Πολιτικό καφενείο

"Ο Μεγάλος Ανατολικός"

Πρότεινε αυτήν την σελίδα 

Forum

Βιβλίο επισκεπτών

Επικοινωνία

  Καθημερινή ανανέωση.                                         Αποστολή άρθρων στην: Συντακτική επιτροπή                 Τελευταία ενημέρωση 29 May 2005

Κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης

Αρχείο

Κεντρική Σελίδα

Η Παγκοσμιοποίηση,

η Ρωσία και η ελίτ του

Κοινωνικού Φόρουμ

                                          του Σάββα Μιχαήλ
Κάθε ταξίδι στη Ρωσία, στο σταυρικό αυτό σημείο των αντιφάσεων της εποχής μας, αποτελεί πάντα μια μοναδική εμπειρία. Αυτή τη φορά, η επίσκεψή μας στη Μόσχα με την ευκαιρία ενός Διεθνούς Συνεδρίου για την Παγκοσμιοποίηση και τη Ρωσία δεν προσκόμισε μόνο γνώση για τα τεκταινόμενα υπό το καθεστώς Πούτιν, την επαύριο της επίσκεψης του Μπους, αλλά έρριξε και πρόσθετο φως  για τον διεθνή, ευρωπαϊκό και όχι μόνο τοπικό ρόλο που παίζουν οι δυνάμεις της ATTAC και του υπό κατασκευήν «Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ».

       Ας παρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στις 21 και 22 Ιουνίου έγινε στο κέντρο της Μόσχας, στη περίφημη Βιβλιοθήκη Λένιν, δίπλα από τη Κόκκινη Πλατεία και σε γειτονικά κτίρια,  Διεθνές Συνέδριο με θέμα την Παγκοσμιοποίηση και την Ρωσία. Οργανώθηκε από το πολιτικό κίνημα και αριστερό περιοδικό Αλτερνατίβι (Εναλλακτικές Λύσεις), υπό την αιγίδα της Επιτροπής Επιστήμης και Εκπαίδευσης της Κρατικής Δούμας. Το θέμα αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα καθώς η χώρα-καρδιά της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ετοιμάζεται κι αυτή, μετά τη Κίνα, να μπει στη Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου (ΠΟΕ/WTO). Την επαύριο του Συνεδρίου αυτού, στις 23 Ιουνίου, έγινε στο Μουσείο Μαγιακόφσκυ, στη Λιουμπιάνκα στη Μόσχα και το ετήσιο Συνέδριο του πολιτικού κινήματος Αλτερνατίβι. Το ΕΕΚ αντιπροσωπεύτηκε και στα δύο Συνέδρια από τον Γενικό Γραμματέα του Σάββα Μιχαήλ.

     Στο Διεθνές Συνέδριο πήραν μέρος  400 περίπου αντιπρόσωποι από 60 περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας, από όλες σχεδόν τις πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες (Ουκρανία, Λευκορωσία, Καζαχστάν, Αζερμπαϊτζάν, Αρμενία κλπ.), από την Ελλάδα, την Κύπρο, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Ινδία, την Βραζιλία, την Βρετανία, την Γαλλία, την Αυστρία. Ο εκπρόσωπος του ΕΕΚ ήταν εισηγητής στην εναρκτήρια ολομέλεια στη Βιβλιοθήκη Λένιν στις 21 Ιουνίου, παρουσιάζοντας το κείμενο του ΕΕΚ   Η Παγκοσμιοποίηση και η Ρωσία σήμερα καθώς και την επόμενη μέρα στο πάνελ με θέμα Αντι-παγκοσμιοποίηση: θεωρία και πράξη.      

       Τις ίδιες μέρες γίνονταν στη Δούμα η δεύτερη και αποφασιστική ακρόαση του νέου Νόμου για τη Γη, που για πρώτη φορά προωθεί την ιδιωτικοποίησή της. Το νομοσχέδιο πέρασε χωρίς ουσιαστική αντίσταση. Ο Πούτιν αφού αρχικά χρησιμοποίησε και ξεζούμισε το μεγαλύτερο Κόμμα της Δούμας, το σταλινικό-εθνικιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας του Ζιουγκάνωφ, το εκδίωξε πρόσφατα από όλα τα βασικά πόστα στη Δούμα και τις κρατικές δομές, βυθίζοντάς το ταυτόχρονα σε κρίση. Μια σειρά ηγετικών στελεχών του αρνήθηκαν να εφαρμόσουν την κομματική γραμμή και να παραιτηθούν από τις υπόλοιπες κρατικές θέσεις που απόμειναν στο ΚΚΡΟ, γεγονός που επέσυρε την απειλή της διαγραφής τους...

