"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

Κοινωνικά Θέματα

Αρχείο

Κεντρική σελίδα

Ο Παντελής Καλόγερος

ΑΓΩΝΑΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ Η ΑΝΑΠΗΡΙΑ

Συνέντευξη του ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΛΟΓΕΡΟΥ στον συνεργάτη μας ΓΙΑΝΝΗ ΕΛΑΦΡΟ

Ο Παντελής Καλόγερος είναι ένας από τις εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας που βιώνουν το καθημερινό αγώνα για μια ζωή δημιουργική και με αξιοπρέπεια, όντας άτομα με αναπηρίες. Αθλητής και αγωνιστής της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, θεωρεί ότι το πρόβλημα της αναπηρίας δεν είναι προσωπικό ή οικογενειακό, αλλά βαθιά πολιτικό.

-          Ποιος είναι ο Παντελής Καλόγερος;

-          Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Λαγκάδα της Χίου. Στα 15μου έπαθα το ατύχημα, όταν πήγα να κάνω μια βουτιά στην θάλασσα. Κάταγμα στην αυχενική μοίρα που σημαίνει ότι έπρεπε να μείνω «αραχτός» σε αμαξίδιο στην υπόλοιπη ζωή (δεν είναι και άσχημα). Εκεί αρχίζει ένας αγώνας ζωής μαζί με την αναπηρία μου. Γίναμε πια αυτοκόλλητοι. Τέλειωσα το Λύκειο, τέλειωσα και το ΤΕΙ Πειραιά (τμήμα Λογιστών) και επιστρέφω στη Χίο το 1994. Μαζί με άλλα πέντε άτομα δημιουργούμε τον Παγχιακό Σύλλογο Ατόμων με Αναπηρίες, διεκδικώντας σε τοπικό επίπεδο τα δικαιώματά μας για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Το 2000 δημιουργούμε το Αθλητικό σωματείο Ατόμων με Αναπηρίες Ιωνες και αρχίζουμε να συμμετέχουμε σε πανελλήνιους και άλλους αγώνες. Το 2002 κατέκτησα το ασημένιο μετάλλιο στα 100 μέτρα κολύμβησης καθώς επίσης και στη επιτραπέζια αντισφαίριση. Φέτος, έλαβα μέρος στο στίβο και κατέκτησα το χρυσό μετάλλιο και το πανελλήνιο ρεκόρ στην κατηγορία μου, στο αγώνισμα της δισκοβολίας.

-          Τι σημαίνει αθλητισμός για εσένα και κατ’ επέκταση στα άτομα με αναπηρίες;

-          Στον αθλητισμό των ατόμων με αναπηρίες η έμφαση που δίνεται είναι στις αθλητικές ικανότητες και όχι στην αναπηρία. Έτσι ο αθλητισμός συμβάλλει στην αποενοχοποίηση και στην αποδραματοποίηση της αναπηρίας. Με τον τρόπο αυτό αποτελεί κορυφαίο γεγονός πολιτισμού της αναπηρίας. Μέσα στις ειδικές συνθήκες του γηπέδου εκλύεται ενέργεια διανοητική, πνευματική, σωματική. Είναι η μαγεία που πηγάζει μετά από τη συνέργια του νου, του σώματος, της βούλησης και του πνεύματος. Είναι η απόδειξη δημιουργικής υπέρβασης του διαφορετικού ανθρώπου. Παραμερίζονται όλοι οι περιορισμοί και γίνεται στόχος και αυτοσκοπός αυτή καθεαυτή η δημιουργική υπέρβαση.

-          Τι δυσκολίες αντιμετώπισες σε αυτή σου την προσπάθεια;

-          Οι δυσκολίες ήταν τεράστιες. Πρώτα από όλα τα δύο πρώτα χρόνια δεν είχα προπονητή. Αργότερα, όταν ήρθε η πρώτη διάκριση ήρθε και ο προπονητής. Έφευγα από τη δουλειά αμέσως και πήγαινα 20 χιλιόμετρα που ήταν το κολυμβητήριο. Εκεί με σήκωναν σαν σακί ο πατέρας μου και ο προπονητής, εφτά σκαλοπάτια για την πισίνα και μετά για να πέσω μέσα. Τα αποδυτήρια δεν ήταν προσβάσιμα και έφευγα με το μαγιό. Ζέστη, βροχή, κρύο, όλα ήταν το ίδιο για μένα. Δύο ώρες προπόνηση στην πισίνα και μία στο σπίτι σε καθημερινή βάση. Μετά από τρία χρόνια και αφού με είχαν βαρεθεί να φωνάζω, έγινε το κολυμβητήριο πλήρως προσβάσιμο.

