Διεθνή

Από τις 6 ως τις 10 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε στη Φλωρεντία η ιδρυτική συνάντηση του Ευρωπαϊκού κοινωνικού Φόρουμ (ΕΚΦ) με τη συμμετοχή 58000 συνέδρων εκ των οποίων οι 10000 ήταν από το εξωτερικό και οι υπόλοιποι ιταλοί. Μια μέρα πριν τη λήξη των εργασιών του Φόρουμ πραγματοποιήθηκε στην ίδια πόλη τη Φλωρεντία η τεράστια αντιπολεμική διαδήλωση που πήραν μέρος σχεδόν ένα εκατομμύριο άτομα.

ΕΛΗΞΕ ΤΟ ΠΟΡΤΟ ΑΛΕΓΚΡΕ ΙΙΙ
Με πορεία και συνθήματα κατά του πολέμου στο Ιράκ και στη ζώνη ελευθέρου εμπορίου στην Αμερική, έληξε το Κοινωνικό Φόρουμ.

Η απόφαση για την ίδρυση του ΕΚΦ πάρθηκε στο 2o Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ (ΠΚΦ) του Πόρτο Αλέγκρε το Γενάρη του 2002 ως μέρος μιας γενικότερης προσπάθειας να δημιουργηθούν ηπειρωτικά Φόρουμ στα πλαίσια πάντα του Παγκόσμιου.

Είναι αλήθεια ότι η όλη προσπάθεια έχει προκαλέσει έναν ορισμένο ενθουσιασμό σε ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς όλου του φάσματος που θεωρούν ότι το Φόρουμ μπορεί να αποτελέσει ένα αντίπαλο δέος όχι μόνο του νεοφιλελευθερισμού αλλά και του καπιταλισμού γενικότερα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο μάλιστα που βλέπουν ότι μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για μια γενικότερη ανασύνθεση της αριστεράς. Το γεγονός αυτό δεν μπορεί να αφήσει κανέναν αδιάφορο τη στιγμή μάλιστα που το Φόρουμ διεκδικεί να εκφράσει πολιτικά τους εκατοντάδες χιλιάδες αγωνιστές που διαδηλώνουν ενάντια στις συνόδους των διεθνών καπιταλιστικών οργανισμών όπως ο ΠΟΕ, το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα, η G8, η Ευρωπαϊκή Ένωση κ.ο.κ.

Είναι όμως δικαιολογημένος αυτός ο ενθουσιασμός; Μπορεί πράγματι το ΠΚΦ και οι κατά τόπους εκδοχές του να παίξουν έναν τέτοιο ρόλο; Τελικά το Φόρουμ είναι όντως το «Κίνημα των Κινημάτων» όπως αυτοπροσδιορίζεται; Και ποια πρέπει να είναι η στάση των επαναστατών μαρξιστών απέναντι σε όλα αυτά; Στα ερωτήματα αυτά θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο αφιέρωμα της Εργατικής Εξουσίας σε δύο συνέχειες.

Οι διαδηλώσεις ενάντια στη σύνοδο του ΠΟΕ στο Σιάτλ το 1999 σηματοδοτούν την έναρξη του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Από τότε σχεδόν κάθε συνάντηση των διεθνών καπιταλιστικών κέντρων συνοδεύεται από μια διεθνή αντιδιαδήλωση. Στις διαδηλώσεις αυτές συμμετέχουν εργατικά συνδικάτα, αγροτικές ενώσεις, οργανώσεις και κόμματα της αριστεράς, και ένα πλήθος από Μη κυβερνητικές οργανώσεις (ΜΚΟ) με διάφορες θεματικές, χωρίς να υπάρχει καμία πολιτική ενότητα όλων αυτών.

Ωστόσο οι διαδηλώσεις αυτές δείχνουν ανεξάρτητα από τις προθέσεις των διαφόρων ηγεσιών τη ριζοσπαστικοποίηση χιλιάδων εργατών, ανέργων και νεολαίων σε όλες τις γωνιές του πλανήτη που ψάχνουν τρόπους για να εκφράσουν την απέχθειά τους και να αγωνιστούν ενάντια όχι μόνο στις υπερβολές της αγοράς και του νεοφιλελευθερισμού αλλά και για μια λύση που να ξεπερνάει τα όρια του καπιταλιστικού συστήματος. Θα ήταν όμως εντελώς λάθος να ψάχνει κανείς την όξυνση της ταξικής πάλης παγκόσμια μόνο στις διάφορες διεθνείς διαδηλώσεις από το Σιάτλ μέχρι τη Γένοβα και τη Φλωρεντία. Η ηρωική Ιντιφάδα, οι εξεγέρσεις στη Λατινική Αμερική, η επανάσταση στην Αργεντινή, δείχνουν ακριβώς ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο που θυμίζει έντονα ένα νέο 68. Και όλα αυτά σε έναν καπιταλισμό σε κρίση, με ανοιχτά μέτωπα πολέμου, με έναν αναπτυσσόμενο αντιιμπεριαλισμό όχι μόνο στις αραβικές χώρες αλλά σε όλον τον τρίτο κόσμο και με τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα να μην πείθουν πια ούτε τους μικροαστούς των ίδιων των μητροπόλεων. Αυτό που ζούμε είναι η θριαμβευτική επιστροφή της πάλης των τάξεων και ακριβώς αυτό είναι το υπόβαθρο της νέας πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης.

Μ αυτή την έννοια είναι μεθοδολογικά άτοπο να ταυτίζει κανείς την άνοδο του κινήματος όχι μόνο με το εν λόγω Φόρουμ και τα τοπικά του παραρτήματα, αλλά και με κάθε άλλη εκδοχή που θα διεκδικεί να εκπροσωπήσει τη μαζική κινητοποίηση.

Από την ίδια τους τη φύση τα διάφορα κινήματα δεν μπορούν να ενοποιηθούν αυθόρμητα - όπως θέλουν να επιμένουν οι οπαδοί του Φόρουμ- σε ένα ενιαίο κίνημα γιατί απλώς δεν αντιπροσωπεύουν τα ίδια ταξικά συμφέροντα: Το εργατικό κίνημα έχει εξ αντικειμένου διαφορετικά συμφέροντα από ένα εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Οι μικροαστοί που χτυπιούνται από το μεγάλο κεφάλαιο δεν σημαίνει ότι μπορούν να διαμορφώσουν ένα κοινό πρόγραμμα με τους μισθωτούς εργάτες γιατί τελικά τα συμφέροντα τους είναι διαφορετικά. Έχουμε δει πάρα πολλές φορές το φαινόμενο οικολογικές διαμαρτυρίες για τη λειτουργία ενός εργοστασίου σε μια περιοχή να έρχονται σε αντίθεση με τους εργάτες που δουλεύουν σε αυτό το εργοστάσιο. Το να ζητάνε οι αγρότες της Ευρώπης προστατευτισμό για τα προϊόντα τους δεν σημαίνει ότι έχουν κοινά συμφέροντα με τους αγρότες της Αμερικής που ζητάνε κι αυτοί επίσης το ίδιο για τα δικά τους. Είναι πολύ πιθανότερο μια τέτοια συνθηματολογία να καταλήξει «αυθόρμητα» σε μια συμμαχία με τη δική τους αστική τάξη παρά σε ένα παγκόσμιο παναγροτικό κίνημα. Μπορούμε να συνεχίσουμε περιγράφοντας τις άπειρες αντιφάσεις αυτής της ψευδεπίγραφης ενότητας των «κινημάτων»,αλλά ο χώρος προς το παρόν δεν μας το επιτρέπει.