     Η λεγόμενη «σταθεροποίηση» που επήλθε επί Πούτιν είναι εντελώς επισφαλής και ήδη κλονίζεται (Η εισήγηση μας αναλύει εκτενώς το ζήτημα). Στηρίχτηκε κατά κύριο λόγο στην άνοδο της τιμής του πετρελαίου διεθνώς, που το 1999 με απόφαση του ΟΠΕΚ έφτασε τα 35 δολάρια το βαρέλι. Η αύξηση όμως είχε να κάνει με την προσπάθεια των πετρελαιοπαραγωγών χωρών να αναπληρώσουν τις ζημιές από το ασιατικό κράχ του 1997 κι όχι με κάποια ανύπαρκτη αναθέρμανση της παγκόσμιας οικονομίας που θα επέφερε αύξηση της ζήτησης. Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που συνεχίζεται αμείωτη-παρά τις προφητείες εκείνων των απολογητών που βλέπανε αναθέρμανση με κέντρο τις ΗΠΑ- όπως το δείχνει περίτρανα και η μετά την Ενρον νέα κρίση στην αμερικάνικη Μητρόπολη, λόγω της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους των εταιρειών, που απεγνωσμένα επιχειρούν να την καλύψουν με πλαστογραφίες των λογιστικών τους βιβλίων.

     Οι τρείς βασικοί νομοθετικοί άξονες προώθησης της καπιταλιστικής παλινόρθωσης σήμερα- ο νέος Εργασιακός Κώδικας για την δημιουργία ουσιαστικά αγοράς εργασίας, η ιδιωτικοποίηση της γης, η «μεταρρύθμιση» του συστήματος κοινωνικών υπηρεσιών για την περικοπή των κρατικών επιδοτήσεων χάρη στις οποίες επιβιώνει ο  ρωσικός λαός σε συνθήκες εξαθλίωσης- έχουν κατ’ αρχήν ψηφιστεί αλλά δεν έχουν εφαρμοστεί. Εάν λ.χ. εφαρμοστεί η ‘Μεταρρυθμιση για τις Κοινωνικές Υπηρεσίες’, αυτό θα σήμαινε ότι θα δημιουργηθούν αμέσως 50 εκατομμύρια άστεγοι, καθώς θα αδυνατούν να πληρώσουν νοίκι!.. Στο Βαρόνιεζ, που προσπάθησαν να περικόψουν αμέσως τις επιδοτήσεις, υπήρξε λαϊκή εξέγερση. Γι’ αυτό και η ελίτ που κυβερνάει- το σύμπλεγμα κρατικής γραφειοκρατίας, Μαφίας και Ολιγαρχών, με όχι σαφή διαχωριστικά όρια ανάμεσα στις συνιστώσες τις εξουσίας- προσπαθεί να προωθήσει τα μέτρα με βήμα σημειωτόν.

     Όπως σωστά παρατήρησε ένας αμερικάνος αναλυτής εάν τη περίοδο 1991-98 υπήρχε οικονομικό χάος στη μετασοβιετική Ρωσία τη τριετία 1999-2002  δεν υπάρχει σταθερότητα αλλά «σταθεροποιημένο χάος». Καμμιά ανανέωση της γιγάντιας βιομηχανίας δεν έγινε και μια είσοδος στην ΠΟΕ θα σήμαινε τον αφανισμό των απηραχαιωμένων βιομηχανικών μεγαθηρίων της, σε μεγαλύτερη κλίμακα κι από αυτή που συντελείται στη Κίνα. Μια βιομηχανική υπερδύναμη υποβιβάζεται σε μια χώρα εξαγωγής πρώτων υλών νεο-αποικιακού τύπου. Ο υπερτροφικός γραφειοκρατικός κρατισμός του Βοναπάρτη Πούτιν δεν αποσκοπεί όπως ο «πατροπαράδοτος» ρωσικός κρατισμός στην συγκεντροποίηση του κοινωνικού πλεονάσματος για να αντισταθεί η χώρα σε μια πιο ανεπτυγμένη Δύση αλλά για την ενσωμάτωση σ’ αυτήν σαν πελατειακό Κράτος με ψευτοαυτοκρατορική χλαμύδα. Ο ιμπεριαλιστικός «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» αποτέλεσε την κρίσιμη καμπή για να ξεσκεπαστεί ο κομπραδορισμός που καλύπτονταν πίσω από τις εθνικιστικές ιαχές του πρώην μπάτσου της  Κα Γκε Μπε και νυν Προέδρου.