-          Αναπηρία μια λέξη – κατάσταση δύσκολη. Πολλοί την φοβούνται…

-          Η αναπηρία είναι ένα ενδεχόμενο για όλους και είναι ίσως ο προορισμός όλων μας. Τα γηρατειά συνοδεύονται και από ανικανότητα. Όσοι από τους ικανούς σωματικά είναι τυχεροί και προλάβουν να γεράσουν θα αποκτήσουν την εμπειρία της ανικανότητας. Όλοι είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Θα έχουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας κάποιο ατύχημα μικρό ή μεγάλο.

-          Το ζήτημα λοιπόν είναι πώς θα μπορέσουμε να δεχθούμε κάθε κάθε ενδεχόμενη ανικανότητα φυσιολογικά. Πώς ξεπερνάς το πρόβλημα;

-          Καταρχήν δεν το ξεπερνάς. Απλά ζεις μαζί του. “Είναι ένα τσιγάρο που δεν το γουστάρεις αλλά το καπνίζεις”. Με το που θα αποκτήσεις την αναπηρία αρχίζει ένας αγώνας χωρίς εχθρούς. Ένας αγώνας, χωρίς αφορμή, χωρίς τέλος και χωρίς όρους. Ένας αγώνας που δεν έχει ούτε «καλούς» ούτε «κακούς». Έχει όμως πολλούς ηττημένους. Σε αυτόν τον αγώνα η ήττα είναι η οικονομική σου ανυπαρξία, η κοινωνική σου ακύρωση και η προσωπική σου διαγραφή. Αναπηρία, με την σημερινή κοινωνικοοικονομική και πολιτική καπιταλιστική αντίληψη, είναι η απόλυτη και ολοκληρωτική διαγραφή του παρελθόντος σου, των προσδοκιών σου και της δυνατότητάς σου σαν άνθρωπος να αυτοκαθορίζεσαι. Εγώ προσωπικά δεν είχα ούτε έχω την πρόθεση να παρακολουθώ ως παθητικός θεατής τη ζωή μου. Γι’ αυτό πήρα απόφαση να μην περιμένω πότε το κράτος ή η κοινωνία θα ξυπνήσει, αλλά να δω τι μπορώ να κάνω εγώ, μόνος αλλά και με άλλους μαζί, που βιώνουν το πρόβλημα. Να διεκδικήσουμε αυτά που μας ανήκουν για να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε κάποιες καλύτερες συνθήκες ζωής. Έχοντας υπ’ όψιν πάντα πως η αναπηρία δεν είναι μόνο προσωπικό μου πρόβλημα, για αυτό δεν μπορώ να βρω λύσεις προσωπικές. Η αναπηρία είναι ένα κοινωνικό, οικονομικό και κυρίως πολιτικό πρόβλημα για το οποίο χρειάζονται λύσεις.

-          Η οικογένεια βοηθά και πως;

-          Σίγουρα το σωστό οικογενειακό περιβάλλον παίζει σημαντικό ρόλο και βοηθά σε μεγάλο βαθμό να ξεπερνάς τα προβλήματα, αλλά μέχρι ενός σημείου. Γιατί και αυτοί θέλουν βοήθεια, η οποία δεν υπάρχει από πουθενά. Και σε τελική ανάλυση δεν είναι υπεύθυνη να υποστηρίζει η οικογένεια το ένα ή περισσότερα ανάπηρα μέλη της. Η οικογένεια δεν έχει ούτε είχε ποτέ επιστημονική αλλά και νομική ευθύνη. Για αυτό υποτίθεται η πολιτεία έχει δημιουργήσει σχολεία, παιδικούς σταθμούς κ.ο.κ. Δεν είναι δυνατόν η οικογένεια να αισθάνεται μονίμως ενοχές γιατί δεν μπορεί ή δεν θέλει να υποστηρίξει τα μέλη της με αναπηρία. Από την άλλη υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν οικογένεια ή που η οικογένεια δεν είναι σε θέση να τους βοηθήσει. Το πρόβλημα είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία που δεν έχει κέντρο τον άνθρωπο που ζει ανάμεσά μας, αλλά τον «τέλειο άνθρωπο», αυτόν που ζει αποστειρωμένος σε ένα δικό του κόσμο. Τον κόσμο του κέρδους και της εκμετάλλευσης, που φτιάχνει ιδρύματα για να στοιβάζονται ανθρώπινες ψυχές για τις οποίες δεν νοιάζονται. Εκτός από κάθε Χριστούγεννα και Πάσα, όπου επιδεικνύουν το φιλανθρωπικό τους έργο, για να σώσουν την ψυχή τους. Έτσι, τα άτομα με αναπηρίες λειτουργούμε και σαν λοιμοκαθαρτήρια ψυχών στην κυρίαρχη ελίτ το συστήματος.

