Κατασκευή: W.D.G.

Οργάνωση θεμάτων: Βήχος Παναγιώτης

ΕΞΩ ΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΚ!

Υποστηρίξτε την Ιρακινή Λαϊκή Αντίσταση για να τερματιστεί η Κατοχή!

Για την ενότητα στη πάλη των καταπιεσμένων μαζών της Μέσης Ανατολής, του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος και του εργατικού κινήματος για να νικήσουμε τον ιμπεριαλισμό!

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει σήμερα την απόφαση της Κίνησης για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς για τον Ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο Ιράκ, και την ανάγκη για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς. Είναι ένα εξαιρετικό ντοκουμέντο, διαβάστε το!

 1. Η πτώση της Βαγδάτης και του Μπααθικού καθεστώτος σημαδεύει μια στροφή αλλά όχι το τέλος του πολέμου ανάμεσα στον ιμπεριαλισμό και τις καταπιεσμένες μάζες. Η ισχυρότερη πολεμική μηχανή του κόσμου, οι αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις με τη βοήθεια Βρετανικών στρατευμάτων, μετά από τρεις εβδομάδες μαζικής κλίμακας στρατιωτικών επιχειρήσεων και τυφλών αεροπορικών βομβαρδισμών ενάντια στους αμάχους, τελικά μπήκανε στη πρωτεύουσα μιας κατεστραμμένης πρώην αποικιακής χώρας. Το Ιράκ είναι ένα έθνος που το συνολικό του Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν ισούται με το 15% του ΑΕΠ της Πολιτείας της Ουάσιγκτον. Ο ετήσιος πολεμικός του προϋπολογισμός ήταν 1,4 δις. δολάρια σε σύγκριση με τα 400 δις. δολάρια των ΗΠΑ. «Μονάχα ηθικά ανάπηροι μπορούν να χαιρετίσουν μια τέτοια νίκη», γράφει σωστά ο Άντονυ Ρόμπινσον «ή να την παρουσιάζουν όπως το έκανε ο Αντιπρόεδρος Τσένεϋ σαν μια από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές εκστρατείες της Ιστορίας» (Seattle Post- Intelligencer 18 Απριλίου 2003). Μετά από μια μεγάλη τους νίκη, οι δυνάμεις της αντεπαναστατικής τάξης πραγμάτων συνήθιζαν να διακηρύσσουν θριαμβευτικά ότι «η τάξη βασιλεύει στη Βαρσοβία, στο Παρίσι, στο Bερολίνο».

Η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο διακήρυξαν μετά την είσοδο των στρατιών εισβολής στην Ιρακινή πρωτεύουσα ότι φέρανε την «ελευθερία» και τη «δημοκρατική τάξη» στα θύματά τους. Στη πραγματικότητα φέρνε τρομοκρατία και χάος. Μετά την αποτυχία της γελοίας απόπειρας να στήσουν μια αξιοθρήνητη «υποδοχή από τους απελευθερωμένους ντόπιους», οι εισβολείς δώσανε το πράσινο φως στους λεηλατητές και στη συνέχεια στους εμπρηστές: η πρωτεύουσα του αραβικού πολιτισμού είδε τους ανεκτίμητους πολιτισμικούς της θησαυρούς, τα μουσεία και τις βιβλιοθήκες να λεηλατούνται και μετά να ρίχνονται στη φωτιά κάτω από την επίβλεψη των ορδών του νέου Τζέγκις Χαν. Ο στόχος είναι προφανής: οι Γιάνκηδες βάρβαροι θέλουν να σπάσουν το ηθικό του ιρακινού πληθυσμού και των υποστηρικτών του παγκόσμια. Μόνον, όμως, οι ιμπρεσιονιστές κι οι απολογητές θα μπορούσαν να αποδεχτούν την επίσημη προπαγάνδα του αμερικανικού Πενταγώνου. Η Νέα ιμπεριαλιστική Τάξη ΔΕΝ βασιλεύει στη Βαγδάτη.

