"Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ"

Κοινωνικά Θέματα

Αρχείο

Κεντρική σελίδα

Δημοσιεύθηκε στη ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ αρχές Νοέμβρη 1996

Δεν έχει συμπληρώσει ούτε τα εννέα του χρόνια και έχει γνωρίσει το χειρότερο πρόσωπο της ζωής. Εδώ και δύο χρόνια, ο Λευτέρης φεύγει από το σπίτι και τριγυρίζει νύχτα και μέρα στους δρόμους. Ο πατέρας εγκατέλειψε την οικογένεια πριν από 8 χρόνια και η μητέρα εργάζεται σαν καθαρίστρια στο ΟΤΕ Πατησίων και δεν μπορεί να επιβλέψει τα τέσσερα ανήλικα παιδιά της. Το κράτος πiστό στο "Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια" αρνείτο μέχρι και σήμερα να βάλει το Λευτέρη και τα αδέλφια του σε κάποιο Ίδρυμα και χορηγούσε στην μητέρα λίγες πενταροδεκάρες σαν βοήθημα για να μεγαλώσει τα ανήλικα παιδιά της και να μην διαλυθεί η... οικογένεια! Πριν από λίγες μέρες ο οχτάχρονος Λευτέρης βρέθηκε αναίσθητος πάνω σ΄ ένα παγκάκι και διεκομίσθη εξαντλημένος στο Νοσοκομείο Παίδων "Αγλαϊα Κυριακού". Αστυνομία και γιατροί λένε πως ο μικρός "Ρωχάμης" κάπνιζε χασίς, είχε πάρει βάλιουμ, μα το κυριότερο, που κάποιοι λίγοι ψιθύρισαν, ήταν πέντε μέρες νηστικός!

Ο Κάρολος Ντίκενς έχει περιλάβει στα βιβλία του "πολλούς Λευτεράκηδες", θύματα του σκληρού τότε κόσμου και των... αξιών της "ιδιωτικής πρωτοβουλίας". Δεν μπόρεσε όμως να αντισταθεί στον πειρασμό και να μην "χτυπήσει στην πλάτη" τους αστούς της εποχής και έτσι ως "δια μαγείας" όλα τα βάσανα των μικρών ηρώων του στο τέλος τακτοποιούνταν. Ο Χόρχε Αμάντο όμως στους "Καπετάνιους της Άμμου", δεν αφήνει τον Πέντρο Μπάλα να χαθεί και, ξεπερνώντας τις διάφορες μεταφυσικές διεξόδους, τον κάνει κομμουνιστή, που μάχεται ενάντια στο σύστημα εκείνο που αναπαράγει παιδιά-εγκληματίες. Τα παραδείγματα στην παγκόσμια φιλολογία είναι πολλά και αμέτρητες οι προσπάθειες να αντανακλαστεί η κοινωνική συνείδηση διαφορετικών εποχών, να μετατραπούν τα μερικά παραδείγματα σε καθολικά.

Ούτε ο Ντίκενς όμως ούτε ο Αμάντο είχαν υπόψη τους την σημερινή εποχή όταν έγραφαν τα παραπάνω βιβλία τους, ούτε γνώριζαν τη χαρακτηριστική περίπτωση του Λευτεράκη και των αδελφών του. Εξάλλου την εποχή του Ντίκενς κυρίως δεν είχαν ολοκληρωθεί οι επιστήμες όπως η κοινωνιολογία, η παιδαγωγική κ.ά. Όμως οι άλλοι όπως το κράτος, οι κοινωνικοί λειτουργοί, ο δάσκαλος και η γειτονιά γνώριζαν. Γνώριζαν και σιωπούσαν. Ήξεραν πως τα τέσσερα "ζόρικα" παιδιά της οδού Αλκαμένους, χρόνια τώρα, ζούσαν ουσιαστικά χωρίς γονείς. Ήξεραν πως υπήρχαν μέρες που τα τέσσερα μικρά "Ρωχαμάκια" - όπως τα αποκάλεσε η κυρία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων - δεν είχαν να βάλουν ούτε μπουκιά ψωμί στο στόμα τους. Ήξεραν πώς υπήρχαν βράδια που αυτά τα παιδιά δεν κοιμούνταν στο "άθλιο", όπως το χαρακτηρίζουν, σπίτι τους, αλλά τριγυρνούσαν στις πλατείες χωρίς κανένα περιορισμό. Η 13χρονη Αθηνά, ο 12χρονος Αριστείδης, ο 11χρονος Δημήτρης και ο 8χρονος Λευτέρης δέχονται εδώ και μέρες το "λιθοβολισμό", ενώ στο απυρόβλητο βρίσκονται το κράτος που εκτέλεσε το "καθήκον" του με ένα περιοδικό επίδομα κοροϊδία, τα αιμοδιψή ΜΜΕ που έσπευσαν να κατασπαράξουν την όποια αξιοπρέπεια τους απομένει, αλλά και οι απρόσωποι "γείτονες" της μεγαλούπολης που συνεχίζουν να τα αντιμετωπίζουν ως... μιάσματα! Όλοι αυτοί οι Πόντιοι Πιλάτοι, ήξεραν.