       Υπάρχει η απαρχή κοινωνικής αναταραχής στη χώρα, ιδιαίτερα στα εργοστάσια και στις εξαθλιωνόμενες  περιοχές εκτός Μόσχας. Από την Τούλα και το Λένινγκραντ έως το Βλαδιβοστόκ υπάρχει μια αυξανόμενη δραστηριοποίηση των εργατών, που συχνά παίρνει την μορφή της πάλης για εργατικό έλεγχο ενάντια στην κλοπή της εργοστασιακής περιουσίας από την διοίκηση των μάνατζερς.

        Το πιο σημαντικό, αν και οχι εντελώς εμφανές ακόμα στοιχείο, είναι η ανάδυση μιας νέας γενιάς μαχητών. Για πρώτη φορά είδαμε να έρχονται στα Συνέδρια της Μόσχας πολλοί νέοι και νέες από τα ενδότερα της Ρωσίας, από το Μπαρναούλ, το Βαρόνιεζ, τη Σιβηρία, που δεν κυριαρχούνται από νοσταλγία όπως οι γεροντώτεροι αλλά από την αναζήτηση νέων δρόμων και τρόπων πάλης, ευαίσθητοι στις επαναστατικές ιδέες και τους διεθνείς ορίζοντες.

       Όπως είναι αναμενόμενο αυτοί οι νέοι νοιώθουν να έλκονται από το νέο διεθνές κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Και εδώ είναι που αρχίζουν τα προβλήματα – χάρη στους αυτόκλητους «σωτήρες» που ενσκήπτουν από την Δύση μιλώντας στο όνομα και σε βάρος αυτού του κινήματος ...

      Στα χρόνια της κατάρρευσης, πριν μια δεκαετία περίπου, έρχονταν και παρέρχονταν διάφοροι απόστολοι της σοσιαλδημοκρατίας αλλά και της λεγόμενης «ριζοσπαστικής Αριστεράς» από την Δ. Ευρώπη και τις ΕΠΑ για να μεταφέρουν αφ’ υψηλού τα φώτα τους στη Ρωσία. Στη συνέχεια, οι περισσότεροι δεν ξαναπάτησαν, αφήνοντας στη θέση τους το τεράστιο δίκτυο των Ινστιτούτων του Τζωρτζ Σόρος και μιας πανσπερμίας δυτικών «Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων», συχνά επανδρωμένων από (πρώην) αριστερούς, που παίζουν τώρα το ρόλο του προσκόπου του ιμπεριαλισμού, όπως οι ιεραπόστολοι την εποχή της αποικιοκρατίας... Τώρα  προέκυψε το νέο φρούτο: οι ιεραπόστολοι της  ATTAC και των Κοινωνικών Φόρουμ στο πνεύμα του Πόρτο Αλέγκρε. Κάνανε την εμφάνισή τους και στα πρόσφατα Συνέδρια του Ιουνίου 2002, ενόψει και του υπό κατασκευήν «Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ», που θά έχει την ιδρυτική Συνδιάσκεψή του στη Φλωρεντία της Ιταλίας στις 7-10 Νομεβρίου.

                               *   *   *   *   *   *   *   *   *  *

        Σε άλλη ευκαιρία, είχαμε μιλήσει για την εκστρατεία της ATTAC στη Ρωσία και το πολιτικό της παιχνίδι εκεί. Τα συνοψίζουμε πάλι (μια κι ο «Ριζοσπάστης» είχε φροντίσει στο πρόσφατο παρελθόν να μπλέξει αλήθειες με ψέματα και να χρεώσει στον ...τροτσκισμό τα αίσχη της ATTAC , των αντιτροτσκιστών και των σοσιαλδημοκρατών).