-          Ποια είναι η συνεισφορά του κράτους στην αντιμετώπιση των προβλημάτων των ατόμων με αναπηρία;

-          Δυστυχώς το κράτος δεν κάνει τίποτα. Οι άνθρωποι με αναπηρία πληρώνουν φόρους, πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, δημοτικά τέλη κ.ο.κ. Αυτά τα χρήματα δυστυχώς «επενδύονται» για την «ανάπτυξη» μιας κοινωνίας που δεν τους αφορά, για λεωφορεία που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν, για παιδικούς σταθμούς που δεν μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους. Έχουμε ένα κράτος με πολύ γραφειοκρατία και χωρίς όραμα και στόχο, που σε μεγάλο βαθμό εμποδίζει την παραγωγή έργου. Γενικότερα ο δυτικός κόσμος οδηγεί σε γκετοποίηση τις διάφορες μειονότητες και σε αυτές ανήκουν και τα άτομα με αναπηρίες. Δεν έχουν μάθει να ζουν με τη διαφορετικότητα, που αυτή σε τελική ανάλυση ομορφαίνει τον κόσμο. Για αυτούς πάνω από όλα είναι το κέρδος. Δεν υπάρχει καμία πρόληψη για να μην δημιουργεί η ίδια η πολιτεία ανάπηρους, και όσα μέτρα παίρνονται στόχο έχουν ην φοροεισπρακτική πολιτική. Η κοινωνική πολιτική είναι ανύπαρκτη. Ένα κέντρο αποκατάστασης υπάρχει στην Ελλάδα και αυτό ουσιαστικά δε λειτουργεί. Να γιατί ξεφυτρώνουν το ένα μετά το άλλο τα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης. Οι υπηρεσίες που παρέχονται είναι αμφιβόλου ποιότητας, η παροχή βοηθημάτων είναι ουσιαστικά ανύπαρκτη, διότι με τα τιμολόγια και τις προϋποθέσεις που θέτουν τα ασφαλιστικά ταμεία πρέπει να είσαι σχεδόν πεθαμένος, για να πάρεις ένα αμαξίδιο που το χρησιμοποιούσαν τη δεκαετία του 1960! Η επιδοματική πολιτική είναι άθλια. Είμαστε τελευταίοι στην ΕΕ. Κα να φανταστούμε ότι τα άτομα με αναπηρίες είναι, σύμφωνα με την ΕΕ, το 10% του πληθυσμού. Στην Ελλάδα ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να καταγράψουν τα άτομα με αναπηρίες. Να μην αναφερθούμε στην εκπαίδευση, στην πρόσβαση ή στην επαγγελματική αποκατάσταση. Θα χρειαστούμε σελίδες ολόκληρε.

-          Τα συνδικαλιστικά σωματεία τι κάνουν;

-          Τα συνδικαλιστικά σωματεία δεν είναι άμοιρα ευθυνών. Όσα διοικούνται από αναπήρους έχουν κατά κανόνα ασταθείς διοικήσεις, κάτι που τα καθιστά αναξιόπιστα. Δεν υπάρχουν άτομα με εξειδίκευση που να ζουν κάτω από συνθήκες αναπηρίας. Επίσης, όσα υπάρχουν δεν είναι πιστά, έτσι ώστε να μπορείς να βασιστείς σε αυτά, να έχουν επαγγελματική συμπεριφορά και να μπορούν να δουλεύουν σε ομάδα. Η συνδικαλιστική τους νοοτροπία ακολουθεί δυστυχώς τη νοοτροπία των άλλων συνδικαλιστών. Ελπίζω ότι αυτή η συζήτηση είναι η αρχή ώστε να ασχοληθούμε σαν χώρος με αυτό το τεράστιο κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό θέμα.

Παντελής Καλόγερος: Η δύναμη της θέλησης

(Από την εφημερίδα ΠΟΛΙΤΗΣ της ΧΙΟΥ)

 «Ό,τι έχει κανείς είναι για καλό. Μπορεί να είναι και τυχερός στην ατυχία του».

Γεννήθηκε το Μάιο του 1967.

Μιχάλης ο πατέρας, συνταξιούχος Ναυτικός.

Αγγελική η μητέρα, οικιακά. "Το πιο δύσκολο επάγγελμα", λέει ο Παντελής. "Βαρύ, ανθυγιεινό, το οποίο δεν αμείβεται κιόλας, ειδικά για τις γυναίκες των ναυτικών".

