Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Αρχείο  

• ΤΟ ΑΣΥΓΙΣΤΟ ΠΑΘΟΣ  ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

• Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

• ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

• 2^ο ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

• Η «αριστερή» δικαίωση της παγκοσμιοποίησης 

• ΓΙΟΥΤΑ ΝΤΙΤΦΟΥΡΤ: ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ Η ΕΕ

• «Παγκοσμιοποίηση» όχι ευχαριστούμε!!!

• ATTAC «Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» ο ιμπεριαλιστικός!

• Κοινωνικό Φόρουμ, Κίνημα και επαναστατικός μαρξισμός

• ΠΟΡΤΟ ΑΛΕΓΚΡΕ ΚΑΙ ΝΤΑΒΟΣ

• Το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης και η Αριστερά

• Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΞΕΚΙΝΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ

• Το ελληνικό «κίνημα» της αντι- παγκοσμιοποίησης

• ΣΥΣΚΕΨΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2003 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΗΣ Ε.Ε.

• ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ 2002: O θερμός Νοέμβρης της Ευρώπης

• ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ!

• Κάλεσμα του ΕΕΚ Θεσσαλονίκη 2003: ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΑΧΗ

• Η παγκοσμιοποίηση η Ρωσία και η ελίτ του κοινωνικού φόρουμ

• ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2003
  Κοινωνικό - πολιτικό μπλοκ
  για ανατρεπτική παρέμβαση

• Οι τεταρτοδιεθνιστές παρεμβαίνουν στο Πόρτο Αλλέγκρε

• Ισπανία: Οι τάσεις του κινήματος

• Οι αντικαπιταλιστικές τάσεις και ο ρεφορμισμός των Φόρουμ

• Μαθήματα από την Γένοβα

• Παγκοσμιοποίηση και Aριστερά

• Στην κόκκινη γραμμή της Γένοβας και της Ιντιφάντα

• Mετά τη Σεβίλλη KAΘ’ OΔON ΠPOΣ TH «ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2003»

• Η ΕΑΑΚ ΣΤΗ ΣΕΒΙΛΛΗ

• ΔΡΑΣΕ Δολοφονική επίθεση του Ισραήλ σε διαδήλωση

• Μια εναλλακτική πρόταση ενάντια στην εργατική και κομμουνιστική Διεθνή

• Aνταπόκριση από το Πόρτο A λέγκρε, πρώτη μέρα, 31 I ανουαρίου 2002

• ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΣΕΒΙΛΛΗ
  
  

 Κεντρική σελίδα

ΣΕΒΙΛΛΗ 20-22 Ιουνίου 2002:

«Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»  ή όταν το καρότο γίνεται ρόπαλο και το ρόπαλο καρότο.

Κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής των πρωθυπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης (20 και 21 Ιούνη) πραγματοποιήθηκε στη Σεβίλλη η προγραμματισμένη διεθνής διαδήλωση του κινήματος ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Tο διεθνές αυτό ραντεβού (Σάββατο 21/6) του κοινωνικού κινήματος, συνέπεσε με την γενική απεργία που κήρυξαν τα ισπανικά εργατικά συνδικάτα δυο μέρες πριν, δηλαδή την Πέμπτη 20 Ιούνη.

Σύντροφοι από το ΕΕΚ και το Βαλκανικό Σοσιαλιστικό Κέντρο, μαζί με τη Διεθνιστική Ριζοσπαστική Αντιϊμπεριαλιστική Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση Ελλάδας (ΔΡΑΣΕ) και αντιπροσωπεία της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης σε ΑΕΙ-ΤΕΙ (ΕΑΑΚ), συμμετείχε και στις δυο μαζικότατες διαδηλώσεις μοιράζοντας το κάλεσμα του 3^ου διεθνούς συνεδρίου του.

Πέμπτη 20 Ιουνίου. Γενική Απεργία.