       A πό την άνοιξη του 2001 η ATTAC -Γαλλίας, έστειλε εκπρόσωπό της στη Ρωσία, την Καρίν Κλεμάν για να στήσει το εκεί τμήμα της και να ετοιμάσει κατ’ αρχήν μια αντιπροσωπεία από την πρώην ΕΣΣΔ για να πάρει μέρος στη διεθνή κινητοποίηση στη Γένοβα, τον Ιούλιο 2001. Η εκπρόσωπος της ΑΤΤ AC   προσπάθησε (και προσπαθεί) να χειραγωγήσει τις δυνάμεις της μη σταλινικής και της αντι-σταλινικής Αριστεράς στη Ρωσία (Αλτερνατίβι, ΡΠΚ, την ομάδα υποστηρικτών της CWI [ αντίστοιχη της ομάδας «Ξεκίνημα» στην Ελλάδα], το ανεξάρτητο συνδικάτο «Ζασίτα» κ.ά) με πολιτικό άξονα τον ανεξάρτητο βουλευτή Ολέγκ Σέϊν και το Κόμμα που αυτός μόλις ίδρυσε, το ΡΠΤ (Ρωσικό Κόμμα Εργασίας).

        Το εν λόγω «Κόμμα» φτιάχτηκε ουσιαστικά «από τα πάνω», με κύριες συνιστώσες τη βάση στήριξης του Σέϊν στο αριστερό ανεξάρτητο συνδικάτο Ζασίτα και τα δεξιά συνδικάτα ΣοτςΠροφ του  Χράμωφ. Στο κρίσιμο διάστημα πριν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, τα ΣοτσΠροφ χρηματοδοτήθηκαν απο την αμερικάνικη Συνομοσπονδία  AFL - CIO , ενώ αργότερα ο Χράμωφ κατηγορήθηκε ότι παρέδωσε το ταμείο του συνδικάτου του στη προεκλογική καμπάνια του Γιέλτσιν το 1996! Τώρα ο αξιότιμος κ. Χράμωφ είναι πολύ κοντά στο καθεστώς Πούτιν, το οποίο και συμβουλεύει για το νέο Εργασιακό Κώδικα, ένα Νόμο-κλειδί, όπως είπαμε, για την καπιταλιστική παλινόρθωση...

      Στην αντιπροσωπεία από την Ρωσία και την Ουκρανία που πήγε με λεωφορείο στη Γένοβα  πέρσι ξέσπασε σκάνδαλο όταν έγινε φανερό ότι η ATTAC ετοίμαζε σαν ομιλητή στο Κοινωνικό Φόρουμ της Γένοβας πάνω στο θέμα του Εργασιακού Κώδικα τον ...Χράμωφ. Έγινε ψηφοφορία μέσα στο λεωφορείο και η συντριπτική πλειψηφία καταψήφισε τον Χράμωφ και υπερψήφισε σαν ομιλητή τον σ. Ε.Κοζλώφ από το ΡΠΚ του Λένινγκραντ. Ποιός, όμως, τελικά μίλησε στη Γένοβα; Μα, φυσικά, ο ...Χράμωφ, ο οποίος και δεν παρέλειψε την επαύριο της δολοφονίας του Κάρλο Τζουλιάνι να δώσει συνέντευξη στα ιταλικά ΜΜΕ καταγγέλοντας το ...Μπλάκ Μπλοκ για την βία των καραμπινιέρων του Μπερλουσκόνι και των G 8!!

      Αυτός ο γιελτσινικός εκπρόσωπος της  νομενκλατούρας, ο σύμβουλος του Πούτιν και υποστηρικτής της καπιταλιστικοποίησης της Ρωσίας είναι ο σύμμαχος της ATTAC   κι ο κύριος και ηγεμονικός συνεταίρος του στυλοβάτη της, του «αριστερού» Σέϊν στο ΡΠΤ (όπου, δυστυχώς, μπήκαν με τη συμφωνία και της αγγλικής καθοδήγησής τους και οι νεαροί σύντροφοι της ρωσικής ομάδας του CWI , στο όνομα του «εισοδισμού» σε ένα  «εργατικό Κόμμα των συνδικάτων»...)