Έχει έναν αδελφό, το Γιώργο, δυο χρόνια μικρότερο.

 Η κοινωνία μας χρειάζεται πρότυπα. Κι όταν υπάρχουν, πρέπει να τα αναζητούμε, να τα ψάχνουμε και να τα αναδεικνύουμε, ιδίως όταν αυτά τα πρότυπα ανοίγουν δρόμους.

Ήταν τότε που μόλις είχε επιστρέψει στη Χίο, μετά την περιπέτεια του. Καθηλωμένος σε αναπηρικό καρότσι. Που για άλλους είναι κενοτάφιο και για άλλους αφετηρία ζωής. Θα πάω θάλασσα είπε, και πήγε. Θα κολυμπήσω είπε. Και βούλιαζε. Σε δέκα ημέρες θα επιπλέω, είπε. Τώρα πάει ανοιχτά, χάνεται από τα μάτια της Λαγκάδας που υπεραγαπά. Δεν το βαλε κάτω ποτέ, δεν παραδόθηκε. Κάποιες περιόδους απογοητεύτηκε. Ξαναβρήκε τη δύναμη με τη βοήθεια συγκεκριμένων ατόμων και βρήκε την καλή ψυχολογία που τον οδήγησε στα βάθρα του νικητή της ζωής.

Η ιστορία του

Τελείωσε το Δημοτικό σχολείο Λαγκάδας το 1979. Δασκάλους είχε τη Νίτσα Γιασεμή, το Γιώργο και τη Δέσποινα Χρήστου απ’ τη Λήμνο.

Θυμάται που τότε η Λαγκάδα ήταν ζωντανό χωριό. Πολλά παιδιά. Πέμπτη και έκτη τάξη, θυμάται που είχαν φτιάξει μόνοι τους τον κήπο και την παιδική χαρά, εκεί που σήμερα έχει κτιστεί το νηπιαγωγείο. «Γενικά, με αυτούς τους δασκάλους κάναμε αξιόλογα πράγματα. Ειδικά με το ζεύγος Χρήστου, διοργανώναμε αρκετές πολιτιστικές εκδηλώσεις». Θυμάται τις ξυλόσομπες που υπήρχαν ακόμη τότε και το καλημέρα που έτρεχαν και φώναζαν όλοι, όταν ερχόταν ο δάσκαλος. «Τότε παίζαμε σαν παιδιά. Αυτοσχεδιάζαμε πολύ. Τώρα έχουν περιοριστεί στο game boy».

Γυμνάσιο πήγε μια τάξη στο Βροντάδο και τις υπόλοιπες στο «ηρωικό» Γυμνάσιο και Λύκειο αρρένων. «Μου χτύπησε άσχημα όταν καταργήθηκε. Γιατί από εκεί έχουν περάσει μορφές της εκπαίδευσης, τόσο ως καθηγητές, όσο και ως μαθητές που μετά έκαναν μεγάλες καριέρες».

21 Μαΐου του 1982. Η μοιραία χρονιά. Στο λιμανάκι του ΝΟΧ δίπλα στην πισίνα. Η μοιραία βουτιά, το μοιραίο χτύπημα στον αυχένα. Καθήλωση από τότε στις τέσσερις ρόδες. «Ό,τι έχει κανείς είναι για καλό. Ο καθένας μέσα στην ατυχία του είναι τυχερός. Πρώτον, δεν πνίγηκα. Μου έσωσε τη ζωή ο γυμναστής Χουλιαρόπουλος. Κι επιπλέον έχω γνωρίσει καταστάσεις και κόσμο, που δεν θα τα γνώριζα διαφορετικά». Η αποκατάσταση της υγείας του τον έφερε πίσω ένα χρόνο στην εκπαίδευση. Είχε τη δύναμη όμως να συνεχίσει. Το 1986 δίνει πανελλαδικές σε ειδικό κέντρο στην Αθήνα και περνάει σε ΤΕΙ λογιστών των Σερρών. «Τότε τα πράγματα ήταν βάρβαρα για άτομα σαν κι εμένα. Η νομοθεσία μας ξεχώριζε. Μεγάλη αδικία. Όλοι έδωσαν στον τόπο τους κι εγώ έδωσα σε ξένο τόπο και με επιτροπή που κάθε άλλο παρά φιλική ήταν. Αλλά και το ΤΕΙ Σερρών σαν κτίριο ήταν απροσπέλαστο για μένα». Άλλος αγώνας. Μεταγραφή. Αλλά η τότε νομοθεσία, επειδή τα άτομα με κινητικά προβλήματα ήταν κλεισμένα στο σπίτι και τον εαυτό τους τα αγνοούσε. "Ένα χρόνο πάλεψα, ένα χρόνο έχασα έως ότου να πείσω την Πολιτεία για το πρόβλημά μου και να πάρω μεταγραφή στο ΤΕΙ Πειραιά. Πήρα την μεταγραφή με προσωπική επιστολή στον τότε πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου. Μου απάντησε τόσο ο ίδιος όσο και ο τότε Υπ. Παιδείας κ. Τρίτσης, έγιναν οι διαδικασίες, άλλαξε η νομοθεσία και πήρα τη μεταγραφή".