2. Εκδηλώσεις λαϊκού μίσους κι εχθρότητας στις δυνάμεις κατοχής πολλαπλασιάζονται παντού, σε κάθε πόλη από τη Μοσούλη στη Βασόρα κι από τη Βαγδάτη στην αλ Νασιρίγια. Στη Βαγδάτη, λίγες μόλις μέρες μετά την κατάληψη της πόλης, τα πλήθη διαδήλωναν απαιτώντας «ψωμί για όλους κι εκλογές τώρα». Καθημερινές διαδηλώσεις με το σύνθημα « Αμερικάνοι φύγετε!» λαβαίνουν χώρα μπροστά στο Ξενοδοχείο Παλαιστίνη στη Βαγδάτη, το κτίριο που χρησιμοποιείται τώρα σαν αρχηγείο των αμερικανικών δυνάμεων Κατοχής και όπου μέχρι πρόσφατα έμεναν οι δημοσιογράφοι που σκόπιμα δολοφονήθηκαν από τα πυρά ενός αμερικανικού τανκ. Οι αμερικανοί στρατιώτες ανοίξανε πυρ για να διαλύσουν μια διαδήλωση στη Μοσσούλη.20.000 διαδηλώσανε στη Νασιρίγια ενάντια στην οργανωμένη από τους ιμπεριαλιστές σύναξη των συνεργατών των δυνάμεων Κατοχής. Οι Κουΐσλιγκ αντιμετωπίζονται είτε με τα γιούχα του εξεγερμένου πλήθους, όπως στη περίπτωση του ανδρεικέλου Τσαλαμπί είτε με το μαχαίρι του λαού όπως στη περίπτωση του Σιΐτη κληρικού συνεργάτη των ιμπεριαλιστών που εκτελέστηκε μέσα στο τζαμί στη Νατζάφ.

Παντού, καθημερινά επιθέσεις αυτοκτονίας στα στρατιωτικά μπλόκα και πράξεις αντάρτικου αναφέρονται ( από το αλ Τζαζίρα κι άλλα ΜΜΕ του αραβομουσουλμανικού κόσμου ενώ το Φοξ, το CNN και τα άλλα ιμπεριαλιστικά τηλεοπτικά δίκτυα προτιμούν να τηρούν απόλυτη συσκότιση για το τί συμβαίνει στα νέα πεδία μάχης). Οι δυνάμεις κατοχής ανακαλύπτουν την πικρή αλήθεια ότι ήταν πολύ ευκολότερο να ανατρέψουν στρατιωτικά το καθεστώς του Σαντάμ από το να αντιμετωπίσουν και να υποδουλώσουν έναν ολόκληρο λαό που μισεί τους κατ΄ εξακολούθηση δολοφόνους των παιδιών του και των γερόντων του. Τώρα περισσότερο από ποτέ είναι επίκαιρα τα λόγια του Λέων Τρότσκυ που τόνιζε στις 30 Ιουνίου 1940, όταν οι στρατιές του Χίτλερ είχαν καταλάβει όλη σχεδόν την Ευρώπη: «Από όλες τις μορφές δικτατορίας, η ολοκληρωτική δικτατορία ενός ξένου κατακτητή είναι η πιο ανυπόφορη[...] ...ένας στρατός Κατοχής χάνει το ηθικό του μέσα σε μια ατμόσφαιρα καθολικής εχθρότητας[...] Μπορεί να περιμένει κανείς με βεβαιότητα ότι οι κατεχόμενες χώρες θα μετατραπούν σύντομα σε μπαρουταποθήκες» (Δεν αλλάζουμε την πορεία μας, Κείμενα του 1939-40). Τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα άρχισαν να χάνουν το ηθικό τους ήδη στη διάρκεια του πολέμου.