       Στο εγχείρημα της ATTAC , πάνω από ένα χρόνο τώρα έδωσε πλήρη πολιτική και υλική στήριξη η «Ενιαία Γραμματεία» και ειδικά το γαλλικό της τμήμα, η LCR , στέλνοντας κατά καιρούς στη Μόσχα γνωστά στελέχη της όπως είναι ο Κριβίν και ο Αγκυιττόν. Οι χοντροκομμένες κινήσεις που γίνανε, η απόπειρα, ιδιαίτερα, ποδηγέτησης όλων γύρω από τον Σέϊν κι η αλαζονική συμπεριφορά της εκπροσώπου της ATTAC , έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, ιδιαίτερα από τους πιο πρωτοπόρους κομμουνιστές και τα μαχητικά στοιχεία σην αντισταλινική Αριστερά. Κανένας, όμως δεν μπορεί να υποτιμήσει τις υλικές δυνάμεις και τους πόρους που κινητοποιούνται και που για τα ρωσικά δεδομένα είναι κολοσσιαίας κλίμακας. Όταν κάποιος δυσκολεύεται να βρει τα μέσα να έρθει από την μακρυνή ρωσική επαρχία του στη μοσχοβίτικη πρωτεύουσα, είναι φυσικό να του φαίνεται σα μάννα εξ ουρανού να του εξασφαλίζουν ταξίδι και διαμονή στην απόμακρη Ιταλία, στη πανέμορφη αναγεννησιακή Φλωρεντία ή και στο ακόμα πιο εξωτικό Πόρτο Αλέγκρε!

                              *   *   *   *   *   *   *   *   *

       Ενόψει, τώρα, της Συνδιάσκεψης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ τον επόμενο Νοέμβριο – για την οποία κόσμος πάει κι έρχεται μεταξύ Παρισίων, Βιέννης, Ρώμης, ακόμα και Κωνσταντινούπολης και γίνεται και Προπαρασκευαστική Συνάντηση στη Θεσσσαλονίκη στα μέσα Ιουλίου- στη Μόσχα στάλθηκε ένας από τους επικεφαλής αυτής της «αντι-παγκοσμιοποιητικής» ελίτ, ο Αυστριακός Λέον Γκάμπριελ (που οι πολιτικοί φίλοι του στην ελληνική ΟΚΔΕ/Σπάρτακος πιθανόν να τον ξέρουν κι από τις Ευρωπορείες).

       Ο Γκάμπριελ έκανε μια δημαγωγική εμφάνιση  στο Διεθνές Συνέδριο παρουσιαζόμενος σαν (αυτο-εκλεγμένος) πανευρωπαϊκός και οικουμενικός ηγέτης του «αντιπαγκοσμιοποιητικού» κινήματος, πολιτικός Πατριάρχης με δικαιοδοσίες από Τσιάπας και Πόρτο Αλέγκρε έως Βιέννης και Φλωρεντίας. Αφού δοξολόγησε το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε και το υπό κατασκευήν Ευρωπαϊκό κλώνο του, στο όνομα της «ενότητας μέσα στη διαφορετικότητα», τα αντιπαράθεσε στην επάρατη «παράδοση ττης  1^ης,2^ης,3^ης και 4^ης Διεθνούς», στο Λένιν και το Λενινισμό, ακόμα και στη ξεπερασμένη, κατά τη γνώμη του, «ταξική ανάλυση του κλασσικού Μαρξισμού». Κι όλα αυτά τα τάχα ρηξικέλευθα στη βάση μιας πολύ κακοχωνεμένης ανάγνωσης και εκχυδαϊσμένης εκδοχής του διάσημου πια βιβλίου του Νέγκρι και του Χάρτ Empire -Αυτοκρατορία. Στη «ξεπερασμένη» διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις αντιπαράθεσε μια περίεργη διαίρεση, που θα έκανε τα κοκκαλα του Γκράμσι να τρίζουν, ανάμεσα σε μια «κοινωνία των πολιτών» που την αποτελούν τα κοινωνικά κινήματα, οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κ.ά και μια «πολιτική κοινωνία»  όπου συγκαταλέγονται τα πολιτικά Κόμματα κι οι πολιτικές οργανώσεις, μαζί και οι κυβερνήσεις αλλά, ακόμα και τα ... συνδικάτα .  Τα άσφαιρα πυρά του στράφηκαν με  ιδιαίτερη επιμονή σε κάθε προσπάθεια οικοδόμησης εργατικού επαναστατικού Κόμματος και Διεθνούς, αντιπαραθέτοντας σ’ αυτά τα «παλαιολιθικά», κατά τη γνώμη του, «ιεραρχικά» μορφώματα την ανάπτυξη «ευέλικτων οριζόντιων δικτύων» και- τί άλλο;- «Κοινωνικών Φόρουμ». Κι ακόμα, στη βάση όλων των παραπάνω, προέτρεψε τους πάντες να μην προετοιμάζονται για επαναστάσεις κι άλλα τέτοια παρωχημένα και «καταστροφικά όπως έδειξε και η Ρωσική εμπειρία»( κατά τα λεγόμενα του Γκάμπριελ)  αλλά για « αντι-νεοφιλελεύθερες αλλαγές εδώ και τώρα, μια και ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»...