Στην πανεθνική γενική απεργία, που είναι η πρώτη μετά το 1994, ενάντια στη μείωση των επιδομάτων ανεργίας και του στοιχειώδους πλέγματος προστασίας των ανέργων, συμμετείχαν τα οργανωτικά ανεξάρτητα μεταξύ τους εργατικά συνδικάτα της UGT , το οποίο πρόσκειται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα Ισπανίας (Ρ SOE ), της CC . OO . του Κ.Κ.Ισπανίας ( PCE ) που συμμετέχει στο μετωπικό σχήμα της Ενωμένης Αριστεράς και των αναρχοσυνδικαλιστικών οργανώσεων CGT και CNT , με την τελευταία να καλεί σε ξεχωριστή συγκέντρωση. Παρότι τα νέα αντιλαϊκά μέτρα έχουν ήδη ψηφισθεί (μόνο από το κόμμα του Αθνάρ), το γενικό κλίμα σ’ ολόκληρη τη χώρα ήταν συντριπτικά υπέρ αυτής της κινητοποίησης, γι’ αυτό και η συμμετοχή στην απεργία ξεπέρασε το 85% και σ’ όλες τις πόλεις πραγματοποιήθηκαν μαζικότατες διαδηλώσεις-ρεκόρ πολλών εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων στον ιδιωτικό και κυρίως στο δημόσιο τομέα, με έκδηλη την διάθεση για συνέχιση της απεργίας ενάντια στην δεξιά κυβέρνηση του Αθνάρ.

Στη διαδήλωση της Σεβίλλης, σύμφωνα με τα στοιχεία των αρχών συμμετείχαν 30.000 εργάτες και σημειώθηκαν μικροσυμπλοκές μεταξύ μελών της CC . OO . και αστυνομικών, όταν οι πρώτοι κατά τη διάρκεια των προσυγκεντρώσεων μπλοκάριζαν τα εμπορικά καταστήματα προκειμένου να συμμετάσχουν οι εργαζόμενοι στην απεργία. Η μεγάλη αλυσίδα πολυκαταστημάτων El Corte Ingles έτυχε ιδιαίτερης προστασίας από το κράτος, καθώς πολλές αστυνομικές κλούβες και διμοιρίες εξασφαλίζουν την «ομαλή» λειτουργία τους σε κάθε απεργία, δεδομένου ότι αποτελούν μόνιμο στόχων των εργατικών οργανώσεων και συνδικάτων, μιας και είναι τα μόνα καταστήματα που δεν απεργούν ποτέ! Επίσης τα μεσάνυχτα της 19^η προς 20^η, ομάδα απεργών από τη CC . OO και τη CGT εισέβαλαν στο αεροδρόμιο της πόλης και επέβαλαν να σταματήσουν οι εργασίες.

Ολόκληρη η πόλη ήταν ντυμένη στα χρώματα της απεργίας: Δεν υπήρχε δρόμος ή κατάστημα που να μην έχει στους τοίχους αφίσες και αυτοκόλλητα των εργατικών συνδικάτων να καλούν για συμμετοχή στην απεργία. Το κλίμα στα πυκνά μπλοκ των διαδηλωτών ήταν θερμό και αγωνιστικό, με μαχητικά συνθήματα και τραγούδια.

Παρασκευή 21 Ιουνίου.

* 400 μετανάστες έχουν καταλάβει το Πανεπιστήμιο Ovalide , και ένα μεγάλος αριθμός από αυτούς έχει αρχίσει απεργία πείνας προκειμένου να τους δοθεί άσυλο.

* Ξαφνική εκκένωση του κατειλημμένου χώρου ονόματι “ Ship of Seville ” (Πλοίο της Σεβίλλης), τον οποίο το δίκτυο «αναρχικοί ενάντια στο κεφάλαιο» σκόπευε να να χρησιμοποιήσει για τις δραστηριότητες του. Προσπάθεια της αστυνομίας να εκκενώσει το κέντρο πληροφόρησης του Φόρουμ της Σεβίλλης και αποκλεισμός της διπλανής πλατείας Pumarejo , όπου φιλοξενούνταν πολλές από τις εκδηλώσεις του φόρουμ και άλλων. Πολλές συλλήψεις αναρχικών και άλλων κοινωνικών αγωνιστών.