Μόνο προσωρινά μπορεί να υπάρξει μια συμμαχία η οποία όμως μπορεί να γίνει αποδεχτή σε μια μονιμότερη βάση κάτω από δύο προϋποθέσεις: Η πρώτη να έχει η εργατική τάξη την ηγεμονία έναντι των άλλων κοινωνικών στρωμάτων γιατί σε τελευταία ανάλυση είναι η μόνη τάξη που έχει πραγματικά διαφορετικά ιστορικά και όχι μόνο καθημερινά συμφέροντα με την αστική τάξη και δεύτερον η επαναστατική πρωτοπορία να έχει το δικαίωμα να κριτικάρει ανοιχτά κάθε προσπάθεια συνθηκολόγησης και φυσικά να διαδίδει ανοιχτά το δικό της πρόγραμμα. Αν και θα ήταν περιττό είναι αναγκαίο να υπενθυμίσουμε, στους διάφορους επαναστάτες μαρξιστές των Φόρουμ, ότι το δικαίωμα αυτό στο βαθμό που δεν το χρησιμοποιούν γίνονται το αριστερό δεκανίκι των πολιτικών «εκκλήσεων» του συγκεκριμένου οργανισμού και επομένως χρεώνονται και το πολιτικό τους περιεχόμενο. Γι αυτά όμως θα επανέλθουμε στη συνέχεια?

Ωστόσο οι μεθοδολογικές αυθαιρεσίες δεν σταματούν εδώ, αλλά επεκτείνονται και στο ρόλο που παίζουν οι διάφορες ΜΚΟ, που υποτίθεται ότι αγωνίζονται ενάντια στα μερικά κακά αυτής της κοινωνίας, όπως για τις χελώνες και τις αρκούδες, στη συγκρότηση αυτού του «κινήματος» . Χωρίς να υποτιμούμε καμία τέτοια θεματική, θεωρούμε ότι οι ΜΚΟ από τη φύση τους είναι ομάδες χειραγωγίσιμες από τις κυβερνήσεις, δημιούργημα αστικών και μικροαστικών κύκλων οι οποίες μάλιστα έχουν χρησιμοποιηθεί πάμπολλες φορές ως ασπίδα ακόμα και για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις για «ανθρωπιστικούς» λόγους. Πέρα όμως από τον βρωμερό ρόλο που παίζουν αρκετές απ αυτές τις ΜΚΟ, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι μερικές απ αυτές έχουν αγαθούς σκοπούς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε απ όπου κι ως που η φιλανθρωπία ή η αγάπη για τη φύση μπορεί να αποτελέσει «κίνημα».

Η δημιουργία μιας ΜΚΟ γύρω από ένα ζήτημα δεν σημαίνει αξιωματικά ότι εκπροσωπεί τίποτα άλλο πέρα από τον εαυτό της. Αυτό δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαρξιστής για να το καταλάβεί. Γύρω από κάθε θεματική υπάρχουν άπειρες και μάλιστα αλληλοσυγκρουόμενες ΜΚΟ. Για παράδειγμα η Acion Aid είναι μια ΜΚΟ που διαχειρίζεται διάφορα προγράμματα κατά της πείνας στον τρίτο κόσμο και στης οποίας στο ελληνικό παράρτημα ηγείται μια από της κόρες του Μητσοτάκη. Τι σημαίνει αυτό τώρα; Μήπως ότι η συγκεκριμένη ΜΚΟ αποτελεί κάποιο κομμάτι ενός ευρύτερου κινήματος ενάντια στη φτώχεια που μαστίζει τον τρίτο κόσμο; Μήπως οι επαναστάτες θα πρέπει να παλέψουν από κοινού με αυτή την οργάνωση ενάντια στην πείνα; Η απάντησή μας είναι σαφέστατη: μ αυτή την οργάνωση δεν μας ενώνει τίποτα. Πρώτον γιατί δεν εκπροσωπεί κανέναν πεινασμένο. Δεύτερον γιατί οι φιλανθρωπικές της δραστηριότητες αν δεν χρησιμοποιούνται ως δούρειος ίππος της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας στην καλύτερη δεν λύνουν κανένα πρόβλημα. Και τρίτον γιατί πρόκειται για αστική οργάνωση αξιωματικά αντίθετη σε κάθε προοπτική έξω από τα όρια της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων.

Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις, ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι εκφυλισμένα πρακτορεία των καπιταλιστών -οι αστοί πάντα έφτιαχναν τέτοια ιδρύματα για να παριστάνουν και τους ανθρωπιστές- ποτέ δεν θεωρήθηκαν, αν δεν μας απατά η μνήμη μας, από τα ιστορικά κοινωνικοπολιτικά κινήματα (σοσιαλιστικά εργατικά ) ως προοδευτικές οργανώσεις που θα έπαιζαν έστω κι έναν επικουρικό ρόλο στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση. Κι αυτή η θεώρηση δεν είχε να κάνει με έναν εμπειρισμό. Οι ΜΚΟ από τη φύση τους δεν μπορούν να μεταβληθούν σε οργανώσεις που θα παλέψουν ενάντια στο σύστημα, ακριβώς γιατί είναι κομμάτι του επίσημου θεσμικού πλαισίου και γι αυτό η κυρίαρχη τάξη τις χρησιμοποιεί ως άλλοθι και ως δούρειο ίππο μέσα στο μοναδικό εν δυνάμει κοινωνικό επαναστατικό υποκείμενο την εργατική τάξη. Η αστική ιδεολογία δεν έχει μόνον ένα φορέα για να διαδοθεί στην κοινωνία. Δεν αρκούν μόνο οι επίσημοι κρατικοί μηχανισμοί (αστικό κράτος και αστικά κόμματα) για να μολύνει τη συνείδηση των καταπιεσμένων τάξεων και στρωμάτων. Οι ΜΚΟ είναι ένας επιπλέον φορέας της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας που εμφανίζεται με τη μορφή της κριτικής στα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει κάθε αγωνιστής που θέλει να παλέψει ενάντια στο σύστημα. Μιλάμε τουλάχιστον για μια πρωτοπορία που υποτίθεται παλεύει συνειδητά και όχι απλώς αυθόρμητα, ενάντια στον καπιταλισμό. Φαίνεται όμως ότι αυτή η «πρωτοπορία» που εκφράζεται μέσα από πολιτικές μαρξιστικές οργανώσεις δεν έχει τίποτα ξεκάθαρο στο μυαλό της.