Η εφημερίδα Christian Science Monitor παρέθετε τα λόγια ενός φαντάρου της 3ης Μεραρχίας που έλεγε «Δεν βρίσκω καλύτερα λόγια από το να πω ότι νιώθω σχεδόν ένοχος για τη σφαγή. Χάσαμε πολύ κόσμο. Αναρωτιέσαι πόσους αθώους σκοτώσαμε. Δεν μπορείς να είσαι υπερήφανος γι΄ αυτό. Νικήσαμε αλλά με ποιό τίμημα;» (17/4/03) Το Ιράκ είναι ήδη μπαρουταποθήκη Π και μαζί του ολόκληρη η Μέση Ανατολή. Ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός πρέπει να αντιμετωπίσει μια Ιντιφάντα στο Ιράκ σε μια κλίμακα που ξεπερνάει όλα όσα γνώρισαν οι σιωνιστικές δυνάμεις Κατοχής στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Το σχέδιο νεο-αποικιοποίησης προωθεί τον κατακερματισμό σύμφωνα με τις εθνοτικές διαφορές σ΄ αυτή τη πολυεθνική, πολυπολιτισμική αραβική χώρα. Ταυτόχρονα η αποικιακή καταπίεση δημιουργεί όρους ενοποίησης όλων των εθνικών-θρησκευτικών ομάδων που συνενώνονται στη πάλη κατά του κοινού εχθρού. Η Σιιτική πλειοψηφία όχι μόνο στο Νότο και στην ηρωική αντίσταση της Βασόρας αλλά και στην ίδια τη Βαγδάτη έχει δείξει ήδη μιαν ανοικτή εχθρότητα στους Αγγλο -Αμερικανούς εισβολείς που συναγωνίζεται αυτή των Σουννιτών. Ενωμένα πλήθη Σουννιτών και Σιιτών συμμετέχουν στις καθημερινές διαδηλώσεις στη πρωτεύουσα.

Ο Βορράς έχει αποσταθεροποιηθεί επίσης. Οι Κούρδοι θα πληρώσουν ξανά ένα βαρύ τίμημα για τη συνθηκολόγηση των ηγετών τους που λειτούργησαν σαν μισθοφόροι του Μπους και του Μπλαίρ στο όνομα των νόμιμων Κουρδικών εθνικών διεκδικήσεων που προδίδονται για άλλη μια φορά. Το αμερικανικό καθεστώς Κατοχής έχει βάλει κάτω από το στρατιωτικό του έλεγχο τη Μοσούλη, το Κιρκούκ και τις πετρελαιοπηγές τους και θα κινηθούν προς τη κατάργηση της σχετικής αυτονομίας που υπήρχε μέχρι τώρα στο Ιρακινό Κουρδιστάν. Η Ουάσιγκτον αναζητά μια νέα «συνεννόηση» με την Άγκυρα για το μέλλον της περιοχής, γεφυρώνοντας το ρήγμα που άνοιξε με τον πόλεμο. Αν δεν υπάρξει συμφωνία τότε η Τουρκία, ένα μείζον προπύργιο της αμερικανικής ηγεμονίας στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια και το Καύκασο, κι ο άξονας Τελ Αβίβ - Άγκυρα βρίσκεται σε κίνδυνο, ενώ την ίδια στιγμή η υπερχρεωμένη τουρκική οικονομία είναι χρεοκοπημένη και το πολιτικό σύστημα σε κρίση. Σε περίπτωση συμφωνίας, η σύγκρουση των αμερικανικών και τουρκικών δυνάμεων με τους Κούρδους είναι αναπόφευκτη με σοβαρές συνέπειες τόσο στο Ιράκ όσο και στη Τουρκία.

Οι Αγγλο-Αμερικανοί εισβολείς, στη πρώτη φάση του πολέμου, υποχρεώθηκαν να πληρώσουν βαρύ τίμημα από το γεγονός ότι φετιχοποιήσανε τα όπλα υψηλής τεχνολογίας που διαθέτουν και υποτιμήσανε πολιτικά το λεγόμενο «ανθρώπινο παράγοντα», τον εχθρό τους και τις λαϊκές αντιδράσεις. Τώρα έχουν μπλέξει σε ένα λαβύρινθο άλυτων πολιτικών αντιφάσεων στο Ιράκ και τη περιοχή. Η μαζική στρατιωτική παρουσία του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στη καρδιά της Μέσης Ανατολής δε θα λύσει από μόνη της αυτές τις αντιφάσεις. Ο πόλεμος ακόμα συνεχίζεται στο κατεστραμμένο Αφγανιστάν, πάνω από ένα χρόνο τώρα μετά την επίσημη ανακοίνωση από τους Αμερικάνους ότι νίκησαν κι εγκαθίδρυσαν μια κυβέρνηση-φάντασμα, που δεν ελέγχει παρά ένα κομμάτι της Καμπούλ. Ο στρατιωτικός έλεγχος του Ιράκ θα είναι πολύ πιο δύσκολος. Τα όρια της αποτελεσματικότητας της ιμπεριαλιστικής μηχανής φάνηκαν πέρα από κάθε αμφιβολία ακόμα και στη μάχη για τον έλεγχο μιας μικροσκοπικής πόλης σαν το λιμάνι του Ουμ Κασρ...Το πιο δύσκολο μέρος για τους εισβολείς αρχίζει τώρα μετά την μερική και προσωρινή τους νίκη.