Το 1993 επιστροφή στα πάτρια εδάφη με το πτυχίο του λογιστή. Εδώ έρχονται τα δύσκολα χρόνια. «Αγαπώ τον τόπο μου, την Λαγκάδα, αρνήθηκα την πρόταση παραμονής και δουλειάς στο ΤΕΙ. Πίστευα ότι εδώ θα βρω δουλειά, αλλά έπεσα έξω. Τέσσερα χρόνια έψαχνα. Άνεργος. Απογοήτευση. Άρχισα κι έπεφτα ψυχολογικά».

Παράτησε τον εαυτό του, από την αντιμετώπιση που είχε.

Τη μια φορά πήγε με 4 πίεση και την άλλη με 24 στο Νοσοκομείο. Ό,τι είχε χτίσει ως τότε, το κατέστρεψε αυτά τα τέσσερα χρόνια της εργασιακής και ψυχολογικής απραξίας. Όμως, το 1997 έρχεται το φως. Μαζί με τη Σοφία Μιχάλα, τον Νίκο Ροδίτη, τον Γιάννη Μπουρέκα κι άλλους, ιδρύουν τον Παγχιακό Σύλλογο Ατόμων με ειδικές ανάγκες. Οι πρώτες συνεδριάσεις έγιναν στο σπίτι του. Αναλαμβάνει τη διοικητική γραμματεία του Συλλόγου, έως το 2002. Ζωοδόχος πηγή αυτά τα χρόνια. «Ξαναβρήκα πάλι τον Παντελή που είχα χάσει. Αυτοπεποίθηση. Ξανάχτισα τον εαυτό μου». Κι από το 2002,πάλι με πρόγραμμα του ΟΑΕΔ, εργάζεται στην κοινότητα Λαγκάδας.

Το ταλέντο του Παντελή γνωστό. Αθλητής με πολλές διακρίσεις. «Από παλιά ήθελα να ασχοληθώ με τον αγωνιστικό αθλητισμό αλλά ήταν αδύνατο». Ούτως ή άλλως η άθληση είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής ενός ατόμου με κινητικά προβλήματα. Το 2000 ιδρύεται το αθλητικό σωματείο «Ίωνες» των ατόμων με αναπηρίες.

Το 2001, πρώτη συμμετοχή σε πανελλήνιο πρωτάθλημα κολύμβησης. Έκτη θέση. Δεύτερος το 2002 στα 100μ. ελεύθερο και 4ος στα 50μ. ελεύθερο. Την ίδια χρονιά κατακτά τη δεύτερη θέση στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα πινγκ-πονγκ. Την επόμενη χρονιά έρχεται 4ος στα 50 και 100μ.ελεύθερο και 5ος στα 200μ.! "Έχασα μετάλλιο για δέκατα του δευτερολέπτου. Αυτή είναι η ομορφιά του αθλητισμού".

Φέτος, προς το παρόν, έκανε στίβο, δισκοβολία και κορίνα. Πρώτος Πανελληνιονίκης και πανελλήνιο ρεκόρ με 6μ.20εκατ. Τι άλλο θέλετε; «Δυο πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο διάστημα που ασχολούμαι με τον αθλητισμό, που είχα την τύχη να τους γνωρίσω σαν προπονητές και προσωπικότητες είναι ο Βασίλης Κοκκαλιάς στην κολύμβηση και ο Σωκράτης Παπασάβογλου στο πινγκ-πονγκ. Ανεκτίμητη η προσφορά τους στον χαρακτήρα μου σε αθλητικό και κοινωνικό επίπεδο».

Χόμπυ

Το διάβασμα και να απολαμβάνει τη Λαγκάδα πίνοντας το καφεδάκι του.

Στεναχωρήθηκε

Όταν συναθλητές του τον ρώτησαν πρόσφατα αν στη Χίο έρχονται μόνο με πλοίο.

Ο πολιτισμός

Της Χίου φαίνεται και από το ότι έχει ένα από τα δύο σωματεία αθλητισμού στο Αιγαίο για άτομα με κινητικά προβλήματα.

28/09/2004