Με μια ευρύτερη έννοια, τώρα, η ανθρωπότητα έχει γνωρίσει πολλά κινήματα μέχρι σήμερα. Κινήματα τέχνης όπως οι σουρεαλιστές, οι ντανταϊστές, οι φουτουριστές, οι χίπηδες κ.ο.κ., κινήματα πολιτικά, όπως το σοσιαλιστικό, το αναρχικό, το φασιστικό, το κομμουνιστικό και πάει λέγοντας, κινήματα κοινωνικοθρησκευτικά όπως το ισλαμιστικό, κινήματα κοινωνικά όπως το εργατικό, το αγροτικό, κινήματα εθνικά όπως το εθνικοαπελευθερωτικό. Τα κινήματα αυτά είναι προϊόν των ίδιων των αντιφάσεων της καπιταλιστικής κοινωνίας. Από την πλευρά του επαναστατικού μαρξισμού αλλά και όσων παλεύουν για την κοινωνική απελευθέρωση, τα κινήματα αυτά δεν είναι ένας αχταρμάς αλλά διακρίνονται σε προοδευτικά και αντιδραστικά με κριτήριο βεβαίως το κοινωνικό υπόβαθρο αυτών των κινημάτων σε συνδυασμό με τον αν ο αγώνας τους είναι σε συνάφεια ή σε αντίθεση με την κοινωνική απελευθέρωση. Επιπλέον τα κινήματα δεν είναι μια flat πραγματικότητα. Εμφανίζονται μέσω των οργανώσεών του, για τις οποίες θα μιλήσουμε παρακάτω, στις οποίες μάλιστα υπάρχει και μια ηγεσία που εκφράζει έναν συσχετισμό. Με την ευκαιρία να ζητήσουμε προκαταβολικά συγγνώμη από τους θεωρητικούς των νέων "κινημάτων" που σκεφτόμαστε κατά αυτόν τον τρόπο και θα τους παρακαλούσαμε αν διαφωνούν στα σχήματα που έχουμε στο κεφάλι μας να μας διορθώσουν. Και συνεχίζουμε...

Το να ταυτίζει, λοιπόν, κανείς ένα κίνημα με τις οργανώσεις του και με την εκάστοτε ηγεσία του μπορεί να το οδηγήσει σε ασυγχώρητα λάθη. Για παράδειγμα μια προδοτική αντιδραστική ηγεσία δεν αναιρεί τον προοδευτικό χαρακτήρα ενός εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος. Με αυτά τα κριτήρια οι μαρξιστές έπαιρναν μια ενεργό πολιτική θέση και πρακτική απέναντι σε αυτά τα κινήματα αλλά και τις οργανώσεις τους. Ωστόσο το να υποστηρίξει κανείς το αγώνα ενός τέτοιου κινήματος π.χ. Του παλαιστινιακού δεν σημαίνει ότι υιοθετεί τις θέσεις της ηγεσίας της Φατάχ ή της Χαμάς, ούτε βεβαίως ότι συνυπογράφει κοινές πλατφόρμες, «εκκλήσεις» για το πώς θα είναι η «άλλη» Παλαιστίνη, ακριβώς γιατί η «άλλη»Παλαιστίνη των κομμουνιστών δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την «άλλη» Παλαιστίνη της Χαμάς. Σε κάθε περίπτωση μια δήθεν «μίνιμουμ» συμφωνία με αυτές τις οργανώσεις έστω και γενική «για μια άλλη Παλαιστίνη» ισοδυναμεί με πολιτική συνθηκολόγηση και φυσικά προδοσία του επαναστατικού κομμουνιστικού προγράμματος. Όσοι τώρα δεν τους πειράζει να βάλουν στην άκρη το κομμουνιστικό πρόγραμμα κάνουν άλλη μια σειρά από λάθη. Δεν παίρνουν θέση για τίποτα. Ενώ μας λένε για παράδειγμα ότι δεν θέλουν τον πόλεμο των ιμπεριαλιστών στο Ιράκ ταυτόχρονα μας λένε ότι δεν υποστηρίζουν και τη στρατιωτική τους ήττα για να μην ταυτιστούν με το καθεστώς του Σαντάμ. Βλέπετε είναι λεπτομερείς στην πολιτική τους. Όμως συμβαίνει κάτι χειρότερο. Με το να μην βοηθάνε το Ιράκ και όχι τον Σαντάμ να νικήσει τους ιμπεριαλιστές στη μάχη, και όχι μόνο στην προπαγάνδα, τότε αφήνουν το λαό του Ιράκ να σφαχτεί από τους ιμπεριαλιστές. Έτσι καταλήγουν σ' αυτό που δεν ήθελαν να ταυτίσουν το λαό του Ιράκ με το Σαντάμ και μάλιστα με το χειρότερο τρόπο, ξεχνώντας ότι η στρατιωτική υπεράσπιση του Ιράκ όταν δέχεται επίθεση από τους δολοφόνους ιμπεριαλιστές είναι μια δίκαιη υπόθεση. Ή μήπως σύντροφοι δεν είναι;

Επομένως, άλλο πράγμα είναι το κίνημα αυτό καθ αυτό κι άλλο η εκάστοτε ηγεσία του. Και αυτό το σημειώνουμε γιατί πολλές φορές η εκάστοτε ηγεσία δεν αντανακλά πάντοτε τις επιθυμίες της βάσης. Δεν είναι μάλιστα λίγες οι φορές που οι ηγεσίες ξεπουλάνε ανοιχτά από απεργίες μέχρι επαναστάσεις λειτουργώντας σαν πράκτορες του ταξικού αντιπάλου. Δεν θα αναφερθούμε σε επιπλέον παραδείγματα, αλλά όποιος κάνει ότι δεν θυμάται μπορούμε να τον βοηθήσουμε στην αποκατάσταση της μνήμης του. Αν λοιπόν δεχτεί κανείς ότι υπάρχει μια διάσταση ανάμεσα στην ηγεσία και τη βάση ενός κινήματος, ότι αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται, ότι μέσα στο κίνημα δρουν διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις και ότι μερικές απ αυτές εξυπηρετούν τα συμφέροντα του αντιπάλου, τότε δεν μπορούμε να αντιληφθούμε από που κι ως που το Φόρουμ επιμένει να ταυτίζεται με το κίνημα όταν αυτοχαρακτηρίζεται, προκαλώντας απόλυτο κομφούζιο, σαν το «κίνημα των κινημάτων». Αν θυμόμαστε καλά, κατά τον ίδιο τρόπο τα σταλινικής παράδοσης Κ.Κ. θεωρούσαν τον εαυτό τους τα μοναδικά κόμματα της εργατικής τάξης. Μήπως υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσα στις μονοπωλιακές διαθέσεις του Φόρουμ και των Κ.Κ.;

Η άποψη του Φόρουμ που παρουσιάζει τον εαυτό του σαν το "κίνημα των κινημάτων", δεν αντέχει σε καμία κριτική. Αφενός γιατί δεν προσδιορίζεται το ταξικό περιεχόμενο αυτού του "κινήματος" εφόσον τσουβαλιάζονται μέσα σ' αυτό τάξεις, έθνη, φυλές και φύλλα. Αφετέρου γιατί απουσιάζει μια εναλλακτική πολιτική λύση σ' αυτό που υποτίθεται ότι αντιπαλεύει την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Αυτό λοιπόν που παρατηρεί κανείς πίσω από τις θριαμβολογίες του Φόρουμ είναι δύο βασικά προβλήματα που μαθηματικά θα το οδηγήσουν σε κρίση: η ταξική και η πολιτική ανομοιογένεια. Ακριβώς εδώ χρειάζεται ένα δεύτερο ξεκαθάρισμα γύρω από αυτές τις έννοιες.

