξαν κακήν κακώς από το Πόρτο Αλλέγκρε τους εκπρόσωπους των κολομβιανών ανταρτών FARC και των Βάσκων αυτονομιστών, ενώ άνοιξαν φιλόξενη αγκαλιά στους υπουργούς της γαλλικής ιμπεριαλιστικής κυβέρνησης, στον εκπρόσωπο του δεξιού Σιράκ, στον εθνικιστή εχθρό των μεταναστών Σεβενεμάν, στους βουλευτές που ψήφισαν την συμμετοχή στο πόλεμο κατά του Αφγανιστάν  κ.α. Αλληλένδετο με την φιλοϊμπεριαλιστική αυτή πολιτική είναι και το απαράδεκτο φιρμάνι που έβγαλε το Φόρουμ ότι «πολιτικά Κόμματα δεν συμμετέχουν στη διαδικασία του Πόρτο Αλλέγκρε» - με εξαίρεση... το Φόρουμ της Τοπικής Αυτοδιοίκησης υπό την αιγίδα του τοπικού δημάρχου και το «Κοινοβουλευτικό Φόρουμ»!    

         Στην Ευρώπη το υπό κατασκευήν «Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ» έβαλε εξ αρχής τους ίδιους απαράδεκτους όρους. Στα βήματά του, στην Ελλάδα το υπό κατασκευήν «Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ», τοις κείνων ρήμασι πειθόμενον έβαλε κι αυτό τον όρο  της δήλωσης νομιμοφροσύνης στη Χάρτα του Πόρτο Αλλέγκρε. Το ΕΕΚ θεωρεί εντελώς απαράδεκτη οποιαδήποτε παρόμοια δήλωση υποταγής στο αστικό Κράτος και καλεί όλους τους πρωτοπόρους αγωνιστές να οργανωθούν και να παλέψουν από κοινού με ορόσημο την Θεσσαλονίκη 2003 έξω και ενάντια στα αστικορεφορμιστικά πλαίσια των νομιμοφρόνων του Κοινωνικού Φόρουμ, που χωρούν τους Πολυζωγόπουλους και τους αρχιτέκτονες του αντι-Ασφαλιστικού, μαζί και το ίδιο το κυβερνητικό «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ αλλά όχι τους  ανυπότακτους αρνητές του καπιταλισμού.

       Το ίδιο το ΕΕΚ  θα δώσει τη διεθνή αυτή μάχη μαζί μέ τους συντρόφους και τις συντρόφισές μας από τα Βαλκάνια, τη Ρωσία, τη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη, πρώτα-πρώτα μαζί με τους συντρόφους και τις συντρόφισες του Βαλκανικού Σοσιαλιστικού Κέντρου «Κριστιάν Ρακόφσκυ», της ΔΡΑΣΕ, του ΜΕΡΑ κι όλων των ανυπότακτων ποικιλόχρωμων δυνάμεων του εργατικού, του λαϊκού -αντιϊμπεριαλιστικού, του νεολαιΐστικου, του γυναικείου, του ριζοσπαστικού οικολογικού και του αντιπολεμικού διεθνιστικού κινήματος ενάντια στην ΕΕ του κεφαλαίου, του πολέμου, της φυσικής και πολιτισμικής καταστροφής, για τη σοσιαλιστική επανάσταση και τη προοπτική μιας πανανθρώπινης αταξικής και            α-κρατικής κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση, καταπίεση, εξευτελισμό ανθρώπου από άνθρωπο.

                                               Β

       Η μάχη για τη Θεσσαλονίκη του 2003 είναι μάχη ταξική. Τό κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης ήταν εξ αρχής και είναι στην ανάπτυξή του πάντα σε διαλεκτική αλληλοσύνδεση κι αλληλεπίδραση με τη συνολική ταξική πάλη διεθνώς και σε κάθε χώρα. Δεν ήταν ποτέ και δεν θα γίνει ένα «υπερταξικό» υποκατάστατο της εργατικής ταξικής πάλης. Κι ούτε, πάλι, είναι, όπως ισχυρίζονται οι στεγνοί φορμαλιστές κι οι σεχταριστές ένα ανώδυνο «μικροαστικό» φαινόμενο «επαναστατικού τουρισμού». Οι ρίζες του βρίσκονται, όπως είπαμε, στην κορύφωση και έκρηξη των παγκοσμιοποιημένων αντιφάσεων του κεφαλαίου, με άλλα λόγια στην ένταση και κρίση της σχέσης του κεφαλαίου-εργασίας σήμερα. Κι έπειτα, όπως ο ίδιος ο Μαρξ κι αργότερα ο Λένιν κι ο Τρότσκυ τόνισαν ξανά και ξανά η ριζοσπαστικοποίηση και η συμμετοχή των νέων και παλιών μικροαστικών στρωμμάτων είναι ουσιώδες γνώρισμα κι αναπόσπαστο μέρος της σοσιαλιστικής επανάστασης όχι μόνο σε υπανάπτυχτες αλλά και στις ανεπτυγμένες χώρες του καπιταλισμού.