Η κυβέρνηση που πιστή στο "Πατρίς - Θρησκεία - Οικογένεια" αρνείτο να πάρει τα παιδιά από μια διαλυμένη οικογένεια και να τα βάλει σε Ιδρύματα Πρόνοιας και η οποία γνωρίζει πολύ καλά ότι υπάρχουν πάρα πολλές οικογένειες που προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με πενιχρά εισοδήματα, αλλά παρ΄ όλα αυτά συνεχίζει την ανάλγητη πολιτική της λιτότητας, που σπρώχνει πρώτους - πρώτους αυτούς τους ανθρώπους στο περιθώριο. Η περίφημη "σύγκλιση" βλέπετε, δεν επιτρέπει κυβερνητικούς υπολογισμούς για το πώς μια μητέρα με τέσσερα ανήλικα παιδιά τα καταφέρνει με το μισθό πείνας της καθαρίστριας. Οι διάφοροι υπουργοί με τα κολάρα, δεν μπαίνουν στον κόπο να σκεφτούν πώς είναι δυνατόν τέσσερα παιδιά που ζουν με τέτοιες στερήσεις, να μεγαλώνουν σωστά μόνα τους, αφού η μητέρα τους είναι αναγκασμένη από τα πράγματα να κυνηγά ολημερίς όποια δουλειά της τύχει. Τέτοιες σκέψεις δεν τους επιτρέπει η αντεργατική πολιτική που εφαρμόζουν και η...παιδεία τους. Το δικό τους "ευγενές" μέλημα είναι πώς θα τα πάρουν από τους πολλούς, για να τα δώσουν στους λίγους και "εκλεκτούς" που υπηρετούν.

Το υποκριτικό "άτιμη κοινωνία", από κάποια έντυπα κυρίως ΜΜΕ, χρησιμοποιείται σαν "όψη άλλου νομίσματος" για να παγιδέψει την άλλη πλευρά του θεατή ή αναγνώστη. Να πουλήσει σε εκείνους που δεν πουλάνε οι άλλοι. Ακούσαμε λοιπόν δημοσιογράφο του "Φλας" να κατακεραυνώνει δημοσιογράφους του "Σκάϊ" ή και το ανάποδο για τη μεταχείριση που επεφυλάχθη στο μικρό Λευτέρη. Εκδότης απογευματινής εφημερίδας έκανε πρώτο θέμα και κατάγγειλε τη συμπεριφορά των ΜΜΕ στα τέσσερα αδελφάκια, ενώ είναι ταυτόχρονα συνιδιοκτήτης μεγάλου τηλεοπτικού καναλιού, που χρησιμοποιούσε αντίστοιχα την τακτική του ξεφωνητού! Είναι τα ίδια ΜΜΕ των μεγαλοαφεντικών που είναι εχθρικά σε οποιαδήποτε διεκδίκηση εργαζομένων. Που έδωσαν αρκετό από τον "πολύτιμο" χρόνο τους για να περιγράψουν την "ταλαιπωρία των Αθηναίων από την πορεία των καθαριστριών" που πιθανόν να συμμετείχε και η μητέρα του Λευτέρη.

Είναι και οι "γείτονες" της οδού Αλκαμένους που αποκαλούσαν τα παιδιά "αλητάκια", "εκκολαπτόμενους εγκληματίες" και "Χούλιγκανς", και ανάμεσά τους ο δάσκαλος που δεν δεχόταν το μικρό Λευτέρη στις εκδρομές του σχολείου γιατί ήταν λέει "ατίθασος"! Όλοι αυτοί άνοιξαν το στόμα τους για να τα βρίσουν, να φωνάξουν και να τα αναθεματίσουν, γιατί τα παιδικά τους χέρια είχαν τη "συνήθεια" να συντρίβουν τα τζάμια των σπιτιών και των αυτοκινήτων τους, συνήθιζαν να κλέβουν ότι ποτέ δεν μπόρεσαν να έχουν δικό τους. Τα συντρίμμια στις ψυχές τους κανείς από τους παρελαύνοντες στα διάφορα κανάλια "εισαγγελείς" δεν μπόρεσε ποτέ να διακρίνει. Το "αδιάφθορο" βλέμμα τους μέχρι το παρμπρίζ του αυτοκινήτου τους μπορούσε να φτάσει.