3. Με τη κατοχή του Ιράκ, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός σχεδιάζει να ξαναχαράξει ολόκληρο τον πολιτικό χάρτη της Μέσης Ανατολής- ένα σχέδιο ακόμα πιο φιλόδοξο, αλαζονικό κι εξαιρετικά δύσκολο από ότι είναι η κατάκτηση κι ο έλεγχος μιας αραβικής χώρας. Η αλαζονεία τυφλώνει: η κυβέρνηση Μπους, αμέσως μετά την πτώση της Βαγδάτης, άρχισε αμέσως τις πολεμικές απειλές και πιέσεις κατά της Δαμασκού. Ο άμεσος στόχος είναι η συνθηκολόγηση του Συριακού καθεστώτος, υποχρεώνοντάς το να πάψει να υποστηρίζει τους αγωνιστές Χεζμπολά στον Λίβανο, που είχαν καταφέρει να πετάξουν με τις κλοτσιές από τη χώρα τους και τα σιωνιστικά και τα αμερικανικά στρατεύματα, και αναγκάζοντας το να υποταχτεί στους όρους των σιωνιστών για τα υψώματα του Γκολάν και το Παλαιστινιακό. Ένας πόλεμος, όμως, με τη Συρία δεν μπορεί να διεξαχθεί χωρίς την εμπλοκή του Ισραήλ, κάτι που κι ο Μπους πατέρας κι ο γιος του προσπάθησαν να αποφύγουν στους πολέμους του 1991 και του 2003 κατά του Ιράκ.

Εάν ο σιωνιστικός στρατός εμπλακεί άμεσα στις εχθροπραξίες, τότε καταρρέει κι ο περιβόητος «οδικός χάρτης προς ένα παλαιστινιακό κράτος» που υποσχέθηκε ο Μπους Τζούνιορ στην αρχή του πολέμου, για να σπείρει αυταπάτες στους Άραβες και να βάλει τέλος στην Παλαιστινιακή Ιντιφάντα με κάποια διαδικασία Όσλο ΙΙ. Πάνω από όλα μια πολεμική σύρραξη με τη Συρία δεν μπορεί παρά να επεκταθεί σε μια νέα γενικευμένη πολεμική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή με άγνωστες συνέπειες. Αντί να τερματίσει την παλαιστινιακή Ιντιφάντα, το νέο στάδιο της αμερικανικής επιθετικότητας στη περιοχή αποσταθεροποιεί όλα τα παραδοσιακά φιλοϊμπεριαλιστικά αραβικά καθεστώτα και τις ντόπιες άρχουσες τάξεις, ιδιαίτερα στην Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και το ισραηλινό προτεκτοράτο, την Ιορδανία. Μετά το νέο πόλεμο οι διασπάσεις μέσα κι ανάμεσα στα καθεστώτα και προπαντός ανάμεσα στα καθεστώτα και το λαό βαθαίνουν γοργά σε όλη την αραβική ανατολή και το Ιράν, τον παραδοσιακό εχθρό του Ιράκ που αποτελεί, όμως, και τμήμα του κατά Μπους «Άξονα του κακού». Η ιμπεριαλιστική «ειρήνη» δεν είναι τίποτα άλλο παρά η συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα. Το Δόγμα Μπους, κηρύσσοντας έναν «ατέρμονα πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», οδηγεί σε νέους αποικιακούς πολέμους κι εμφυλίους πολέμους, αντιιμπεριαλιστικές και λαϊκές εξεγέρσεις που αγκαλιάζουν όλη τη περιοχή κι απλώνονται διεθνώς.