* Κατακόρυφη αύξηση της παρουσίας της αστυνομίας στους δρόμους, εντατικοί έλεγχοι, εξακριβώσεις και μεμονωμένες επιθέσεις σε διαδηλωτές που κατευθύνονται σε συγκεντρώσεις μέσα στην πόλη. Υπό αυτούς τους κατασταλτικούς όρους με δυσκολία διεξάγεται η δράση της Global Zoo (φιλοζωϊκή οργάνωση), της Drop the Dept (για τη διαγραφή του εξωτερικού χρέους στον Τρίτο Κόσμο), Reclaim the Streets («Εκχερσώστε τους Δρόμους») από το μπλοκ Αναρχικοί ενάντια στο Κεφάλαιο, φεμινιστικών οργανώσεων, κ.α.

* Συγκέντρωση 7 μμ. στο σημείο Al Campo (στα βόρεια προάστια της πόλης) διαδήλωση 1000 ατόμων στις εργατικές κατοικίες διοργανωμένη από τη CGT και το Foro Social (Κοινωνικού Φόρουμ) της Σεβίλλης ενάντια στην επισφαλή εργασία και την κοινωνικό αποκλεισμό. Στο μεταξύ αστυνομία είχε μπλοκάρει ένα μικρό «καραβάνι» διαδηλωτών με αυτοκίνητα που κατευθυνόταν προς το χώρο συγκέντρωσης, ένα τουλάχιστον τμήμα των οποίων αφέθηκε να παρευρεθεί στην εκδήλωση. Διακριτική παρουσία της αστυνομίας.

* Από το σημείο Jardines del Valle ξεκινά διαδήλωση των 1500 φοιτητών με κεντρικό σύνθημα: «Με ένα εκπαιδευτικό σύστημα δημόσιο και ποιοτικό, ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», με συμμετοχή φοιτητικών αντιπροσωπειών από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και από την Ελλάδα. Η αστυνομία είχε κυριολεκτικά αποκλείσει την πορεία από τον «έξω κόσμο», απαγορεύοντας την είσοδο και την έξοδο ατόμων από το μπλοκ των φοιτητών, ενώ στη συνέχεια την εμπόδισε να κινηθεί στην εμπορική περιοχή της πόλης.

Σαββάτο 22 Ιουνίου.

* Έφοδος της αστυνομίας και εκκένωση δυο κοινωνικών κέντρων-καταλήψεων, εξονυχιστική έρευνα και έλεγχος των παρευρισκομένων, αφαίρεση υλικών για πανό, στηριγμάτων και μασκών αερίου.

* Αναφορές για περίπου 2000 άτομα παγιδευμένα από την αστυνομία στα σύνορα Ισπανίας-Πορτογαλίας, και 3000 στα γαλλοισπανικά σύνορα.

  * Κεντρική εκδήλωση του Φόρουμ στο πάρκο Alamillo , όπου βρισκόταν το κάμπινγκ των διαδηλωτών, με βασικούς ομιλητές μεταξύ άλλων τον Αλαίν Κριβίν και τον Ολιβιέ Μπενζανσενό από τη γαλλική LCR και την E νιαία Γραμματεία.

