Πολιτικό καφενείο

του Osvaldo Coggiola

Από τις 31 Ιανουαρίου έως τις 5 Φεβρουαρίου θα πραγματοποιηθεί το Δεύτερο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ ( World Social Forum - WSF ) στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας, την πόλη όπου είχε συγκληθεί και την πρώτη φορά περίπου πριν ένα χρόνο.

Το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ οργανώνεται από την δημαρχία του Πόρτο Αλέγκρε κι από την κυβέρνηση της Πολιτείας του Ρίο Γκράντε ντο Σουλ, που και οι δύο βρίσκονται στα χέρια του ΡΤ ( Partido de los Trabajadores ), του Κόμματος Εργαζομένων. Η οργανωτική του επιτροπή συντίθεται από περισότερες από 60 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, μαζί και πολλές οργανώσεις που παραδοσιακά ελέγχονται από την Εκκλησία, όπως είναι η Caritas , και διάφορα βραζιλιάνικα κοινωνικά κινήματα. Θα υπαρξει και ένα Φόρουμ των κοινοβουλευτικών (στο οποίο θα μιλήσουν και οι βουλευτές του Εργατικού Κόμματος της Αργεντινής, του Partido Obrero ), 26 συνδιασκέψεις διανοουμένων και προωσπικοτήτων (όπως είναι ο Νόαμ Τσόμσκυ, ο Περέζ Εσκουϊβέλ κι ο Χοζέ Σαραμάγκο) και περίπου 800 στρογγυλά τραπέζια συζητήσεων. Έχουν μέχρι τώρα γραφτεί 400 χιλιάδες (μαζί και πολλοί που δεν θα έρθουν), σε σύγκριση με τους 240 χιλιάδες που είχαν γραφτεί πέρσι. Ελπίζεται ότι θα πάρουν μέρος περισσότερα από 60.000 άτομα. Η κυβέρνηση του Πόρτο Αλέγkρε κινητοποίησε 5.000 «έκτακτους» υπαλλήλους για το γεγονός αυτό και ελπίζει ότι θα έχει κέρδη ύψους 17 εκατομμυρίων δολαρίων ( Jornal do Brasil ).

Παρόλο που το γεγονός παρουσιάζεται σαν «αριστερό» και η ίδια η παγκόσμια Αριστερά το παρουσιάζει σαν την διεθνή εναλλακτική λύση στον «νεοφιλελευθερισμό», δεν μπορούμε με κανένα τρόπο να θεωρήσουμε το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ σαν εκδήλωση αριστερή. Θα συμμετέχουν σαν ομιλητές στις συνδιασκέψεις 4 υπουργοί της γαλλικής ιμπεριαλιστικής κυβέρνησης του Ζοσπέν, ενώ ακόμα κι ο ίδιος ο ηγέτης της Δεξιάς (ο Σιράκ) εκδήλωσε το ενδιαφέρον του να πάρει μέρος (η Γαλλία βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο κι ο Σιράκ νοιάζεται για να κερδίσει το «ανθρωπιστικό» εκλογικό σώμα). Ο εφησυχασμός για τη συμμετοχή αυτών των δεξιών και ιμπεριαλιστών πολιτικάντηδων βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τους χειρισμούς που έκαναν η μη κυβερνητική οργάνωση ATTAC (που υποσtηρίζει τον φόρο Τόμπιν του 0,1% στις χρηματιστικές κινήσεις) και η M onde Diplomatique , που βρίσκεται επικεφαλής αυτής της πρωτοβουλίας, ώστε να μην παρευρεθούν ο Φιντέλ Κάστρο κι ο Χούγκο Τσάβες, γιατί τάχα θα έδιναν στο γεγονός ένα τόνο «υπερβολικά πολιτικό»(!). Επιτρέψανε να εγγραφούν οι βουλευτές αλλά όχι τα πολιτικά κόμματά τους, πράγμα που ξεσκεπάζει την αναισχυντία τους και τον μακαρθισμό τους.