       Μαζί με τους σεχταριστές και κάθε είδους δεξιόστροφοι οππορτουνιστές-μαζί κι ορισμένοι που θέλουν να αναφέρονται και στη τροτσκιστική παράδοση-   ταυτίζουν το κίνημα αυτό με τη δεξιά πτέρυγά του, στο όνομα της συμμετοχής των μικροαστών, της «πολυχρωμίας» του ή και χάριν του ‘ενιαίου μετώπου’ με τους ρεφορμιστές. Μια τέτοια ταύτιση ισοδυναμεί με στρέβλωση. Σίγουρα  τα ποικίλα στρώματα καταπιεσμένων διαφορετικής ταξικής προέλευσης και ιδιαίτερα οι μικροαστοί κουβαλούν μαζί τους προκαταλήψεις κι αυταπάτες. Είναι λάθος, όμως, να ταυτίζεται η αναπόφευκτη σύγχυση με τη συστηματική εκμετάλλευσή της από παλιούς και καινούργιους γραφειοκράτες για να στηρίξουν όχι ένα ενιαίο μέτωπο αλλά ένα «λαϊκό μέτωπο» ταξικής συνεργασίας με κεντροαριστερά χαρακτηριστικά.

        Κι ακόμα: η πολυχρωμία του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αυτής της επιστροφής του απωθημένου Μάη του ’68, δεν ταυτίζεται- όπως δεν ταυτιζόταν και στον επαναστατικό εκείνο Μάη – με την ειρηνική συνύπαρξη των δυνάμεων της ρήξης κι ανατροπής με εκείνες της χειραγώγησης στο άρμα  της αστικής τάξης και της Κεντροαριστεράς. Είναι πολυχρωμία της επαναστατικής ευαισθησίας στην αναζήτηση νέων οριζόντων, στην αναμόχλευση νέων προβλημάτων και την εμφάνιση των ανατρεπτικών οραμάτων μιας καθολικής ανθρώπινης χειραφέτησης. Τέτοια ήταν και η απαράμιλλη πολυχρωμία του Μάη.

       Το παρόν και το μέλλον του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης  περνάει μέσα από την ολοένα ενεργότερη συμμετοχή σε κάθε χώρα των ντόπιων εργατικών μαζών. Η Γένοβα των εκατοντάδων χιλιάδων διαδηλωτών του Ιουλίου 2001 ήταν το προανάκρουσμα των εκατομμυρίων ιταλών εργατών που πήραν μέρος στη διαδήλωση της Ρώμης και τη Γενική Απεργία της άνοιξης του 2002. Η Βαρκελώνη του Μαρτίου 2002, με τις εκατοντάδες χιλιάδες των διαδηλωτών κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της συνόδου της ΕΕ να ξεπερνούν για πρώτη φορά τις «συντεταγμένες» κι ελεγχόμενες από τη γραφειοκρατία των ευρωπαϊκών συνδικάτων προηγούμενες διαδηλώσεις σε Νίκαια και Βρυξέλες, ήταν το προμήνυμα της Γενικής Απεργίας των δέκα εκατομμυρίων ισπανών εργατών και των ταυτόχρονων μαζικότατων διαδηλώσεών τους τον Ιούνιο του 2002, τη παραμονή της Συνόδου της ΕΕ στη Σεβίλλη.

           Κινητήρια δύναμη είναι η οξυνόμενη οικονομική και πολιτική κρίση στην καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση. Όλα δείχνουν ότι η κρίση αυτή πρόκειται να κλιμακωθεί την επόμενη περίοδο, στη χρονιά που μας χωρίζει από τη Σύνοδο της ΕΕ στη Θεσσαλονίκη.

          Η ελληνική εργατική τάξη μπορεί και πρέπει να κάνει τη μάχη της Θεσσαλονίκης δική της υπόθεση για τα ταξικά της συμφέροντα, ενάντια στη κατεδάφιση των ασφαλιστικών-συνταξιοδοτικών κι όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων της κατ’ εντολήν της ΕΕ. Η προετοιμασία για το 2003 σημαίνει την εγγραφή της στο πεδίο της ταξικής πάλης, στην κλιμάκωσή της με στόχο την διοργάνωση ΓΕΝΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ, ιδιαίτερα τις μέρες πριν, στη διάρκεια και μετά από τη Σύνοδο της Θεσσαλονίκης.

       Η σύγκρουση και η ρήξη με την ΕΕ δεν σημαίνει και οπισθοδρόμηση στην υπεράσπιση του κράτους-Έθνους σα γραμμή άμυνας απέναντι στη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, όπως κάνουν οι σταλινο-εθνικιστές. Η ταξική πάλη για την αποδέσμευση και τη διάλυση της ΕΕ του κεφαλαίου, ενάντια σε κάθε αυταπάτη «μεταρρύθμισής» της αποκτά νόημα και περιεχόμενο στη προοπτική της σοσιαλιστικής ενοποίησης στη περιοχή, την Ευρώπη και το κόσμο. Αυτή την προοπτική προωθεί το ΕΕΚ παλεύοντας για τη Βαλκανική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία και τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης.