* Μαζική και μαχητική διαδήλωση 150.000 εργατών και νεολαίων από το σταθμό Santa Justa στην Puente de la Barqueta ενάντια στην Ευρώπη του κεφαλαίου και του πολέμου. Τα πιο πολυάριθμα μπλοκ ήταν του Κ.Κ.Ισπανίας, της CGT ,  της CNT (η μόνη ουσιαστικά που δεν συμμετείχε στο Φόρουμ), ενώ αισθητή έκαναν την παρουσία τους και οργανώσεις τροτσκιστικής αναφοράς όπως η El Militante (ισπανικό τμήμα της …), Lucha Internationalista (της LIT ), η En Lucha (της ISO ) και η Espacio Alternativo ( USFI ). Παρούσες ήταν και οι αντιπροσωπείες της LCR , του βρετανικού SWP και της ATTAC . Από την Ελλάδα εκτός από την αποστολή της ΔΡΑΣΕ, στην οποία συμμετείχε και μέλος της Οργάνωσης Αριστερή Ανασύνταξη, ήταν εκεί η Διεθνής Δράση και η πρωτοβουλία για το ελληνικό κοινωνικό φόρουμ, η Α/συνεχεια, η Πρωτοβουλία Γένοβα 2001 και το ΠΑΜΕ. Ακόμα υπήρχαν μπλοκ διαφόρων οικολογικών ομάδων, φεμινιστικών, ομοφυλοφίλων και διάφορα άλλα «πολύχρωμα». Η συντριπτική πλειοψηφία των κάθε είδους συλλογικοτήτων που συμμετείχαν στην διαδήλωση, όπως και στο σύνολο των τριήμερων εκδηλώσεων κατά τη διάρκεια της συνόδου, συμμετείχαν στο Κοινωνικό Φόρουμ της Σεβίλλης υπό το σύνθημα «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός».

* Στο τέλος της διαδήλωσης πραγματοποιήθηκε συναυλία ενάντια στην Ευρώπη του κεφαλαίου, με πολύ μεγάλη συμμετοχή της νεολαίας.

Πρώτα συμπεράσματα

Αναμφισβήτητα, το πιο σημαντικό γεγονός αυτού του τριημέρου, 20-22 Ιουνίου, ήταν η τεράστια επιτυχία της γενική πανεργατικής απεργίας στην Ισπανία, η οποία παρέλυσε όλη τη χώρα, αφού κανένας σχεδόν κλάδος παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών δεν λειτούργησε. Ήταν η μεγαλύτερη λαϊκή κινητοποίηση μετά την πτώση του φασίστα δικτάτορα Φράνκο και είχε τα χαρακτηριστικά μιας μαζικής εργατικής γιορτής, αλλά και ενός πολιτικού ξεσπάσματος ενάντια στον Αθνάρ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η άνευ προηγουμένου συμμετοχή στην απεργία και τις διαδηλώσεις είναι άλλη μια απόδειξη ότι αυτή τη στιγμή σ’ όλη την Ευρώπη (όπως και σ’ όλο τον κόσμο…)  η νέα διεθνής ριζοσπαστικοποίηση με αφετηρία το Σιάτλ, έχει περάσει σε ένα νέο στάδιο μετά τη Γένοβα. Το εργατικό κίνημα κάθε χώρας έχει γονιμοποιηθεί από το διεθνές –στη φύση και τους στόχους του- κίνημα ενάντια στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι μετά την απεργία, ηγέτες των συνδικάτων δήλωσαν ότι οι ισπανοί εργάτες απήργησαν για λογαριασμό των εργατών όλης της Ευρώπης και όχι μόνο της ιβηρικής χερσονήσου. Ανεξάρτητα με το τι νομίζει η ίδια η εργατική τάξη και οι οργανώσεις της για την πράξη τους αυτή, είναι βέβαιο πως είναι αναγκασμένη να έρθει σε μετωπική σύγκρουση με τους καπιταλιστές και το κράτος τους. Η Γένοβα, πέρσι τον Ιούλιο, δεν ήταν παρά μια πρόβα εμφυλίου πολέμου, ενός πολέμου που τα αστικά κράτη περιμένουν και προετοιμάζονται γι’ αυτό με κάθε τρόπο: οργανώνοντας κάθε φορά και πληρέστερα  την «άμυνα» της πόλης που φιλοξενεί τις συνόδους των εκπροσώπών τους και εισχωρώντας όλο και πιο βαθιά και ποικιλότροπα στις γραμμές του νέου αυτού κοινωνικού κινήματος. 