Κάθε κίνημα είτε αυτό είναι το εργατικό, είτε το νεολαιίστικο, είτε το εθνικοαπελευθερωτικό, είτε το οποιοδήποτε άλλο κίνημα των καταπιεσμένων αναπτύσσεται αυθόρμητα ενάντια στην κοινωνική εκμετάλλευση και την καταπίεση. Μια καταπίεση βεβαίως που δεν εξαντλείται μόνο στην εργατική τάξη αλλά επεκτείνεται σε μια σειρά από άλλες κοινωνικές ομάδες (ομοφυλόφιλοι κλπ.), πληβείοι μικροαστοί, νεολαία, μετανάστες και καταλήγει σε έθνη ολόκληρα -του τρίτου κόσμου- που αντιμετωπίζουν εκτός από την εκμετάλλευση των ντόπιων αστών και την καταλήστευσή τους από τις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Η αυθόρμητη λοιπόν αντίδραση στην καταπίεση δεν σημαίνει ταυτόχρονα και μια αυθόρμητη πρόταση διεξόδου.

Το κίνημα δεν υπάρχει στο κενό. Αναπτύσσεται μέσα από τις μαζικές του οργανώσεις. Η εργατική τάξη δημιουργεί συνδικάτα για να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της έναντι της εργοδοσίας, οι φοιτητές έχουν τους συλλόγους τους και μέσα απ' αυτούς παλεύουν, οι καταπιεσμένες εθνότητες όπως οι Παλαιστίνιοι δεν μάχονται ως ένα τσούρμο που πετάει απλώς πέτρες αλλά δίνουν οργανωμένα τον αγώνα τους μέσα από την PLO κλπ. Αυτές είναι οι πραγματικές οργανώσεις του μαζικού κινήματος. Δεν είναι οργανώσεις για να ευαισθητοποιήσουν γύρω από ένα πρόβλημα την υπόλοιπη κοινωνία, δεν είναι ομάδες πίεσης. Είναι όργανα πάλης μιας τάξης, ενός έθνους ή ενός διαταξικού στρώματος που όμως προσωρινά διαμορφώνει κοινά συμφέροντα όπως οι φοιτητές. Αυτά είναι παραδείγματα μόνιμων οργανώσεων του κινήματος. Πολλές φορές όμως δημιουργούνται και βραχύβια μονοθεματικά κινήματα με αφορμή μεγάλα γεγονότα όπως π.χ. το αντιπολεμικό κίνημα το οποίο επαναλαμβάνουμε δεν μπορεί να είναι μόνιμο και επομένως δεν μπορεί να εκπροσωπείται από μια μόνιμη οργάνωση που γενικώς είναι κατά κάθε πολέμου και κάθε βίας απ' όπου κι αν προέρχεται. Ακριβώς γι' αυτό και δεν είχαμε ποτέ εκτός ίσως από μερικές καρικατούρες επαγγελματιών ειρηνιστών μόνιμες μαζικές αντιπολεμικές οργανώσεις.

Θα πει κανείς ότι όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά. Έτσι νομίζαμε κι εμείς. Όμως φαίνεται ότι στους κύκλους των Φόρουμ υπάρχει μια εντελώς άλλη προσέγγιση. Θεωρούν ότι κάθε ΜΚΟ είναι κι αυτή οργάνωση του κινήματος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη σύγχυση απ' αυτό. Οι ΜΚΟ στην καλύτερη εκδοχή είναι ανομοιογενείς κοινωνικά και πολιτικά ομάδες ανθρώπων με ιδιαίτερες ευαισθησίες πάνω σε ένα ζήτημα με απεύθυνση όλη την κοινωνία ή όπου τους επιτρέπουν οι δυνάμεις τους. Οι ευαισθησίες αυτές μπορεί να έχουν σχέση με το οικοπεριβάλλον, με τα παιδάκια, με τους πεινασμένους, τους άπορους, τα θύματα πολέμου, τους πρόσφυγες κλπ. κλπ. Τελευταία δημιουργούνται και ΜΚΟ με ευαισθησίες γύρω από την... οικονομική διαχείριση όπως η Attac. Όπως και να 'χει αυτού του είδους οι οργανώσεις δεν εκπροσωπούν τίποτα άλλο πέρα από τις ευαισθησίες των μελών τους. Σε ρόλο κοινωνικής νοσοκόμας εξαντλούνται σε μια φιλανθρωπική, συμβολική περισσότερο, δραστηριότητα επούλωσης πληγών και τίποτα παραπάνω. Αντίθετα οι πραγματικά μαζικές οργανώσεις του κινήματος δίνουν μάχες στους δρόμους, απεργούν, συγκρούονται, κάνουν πραγματικές και όχι συμβολικές καταλήψεις και γενικά είναι ουσιαστικός παράγοντας όχι μόνο της κοινωνικοπολιτικής ζωής αλλά και όργανα ταξικής πάλης και κοινωνικής ανατροπής. Αυτές οι διαφορές στα λεξικά τα Φόρουμ είναι ανύπαρκτες. Προφανώς θα έχουν τους λόγους τους να μπουρδουκλώνουν πρώτα τις κοινωνικές τάξεις ίσως για να τις εξαναγκάσουν να συνεργαστούν και στη συνέχεια την έννοια του κινήματος για να το ταυτίσουν με τον εαυτό τους αφού πρώτα κάνουν ίσωμα το πραγματικό μαζικό κίνημα με τις φιλανθρωπικές ΜΚΟ. Σε τι εξυπηρετεί αυτό σχήμα θα το δούμε αργότερα...

Πέρα όμως από τις ετσιθελικές ανοησίες που ακούγονται γύρω από την έννοια του κινήματος, αυτό επιμένει να ξεδιπλώνεται με τη δική του διαλεκτική.