Η Επιτροπή του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, από την άλλη μεριά, δήλωσε ότι, όπως την πρώτη φορά, όλα θα περιοριστούν σε μιαν «ανταλλαγή ιδεών», χωρίς κανένα είδος τελικής διακήρυξης (για να μη μιλήσει κανείς για κάποιο σχέδιο δράσης ή κάτι παρόμοιο), όλα στο όνομα του «πλουραλισμού» και της «ετερογένειας» του Φόρουμ. Έναν «πλουραλισμό» και μια «ετερογένεια» που δεν εμπόδισαν την ίδια επιτροπή να δημοσιεύσει κάθε είδους δηλώσεις καταδικάζοντας, παραδείγματος χάριν την «ισλαμική τρομοκρατία» όταν το Αφγανιστάν γινόταν ο στόχος επίθεσης από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό ή αποκλείοντας από το Φόρουμ «τις οργανώσεις που έχουν σαν μέθοδο πολιτικής δράσης την επίθεση στη ζωή άλλων ανθρώπων»: μ’ αυτά τα λόγια καταδικάζουν την ατομική τρομοκρατία αλλά ταυτόχρονα κι όλους τους αγωνιστές κι όλους τους λαούς που παλεύοντας για επιβίωση ενάντια στην ιμπεριαλιστική και καπιταλιστική καταπίεση βρίσκονται αντιμέτωποι με καταστάσεις εμφυλίου πολέμου.

Το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, παρόλα αυτά, προκάλεσε την προσοχή κυρίως σε τμήματα μαχητικής νεολαίας (και πολύ λιγότερο στο εργατικό κίνημα) καθώς εμφανίζεται σαν μια έκφραση του κινήματος κατά της «παγκοσμιοποίησης» και των μεγάλων μαχητικών διαδηλώσεων στο Σηάτλ, την Πράγα και την Γένοβα συν τοις άλλοις. Τμήματα που παίξανε έναν ηγετικό ρόλο σ’ αυτές τις διαδηλώσεις βρίσκονται ανάμεσα στους οργανωτές του Φόρουμ. Γι αυτό εξάλλου εκφράζει ακριβώς τους μεγάλους πολιτικούς περιορισμούς αυτών των κινημάτων που αντιτίθενται σε ορισμένες υπερβολές της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης αλλά είναι ανίκανα μέχρι τώρα να θέσουν το ζήτημα μιας συνεπούς αντιιμπεριαλιστικής πάλης σε παγκόσμια κλίμακα. Δεν είναι μια απάντηση στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση όσο ένα σύμπτωμα αυτής της ίδιας κρίσης.Το σύνθημα του Φόρουμ «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός» ανοίγει ήδη την πόρτα σε κάθε είδους χειράγωγηση του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης από τμήματα του ίδιου του ιμπεριαλισμού (δεν είναι παράξενο ότι η κύρια «πολιτική» διεκδίκηση του Φόρουμ, ο φόρος Τόμπιν, βρίσκει υποστήριξη από την γαλλική κυβέρνηση, που αντιπροσωπεύει μια δευτερεύουσα αγορά για την παγκόσμια χρηματιστική κερδοσκοπία αλλά ακόμα και από τον μεγαλοκερδοσκόπο καπιταλιστή Τζωρτζ Σόρος, που ανησυχεί για τις κρίσεις που προκαλούνται, κατ’ αυτόν, από την ακραία ταχύτητα της παγκόσμιας χρηματιστικής κινητικότητας). Η πρώτη συνάντηση του Φόρουμ τέλειωσε με μια «τηλε-συζήτηση» ανάμεσα στους ηγέτες του και αντιπροσώπους της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων, μαζί και του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας που συναντιώνταν ταυτόχρονα στο Νταβός της Ελβετίας, αναζητώντας πιθανές συγκλήσεις και κοινούς στόχους ανάμεσα στα δύο Φόρα.