      Η Θεσσαλονίκη, η πόλη της Φεντερασιόν του Αβραάμ Μπεναρόγια και της επαναστατικής εργατικής Απεργίας του 1936, πρέπει να γίνει ξανά το προπύργιο του προλεταριακού διεθνισμού, της συναδέλφωσης των λαών στα πολύπαθα Βαλκάνια, της εκδίωξης των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ και της ΕΕ από την περιοχή, της ταξικής συσπείρωσης πάνω από σύνορα για τη σοσιαλιστική μεταμόρφωση από τα κάτω της Ευρώπης και του κόσμου.

                                                     Γ

       Είναι ολοφάνερο ότι η μάχη της Θεσσαλονίκης 2003 είναι μάχη πολιτική.

        Καθώς την προεδρία της ΕΕ θα έχει η ελληνική αστική κυβέρνηση και- εφόσον δεν πέσει μέχρι τότε- το  «εκσυγχρονιστικό» ΠΑΣΟΚ, είναι προφανές ότι η μάχη θα δοθεί με την κυβέρνηση στην άλλη πλευρά του οδοφράγματος. Κι από αυτήν επίσης τη πλευρά, είναι σαφέστατο ότι δεν μπορούμε να παλέψουμε μέσα από τις γραμμές ενός «Κοινωνικού Φόρουμ» που συμμετέχει όχι μόνον η κυβερνητική συνδικαλιστική γραφειοκρατία αλλά και το ίδιο το κυβερνόν Κόμμα σύμφωνα με τη δηλωμένη πρόθεσή του!( Βλ. Βήμα, 14 Ιουλίου 2002).

         Το κίνημα μπορεί και πρέπει να απορρίψει όλα τα σχέδια χειραγώγησής του στη στήριξη της μιας ή της άλλης κυβερνητικής «λύσης» της κλυδωνιζόμενης από την κρίση αστικής εξουσίας.

        Το ΕΕΚ, ανοιχτά και ξεκάθαρα, καλεί όλες τις πρωτοπόρες δυνάμεις του εργατικού-λαϊκού κινήματος, μαζί κι όσων δραστηριοποιούνται στα πλαίσια του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, να παλέψουμε με ορόσημο τη Θεσσαλονίκη 2003 για την ήττα κάθε αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής και για την ανατροπή από τα κάτω κι από τα αριστερά της παρούσας και κάθε διάδοχης αστικής κυβέρνησης των εντολοδόχων του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, για να ανοίξει ο δρόμος στη Δημοκρατία των Εργατικών Συμβουλίων και το σοσιαλισμό.

       Στη παρούσα συγκυρία έχουν πρωταρχική σημασία οι παρακάτω άξονες μαζικής δράσης:

• Για την υπεράσπιση όλων των δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού ενάντια στην εκστρατεία υπονόμευσης και φαλκίδευσής τους από την κρατική τρομοκρατία, τους τρομονόμους, τον επίσημα προπαγανδιζόμενο χαφιεδισμό, το αίσχος της τηλεοπτικής δικτατορίας των χυδαίων «επικοινωνιολόγων» της Ασφάλειας, την  απροκάλυπτη πια παρέμβαση των μυστικών υπηρεσιών της ΕΥΠ, της ΣΙΑ, της Σκώτλαντ Γυαρντ, της Μοσσάντ με πρόσχημα το λεγόμενο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας»
• Ενάντια στην ανεργία και την υποδούλωση στις «ελαστικές σχέσεις εργασίας», ενάντια στις απολύσεις και τις ιδιωτικοποιήσεις, ενάντια στη καταπάτηση των ασφαλιστικών και όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων, για τον εργατικό έλεγχο στο Δημόσιο Τομέα και τα εργοστάσια που κλείνουν, την εργατική διαχείριση, την απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών, του ληστρικού ντόπιου και πολυεθνικού κεφαλαίου.
• Ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τους πολέμους και τον όλεθρο που σπέρνουν στη περιοχή  για τη διεθνιστική συναδέρφωση και κοινή πάλη όλων των καταπιεσμένων ενάντια στους καταπιεστές τους για την χειραφέτησή τους από την ιμπεριαλιστική καταπίεση και τη καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Πάνω σ’ αυτή τη βάση το ΕΕΚ καλεί τα μέλη και τους υποστηρικτές του αλλά και όλες τις δυνάμεις της επαναστατικής Αριστεράς να δραστηριοποιηθούμε και να οργανώσουμε τη διεθνή μάχη της Θεσσαλονίκης σύμφωνα με τις ιστορικές επιτακτικές ανάγκες της εποχής μας: όχι σαν μια απλή διαμαρτυρία και συγκυριακή διαδήλωση αλλά σαν μια διεθνή μάχη για το μέλλον μας,  μια μάχη για τον  κομμουνισμό, την πανανθρώπινη πανελεύθερη αταξική κοινωνία.

  ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 17 Ιουλίου 2002