Ενώ λοιπόν οι μαζικές οργανώσεις είναι πραγματικά όπλα διεξαγωγής της ταξικής πάλης -ας μας συγχωρήσουν οι οπαδοί της "κοινωνίας των πολιτών" αλλά εμείς προτιμούμε την πάλη των τάξεων- αυτό δεν συνεπάγεται ότι είναι de facto και όργανα της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας ή ότι έχουν μια εναλλακτική λύση για την οργάνωση της κοινωνίας. Αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι η οικοδόμηση της άλλης κοινωνίας δεν μπορεί να είναι αυθόρμητη αλλά συνειδητή. Ο αγώνας για τα καθημερινά προβλήματα είναι ταξικός αγώνας αλλά δεν μετατρέπεται αυτόματα και σε αγώνα για μια άλλη κοινωνία. Αυτό συμβαίνει γιατί η αστική προπαγάνδα είναι πολύ ισχυρή ακόμα και μέσα στην εργατική τάξη με αποτέλεσμα η πλειοψηφία της να έχει την αυταπάτη ότι μπορεί να καλυτερεύσει η κοινωνία χωρίς επανάσταση ακόμα και χωρίς να απαλλοτριωθούν οι καπιταλιστές. Ένα άλλο τμήμα το πιο προχωρημένο συνειδητοποιεί ότι μόνο με την ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να αλλάξει η κατάσταση. Αναγκαστικά τώρα όποιος σκεφτεί την προοπτική της ανατροπής θα πρέπει ταυτόχρονα να ψάξει με τι θα αντικατασταθεί αυτό το σύστημα. Εδώ έχουμε μια νέα διάσταση: άλλοι θεωρούν ότι ο νέος κόσμος θα είναι κομμουνιστικός -ο σταλινισμός δεν έχει σχέση μ' αυτό-, άλλοι η αναρχία κ.ο.κ. Καταλαβαίνει κανείς ότι η ταξική συνείδηση έχει πολλά επίπεδα και επομένως θα εκφράζεται και από διαφορετικές πολιτικές οργανώσεις ή κόμματα. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο εργατικό κίνημα αλλά και στα υπόλοιπα πραγματικά μαζικά -και όχι face- κινήματα. Επομένως η εναλλακτική λύση που μπορεί να ενοποιεί κάθε φορά τα μαζικά κινήματα σε ένα ορισμένο χρόνο και χώρο εξαρτάται αφενός από το επίπεδο όξυνσης της ταξικής πάλης και αφετέρου από τον πολιτικό συσχετισμό που υπάρχει στο εσωτερικό αυτών των μαζικών κινημάτων δηλαδή το συσχετισμό ανάμεσα στις ρεφορμιστικές και τις επαναστατικές δυνάμεις. Ακριβώς γι' αυτό το λόγο οι επαναστάτες μαρξιστές που επιμένουν στη σοσιαλιστική εναλλακτική λύση θεωρούν βασικό τους καθήκον όχι μόνο να χτιστούν σαν επαναστατική αντιπολίτευση αλλά και να γίνουν η κυρίαρχη δύναμη μέσα στις μαζικές οργανώσεις. Γι' αυτό άλλωστε θεωρούν αυτές τις οργανώσεις όχι μόνο εργαλεία για την ταξική πάλη ενάντια στους καπιταλιστές αλλά και πεδίο ανοιχτής αντιπαράθεσης με την αστική ιδεολογία και τις ρεφορμιστικές αυταπάτες. Όσο για τις ΜΚΟ αυτές δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ εργαλεία μαζικής πάλης: πρώτον γιατί απαρτίζονται από επαγγελματίες κινηματίες άρα δεν έχουν καμία εσωτερική δυναμική να μετασχηματιστούν σε κάτι άλλο πέρα από τη σημερινή τους κατάντια και δεύτερον γιατί οι ίδιες δεν έχουν καμία τέτοια επιθυμία.

Οι επαγγελματίες κινηματίες όμως έχουν μια διαφορετική εκτίμηση. Φταίνε, λένε, οι πολιτικές οργανώσεις και οι μικροκομματικοί τους ανταγωνισμοί που δεν αφήνουν το ίδιο το κίνημα να εκδηλώσει την αυτενέργειά του. Η άποψη αυτή εκτός από απίστευτη κουτοπονηριά είναι και επικίνδυνη. Γιατί το πρώτο καθήκον που βάζει είναι το πέταγμα των πολιτικών -δηλαδή των αριστερών δεδομένου ότι οι αστικές δεν ενδιαφέρονται άμεσα- οργανώσεων έξω από τις μαζικές οργανώσεις του κινήματος, ταυτόχρονα βεβαίως με την πολιτική τους απαξίωση. Δεν είναι τυχαίο που στο Φόρουμ σύμφωνα με τη Χάρτα Αρχών στο σημείο 9 απαγορεύεται η συμμετοχή των πολιτικών κομμάτων. Προφανώς με αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η «αυτονομία» του κινήματος. Ωστόσο η απαγόρευση αυτή δεν στάθηκε αρκετή για να λύσει το πρόβλημα των διαφορετικών πολιτικών επιλογών που συνυπάρχουν μέσα στο Φόρουμ, πράγμα που δέχονται όλοι οι «επαναστάτες μαρξιστές» του. Ωστόσο αυτοί οι τελευταίοι δεν βγάζουν τσιμουδιά γι αυτήν την απαγόρευση. Μήπως θα πρέπει επιτέλους να δώσουν μερικές εξηγήσεις γι αυτό το είδος πολιτικού αυτοευνουχισμού; Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να πάρουμε καμία σοβαρή απάντηση γύρω από αυτό το ζήτημα. Απλώς οι «επαναστάτες μαρξιστές» του Φόρουμ γλύφουν την πραγματική καθοδήγηση αυτής της υπόθεση δηλαδή την Attac και τους πολιτικούς της συνοδοιπόρους, όπως επίσης και τις αυταπάτες που έχει ένα κομμάτι αγωνιστών που δεν μπορούν να διακρίνουν ότι πίσω από τις πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές που αντανακλούν σε περισσότερο ή λιγότερο βαθμό διαφορετικά ταξικά συμφέροντα. Το γεγονός αυτό καταντάει σκάνδαλο όταν η κάθε ΜΚΟ συμμετέχει επίσημα στο Φόρουμ και επομένως με αυξημένο ειδικό βάρος στις εργασίες του και στη διαμόρφωση των συσχετισμών του, ενώ οι «επαναστάτες μαρξιστές» βρίσκονται εκεί σαν άτομα, δηλαδή σαν φτωχοί συγγενείς έτοιμοι να παίξουν το ρόλο της λατζαρίας των ΜΚΟ. Αν μη τι άλλο μια τέτοια στάση είναι τουλάχιστον αναξιοπρεπής.

Οι πολιτικές οργανώσεις δεν είναι ένας εξωγενής παράγοντας που δήθεν εισβάλει μέσα στο κίνημα. Καταρχήν γιατί οι άνθρωποι που αποτελούν ένα κίνημα μπορεί να είναι και μέλη πολιτικών οργανώσεων. Και γιατί άλλωστε να μην είναι. Ποιος μπορεί να το εμποδίσει αυτό. Μήπως ο κ. Ραμονέ, ή η κ. Σούζαν Τζόρτζ; Κανένας δεν συμμετέχει στις οργανώσεις του κινήματος αφήνοντας τις ιδέες του απ έξω. Υπ αυτή την έννοια και εφόσον οι πολιτικές οργανώσεις είναι ενώσεις ανθρώπων πάνω σε πολιτικές και ιδεολογικές αρχές αδυνατούμε να κατανοήσουμε τέτοιου είδους δικτατορικούς αποκλεισμούς. Μήπως ο κ. Ραμονέ και ο κ. Κασέν οι ηγέτες της Attac θεωρούν ότι στην «κοινωνία των πολιτών» δεν έχουν θέση οι πολιτικές οργανώσεις; Προφανώς δεδομένου μάλιστα ότι νομιμοποιούν τους επίσημους θεσμικούς φορείς του αστικού εποικοδομήματος να ασκούν πολιτική εξουσία ενώ το «κίνημα» πρέπει να πιέσει προκειμένου να διορθωθεί αυτή η εξουσία και ο κόσμος μας. Αυτό όμως είναι ακόμα πιο εξοργιστικό γιατί οι κύριοι αυτοί δέχονται το ρόλο των αστικών κομμάτων όταν κυβερνούν και δεν δέχονται το κίνημα να απειλεί και γιατί όχι να καταλάβει την εξουσία. Κατά συνέπεια δεν αναγνωρίζουν το λόγο που τα -επαναστατικά- κόμματα θα πρέπει να βρίσκονται στο εσωτερικό του κινήματος. Αλλά τι να πει κανείς, εδώ ολόκληρη 4η Διεθνής, -έτσι επιμένει να αυτοχαρακτηρίζεται η Ενιαία Γραμματεία- δεν δείχνει να στεναχωριέται με όλα αυτά?