4. Στη παρούσα μεταβατική περίοδο ιμπεριαλιστικής «ειρήνης» όλα τα όρνια του κεφαλαίου, πρώτοι απ΄ όλους οι «ειρηνόφιλοι» ιμπεριαλιστές του γαλλογερμανικού άξονα και της ΕΕ έρχονται να ζητήσουν μερίδιο από τα λάφυρα του πολέμου στο όνομα της «ανοικοδόμησης» του Ιράκ και με μεταμφίεση τον κεντρικό «ανθρωπιστικό» ρόλο του ΟΗΕ. Ο Σρέντερ συνάντησε τον Μπλαίρ στο Ανόβερο για να θάψουν (προσωρινά) τη διαμάχη του παρελθόντος και να κάνουν μια συμφωνία για το μέλλον. Ο Σιράκ μιλούσε επί 20 λεπτά στο τηλέφωνο με τον Μπους προσπαθώντας να τον πείσει για την «πραγματιστική προσέγγιση» της Γαλλίας. Κι η εορταστική σύνοδος της ΕΕ στην Αθήνα με την ευκαιρία της επέκτασής της σε 10 νέα μέλη, συμπεριλαμβανομένων και των αμερικανόφιλων δορυφόρων στην Ανατολική Ευρώπη, έβγαλε μια Ανακοίνωση της Προεδρίας, τυπικά στο όνομα της κυβέρνησης Σημίτη αλλά που στη πραγματικότητα ήταν γραμμένη και προσυμφωνημένη από τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βρετανία και την Ισπανία για να επιβληθεί εκ των υστέρων πάνω στα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ, θάβοντας τις παλιές διαφωνίες για τον πόλεμο και ζητώντας μερίδιο από τη μεταπολεμική ληστεία. Οι ΗΠΑ αρνούνται αλαζονικά κάθε παραχώρηση και ζητούν από τη Γερμανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία να»διαγράψουν τις απαιτήσεις του στα χρέη του Ιράκ σαν συμβολή στην ανοικοδόμηση της χώρας». Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, που εμφανίστηκαν πριν τον πόλεμο και που είναι εκδηλώσεις της συστημικής κρίσης που τους γεννά, δεν έχουν εξαφανιστεί αλλά συνεχίζουν να αναπτύσσονται με καλυμμένη μορφή και να οξύνονται παραπέρα.

Ο κυνικός ρόλος του γαλλογερμανικού «άξονα της ειρήνης» κι η πολιτική υποταγή της εσωτερικά διχασμένης ΕΕ στις ΗΠΑ ξεσκεπάζουν όλους εκείνους μέσα στην ευρωπαϊκή Αριστερά και «άκρα Αριστερά», μαζί και την ρεφορμιστική ελίτ του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, την ΑΤΤΑΚ, τη δεξιά πτέρυγα του κινήματος κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και τους συμμάχους τους στην «Ενιαία Γραμματεία» που επαινούσανε το «ειρηνιστικό» ρόλο της ΕΕ και προσπαθούσαν να δέσουν το κίνημα στην ουρά του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Ο πόλεμος ξεσκέπασε όλους εκείνους σαν τον Μπερνάρ Κασσέν, τον ιδρυτή της ΑΤΤΑΚ-Γαλλίας και ηγετική ακόμα φυσιογνωμία σ΄ αυτήν, που είχε εκφράσει τη λύπη του γιατί στη Φλωρεντία, τον Νοέμβριο του 2002, ήταν η αντιπολεμική πάλη κι όχι «το όραμα μιας νέας κοινωνικής και δημοκρατικής Ευρώπης» που κυριάρχησαν στη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ και τη διαδήλωση του 1 εκατομμυρίου, ή εκείνους σαν τον Μάκλ Χαρτ, συ-συγγραφέα της «Αυτοκρατορίας» που επέκρινε το γεγονός ότι το κίνημα κατά της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης συγχωνεύτηκε και ξεπεράστηκε με το αντιπολεμικό κίνημα κατά του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