        Τα πράγματα, όμως δεν εξελίχθηκαν και τόσο εύκολα για τον εκπρόσωπο του Ευρωπαϊκού Kοινωνικού Φόρουμ και την φίλη του, την τοπική εκπρόσωπο της ATTAC . Στο Διεθνές Συνέδριο, στο πάνελ για την «Αντιπαγκοσμιοποίηση: θεωρία και Πράξη», υπήρξαν τρεις εισηγητές, ο Λέον Γκάμπριελ, η Καρίν Κλεμάν και ο Σάββας Μιχαήλ, με τον τελευταίο να παρουσιάζει την  ριζικά αντίθετη άποψη της αριστερής πτέρυγας του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Η συζήτηση εξελίχθηκε σε οξύτατη αντιπαράθεση, στην οποία  παρενέβησαν και 35 ομιλητές από την Ρωσία.

      Το ζήτημα δεν ήταν απλώς οι γνωστές δεξιές απόψεις των εκπροσώπων του Φόρουμ . Το ρωσικό κοινό αγνοούσε βασικά στοιχεία,που τους παρουσίασε  για πρώτη φορά ο τροτσκιστής ομιλητής, όπως λ.χ. το γεγονός ότι οι κομμουνιστές αντάρτες των FARC της Κολομβίας και οι Βάσκοι της Χέρρι Μπατασούνα εκδιώχθηκαν κακήν κακώς από το Πόρτο Αλλέγκρε ενώ οι υπουργοί της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας, ο εκπρόσωπος του δεξιού Σιράκ και της Παγκόσμιας Τράπεζας γίνανε ασμένως δεκτοί από τους οργανωτές. Αγνοούσαν τους γραφειοκρατικούς τελεσιγραφικούς όρους που έβαλε το υπο σχηματισμό Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ:  μέλη του δεν μπορούν να γίνουν πολιτικά Κόμματα της Αριστεράς ή εκείνοι που δεν δέχονται την «Χάρτα των Κοινωνικών Κινημάτων» (και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων) που υπεγράφη στο Πόρτο Αλέγκρε τον περασμένο Φεβρουάριο κι όπου ρητά απορρίπτεται κάθε μορφή «βίας ως πολιτικού μέσου», ακόμα κι αν αυτή ασκείται από τις εξεγερμένες μάζες κι ολόκληρους λαούς, και δηλώνεται  η νομιμοφροσύνη απέναντι στο αστικό « δημοκρατικό κοινοβουλευτικό σύστημα».

     Τέτοιο τελεσιγραφικοί γραφειοκρατικοί όροι και δηλώσεις νομιμοφροσύνης στη Χάρτα του Πόρτο Αλλέγκρε μπήκαν και στην Ελλάδα από το διαπλασσόμενο υπό την σκέπη του Συνασπισμού και της πασοκικής  συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, ενόψει και της Θεσσαλονίκης 2003. Φυσικά  απορρίφτηκαν σαν απαράδεκτοι κι από το ΕΕΚ κι από τη ΔΡΑΣΕ αλλά ακόμα κι από το ΚΚΕ.