Το απίθανο αυτό νοητικό κατασκεύασμα της Attac το οποίο είναι κυρίαρχο στο Φόρουμ, -ευτυχώς όχι στο πραγματικό κίνημα- είναι εξίσου παλιό όσο και οι πολιτικές της απόψεις. Θυμίζει έντονα τις οικονομίστικες και τρεϊντγιουνίστικες απόψεις των αρχών του αιώνα που ήθελαν το κίνημα να ασχολείται μόνο με τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας στα εργοστάσια και όχι με τα ζητήματα της πολιτικής εξουσίας. Το κίνημα κάνει αντιεξουσία στην εξουσία. Αυτό ήταν το μοτίβο των ρεφορμιστών πρακτόρων της αστικής ιδεολογίας πριν 100 χρόνια. Το ίδιο είναι και σήμερα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια υποσχετική στην αστική τάξη ότι δεν πρόκειται ποτέ να την ανατρέψουν.

Ας είναι. Οι πολιτικές οργανώσεις ήταν είναι και θα είναι οργανικός μέρος του κινήματος. Οι πιο μεγάλοι ηγέτες του εργατικού κινήματος ήταν ταυτόχρονα μέλη πολιτικών οργανώσεων, και το πιο σκληρό κομμάτι επίσης όλων των κινημάτων είναι μέλη συνήθως οργανώσεων της αριστεράς. Πρέπει να αναρωτηθεί κανείς τι θα ήταν το κίνημα χωρίς τις πολιτικές οργανώσεις. Απλώς έρμαιο της εργοδοσίας και της αστικής ιδεολογίας, τα συνδικάτα θα ήταν εργοδοτικά, όπως τα αμερικάνικα της περιόδου του Μακαρθισμού, τότε που ο εν λόγω γερουσιαστής κυνηγούσε τους αριστερούς από τα Γιούνιονς. Έτσι τα αμερικάνικα συνδικάτα έγιναν πρακτορεία του Δημοκρατικού Κόμματος και της μαφίας.

Η απαγόρευση των κομμάτων από το Φόρουμ είναι στην πραγματικότητα απαγόρευση των κομμουνιστών να συμμετάσχουν επίσημα και άρα να το επηρεάσουν.

Η αυτονομία των «κινημάτων» που συμμετέχουν στο Φόρουμ είναι σκέτο παραμύθι. Οι περισσότερες ΜΚΟ είναι παραρτήματα των ρεφορμιστικών ή ακόμα και αστικών κομμάτων. Η ίδια η Attac είναι πνευματικό παιδί της Le Monde Diplomatique, η οποία ανήκει στο συγκρότημα της Le Monde η οποία με τη σειρά της υποστηρίζει το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Επίσης η Attac έχει δείξει τις συμπάθειές της και προς το κόμμα του Σεβενεμάν. Πόσο «αυτόνομη» είναι η συγκεκριμένη οργάνωση; Πρόκειται περί καθαρής πλάνης για να μην πούμε συνειδητής απάτης. Το πρόβλημα δεν είναι που η Attac έχει σχέσεις με όλους αυτούς. Τιμή της καμάρι της. Για μας είναι πολύ φυσιολογικό. Το ίδιο ισχύει για όλες τις ΜΚΟ και όλα τα «κινήματα». Μ αυτή την έννοια όλη η φιλολογία για την αυτονομία του κινήματος κρύβει απλώς οργανωτίστικες μανούβρες των γραφειοκρατών με μοναδικό στόχο να κυριαρχήσουν οι δικές τους πολιτικές απόψεις στις γραμμές των καταπιεσμένων.

Δυστυχώς για να ξεδιαλύνει κανείς την τρομερή σύγχυση που συνειδητά καλλιεργούν οι επαγγελματίες κινηματίες έπρεπε όσο κι αν γίναμε κουραστικοί να υπενθυμίσουμε αυτές τις παμπάλαιες αλήθειες.

Αν ρωτήσει κανείς όσους εμπλέκονται στα Κοινωνικά Φόρουμ να δώσουν οι ίδιοι ένα χαρακτηρισμό μάλλον θα απογοητευτεί. Η διάσταση των απόψεων είναι τόσο μεγάλη όσο κι αυτοί που συμμετέχουν σ αυτά. Ακούγεται ότι είναι ένας χώρος συνάντησης, συζήτησης και συντονισμού των κινημάτων. Ότι είναι το κίνημα των κινημάτων. Ότι συμβολίζει «ένα δυνητικό αντίπαλο κέντρο που αντιστρατεύεται τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική του καπιταλισμού». Μια άλλη άποψη, του SWP και του ΣΕΚ στην Ελλάδα, χαρακτηρίζει το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης σαν αντικαπιταλιστικό κίνημα και στον αντίποδα αυτής της άποψης η Ροσάνα Ροσάντα από το ιταλικό Μανιφέστο το χαρακτηρίζει σαν «ηθικό» και σε καμία περίπτωση αντικαπιταλιστικό κίνημα. Ο καθένας λοιπόν όπως τον βολεύει.

Το να δώσει κανείς ένα χαρακτηρισμό για τα Κοινωνικά Φόρουμ αλλά και για το κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης είναι μια προϋπόθεση για μια σωστή προσέγγιση στο φαινόμενο αυτό από την σκοπιά πάντα του επαναστατικού μαρξισμού.

Οι περισσότεροι από τους μαρξιστές που συμμετέχουν στο Φόρουμ το παρουσιάζουν λίγο ως πολύ σαν ένα κέντρο ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό, όπου μέσα από κει μπορεί να δοθεί μια ώθηση στους αγώνες των καταπιεσμένων και των κινημάτων. Επομένως οι μαρξιστές πρέπει όχι μόνο να συμμετέχουν αλλά να το κάνουν και κέντρο της δράσης τους. Αν διαβάζει κανείς τα έντυπα αυτών των οργανώσεων -πολλές από τις οποίες είναι τροτσκιστικής παράδοσης- έχει την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα κοσμοϊστορικό γεγονός. Οι συναντήσεις των Φόρουμ περιγράφονται ως «αντικαπιταλιστικά πανηγύρια» (Εργατική Αλληλεγγύη) και «πέρα από κάθε προσδοκία» (Εργατική Αριστερά). Μάλιστα αν πάρει κανείς στα σοβαρά τις ενημερώσεις αυτών των εντύπων θα σχηματίσει την εντύπωση ότι οι ρεφορμιστές δέχονται την μια ήττα πίσω από την άλλη κάτω από την τρομερή πίεση των επαναστατικών δυνάμεων.