Κάποιοι από τους "μάρτυρες κατηγορίας" δεν είναι ωστόσο κακοί και αστοιχείωτοι, αλλά καταδικάζοντας διώχνουν τον εσωτερικό τους τρόμο ότι έστω αυτή τη φορά, έστω προσωρινά (κανείς δεν ξέρει...), ξέφυγαν. Η απάνθρωπη καπιταλιστική "φυγόκεντρος" πέταξε κάποιους άλλους έξω από την "αλυσίδα". Μιλάμε για την αλυσίδα του άδικου, απάνθρωπου, ανθρωποφάγου καπιταλιστικού συστήματος, που ή σε πετά στην πείνα και την καταστροφή σαν τον 8χρονο Λευτέρη ή σε σφίγγει θανάσιμα, αφαιρώντας σου και τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά μέσα από ρόλους που σου ανατίθενται. Για άλλη μια φορά οι επιτήδειοι μιλούν για τη... μοίρα των ανθρώπων.

Τα ανθρωποφάγα ΜΜΕ μίλησαν για μεμονωμένο περιστατικό την περίπτωση του μικρού Λευτέρη. Είναι όμως έτσι; Εμείς γνωρίζουμε ότι υπάρχουν εκατοντάδες άλλες περιπτώσεις μικρών παιδιών που βιώνουν την εγκατάλειψη - οικογενειακή και κοινωνική - με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε ακραίες καταστάσεις. Στα ναρκωτικά, στις διαρρήξεις, στα κυκλώματα πορνείας και επαιτείας. Στην Ελλάδα δεν έχουμε ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των παιδιών που έχουν κάνει χρήση ναρκωτικών, αν και υπολογίζεται ότι περίπου 2000 παιδιά έχουν δοκιμάσει τον εφιάλτη των ναρκωτικών. Και ο αριθμός αυτός θα μεγαλώσει με τρομακτικό ρυθμό τα επόμενα χρόνια.

Η ιστορία αυτή... τελείωσε. Τα τέσσερα μικρά αδελφάκια οδηγήθηκαν έστω και αργά, έστω και προσωρινά, σε διάφορα ιδρύματα να έχουν τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί, λίγο ζεστό φαγητό. Από τα διάφορα ΜΜΕ όμως και τις ανακοινώσεις κυβέρνησης και φορέων πολύ λίγο φωτίστηκε το δράμα του Λευτέρη - του κάθε Λευτέρη - και της οικογένειάς του. Αυτό που μέσα από τις εικόνες και τις περιγραφές φωτίστηκε ήταν το κοινωνικό σύστημα που ζούμε και η ουσία του. Για άλλη μια φορά, συνελήφθη γυμνό και χωρίς αισθήσεις, δείχνοντας τα άγρια και κοφτερά δόντια του, που μασάνε παιδικές και ενήλικες ζωές. Αυτό ακριβώς, που προδιαγράφει και σφραγίζει - στον ένα ή άλλο βαθμό και σε τελευταία ανάλυση - τις συμπεριφορές και τις ζωές όλων μας. Φέρνοντας έτσι και πάλι στην επιφάνεια την επιτακτική ανάγκη του γκρεμίσματος αυτού του συστήματος, που καθημερινά αναπαράγεται σε όλο και μεγαλύτερη ένταση και έκταση μέσα από αναρίθμητα φαινόμενα Λευτεράκηδων... Γκρεμίσματος και αντικατάστασής του με το σοσιαλισμό και την εργατική εξουσία

Υ.Γ. Λίγα μέτρα πιο πάνω από την οδό Αλκαμένους, στην οδό Αλκιβιάδου, το καινούργιο πρόσωπο της ιστορίας, ο 14χρονος Μιχάλης, ακούει στο όνομα "Δράκουλας". Το απέκτησε, λένε επειδή του έλειπαν τα μπροστινά του δόντια, ότι καλύτερο δηλαδή για να περιβληθεί στη γειτονιά του με θρυλικούς τίτλους. Ήταν, λένε, εκείνος που παρότρυνε τον 8χρονο και τ΄ αδέλφια του να κλέβουν και να "ενοχλούν". Ο 14χρονος ήταν παιδί αγνώστου πατρός, όπως και τα δύο άλλα αδέλφια του, ηλικίας 4 και 12 χρόνων. Ο "Δράκουλας" δεν πήγαινε σχολείο, κάπνιζε πολύ και πεινούσε πιο πολύ. Το σύγχρονο δράμα δείχνει να "κλείνει" στην οδό Παρασίου. Εκεί όπου η γιαγιά του "Δράκουλα" μεγαλώνει, μόνη και αβοήθητη, τα άλλα τρία αδέλφια του. "Όλα είναι από άλλους άνδρες", λέει η γειτονιά. Κι αμέσως γυρνούν την πλάτη τους και φεύγουν, για να προλάβουν το δελτίο ειδήσεων, να δουν ποιο κανάλι θα δείξει τις μαρτυρίες τους...