Ως προς... το ρόπαλο, λοιπόν, η παρουσία των δυνάμεων κρατικής καταστολής στη Σεβίλλη χαρακτηριζόταν όχι τόσο από το πλήθος των αστυνομικών (το οποίο ήταν σαφώς μεγάλο) όσο από τον τρόπο που είχαν επιλέξει να διαταχθούν σε σχέση με τη διαδήλωση του Σαββάτου. Συγκεκριμένα, από τη μια μεριά δεν υπήρχαν «ΜΑΤ» σε κανένα ορατό τουλάχιστον σημείο των δρόμων από τους οποίους ήταν προγραμματισμένο να περάσει η ογκωδέστατη πορεία, από την άλλη η παρουσία των σωμάτων ασφαλείας μέσου και κατώτερου οπλισμού ήταν ασύλληπτα ασφυκτική, στο βαθμό που νόμιζε κανείς πως συμμετείχαν στη διαδήλωση μαζί μας… Εξάλλου, το ίδιο το Κοινωνικό Φόρουμ της Σεβίλλης είχε εξ αρχής συμφωνήσει με τις κρατικές αρχές ότι δεν πρόκειται να αμφισβητήσει κανενός είδους κόκκινη ζώνη, δηλαδή το χώρο διεξαγωγής των συνομιλιών ( Palacio San Telmo ) ή το χώρο διαμονής ( Pabellon de Espana ). Έτσι, χωρίς να υπάρχει κανένας ουσιαστικά «στρατηγικός στόχος» από τις ηγεσίες –εντός και εκτός εισαγωγικών- των διαδηλωτών, η παρουσία της αστυνομίας ήταν αφενός αφοπλιστικά απόλυτη, αφετέρου διακριτική -συγκρινόμενη με το κατασταλτικό όργιο της αντίστοιχης ιταλικής στη Γένοβα-. Είναι πλέον πασιφανές πως κυρίως μετά το Γκέτεμποργκ και τη Γένοβα ένα μεγάλο κομμάτι του κινήματος έχει πιστέψει ότι σ’ αυτόν τον κόσμο -που φαντάζονται ότι είναι «εφικτός»- χωράνε άνετα και οι δυνάμεις καταστολής του αστικού κράτους, αρκεί να μην ενεργούν ιδιαιτέρως βίαια, αλλά ούτε βέβαια να προκαλούνται από τους διεθνείς «ταραξίες» που στα σίγουρα δεν χωράνε σε κανένα φόρουμ. Εξάλλου, παρότι το Κοινωνικό Φόρουμ της Σεβίλλης κάλυπτε οργανωτικο-πολιτικά την πλειοψηφία των εκδηλώσεων αυτού του τριημέρου, ελάχιστο ποσοστό του κόσμου που διαδήλωσε το Σαββάτο κατάφερε να συσπειρώσει στις συζητήσεις που διοργάνωσε σε μια σειρά χώρους στην πόλη. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και στην κεντρική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε λίγες μόλις ώρες πριν τη μεγάλη πορεία στο κάμπινγκ νεολαίας, ορισμένα από τα  μεγαλοστελέχη του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ που παρευρίσκονταν εκεί αδιαφόρησαν πλήρως –ή συναίνεσαν σιωπηρά- όταν αφαιρέθηκε δια της βίας ο λόγος από τον εκπρόσωπο της  CGT Βαρκελώνης, επειδή η εν λόγω τοπική οργάνωση της CGT συγκρότησε διαφορετικό οργανωτικό-πολιτικό μπλοκ από αυτό του Κοινωνικού Φόρουμ στη Βαρκελώνη. Αυτό ήταν μια χαρακτηριστική ένδειξη για το πώς αντιλαμβάνονται την «άμεση δημοκρατία» και το «πολύχρωμο κίνημα» οι κατ’ επάγγελμα κινηματικοί, που τελικά φαίνεται να προτιμούν να φιμώνουν ένα σύντροφο, ή έστω συναγωνιστή τους, από το να μην ανέχονται την αστυνομοκρατία σε μια διαδήλωση πλήθους σχεδόν ίδιου με τον πληθυσμό της πόλης!