^{Ωστόσο οι περιγραφές αυτές εκφράζουν περισσότερο τις επιθυμίες αυτών που τις γράφουν παρά την ίδια την πραγματικότητα των Φόρουμ. Ας προσπαθήσουμε μια πιο προσεχτική προσέγγιση.}

^{Καταρχάς το Φόρουμ δεν είναι «κίνημα», ούτε ενιαίο μέτωπο, ούτε συνδικάτο. Αναφερόμαστε σ αυτές τις έννοιες γιατί είναι οι αγαπημένες όσων «μαρξιστών» συμμετέχουν σ αυτό προφανώς για να δικαιολογήσουν το είδος της συμμετοχής τους.}

^{Το Φόρουμ είναι οργανισμός με μια συγκεκριμένη δομή, λειτουργία, και πρόγραμμα αρχών. Την πρωτοβουλία για την ίδρυσή του πήρε η γαλλική Attac σε συνεργασία με ΜΚΟ της Βραζιλίας όπως επιβεβαιώνει ο Μισέλ Λεβί ηγετικό στέλεχος της Ε.Γ. της 4ης
Διεθνούς (Εργατική Αριστερά). Η Attac είναι μια γαλλική οργάνωση που τα αρχικά της σημαίνουν «Ένωση για τη φορολόγηση της διακίνησης των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων για βοήθεια προς τους πολίτες». «Ξεκίνησε από τη Γαλλία το 1997 με πρωτοβουλία της Le Monde Diplomatique μετά από ένα άρθρο του
διευθυντή της Ιγνάσιο Ραμονέ με τίτλο αφοπλίστε τις αγορές» σύμφωνα με την αυτοπαρουσίαση που κάνει το ελληνικό της τμήμα. Ο ίδιος ο Ραμονέ έγραφε στην εφημερίδα του λίγο πριν ξεκινήσει το 1ο ΠΚΦ: «Όλοι αυτοί που αμφισβητούν ή επικρίνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τη νεοφιλελεύθερη
παγκοσμιοποίηση θα συγκεντρωθούν στο Πόρτο Αλέγκρε? για να προσπαθήσουν με θετικό και εποικοδομητικό πνεύμα να προτείνουν ένα θεωρητικό και πρακτικό πλαίσιο το οποίο επιτρέπει να προβλεφθεί μια παγκοσμιοποίηση νέου τύπου και αν επιβεβαιωθεί ότι ένας άλλος κόσμος, λιγότερο απάνθρωπος
και περισσότερο αλληλέγγυος είναι δυνατός». (Κ. Ελευθεροτυπία 14/1/01). Η τοποθέτηση αυτή υπενθυμίζουμε δεν είναι του οποιουδήποτε αλλά του εμπνευστή αυτής της υπόθεσης και είναι αρκετή για να αντιληφθεί ο καθένας τα πολιτικά όρια που έχουν τεθεί εξαρχής. Ο απώτερος στόχος του Φόρουμ
είναι «ένας κόσμος λιγότερο απάνθρωπος» κι αυτό όχι ως κάλεσμα αγώνα αλλά ως «εποικοδομητική πρόταση».}

^{Η δομή τώρα του Φόρουμ είναι απλώς μια αντιγραφή των δομών της Attac. Αντιγράφουμε το σημείο 1 της Χάρτας Αρχών του ΠΚΦ, το οποίο εκτός των άλλων δεν εγκρίθηκε από καμία συνέλευση του ΠΚΦ και όσων συμμετείχαν σ αυτό αλλά από μια επιτροπή αυτών
που το οργάνωσαν δηλαδή της Attac και των βραζιλιάνικων ΜΚΟ. Προκαλούμε οποιονδήποτε να μας διαψεύσει, αν έγινε διαφορετικά, με έναν ας πούμε πιο δημοκρατικό τρόπο.}

^{Οι διαφορές με την Attac είναι εντελώς δυσδιάκριτες: «Η Attac δεν είναι ομοσπονδία, συνδικάτο ή πολιτικό κόμμα. Είναι ένας παγκόσμιος κοινός τόπος δημοκρατικής συνάντησης πολιτών διαφορετικών κατηγοριών και επαγγελμάτων, που τους ενώνει η
κοινή θέληση να αντιταχθούν στις καταστροφικές συνέπειες της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης». (Attac Ελλάδας, Σύντομη Παρουσίαση).}

^{Όσον αφορά το ποιοι συμμετέχουν τόσο στο ΠΚΦ όσο και στην Attac είναι το ίδιο και το αυτό. «Το ΠΚΦ θα είναι πάντα ένα φόρουμ ανοικτό στον πλουραλισμό και στην ποικιλομορφία των δραστηριοτήτων και των τρόπων δέσμευσης των οργανώσεων και των
κινημάτων που αποφασίζουν να συμμετέχουν σ αυτό?Ούτε οι κομματικές αντιπροσωπίες, ούτε οι στρατιωτικές οργανώσεις δεν θα συμμετάσχουν στο φόρουμ. Οι αρχηγοί κυβερνήσεων και βουλευτές που αποδέχονται τις υποχρεώσεις αυτού του χάρτη μπορούν να συμμετέχουν σε προσωπικό επίπεδο».(Χάρτα
σημείο 9). Να τι λέει η Attac για τον εαυτό της: «Η δομή της Attac είναι δυαδική. Συμμετέχουν σ αυτήν φυσικά και συλλογικά-νομικά πρόσωπα, μεμονωμένοι πολίτες, αλλά και συνδικάτα και ομοσπονδίες εργαζομένων με εκπροσώπους στα όργανα της Attac. Στην Attac δεν συμμετέχουν πολιτικά κόμματα. Δεν
αποκλείεται όμως, όπως και συμβαίνει, να συμμετέχουν μέλη και κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι κομμάτων, ως μεμονωμένα φυσικά πρόσωπα ή να συγκροτούνται διακομματικές ομάδες». (Attac Ελλάδας, Σύντομη Παρουσίαση). Μήπως οι συμπτώσεις αυτές είναι συμπτωματικές;}

^{Στο σημείο αυτό έχουμε την εξής απορία. Γιατί η πρωτοβουλία για την ίδρυση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, όπως επίσης και κανένας άλλος υποστηριχτής του Φόρουμ δεν έχει εκδώσει στα ελληνικά τη Χάρτα Αρχών του ΠΚΦ; Και μάλιστα τη στιγμή
που η ίδρυση τοπικών φόρουμ προϋποθέτει τη συμφωνία με τη Χάρτα Αρχών όπως αποφασίστηκε -αλήθεια από ποια επιτροπή- στο 2ο ΠΚΦ το Φλεβάρη 2002; Η συνεχιζόμενη απόκρυψη του ντοκουμέντου αυτού αποτελεί σκάνδαλο και απόδειξη τουλάχιστον του καιροσκοπισμού των οργανωτών του ελληνικού Φόρουμ.
Η αλήθεια σύντροφοι δεν είναι ντροπή. Η απόκρυψή της πάντως είναι τσαρλατανισμός. Όπως κι αν έχει στο βαθμό που συνεχιστεί αυτή η τακτική θα τη δημοσιεύσουμε εμείς παρόλο που τη θεωρούμε ένα κείμενο άξιο για τα σκουπίδια.}