Μια άλλη πλευρά του ζητήματος είναι ότι η Αριστερά που αυτοπροσδιορίζεται σαν ταξική και μαρξιστική και που είχε μόνο μια δευτερεύουσα και περιθωριακή συμμετοχή στην πρώτη συνάντηση του Φόρουμ ετοιμάζεται τώρα να παρέμβει με όλη τη δύναμή της, βάζοντας ζήτημα, όπως κάνει το βραζιλιάνικο [μορενικό κόμμα] PSTU να πάρει θέση το Φόρουμ ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ενάντια στην εγκαθίδρυση της FTAA ή τουλάχιστον να προτείνει ένα δημοψήφισμα σχετικά με το θέμα αυτό, όπως πρότεινε η Συνδιάσκεψη ενάντια στην FTAA που έγινε στην Αβάνα το Νοέμβριο του 2001. (Το PSTU που θεωρεί τον εαυτό του τροτσκιστικό κόμμα, οργάνωσε μια σειρά από στρογγυλά τραπέζια για τα οποία προσκάλεσε τον αμερικανό κοινωνιολόγο Τζέϊμς Πέτρας. Τον περασμένο Δεκέμβριο, στο μέσο της αργεντίνικης εξέγερσης, ο Πέτρας είχε το θράσος να μην καλέσει σε αλληλεγγύη με τους αργεντίνους εργαζόμενους και την πάλη τους αλλά να δημοσιεύσει ένα άρθρο γεμάτο συκοφαντίες κι επιθέσεις ενάντια στην αργεντίνικη Αριστερά που προκάλεσε ευρύτατες αντιδράσεις αγανάκτησης: ελπίζουμε ότι το PSTU , το οποίο επίσης υπήρξε αντικείμενο προβοκάτσιας, να δεχτεί να αποκηρύξει αυτό το άρθρο κατονομάζοντας τον συγγραφέα του).

Προτάσεις όπως η προαναφερόμενη είναι υπερβολικά περιορισμένες (ξεχνούν ότι ακόμα και το Σχέδιο Κολομβία για να το αντιπαλέψεις είσαι υποχρεωμένος να «επιτεθείς κατά της ζωής ανθρώπων» που ανήκουν στις φασιστικές ομάδες και τους ιμπεριαλιστές πάτρωνές τους) και στην πραγματικότητα στήνουν γεφύρια για να παγιδευτεί και η λεγόμενη άκρα Αριστερά στις συνιστώσες του Φόρουμ μαζί με τους αστούς εκπροσώπους ή και τον ιμπεριαλισμό. Η παρέμβαση των επαναστατών στη συνάντηση του Φόρουμ λαμβάνει υπ’ όψη την παρουσία σ’ αυτή, τμημάτων που πράγματι παλεύουν ενάντια σστον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό και που αναζητούν ένα πρόγραμμα δράσης και ένα πολιτικό προσανατολισμό και οργάνωση. Αυτό σημαίνει ότι θα καταγγείλουν την παρουσία στο Φόρουμ των αντιπροσώπων του ιμπεριαλισμού, την αντι-δημοκρατική του δομή που υπηρετεί την απο-πολιτικοποίηση και θα υπερασπίσουν ένα πρόγραμμα πάλης ενάντια στη ιμπεριαλιστική παρουσία στη Κεντρική Ασία και τα Βαλκάνια, σε υπεράσπιση της παλαιστινιακής Ιντιφάντα ενάντια στην ιμπεριαλιστική σιωνιστική κατοχή, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης, ενάντια στον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό και την επέκταση του ΝΑΤΟ, σε υπεράσπιση της επαναστατικής ενότητας της Λατινικής Αμερικής ενάντια στον Γιάνκικο ιμπεριαλισμό και επίσης, πρώτα - πρώτα για μια παγκόσμια καμπάνια υπεράσπισης της εργατικής – λαϊκής εξέγερσης στην Αργεντινή.

Το Partido Obrero θα παρέμβει με ισχυρή παρουσία στο Πόρτο Αλέγκρε μαζί με άλλα κόμματα και οργανώσεις που παλεύουν για την επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς, σε δέκα στρογγυλά τραπέζια που οργανώσαμε και στο Φόρουμ των Κοινοβουλευτικών, σε υπεράσπιση αυτών των στόχων και του πολιτικού τους εργαλείου, της Εργατικής Διεθνούς για τα οποία θα πραγματοποιήσουμε για μια εβδομάδα στο Πόρτο Αλέγκρε ένα ευρύ πρόγραμμα σοσιαλιστικής επαναστατικής αγκιτάτσιας, προπαγάνδας και οργάνωσης με σκοπό να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα στην πολιτική και οργανωτική ανασυγκρότηση του προλεταριακού διεθνισμού.

6 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ


		από Μάιο 2002