Από τη Σεβίλλη στη Θεσσαλονίκη του 2003

Στη Σεβίλλη ήταν τραγική η έλλειψη ενός άλλου κέντρου που θα συσπειρώνει πολιτικά και οργανωτικά εκείνες τις δυνάμεις που διαφωνούν τον τρόπο λειτουργίας και συνολικά την πολιτική των Κοινωνικών Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε. Χωρίς να υποτιμά κανείς την ιδιαίτερη καταστολή που δέχτηκαν οι σύντροφοι της αναρχικής CNT , ήταν αρνητικό το γεγονός ότι τελικά όχι δεν υπήρξε κανένα σημείο αναφοράς για τις εκτός και αντι-Φόρουμ συλλογικότητες που ήρθαν στη Σεβίλλη, αλλά ακόμα ότι και οι συνελεύσεις του εν λόγω χώρου ήταν «κλειστές» ως προς τη συμμετοχή.

Εν όψει της Θεσσαλονίκης είναι ανάγκη να δημιουργηθούν με συστηματική θεωρητική και πρακτική δουλειά οι όροι συσπείρωσης εκείνου του κομματιού του κινήματος που με κάθε τρόπο αρνείται να ενσωματωθεί στον πέμπτο τροχό της αμάξης της καπιταλιστικής παρακμής που λέγεται κοινωνικό φόρουμ. Απαιτείται επίσης η διαφοροποίηση από τις διάφορες προτάσεις «σούπες» που ενώ έχουν αφετηρία την άρνηση του οργανωτικού «καπέλου» του φόρουμ, καταλήγουν στο πολιτικό πλαίσιο του φόρουμ, ακριβώς επειδή ουσιαστικά τείνουν να ταυτισθούν με την πολιτική λογική και ανάλυση των δυνάμεων που επιδιώκουν συγκροτήσουν το φόρουμ στην Ελλάδα. Τέλος, πρέπει να γίνουν πιο συστηματικά βήματα από την  επαναστατική αριστερά της χώρας προκειμένου να υπάρξει μια στενότερη επαφή με άλλες οργανώσεις σ’ όλο τον κόσμο που αντιπαρατάσονται στην παγκοσμιοποίηση από τη σκοπιά της σοσιαλιστικής επανάστασης, προκειμένου να φτιαχτεί ένας διεθνής ταξικός πόλος της επαναστατικής αριστεράς μέσα στο κίνημα αυτό με προσανατολισμό μια εργατική επαναστατική Διεθνή.

Από την αποστολή του ΕΕΚ και του ΒΣΚ

Δημήτρης Δ. Κατσαγάνης

  ΑΝΥΠΑΚΟΗ ΓΙΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Αυτοί που ασκούν εξουσία έχουν επιβάλλει αυτές τις μέρες ένα κλοιό στην Σεβίλλη.


Σύντροφοι και συντρόφισες από όλο τον κόσμο κρατούνται στα Ισπανικά σύνορα και τις προσβάσεις της πόλης. Οι μυστικοί αστυνόμοι που ‘διαβάζουν την εφημερίδα ανάποδα’ και άλλοι που ψήνονται από την ζέστη κάτω από την θλιβερή στολή τους, τρομοκρατούν τον κόσμο με το οπλοστάσιιό τους, καταγράφουν στοιχεία και ελέγχουν υπάρχοντα και καταπατούν την ιδιωτικότητά τους. Οι αρχές διαδίδουν προπαγάνδα πάνω στην υποτιθέμενη βία των ακτιβιστών και τρομοκρατούν τον πληθυσμό. Περιτοιχίζουν την αλήθεια για να προστατεύσουν τα ψέμματά τους. Όπως σε ένα πόλεμο. Έχουν μετατρέψει την Σεβίλλη σε ένα ακόμα σκηνικό του παγκόσμιου πολέμου.