^{Το ποιοι μπορούν να συμμετέχουν στο ΠΚΦ, όπως και ο παρασκηνιακός τρόπος που πέρασε η Χάρτα δημιουργούν ένα αποπνιχτικό κλίμα που δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με κανενός είδους δημοκρατικής λειτουργίας. Βεβαίως την ευθύνη για την
διοργάνωση την είχε η Attac. Επομένως είχε και το δικαίωμα να χειριστεί την υπόθεση με τον τρόπο που η ίδια επιθυμούσε προφανώς και για να εξασφαλίσει και το ανάλογο πολιτικό περιεχόμενο. Μέχρι εδώ κανένα πρόβλημα. Τότε όμως να ξεκαθαριστεί ότι το ΠΚΦ είναι μαγαζάκι της Attac και να σταματήσει
το παραμύθι για τα κινήματα των κινημάτων και για τις πρωτόγνωρες «αμεσοδημοκρατικές» και «συμβιωτικές» διαδικασίες. Τα πρακτικά αποτελέσματα αυτής της αντίληψης ήταν ο αποκλεισμός από τις διαδικασίες του 2ου ΠΚΦ πέρσι το Φλεβάρη των FARC Κολομβίας, των Ζαπατίστας, της ΕΤΑ όπως και κάθε
άλλης αντάρτικης οργάνωσης. Επίσης αποκλείστηκαν προσωπικότητες όπως ο Τσάβες και ο Κάστρο ενώ την ίδια στιγμή είχαμε παρέλαση από κεντροαριστερούς βουλευτές της Γαλλίας και της Ιταλίας που είχαν λίγο πριν ψηφίσει την επέμβαση στο Αφγανιστάν για την πάταξη της «τρομοκρατίας». Το
γεγονός αυτό θεωρήθηκε ως μια ατυχής στιγμή. Όμως το θέμα δεν είναι τόσο απλό για να το ξεπεράσουμε έτσι. Η Συντακτική Επιτροπή της Εποχής στις 27/2/02 παραδέχεται ότι «ο αποκλεισμός μάλλον δεν προέκυψε από μαζικές δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά από πολιτικές εκτιμήσεις σε σχετικά μικρό
κύκλο». Να που και οι υποστηριχτές του Φόρουμ ανακαλύπτουν ύστερα από διαμαρτυρίες αναγνωστών τους ότι πράγματι παίρνονται αποφάσεις σε στενούς κύκλους. Η Εργατική Πάλη μας δίνει και μια επιπλέον πληροφορία γύρω από τους αποκλεισμούς: «πρόκειται για σοβαρό σφάλμα της «αριστερής»
πτέρυγας του Φόρουμ που όπως φάνηκε στο θέμα αυτό είχε το συσχετισμό τουλάχιστον μέσα στα κινήματα» (Μάρτης 2002) Επομένως δεν είχαμε μόνο παρασκηνιακές και αντιδημοκρατικές διαδικασίες αλλά και τη συναίνεση της αριστερής πτέρυγας. Θαυμάσια! Κάπως έτσι δίνει η «αριστερή» πτέρυγα της
μάχες της με τη δεξιά. Με το να υποτάσσεται στην τελευταία. Βλέπετε οι επαναστάτες μαρξιστές σύμφωνα με ένα άλλο περιοδικό το Σπάρτακο «δεν έχει νόημα να θελήσουν να ασκήσουν τον έλεγχό τους στη διαδικασία του ΕΚΦ, να μανιπουλάρουν και να επιχειρήσουν να κυριαρχήσουν σ αυτό. Αφενός
είναι μάταιο λόγω των διαστάσεων αυτού του γεγονότος, αφετέρου διότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθούν μέσα που παραβιάζουν τη συμβιωτική υφή και δε σέβονται τον πλουραλισμό του κινήματος» (Σεπτέμβρης 02). Τέλεια! Η αριστερή πτέρυγα έχει την πλειοψηφία αλλά προκειμένου να συμβιώσει με τη
δεξιά πτέρυγα επιλέγει να κάνει πολιτικό χαρακίρι. Να χαίρεστε τις τακτικές σας, σύντροφοι! Όποτε επιθυμείτε μπορούμε να οργανώσουμε μια ανοιχτή συζήτηση των συντρόφων και των φίλων της Εργατικής Εξουσίας να μας εξηγήσετε κι από κοντά πως γίνεται το χαρακίρι.}

^{Ωστόσο έχουμε και μια διαφορετική αντίληψη γύρω από το πρόβλημα της αντιπαράθεσης δεξιάς και αριστεράς μέσα στο ΠΚΦ η οποία και δίνει έναν πιο μαχητικό τόνο. Ο Γ. Μητραλιάς στην Εργατική Αριστερά στις 6/2/02 μας ενημέρωνε σε άρθρο του για το 2ο
Πόρτο Αλέγκρε για το πώς έπεσε στο κενό η απόπειρα άλωσής του από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία. Αντιγράφουμε: «Λίγο πριν αρχίσουν οι εργασίες του κοινοβουλευτικού Φόρουμ και έπειτα από μερικά ανώδυνα σπρωξίματα, μπούκαραν στο αμφιθέατρο που το φιλοξενούσε καμιά 400σύνεδροι. Ήταν
κυρίως Βραζιλιάνοι, Αργεντίνοι και Ιταλοί που φωνάζοντας το σύνθημα «έξω ο πόλεμος από το Φόρουμ» ξεδίπλωσαν ένα μεγάλο πανό που έγραφε: από τη Γένοβα μέχρι ο Πόρτο Αλέγκρε, ενάντια στον οικονομικό, κοινωνικό και στρατιωτικό πόλεμο». Βεβαίως ο Γ.Μητραλιάς ξεχνάει να αναφερθεί στους
αποκλεισμούς προφανώς γιατί εδώ πέρασε η γραμμή της «άλωσής του από τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία». Ας είναι. Δεδομένου όμως ότι η ΑΚΟΑ-Εποχή, η ΟΚΔΕ-Εργατική Πάλη, η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και η ΔΕΑ-Εργατική Αριστερά είναι στην πρωτοβουλία για το ελληνικό Φόρουμ μήπως θα μπορούσαν να
καταλήξουν σε μια κοινή ενημέρωση για το πώς έχουν τελικά τα πράγματα. Ξαναρωτάμε λοιπόν: Είναι πλειοψηφία η αριστερή πτέρυγα όπως ισχυρίζεται η ΔΕΑ, και η ΟΚΔΕ Εργατική πάλη ή μειοψηφία όπως ισχυρίζεται ο Σπάρτακος; Επίσης οι επαναστάτες στο Φόρουμ επιδιώκουν να κυριαρχήσουν οι απόψεις
τους όπως καταλάβαμε από το πολεμικό ραπόρτο του Γ. Μητραλιά στην Εργατική Αριστερά ακόμα και με δυναμικές μπούκες στα αμφιθέατρα που συνεδριάζουν οι ρεφορμιστές βουλευτές ή καθόμαστε στα αυγά μας όπως μας συμβουλεύει ο Σπάρτακος προκειμένου να μην χαλάσει η «συμβιωτική υφή» των φόρουμ.
Σύντροφοι αποφασίστε, γιατί έχουμε πάθει σύγχυση μ αυτά που διαβάζουμε.}