       Στη πολιτική σύγκρουση στη Μόσχα, τονίστηκε από την μεριά μας το επαναστατικό δυναμικό και η προοπτική ενός κινήματος που γεννιέται όντως από την έκρηξη των αντιφάσεων της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και που δεν μπορεί να αποδεχτεί να  μπει στη καμιζόλα που του ετοιμάζουν οι «εχέφρονες», ιδιαίτερα  μετά το Γκέτεμποργκ και την Γένοβα και να υποβαθμιστεί σε ένα νεφέλωμα Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων «εξανθρωπισμού» του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και «εκδημοκρατισμού» της δικτατορίας του χρηματιστικού κεφαλαίου και των διεθνών θεσμών του.  Το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, για να χρησιμοποιήσουμε μια γνωστή φράση της αυτονομίας, επιχειρεί να επιβάλλει μια δεξιά πολιτική εκπροσώπηση σε ένα κοινωνικό   κίνημα στο όνομα της εκδίωξης των πολιτικών κομμάτων και οργανώσεων, της αποπομπής των πολιτικών προγραμμάτων, της ίδιας της πολιτικής εν τέλει.

       Οταν θέσαμε καθαρά το ζήτημα της ανάγκης κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, απαλλοτρίωσης των απαλλοτριωτών και εξουσίας των ταξικών οργάνων των καταπιεσμένων τύπου Σοβιέτ του 1917  οι Ρώσοι στο ακροατήριο, ιδιαίτερα η νεολαία, ξεσπάσανε σε θυελλώδη χειροκροτήματα. Ο εκπρόσωπος του Φόρουμ θορυβημένος ζήτησε από τον Πρόεδρο να διακόψει τον τροτσκιστή ομιλητή  «να λέει ψέματα» αλλά η επίδειξη αυτή της «αντι-ιεραρχικής δημοκρατικότητας» δεν πέρασε. Αντίθετα έγινε ακόμα σαφέστερο στους παρόντες ότι πίσω από την  αφηρημένη «δημοκρατία» του κινηματισμού του συγκεκριμένου Φόρουμ κρύβεται ο δεσποτισμός μιας κατεστημένης «αριστερής» ελίτ, συνδεμένης με τους  κύκλους της ευρωπαϊκής  σοσιαλδημοκρατίας, που τρέμει και φοβάται τις ανεξέλεγκτες τάσεις  μέσα στον «λαό του Σηάτλ και της Γένοβας».

       Μ’ όλη την  αναπόφευκτη σύγχυση, η συντριπτική πλειοψηφία των ρώσων, ουκρανών κι άλλων πρώην σοβιετικών (το ίδιο κι ο εκπρόσωπος του βραζιλιάνικου PSTU ) που παρενέβησαν στη συζήτηση συμπαρατάχθηκε με την δική μας άποψη κι οι εκπρόσωποι της ATTAC και του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ πέρασαν μάλλον δύσκολες και καθόλου ευχάριστες στιγμές.

       Αλλά δεν υπάρχουν περιθώρια καμμιάς επανάπαυσης. Καθώς η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση  συγκλονίζει και την Ευρώπη και κινητοποιεί εκατομμύρια εργατών στις Γενικές Απεργίες της Ιταλίας και της Ισπανίας, καθώς η ίδια η μετασοβιετική Ρωσία μπαίνει κι αυτή στο μάτι του κυκλώνα, τα  ιστορικά διακυβευόμενα είναι τεράστια και γιγάντιες αντίθετες δυνάμεις και μηχανισμοί μπαίνουν σε δράση. Απαιτείται η πιο δυναμική, συνειδητή, ασυμβίβαστη και θεωρητικά-πολιτικά εξοπλισμένη παρέμβαση των επαναστατών κια η διεθνής συσπείρωσή τους για να νικηθούν όχι μόνον οι «αντι-νεοφιλελεύθεροι» ρεφορμιστές σωματοφύλακες του καπιταλισμού αλλά το ίδιο το παρηκμασμένο και βάρβαρο  σύστημα του κεφαλαίου σε Ανατολή και Δύση.

Δημοσιεύθηκε στη ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ στις 6 Ιουλίου 2002