5. Ένα γεγονός ιστορικής σημασίας ήταν ακριβώς η εμφάνιση του χωρίς προηγούμενο αντιπολεμικού κινήματος παγκόσμια που κινητοποίησε δεκάδες εκατομμυρίων λαού, ιδιαίτερα τη νέα γενιά, σε διαρκή πολιτική δράση. Μετά τον ιστορικό σταθμό των παγκόσμιων διαδηλώσεων της 15ης Φεβρουαρίου, το κίνημα κατά του πολέμου και του ιμπεριαλισμού έδωσε έκφραση σε όλες τις κοινωνικές δυσαρέσκειες και τη κοινωνική οργή από τις καταστροφικές συνέπειες της παρατεταμένης καπιταλιστικής κρίσης πάνω στις δουλειές, τους μισθούς, τις συντάξεις, την υγεία, την παιδεία, τις συνθήκες ζωής της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες τόσο του κέντρου όσο και της περιφέρειας. Είναι αυτό το κοινωνικό βάθος που έδωσε ορμή στη μεγαλύτερη αντιπολεμική ανταρσία από το καιρό του πολέμου του Βιετνάμ κι ακόμα από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό το κίνημα θα παραμείνει και χρειάζεται να αναπτυχθεί σε μια ολόπλευρη μαζική επαναστατική πάλη για την ανατροπή των καπιταλιστικών κυβερνήσεων και του συστήματος που γεννάει αυτό το κύμα των βάρβαρων κι όλο καταστροφικότερων πολέμων. Τα αίτια του πολέμου και της κοινωνικής εξέγερσης ενάντιά του δεν είναι συγκυριακά αλλά δομικά, βαθιά ριζωμένα στις παγκόσμιες αντιφάσεις του καπιταλισμού που βυθίζουν το σύστημα σαν όλο, μαζί και το ισχυρότερο και ηγεμονικό του μέρος, τον αμερικανικό καπιταλισμό, σε κρίση και ιστορική παρακμή.

6. Η μαζική κλοπή του Ιρακινού πετρελαϊκού πλούτου δεν μπορεί από μόνη της να δώσει διέξοδο στη χωρίς προηγούμενο κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου που πλήττει την Αμερική, την Ευρώπη και την Ιαπωνία και που τροφοδοτεί τις τάσεις προς την οικονομική κάμψη και τον αποπληθωρισμό. Όταν η συνολική πλασματική αξία των παραγώγων στην αμερικανική οικονομία φτάνει το αστρονομικό ύψος των 128 τρις. Δολαρίων ενώ το αμερικανικό ΑΕΠ είναι γύρω στα 10 τρις δολάρια αυτό το υπερδωδεκαπλάσιο χάσμα δίνει ένα δείκτη της παρακμής και του παρασιτισμού του αμερικανικού καπιταλισμού μέσα στην παγκόσμια οικονομία. Μας δίνει επίσης μια εικόνα της επείγουσας ανάγκης που ωθεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό να επιβάλει μια νέα μορφή παγκόσμιας ηγεμονίας στο μεταψυχροπολεμικό χαοτικό κόσμο ενάντια σε όλους τους εν ενεργεία και εν δυνάμει ανταγωνιστές του. Το παρανοϊκό σχέδιο της «νεοσυντηρητικής» συμμορίας των Περλ, Γούλφοβιτς, Ράμσφελντ και Τσένεϋ με τον κωδικό όνομα «Σχέδιο για το Νέο Αμερικανικό Αιώνα», που η επεξεργασία του τέλειωσε το 1997, τη χρονιά του παγκόσμιου κραχ με κέντρο την Ασία, έχει τη δική του λογική μέσα στη τρέλα του: τη λογική ενός κοινωνικού συστήματος που έγινε ιστορικά ξεπερασμένο κι ανορθολογικό.

Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και κύκλοι της Γουώλ Στρήτ, όπως αναφέρουν οι Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς ονομάζουν την αμερικανική σταυροφορία για παγκόσμια ηγεμονία «Ηγεμονική Παρακμή»! Όπως έχει τονίσει από την αρχή η Κίνηση για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς, η «ατέλειωτη σειρά πολέμων» που μας υπόσχεται η κυβέρνηση Μπους έχει σα κινητήρια δύναμη τη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Δεν είναι ούτε η εκδήλωση μιας «ακατανίκητης ανόδου της μοναδικής, αναμφισβήτητης, παγκόσμιας υπερδύναμης» ούτε μια «αντίδραση που προκλήθηκε από τα τρομοκρατικά πλήγματα της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον». Η 11η Σεπτεμβρίου επιτάχυνε τα γεγονότα, δεν τους άλλαξε πορεία. Η χρηματιστική φούσκα είχε σκάσει πολύ πρωτύτερα στη Γουώλ Στρητ και το σκάνδαλο Ένρον, που συνέπιπτε με τη χρεοκοπία της Αργεντινής, τη μεγαλύτερη στην ιστορία του καπιταλισμού, απόδειχναν καθαρά ότι η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση είχε μπει σε μια φάση χωρίς επιστροφή κι είχε σαν κέντρο της τις ίδιες τις ΗΠΑ. Ο αμερικανικός ιμπεριαλιστικός «ατέρμων πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» είναι μια απόπειρα να αναδιοργανωθούν όλες οι σχέσεις ανάμεσα στις τάξεις κι ανάμεσα στα Κράτη σύμφωνα με τις επιτακτικές ανάγκες της κρίσης και της παρακμής του αμερικανικούς και παγκόσμιου καπιταλισμού. Κι η κρίση πρόκειται να βαθύνει την επόμενη περίοδο, όπως ακόμα και το ΔΝΤ επισήμως προβλέπει.

7. Αυτός ο διαρκής πόλεμος συνοδεύεται από τη διαρκή κρατική καταστολή, το πόλεμο ενάντια στις δημοκρατικές ελευθερίες κι όλα τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα των εργαζομένων και των εκμεταλλευομένων. Ο νόμος Patriot Act II βρίσκεται προ της ημερησίας διατάξεως στις ΗΠΑ και μια σειρά νέων «τρομονόμων» έχει εισαχθεί στις χώρες της ΕΕ. Όπως δείχνει και το παράδειγμα της ελληνικής «σοσιαλιστικής» κυβέρνησης, τα ονόματα και τα δακτυλικά αποτυπώματα των νέων, ιδιαίτερα των μαθητών, που συνελήφθησαν στις τελευταίες αντιπολεμικές διαδηλώσεις δόθηκαν αμέσως στην Ιντερπόλ, σε όλες τις υπηρεσίες ασφαλείας της ΕΕ και στο Εφ Μπι Άϊ. Είναι αναμφίβολα σημάδι των προετοιμασιών του καπιταλιστικού κράτους και της μπουρζουαζίας, εν όψει της όξυνσης της διεθνούς ταξικής πάλης, να αντιμετωπίσει τις νέες δυνάμεις που μπήκανε μαζικά στην ενεργό πολιτική δράση τη πρόσφατη περίοδο. Η εργατική τάξη και προπαντός η επαναστατική πρωτοπορία της πρέπει να προετοιμαστούν επίσης. Μια δεκαετία και πάνω από τη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν μπόρεσε να ξανανιώσει, να λύσει τη κρίση του ή να ανοίξει ένα νέο στάδιο ιστορικής ανάπτυξης, ξεπερνώντας την παρακμή του.

Η χρηματιστική παγκοσμιοποίηση απέτυχε να σταματήσει το ξεδίπλωμα των καπιταλιστικών αντιφάσεων και την έκρηξή τους που οδηγεί σε μια ατέλειωτη σειρά από πολεμικές καταστροφές, από τον προηγούμενο Πόλεμο του Κόλπου και τους πολέμους που κατέστρεψαν τη Γιουγκοσλαβία στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και παραπέρα. Από τη πρώτη συνάντησή τους στη Γένοβα το 1997, οι τροτσκιστικές οργανώσεις και τα κόμματα που εγκαινίασαν τη καμπάνια για την επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς είχαν τονίσει την ανάγκη να απαντήσουμε στην εντατικοποίηση της καπιταλιστικής κρίσης με τη πάλη για την συσπείρωση της πρωτοπορίας σε όλο το κόσμο σε μια επαναστατική εργατική Διεθνή, που θα παλέψει για να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το έργο που άρχισε η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, η πρώτη πράξη της παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης. Ο τωρινός πόλεμος κι η συνεχιζόμενη πάλη στη Μέση Ανατολή και διεθνώς κάνουν αυτό το καθήκον πιο επείγον από ποτέ.