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΤΟ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΜΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 22 ΙΟΥΝΗ ΣΤΙΣ 11.30 ΤΟ ΠΡΩΙ, ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΤΗΣ ΣΕΒΙΛΛΗΣ, ΣΥΝΙΣΤΑ, DE FACTO, ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΑΝΥΠΑΚΟΗΣ.

Ανυπάκουοι από όλο τον κόσμο, διάφορες συλλογικότητες, κινήματα, άτομα, ήρθαμε στην Σεβίλλη και μέσω αυτής της πράξης ανυπακοής, κάνουμε γνωστό:

- Την υποστήριξή μας στον εγκλεισμό (ΣτΜ. κατάληψη) των μεταναστών στο Πανεπιστήμιο Πάμπλο δε Ολαβίδε. Αντιλαμβανόμαστε (ΣτΜ. την κατάληψη) σαν μία στιγμή αγώνα που βάζει σε αμφισβήτηση την συναίνεση πάνω στην καταπιεστική συνοριακή πολιτική, που επικυρώνεται εκ νέου στην Σύνοδο της Σεβίλλης. Ο εγκλεισμός τους είναι ένα πολιτικό εργαλείο ανυπακοής που δείχνει την επείγουσα ανάγκη για ένα πολιτικό υποκείμενο, ο αγώνας των εργατών μεταναστών είναι το στίγμα της παγκοσμιοποίησης. Είναι η αντίστροφη εικόνα της περιχαράκωσης των δυνατών της Συνόδου.

- Ότι η πολιτική για τα Ευρωπαϊκά σύνορα εγκαθιστά ένα βίαιο διαχωρισμό στην συνύπαρξη στις πόλεις του αποκαλούμενου Πρώτου κόσμου που είναι όλο και πιο πολυεθνικές. Ότι αρνούμαστε αυτή την πολιτική, γιατί μας επηρεάζει όλους και όλες άμεσα. Απορρίπτουμε οποιαδήποτε «ιδιότητα του Ευρωπαίου πολίτη» που κατασκευάζεται πάνω στην βάση του διαχωρισμού και του κοινωνικού αποκλεισμού.

- Ότι απαιτούμε να αρχίσουν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στην συνέλευση των έγκλειστων μεταναστών και τις αρμόδιες αρχές, δημοτικές, περιφερειακές και ευρωπαϊκές. Αυτές οι διαπραγματεύσεις θα έχουν σαν αναφορά το σύνολο των αιτημάτων των μεταναστών, που πρέπει να γίνουν αποδεκτά.

- Ότι η ισπανική κυβέρνηση έχει άμεση ευθύνη για τις αιτίες που προκάλεσαν την κατάληψη: εκατοντάδες άνθρωποι, ανασφαλείς (precarios) εργάτες είδαν ξαφνικά τους εαυτούς τους, χωρίς την αναμενόμενη θέση εργασίας, εξ αιτίας του τρόπου που χρησιμοποιήθηκαν από τους εργοδότες τα αρχικά συμβόλαια εργασίας, ένα ακόμα εργαλείο για τις νέες μορφές εκμετάλλευσης της εργασίας.

- Επομένως, αξιώνουμε από την ισπανική κυβέρνηση να μην απελάσει κανέναν από τους εγκλεισμένους και αντίθετα να εισάγει όλες τις απαραίτητες αλλαγές και τα μέτρα για την νομιμοποίηση τους.

Δηλώνουμε την βούλησή μας να πολεμήσουμε τον μεταναστευτικό νόμο: να δουλέψουμε για την είσοδο μεταναστών στην Ευρώπη, να συνδεθούμε πολιτικά στους αγώνες τους, με διάφορες μορφές ανυπακοής.

Εγκαταλείπουμε τον πόλεμό σας / Καμμία ανθρώπινη ζωή δεν είναι παράνομη.

Σεβίλλη, 22 Ιουνίου 2002

Δημοσιεύθηκε στις 6 Ιουλίου 2002