* Να πάψει η κατοχή του Ιράκ! Έξω τα ιμπεριαλιστικά στρατεύματα από το Ιράκ κι όλη τη Μέση Ανατολή!

* Να διαλυθούν το ΝΑΤΟ κι όλες οι αμερικανικές κι άλλες ιμπεριαλιστικές βάσεις.

* Αλληλεγγύη και πλήρης υποστήριξη στην Ιρακινή Αντίσταση! Όχι στην αποικιοποίηση, κάτω οι κυβερνήσεις των Κουΐσλιγκ, για μια κυβέρνηση των εργατών και των αγροτών στο Ιράκ!

*Κάτω η συνεργασία των Κουρδικών ηγεσιών με τον ιμπεριαλισμό-μοναχά η ενότητα στη πάλη μαζί με τον Ιρακινό αραβικό λαό για να νικηθούν οι εισβολείς μπορεί να εξασφαλίσει το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του Κουρδικού λαού.

* Για την εξέγερση των αραβικών λαών, για την ενότητα όλων των καταπιεσμένων μαζών σ΄ ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, από τον Ατλαντικό στον Κόλπο, από τη Παλαιστίνη και το Κουρδιστάν στην Αραβική Χερσόνησο και το Ιράν για να νικηθεί ο ιμπεριαλισμός! Για μια Σοσιαλιστική Ομοσπονδία της Μέσης Ανατολής!

* Κάτω ο σιωνισμός, νίκη στην Ιντιφάντα! Κάτω όλα τα ιμπεριαλιστικά σχέδια κι οι «οδικοί χάρτες» για το στραγγαλισμό του Παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος και το κατακερματισμό του Παλαιστινιακού λαού σε Μπαντουστάν. Για το δικαίωμα της εθνικής αυτοδιάθεσης του Παλαιστινιακού λαού. Για μια χωρίς θρησκευτικές διακρίσεις Σοσιαλιστική Παλαιστίνη, σ΄ ολόκληρο το ιστορικό της έδαφος, όπου Παλαιστίνιοι Άραβες κι Εβραίοι θα ζουν μαζί ειρηνικά.

* Υπερασπίστε τη Βόρεια Κορέα, τη Συρία και το Ιράν από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις!

* Να διαλυθεί το Γκουαντανάμο, να απελευθερωθούν όλοι οι αιχμάλωτοι πολέμου του ιμπεριαλισμού! Κάτω όλοι οι τρομονόμοι και το αστυνομικό Κράτος! Κάτω τα χέρια από τις δημοκρατικές ελευθερίες και τα κοινωνικά δικαιώματα του λαού!

* Για την πολιτική ανεξαρτησία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στο αντιπολεμικό κίνημα από όλα τα ιμπεριαλιστικά και αστικά πρακτορεία. Κάτω ο αμερικανικός κι ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός! Κάτω το ΝΑΤΟ κι η ΕΕ, για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης και του κόσμου!

* Κάτω οι επεμβάσεις των Γιάνκηδων στη Λατινική Αμερική: κάτω το Σχέδιο Κολομβία, υπερασπίστε την επανάσταση στη Βενεζουέλα, νικήστε τις Γιάνκικες ιμπεριαλιστικές προβοκάτσιες κι απειλές ενάντια στη Κουβανέζικη Επανάσταση! Για ένα νέο Αργεντινάσο, για την επέκταση της Αργεντίνικης Επανάστασης σε όλη τη λατινική Αμερική και για τη σοσιαλιστική της ενοποίηση.

* Κάτω όλες οι καπιταλιστικές κυβερνήσεις των πολεμοκάπηλων και των συνενόχων τους! Για την εργατική εξουσία, μόνη εγγύηση για την ειρήνη!

* Για τη παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση, μόνη εναλλακτική λύση στη βαρβαρότητα του παρηκμασμένου καπιταλισμού! * Για την επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς, του Παγκόσμιου Κόμματος της Σοσιαλιστικής Επανάστασης! Η Κίνηση για την Επανίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς